ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Π. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ 15ου ΚΑΝΟΝΟΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΔΕΥΤΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.

Μοναχός Ιωσήφ

Άγιον Όρος.

 Ἄλγος καί ἀπογοήτευση μᾶς προξένησε ἡ ἀνάγνωση  τοῦ νέου βιβλίου τοῦ ἱερομονάχου Εὐθυμίου Τρικαμηνά « Ἡ Διαχρονική Συμφωνία  τῶν  Ἁγίων Πατέρων  γιά τό Ὑποχρεωτικό τοῦ 15ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας  Συνόδου». Τό βιβλίο πραγματεύεται περί τό ἐπιβεβλημένο τῆς ἀποτειχίσεως τῶν πιστῶν ἀπό τους αἱρετικούς ἐπισκόπους ὅταν αὐτοί κηρύττουν κακόδοξες διδασκαλίες καί δόγματα. Δεν διαφωνοῦμε με την βασική ἰδέα αὐτοῦ τοῦ βιβλίου, ἀντιθέτως την  ἐπικροτοῦμε, καθώς και ημείς εἴμαστε ἀποτειχισμένοι διά τους αὐτούς λόγους. Πίπτει όμως σε διάφορες υπερβολές ατοπήματα και πλάνες όταν αναφέρεται περί Αποστολικής Διαδοχής των εκπεσόντων στην πίστη επισκόπων όπως επίσης και στις αναφορές του δια τους αποτειχισμένους πιστούς του Παλαιού εορτολογίου. Πρώτον θα θέλαμε να τον απαντήσωμε δια την πρώτη περίπτωση όπου λέγει:  «Αν δημιουργηθή κάποια Σύνοδος παράλληλος προς την αιρετική ή τοποθετηθή κάποιος επίσκοπος σε κάποια επισκοπή, χωρίς προηγουμένως να καταδικασθή ο υπάρχων αιρετικός, τότε σταματά η αποτείχισις, αφού δημιουργείται μία άλλη νέα «Εκκλησία», (σ. 245). «Δεν νομίζω (λέγει) ότι θα εύρη κανείς παράδειγμα στην Ορθοδοξία κατά το οποίο να υπάρχουν σε μία εκκλησιαστική επαρχία και να ασκούν τα καθήκοντά των συγχρόνως δύο επίσκοποι, ορθόδοξος και αιρετικός και δύο αντίστοιχα Σύνοδοι, οι οποίες να λειτουργούν συγχρόνως και παραλλήλως, χωρίς δηλαδή να έχη καταδικασθή η αίρεσις από ορθόδοξο Σύνοδο», (σ. 248). Η διδασκαλία αυτή είναι κακόδοξος και υπηρετεί πλήρως τα συμφέροντα και την εκκλησιολογία των Οικουμενιστών επισκόπων. Εμείς θα του δείξωμε τοιαύτα παραδείγματα, αλλά είναι απορίας άξιον πως ο εν λόγω συγγραφεύς του βιβλίου αυτού δεν συνήντησε πουθενά τοιούτο παράδειγμα, καθό γνώστης πολλών πραγμάτων τυγχάνει, και εφόσον, υπάρχει στην σχετική βιβλιογραφία που παραθέτει και ένα σχετικό βιβλίο όπου αναφέρει όχι μία αλλά αρκετές περιπτώσεις συνυπάρξεως σε μία επισκοπή όχι δύο αλλά πολλών επισκόπων διαφόρων άλλων αιρέσεων εκτός του ορθοδόξου! Το βιβλίο αυτό (δεν είναι το μοναδικό που αναφέρεται σε αυτό το θέμα), είναι γραμμένο από τον ιστοριοδίφη του 19ου αιώνος Μανουήλ Γεδεών, τον Μέγα Χαρτοφύλακα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και λέγεται «Πατριαρχικοί Πίνακες», στο οποίο παρατίθενται κατάλογοι των Πατριαρχών (αιρετικών και ορθοδόξων), που πατριάρχευσαν μέχρι και την εποχή του στον θρόνο της Κων/πόλεως. Αναφέρεται λοιπόν στην σελ. 122 του βιβλίου (οι σελίδες που παραπέμπουμε ανταποκρίνονται στην 1η έκδοση του βιβλίου) αυτού ότι κατά τα έτη 360-369 Πατριάρχης Κων/λεως εχρημάτισε ο Ευδόξιος, ο οποίος ήταν Αρειανός, από την αρχή της εμφανίσεώς του στον εκκλησιαστικό βίο και μάλιστα αιρεσιάρχης αφού εδημιούργησε και δική του αιρετική δογματική δοξασία. Ο Πατριάρχης αυτός ενεθρονίσθη στον θρόνο της Κων/λεως υπό εβδομήντα δύο αρειανούς επισκόπους! (σ. 123). Ταυτόχρονα όμως οι αποσχισθέντες  αρειανοί Αέτιος και Ευνόμιος, εξέλεξαν και εχειροτόνησαν και αυτοί δικό τους Πατριάρχη τον Ποιμένιο, και μετά τον θάνατο αυτού τον Φλωρέντιο, το αυτό έπραξαν και σε άλλες επισκοπές.


Συνεχίζεται.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

α΄. Ἡ ἀποτείχισις τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου.

Διά τήν πρώτη ἀποτείχισι τήν λεγομένη τοῦ παλαιοῦ ἡμερολογίου ἀναφέρουμε ὅτι ἡ αἰτία πού ἔγινε ἦταν ἡ κατά τό ἔτος 1924 ἀλλαγή τοῦ ἡμερολογίου. Βεβαίως ἐδῶ δέν πρόκειται διά τήν κατάργησι ἑνός δόγματος ἤ μίας Παραδόσεως, ἡ ὁποία ἔχει δογματικό χαρακτῆρα, ὅπως ἦτο ἡ Εἰκονομαχία, δεδομένου καί τοῦ ὅτι δέν πρόκειται περί καταργήσεως, ἀλλά περί ἀλλαγῆς ἤ διορθώσεως σέ κάτι πού τό χρησιμοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία, ἀλλά οὐσιαστικά τό δέχεται ἀπό τήν ἐπιστήμη. Ἐπί πλέον τό ἡμερολόγιο αὐτό καθ’ ἑαυτό δέν δύναται νά χαρακτηρισθῆ ὡς ἐκκλησιαστικό, ὅπως οἱ εἰκόνες καί οἱ ἁγιογραφίες, διότι χρησιμοποιεῖται ἐκτός Ἐκκλησίας καθημερινά σέ πλεῖστες ὅσες ὑποθέσεις τῶν ἀνθρώπων. Εἰς τό θέμα αὐτό εἶναι ἀνάγκη νά ἀναφερθοῦμε διότι ἔχει γίνει κάποια παρεξήγησις ἀπό τούς ἰδίους τούς Παλαιοημερολογίτες, σέ σημεῖο νά ἐκθειάζωμε, νά ἐξυψώνωμε καί νά ἀποδίδωμε στό παλαιό ἡμερολόγιο κάποιες ἰδιαίτερες εὐλογίες καί ἀπεναντίας τό νέο ἡμερολόγιο νά τό θεωροῦμε καταραμένο, δαιμονικό καί νά ἰσχυριζώμεθα ὅτι

ὅποιος τό ἀκολουθεῖ δέν σώζεται. Αὐτό προφανῶς ἀποτελεῖ πλάνη τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, διότι ἔφυγαν ἀπό τήν προαίρεσι καί τήν πρόθεσι μέ τά ὁποῖα ὁ καρδιογνώστης Θεός κρίνει τά πάντα καί ἐκόλλησαν πεισματωδῶς εἰς αὐτά καθ’ ἑαυτά τά πράγματα, ἀποδίδοντας ἀναλόγως εἰς αὐτά, ἀνεξαρτήτως τῆς προαιρέσεως μέ τήν ὁποία τά χρησιμοποιεῖ ἕκαστος, κάποιες ἰδιαίτερες ἰδιότητες.

Τίποτε ἀπό αὐτά πού χρησιμοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι εὐλογημένο, ἐπειδή τό χρησιμοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία, ἀλλά παίρνει ἀναλόγως εὐλογία ἤ κατάκρισι ἀπό τήν προαίρεσι τοῦ χρήστου. Κατ’ αὐτόν τόν τρόπο δέν εἶναι εὐλογημένος ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος ἐπειδή τά χρησιμοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία στήν τέλεσι τοῦ οὐσιωδεστέρου μυστηρίου της, διότι κάποιος δύναται νά τά χρησιμοποιήση πρός λαιμαργίαἤ μέθη. Οὔτε εἶναι εὐλογημένη ἡ βυζαντινή ψαλμωδία, ἐπειδή τήν χρησιμοποιεῖ στήν λατρεία της ἡ Ἐκκλησία, διότι δύναται κάποιος νά συνθέση μέ τή βυζαντινή

μελωδία ὕμνους καί τροπάρια αἱρετικά. Οὔτε πάλι εἶναι αὐτά καθ’ ἑαυτά κατακεκριμένα τά εἰδωλόθυτα, διότι δύναται κάποιος χριστιανός νά μετέχη εἰς αὐτά ἐν ἀγνοίᾳ καί μέ ἀγαθή προαίρεσι, πιστεύοντας ὅτι «τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καί τό

πλήρωμα αὐτῆς» (Α΄ Κορ. 10,26). Δι’ αὐτό καί ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τήν περί εἰδωλοθύτων διδασκαλία τοῦ ἀπ. Παύλου ἀναφέρει: «Τί οὖν ἀπέχῃ, φησίν; Οὐχ ὡς μέλλων ἀκάθαρτος γίνεσθαι, μή γένοιτο, ἀλλά διά τόν ἀδελφόν, καί ἵνα μή κοινωνός γένωμαι δαιμονίων καί ἵνα μή κρίνωμαι παρά τοῦ ἀπίστου. Ἐνταῦθα γάρ οὐκέτι λοιπόν ἡ φύσις, ἀλλ’ ἡ παρακοή καί ἡ πρός δαίμονας φιλία ποιεῖ με ἀκάθαρτον, καί ἡ προαίρεσις τόν μολυσμόν ἐργάζεται» (ΕΠΕ 18Α, 114,13). Ὡς ἐκ τούτου ἀναφέρονται παραδείγματα στούς βίους τῶν ἁγίων εἰς τά ὁποῖα κάποιοι ἅγιοι ἤπιαν δηλητήριο μέ ὁμολογιακή διάθεσι καί πίστι στόν Θεό καί δέν ἐβλάφθησαν, ἐνῶ ἀντιθέτως συνέβη κάποιοι νά κοινωνήσουν τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἀναξίως καί μέ κακή προαίρεσι καί νά δαιμονισθοῦν.

Father George says : The church is not like McDonalds

...What we ask with the deepest supplication is for the people of the Lord to participate from the morning. The church is not like McDonalds, to go to the window and take food and go. We come to the church to be sanctified, to be new creatures for the week that will follow. We are coming to pray, to connect with the Divine Grace, to be illuminated, to receive the gift, and to go and return back to our homes bringing God with us.


Annunciation Greek Orthodox ChurchWilkes-Barre, Pennsylvania

Σεβ. Μητρ. κ. Ιερεμίας : Σέ ᾽μᾶς τούς Ὀρθοδόξους δέν ὑπάρχει «Πάπας»

1. Λέγαμε, ἀδελφοί μου χριστιανοί, στά προηγούμενα κηρύγματά μας ὅτι ἡ Ἐκκλησία, τήν ὁποία ἵδρυσε ὁ Χριστός στή γῆ, διά τῶν Ἁγίων Του Ἀποστόλων, εἶναι ΜΙΑ. Εἶναι ἡ Ἐκκλησία στήν ὁποία ἀνήκουμε, ἡ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Οἱ ἔξω ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία λεγόμενες ἐκκλησίες, δέν ἀποτελοῦν Ἐκκλησία, ἀλλά εἶναι σχίσματα και αἱρέσεις. Κυρίως αὐτοί οἱ αἱρετικοί εἶναι δύο. Εἶναι οἱ Προτεστάντες και οἱ Καθολικοί. Ἀλλά αὐτοί οἱ δύο εἶναι σχεδόν ἕνα, γιατί, ὅπως εἶπε ἕνας Ρῶσος θεολόγος, ὁ Ἀλέξιος Χομιάκωφ (1846), ὅλοι οἱ Προτεστάντες εἶναι κρυφοπαπικοί! Καί ὁ ἴδιος αὐτός ὁ θεολόγος εἶπε σέ κάποιον παπικό, ὁ ὁποῖος τόν ἐρωτησε, πῶς νά ἀποφεύγει τόν προτεσταντισμό: Φῦγε ἀπό τόν ρωμαιοκαθολικισμό σου!..

2. ῾Ενωμένη ἦταν πρῶτα ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοί μου, ἀλλά χωρίστηκαν ἀπ᾽ αὐτήν ἔπειτα μερικοί χριστιανοί, καί ἀποτέλεσαν δικά τους τμήματα. Ὁ πρῶτος χωρισμός ἔγινε στήν περιοχή τῆς Μέσης Ἀνατολῆς τόν 5ο καί 6ο αἰώνα. Καί αὐτοί πού ἀποσχίσθηκαν και χωρίστηκαν ἀπό τήν Ἐκκλησία ἀποτέλεσαν δικές τους ἐκκλησίες. Ὀνομάζονται «Νεστοριανική», «Χαλδαϊκή», «Μονοφυσιτική» ἐκκλησία, ἤ «ἐκκλησίες» μέ διάφορα ἄλλα ὀνόματα. Ὁ δεύτερος χωρισμός ἔγινε τό 1054. Τότε οἱ χριστιανοί τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, ὑπό τόν πάπα τῆς Ρώμης, κόπηκαν και αὐτοί ἀπό τήν Ἐκκλησία καί ἀποτέλεσαν καί αὐτοί δικό τους τμῆμα, τήν λεγόμενη «ρωμαιοκαθολική» ἤ «παπική» ἐκκλησία. Ὅπως τό καταλαβαίνετε, ἀγαπητοί μου,αὐτοί πού ἀποχώρησαν ἀπό τήν Ἐκκλησία μας καί δέν ἀνήκουν πιά σ᾽ αὐτήν, βεβαίως δέν ἀποτελοῦν Ἐκκλησία. Αὐτοί εἶναι σχισματικοί καί αἱρετικοί καί δέν μποροῦμε το σχίσμα καί τήν αἵρεση νά τά ποῦμε «Ἐκκλησία».

3. Στό σημεῖο αὐτό, ἀδελφοί μου, θέλω νά σᾶς πῶ ὅτι πρέπει να προσέχουμε τήν ἔκφραση, πού χρησιμοποιοῦμε ὅταν μιλᾶμε γι᾽ αὐτούς, πού ἔφυγαν ἀπό τήν Ἐκκλησία. Γι᾽ αὐτούς πρέπει νά λέμε τό ρῆμα «κόπηκαν» ἀπό τήν Ἐκκλησία μας. Γιατί, ἄν ποῦμε ἁπλῶς «ἔφυγαν» ἤ «χωρίσθηκαν» ἀπό την Ἐκκλησία καί ὀνομάζουμε μάλιστα καί αὐτούς μέ τή λέξη Ἐκκλησία (ὅπως λένε πολλοί, «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία»), τότε φαίνεται ὅτι καί αὐτοί οἱ αἱρετικοί, ἀποτελοῦν πραγματικά Ἐκκλησία. Δηλαδή, κατά τήν ἄποψη αὐτή, ἡ ΜΙΑ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ διαιρέθηκε σε πολλές ἐπιμέρους Ἐκκλησίες. Μεγάλη αἵρεση αὐτό, χριστιανοί μου, ἄν τό ποῦμε. Αὐτό μᾶς φέρνει την «θεωρία τῶν κλάδων», πού λέγουν οἱ Προτεστάντες. Ὅτι, δηλαδή, ὅλοι ὅσοι πιστεύουν γενικά στον Χριστό, ἀποτελοῦν κλάδους τοῦ ἑνός δένδρου, τῆς μιᾶς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Γιά νά μή πέσουμε στή μεγάλη αὐτή πλάνη καί αἵρεση, πρέπει νά ξέρουμε καί νά λέμε αὐτό τό βασικό, πού σᾶς εἶπα καί το ξαναλέγω: Ἡ ἀληθινή ᾽Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ΜΙΑ, ὅπως καί ἡ ἀλήθεια εἶναι μία ἐνῶ τά ψέματα εἶναι πολλά. Ἡ ΜΙΑ αὐτή Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Ὅσοι κόπηκαν ἀπό αὐτό τό θεῖο Δένδρο, πού φύτευσε ὁ Χριστός στή γῆ καί πότισε μέ τό Αἷμα Του, αὐτοί, λέγω, πού κόπηκαν ἀπό το Δένδρο αὐτό τῆς Ἐκκλησίας, ξεράθηκαν, δέν εἶναι πιά μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Δέν δεχόμαστε λοιπόν, ἀδελφοί μου χριστιανοί, τόν ὅρο «διῃρημένη Ἐκκλησία»• τόν θεωροῦμε ἐσφαλμένο καί αἱρετικό, γιατί προσβάλλει καί βλασφημεῖ τήν Ὀρθόδοξη ᾽Εκκλησία μας, την Ὁποία θεωροῦμε ἀκεραία καί ὄχι «κουτσουρεμένη», ὥστε νά την ποῦμε «διῃρημένη».

4. Ἀλλά ἄς ἔλθουμε στά δικά μας: Ὅλη ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας εἶναι μία οἰκογένεια αὐτοδιοικουμένων Ἐκκλησιῶν. Ἄλλες Ἐκκλησίες ἀποτελοῦν Πατριαρχεῖα και ἄλλες εἶναι Αὐτοκέφαλες. Ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, ἀνάλογα μέ τό ποῦ κατοικοῦν, ἀνήκουν ἤ σέ κάποιο Πατριαρχεῖο ἤ σέ μία Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, για παράδειγμα, ἀνήκουμε στήν Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ὅλα ὅμως τά Πατριαρχεῖα και ὅλες οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες εἶναι ἑνωμένες μεταξύ τους. Ἡ ἑνότητά τους ὅμως αὐτή δέν προέρχεται ἀπό τήν ἐξουσία κάποιου μοναδικοῦ Ἐπισκόπου σέ ὅλο το Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, γιατί αὐτό το λέγουν οἱ Παπικοί γιά τήν δική τους «ἐκκλησία». Ἡ ἑνότητα ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων προέρχεται ἀπό την ἑνότητά μας στήν ἴδια πίστη και ἀπό τήν κοινωνία μας στό ἱερό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Πραγματικά, κάθε Πατριαρχεῖο και κάθε Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία ἔχουν μεταξύ τους τήν ἴδια πίστη καί ἔχουν ἀκόμη μεταξύ τους μυστηριακή κοινωνία. Σέ ᾽μᾶς τούς Ὀρθοδόξους δέν ὑπάρχει «Πάπας». Λόγῳ ὅμως τιμῆς, καί εἰδικά μετά τό Σχίσμα Ἀνατολῆς καί Δύσης, καλοῦμε τόν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως «Οἰκουμενικό». Αὐτός ὅμως ὁ τίτλος δέν τοῦ παρέχει το δικαίωμα νά ἐπεμβαίνει στίς ἐσωτερικές ὑποθέσεις τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν.

5. Τί πιστεύουμε γιά τήν Ἐκκλησία μας ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι; Πιστεύουμε, πρῶτον: Ὅτι φυλάσσει καί διδάσκει τήν ὀρθή πίστη γιά τον Θεό. Δεύτερον: Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δοξάζει τόν Θεό μέ ὀρθή λατρεία. Καί ἀκριβῶς γι᾽ αὐτά τά δύο, διότι ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ καί ΟΡΘΗ ΛΑΤΡΕΙΑ, γι᾽ αὐτό καί λέγεται ΟΡΘΟΔΟΞΗ. Και τρίτον γιά τήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας πιστεύουμε ὅτι εἶναι ἡ ΜΟΝΗ Ἐκκλησία ἐπί τῆς γῆς. Στήν συνέχεια τῶν κηρυγμάτων μας αὐτῶν θά ἀποδείξουμε, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, αὐτά τά τρία.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

"Ορθόδοξος Τύπος"

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ Η ΚΟΛΑΣΙΣ ΜΟΥ

Το νόημα της ζωής και του κόσμου.

Κατά την ημέραν των Χριστουγέννων ο Λόγος σαρξ εγένετο (Ιωάν. 1,14). Αυτή είναι η πρώτη και η μεγαλυτέρα χαρμόσυνος αγγελία, το πιο μεγάλο «ευ-αγγέλιον», που ήτο δυνατόν να δώση ο Θεός εις τον άνθρωπον και ο ουρανός εις την γην. Εάν θέλετε, ολόκληρον το Ευαγγέλιον του ουρανού και της γης αποτελείται από τέσσαρες λέξεις: «ο Λόγος σαρξ εγένετο». Έξω από αυτό και χωρίς αυτό, άλλος ευ-αγγελισμός δεν υπάρχει δια τον άνθρωπον, ούτε εις αυτόν ούτε εις τον άλλον κόσμον. Εδώ ευρίσκεται κάθε τι, το οποίον είναι αιωνίως αναγκαίον δια την ανθρωπίνην ύπαρξιν εις όλους τους κόσμους. Μοναδικόν χαρμόσυνον μήνυμα δια την ύλην εις όλας τας μορφάς της. Από την πλέον σκληράν και πυκνήν ύλην του αδάμαντος, μέχρι την πλέον λεπτήν και αφανή του ηλεκτρονίου και φωτονίου.

«Ο Λόγος σαρξ εγένετο». Αυτό σημαίνει ότι ο Λόγος έγινε Θεο-σάρξ, ούτως ώστε ούτε ο Θεός παύει να είναι Θεός, ούτε η σαρξ να είναι σαρξ. Μόνον που η σαρξ εν τη μυστική αλλά πραγματική ενώσει της με τον Θεόν ζη και ακτινοβολεί όλας τας τελειότητας του Θεού. 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ταλαίπωρη Ορθοδοξία!

Κύριε, ελέησον! Τι είναι αυτά τα πράγματα που βλέπω; Ορθόδοξος ιεράρχης παίρνει “ευλογία” από ξυρισμένο παπικό “επίσκοπο”; Ορθόδοξος ιεράρχης προσεύχεται σε χώρο “λατρείας” στο οποίο βρίσκονται είδωλα και μουσικά όργανα; Ορθόδοξος ιεράρχης συμπροσεύχεται με αιρετικούς που αναγνωρίζουν “χειροτονίες” γυναικών και ομοφυλοφίλων “κληρικών”;

 O ὑπηρετῶν δε τὴν βδελυρὰν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ Χαλκηδόνος Ἀθανάσιος, ὁ ἔχων εἰς τὴν πλάτην του τὶς συμφωνίες τοῦ Μπάλαμαντ, τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε, τὶς πανθρησκειακὲς συμπροσευχὲς στὴν Ἀσσίζη, τὶς βαρύγδουπες καινοτομίες τῆς βαπτισματικῆ θεολογίας, τῆς θεολογίας τῶν κλάδων καὶ ἄλλες πολλὲς ἡμαρτημένες κακοδοξίες, γράφει για τους αγωνιζόμενους ορθοδόξους:

"….Και εις τὴν καθ᾽ ἡμᾶς Ἀνατολήν, ἔχομεν καὶ τὰς "ἐξωτικὰς ὀπώρας" τοῦ νέο-γεροντισμοῦ, τοῦ παθολογικοῦ νέο-συντηρητισμοῦ καὶ τῆς "θεολογικῆς ἀλητείας", αἱ ὁποῖαι μόνον εἰς τὴν ἀποπλάνησιν τῶν ἀδαῶν καὶ συχνάκις "θεουσῶν" ἀποσκοποῦν, μὲ ἀπροβλέπτους καὶ ὀλεθρίας συνεπείας".

Ταλαίπωρη Ορθοδοξία! Σε σέρνουν και σε άγουν οι οικουμενιστές ως αρνίον επί σφαγήν. Στον πέλεκυ

της αιρέσεως! 

Ζει, όμως, Κύριος….!

Drink a New Drink

Rev. Father Thomas Zaferes,

The Gospel lesson for the Sunday of Pentecost is taken from John 7:37-52; 8:12. A portion of it says: “If anyone thirsts, let him come to Me and drink. He who believes in Me, as the Scripture has said, out of his heart will flow rivers of living water”. (John 7:37)  Jesus delivers this message while He is in Jerusalem for the Feast of Tabernacles. This was the Jewish feast of Pentecost (50 days after the feast of Passover). The celebration concluded with a ceremony of water being carried from the pool of Siloam and pouring it out as an offering in the Temple. It recalls the miracle of Moses recorded in Exodus 17:1-7: The Hebrews are wandering in the wilderness and are in need of water, Moses strikes a rock and miraculously water gushes forth. It is in this context our Lord speaks the words quoted above.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

1. Μὲ προσοχὴ διάβασα τὴν ἀπὸ 16 Μαρτίου 2012 ἐπιστολὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμο καὶ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο γιὰ λήψη μέτρων ἐναντίον τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ καὶ ὅλων τῶν ἀντιοικουμενιστῶν καὶ ὑπερασπιστῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ πικράθηκα πολύ, γιατὶ ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ζητάει τὴν τιμωρία τῶν τέκνων της λόγῳ τῆς μεγάλης στοργῆς καὶ γνήσιας ἀγάπης, ποὺ τρέφει γι᾽ αὐτά!..

Ἐνοχλεῖται, γιατὶ δὲν ἀκολουθοῦν τὸ δικό της οἰκουμενιστικὸ βηματισμὸ καὶ ἀντιδροῦν στὶς συμπροσευχὲς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Παπικοὺς καὶ Προτεστάντες, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς ἀλλόθρησκους. Δυστυχῶς, κοντεύουμε νὰ χάσουμε τὸν πνευματικό μας προσανατολισμὸ καὶ τὴν ἐλευθερία τῆς πίστεως καὶ νὰ δεχτοῦμε ὅτι οἱ οἰκουμενιστὲς ἐνεργοῦν ὀρθοδόξως καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι διχαστικῶς καὶ αἱρετικῶς!

2.Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ ἡ περὶ Αὐτὸν Ἱερὰ Σύνοδος ἀγωνιοῦν καὶ θλίβονται γιὰ τὶς δηλώσεις καὶ ἐκδηλώσεις τῶν ἀντιοικουμενιστῶν καὶ βλέπουν κινδύνους γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἀδικαιολόγητη ἡ ἀνησυχία τους. Κανένας ποτὲ δὲν σκέφτηκε νὰ πλήξει τὴν ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων. Ἡ μεγάλη ἀγωνία καὶ θλίψη δὲν βρίσκεται στὸν Πατριάρχη καὶ τὴ Σύνοδό του, ἀλλὰ στὰ πιστὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, τὰ ὁποῖα παρακολουθοῦν τὴν Μητέρα Ἐκκλησία νὰ ἀπευθύνεται στὶς ἄλλες "ἀδελφὲςἐκκλησίες", μὲ ἀδιαφορία γιὰ τὶς δογματικὲς διαφορές, νὰ συγχρωτίζεται μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ νὰ ἐκδηλώνεται ἀδελφικῶς!

3. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης παρακολουθεῖ κάθε κίνηση καὶ ἐκδήλωση, ποὺ συμβαίνει στὴν Ἑλλάδα καὶ ἔχει σχέση μὲ τὶς δραστηριότητες τῶν οἰκουμενιστῶν. Ἀνησυχεῖ ἰδιαίτερα, ὅταν οἱ πιστοὶ δὲν συμφωνοῦν μαζί του καὶ διαμαρτύρονται. Ὁ ἴδιος ἐμφανίζει τὶς ἀπόψεις του καὶ τὶς ἐπιλογές του πάντα ὀρθές, ἀφοῦ συμφωνεῖ καὶ ἡ περὶ Αὐτὸν Σύνοδος. Δὲν ξέρω πόση ἐλευθερία ἔχουν οἱ συνοδικοὶ Ἀρχιερεῖς καὶ πόσο θάρρος διαθέτουν νὰ ἐκφράσουν τυχὸν ἀντίθετες ἀπόψεις, τόσο κατὰ τὶς συνεδριάσεις ὅσο καὶ δημοσίως. Τὰ τελευταῖα εἴκοσι χρόνια, ὅσο μπορῶ νὰ θυμᾶμαι, ποτὲ δὲν ἔγινε γνωστὴ κάποια διαφωνία συνοδικοῦ Ἀρχιερέως στὰ ὅσα ὑποστηρίζει ὁ κ. Βαρθολομαῖος. Πάντα συμφωνοῦν ὅλοι γιὰ ὅλα τὰ θέματα. Πάντα ἔχουμε ὁμόφωνες συνοδικὲς ἀποφάσεις! Ὁ καθένας μπορεῖ νὰ μαντέψει τί εἶναι αὐτό, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ὁμοφωνία. Πάντως δὲν εἶναι θεοφιλὴς ἡ τακτικὴ τῆς ἀφωνίας καὶ τῆς δουλικῆς συμπεριφορᾶς. Καὶ ὅμως, οἱ μεγαλόσχημοι τῆς Ἐκκλησίας καυχῶνται γιὰ τὶς ὁμόφωνες ἀποφάσεις, ποὺ λαμβάνουν τὰ διοικητικά τους ὄργανα.

4. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀπαγορεύει τὴν ἀμφισβήτηση καὶ κριτικὴ τῶν διμερῶν καὶ πολυμερῶν διαλόγων μὲ τοὺς ἑτερόδοξους, τῶν διαχριστιανικῶν συναντήσεων στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν καὶ στοὺς ἄλλους παρεμφερεῖς διαχριστιανικοὺς ὀργανισμούς, γιατὶ ἡ συμμετοχὴ σὲ ὅλα αὐτὰ στηρίζεται σὲ ὁμόφωνες πανορθόδοξες ἀποφάσεις. Ὅμως κάποτε πρέπει νὰ ἀναλογιστοῦν οἱ οἰκουμενιστὲς ὅτι οἱ διάλογοι καὶ οἱ συναντήσεις δὲν ὠφελοῦν σὲ τίποτε, κανένα θετικὸ ἀποτέλεσμα δὲν ἔχουν, ἐνῶ ὁ σκανδαλισμὸς τῶν ὀρθοδόξων εἶναι πολὺ μεγάλος, ἰδίως ἀπὸ τὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς ἑτεροδόξους καὶ τὶς διάφορες θεατρικὲς ἐκδηλώσεις ἀγάπης, ποὺ πραγματοποιοῦνται. Ἆραγε αὐτά, ποὺ σκανδαλίζουν τὸ λαὸ εἶναι μέσα στὰ πλαίσια τῶν ὁμοφώνων καὶ πανορθοδόξων ἀποφάσεων; Ἂν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ἀλίμονο. Ἀποφάσεις ποὺ σκανδαλίζουν καὶ προκαλοῦν τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ —εὐφραίνουν ὅμως τοὺς οἰκουμενιστές!—δὲν ἔχουν ἰδιαίτερη ἀξία καὶ ἂς ἐμφανίζονται ὡς ὁμόφωνες.

5. Οἱ ἐκδηλώσεις τῶν ἀγωνιστῶν τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν ἀποτελοῦν κίνδυνο γιὰ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἁπλῶς φρενάρουν ἢ καὶ ματαιώνουν τὶς προσπάθειες τῶν οἰκουμενιστῶν, ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν, γιὰ νὰ γίνουμε πιὸ δυνατοὶ στὸν κόσμο! Ἀλλὰ ἡ ἐπιδίωξη αὐτὴ εἶναι καθαρὰ πολιτικὴ καὶ δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει. Ἐμεῖς θέλουμε τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἑτεροδόξων στὴν Μία Ἐκκλησία καὶ ὄχι συνεργασία κοσμική, ἡ ὁποία δὲν ὁδηγεῖ τοὺς ἀνθρώπους στὴ σωτηρία. Ὅλες οἱ θεωρίες ποὺ διατυπώνονται, γιὰ νὰ ἀνατρέψουν αὐτὴ τὴν ἁπλῆ ἀλήθεια καὶ τὸ σαφῆ σκοπὸ εἶναι ἔμπνευση τοῦ διαβόλου καὶ τῶν ὀργάνων του.

6. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μὲ τὴν ἐπιστολή του ζητάει ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο καὶ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο νὰ καταδικάσουν ὅσους εἶναι ἀντίθετοι στοὺς οἰκουμενιστές, γιατὶ τὰ ὅσα κάνουν εἶναι ἀστήρικτα καὶ ἀνορθόδοξα καὶ ἔρχονται σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς ἀποφάσεις "τῶν Ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν". Ἂν γίνει κάτι τέτοιο, μπορεῖ κανεὶς νὰ ὑπολογίσει πόσοι χριστιανοὶ θὰ μείνουν μέσα στοὺς ναούς; Μὴ ἀλλοιώνουμε τὰ στοιχεῖα. Οἱ οἰκουμενιστὲς εἶναι ἐλάχιστοι, ἐνῶ οἱ ἀγωνιζόμενοι γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία εἶναι πολλοὶ καὶ οἱ ὅποιες ἀπειλὲς δὲν θὰ φέρουν τὸ ἀναμενόμενο ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστὲς ἀποτέλεσμα. Μάταια κοπιάζουν.

" Ορθόδοξος Τύπος" 

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ὁ Οἰκουμενισμός, ὡς ἐκ τούτου, παρουσιάζεται στά μάτια τοῦ κόσμου ὡς προοδευτικός καί οἱ φορεῖς του ὡς ἄνθρωποι εἰρηνοποιοί καί εὐρείας ἀντιλήψεως, οἱ ὁποῖοι φροντίζουν ἀκόμη καί διά τήν οἰκολογία καί τήν διάσωσι τοῦ πλανήτη, ἡ δέ Ὀρθοδοξία ὡς στατική, ἐμμένουσα στά ἀρχαῖα καί μή μετακινουμένη ἀπό τήν Παράδοσί της οὐδέ βῆμα ποδός. Καί ἡ πολιτική ἑνοποίησις καί διακυβέρνησις τῶν ἀνθρώπων μέ τελικό σκοπό τό σφράγισμά τους, κατά τόν τύπο τῆς ἀποκαλύψεως τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, καί ἡ τελική ἐπικράτησις τοῦ Ἀντιχρίστου,βοηθοῦν στήν ἐπικράτησι τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι δι’ αὐτοῦ συντελεῖται μία ἐκκλησιαστική ἑνοποίησις καί ἑνιαία διακυβέρνησις τῆς «Ἐκκλησίας» καί μία συμπόρευσις μέ τίς πολιτικές ἐξελίξεις, εἰς τρόπον ὥστε ἡ Ἐκκλησία νά μήν προβάλλη οὐδεμία ἀντίστασι καί προστασία τῶν μελῶν της στήν ἐξελισσόμενη πολιτική κατάστασι καί πνευματική ἀποστασία.

Ἀπό τά ὀλίγα αὐτά πού ἀνεφέρθησαν γίνεται κατανοητό ὅτι ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἡ μόνη στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία σταδιακά ἀποκαλύπτει τό πρόσωπό της καί πάντοτε ἐν σχέσει μέ τήν ἀφομοίωσι ἀπό τόν λαό

τῶν προηγουμένων ἐκτροπῶν της. Οἱ παλαιότερες αἱρέσεις ἀπεκάλυπτον ἐξ ἀρχῆς τήν διδασκαλία των καί οἱ ἀρχηγοί των ἠγωνίζοντο διά τήν ἑδραίωσί των. Ὁ Οἰκουμενισμός ἐκ τοῦ ἀντιθέτου δέν ἀσχολεῖται μέ τήν ἄγρευσι ὀπαδῶν, ἐφ’ ὅσον ἔχει ἐπικρατήσει στούς ποιμένες καί δή τούς Ἐπισκόπους, ἀλλά ἀσχολεῖται μέ τήν συστηματική προπαγάνδα διά τήν ἀλλοίωσι τοῦ φρονήματος τῶν Ὀρθοδόξων καθώς καί μέ τήν ἔντεχνη καί σταδιακή προσέγγισι τῶν αἱρετικῶν.

Ὡς ἐκ τούτου βοηθεῖται ἀφάνταστα ἀπό τήν ἀδιαφορία τοῦ λαοῦ διά τά θέματα τῆς πίστεως καί βεβαίως ἀπό τήν ἀνάθεσί των εἰς τούς Ἐπισκόπους.

Ὅλα αὐτά ἀνεφέρθησαν ἀκροθιγῶς μόνο καί μόνο ἐπειδή ζοῦμε τήν ἐξέλιξι τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί προκειμένου νά συνειδητοποιήσωμε τήν αἵρεσι τῆς ἐποχῆς μας, καθώς ἐπίσης καί τόν τρόπο ἐπικρατήσεως καί τούς φορεῖς καί τά ὄργανά της. Ὁ σκοπός μας, ὅμως, εἶναι νά παρουσιάσωμε τίς δύο ἀποτειχίσεις, αὐτές πού προαναφέραμε, ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί νά παρουσιάσωμε τήν ὁδό ἡ ὁποία ἀκολουθήθηκε, ἐν σχέσει μέ τήν περί ἀποτειχίσεως Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας.

"Strength in Unity" : Shame on you ecumenists

The ROCOR's Anathema Against Ecumenism (1983)

Those who attack the Church of Christ by teaching that Christ's Church is divided into so-called "branches" which differ in doctrine and way of life, or that the Church does not exist visibly, but will be formed in the future when all "branches" or sects or denominations, and even religions will be united into one body; and who do not distinguish the priesthood and mysteries of the Church from those of the heretics, but say that the baptism and eucharist of heretics is effectual for salvation; therefore, to those who knowingly have communion with these aforementioned heretics or who advocate, disseminate, or defend their new heresy of Ecumenism under the pretext of brotherly love or the supposed unification of separated Christians, Anathema!

Αίσχος προδότες της ROCOR!

Το ανάθεμα της ROCOR τo 1983 κατά της αιρέσεως του Οικουμενισμού:

 

Τοις βάλλουσι κατά της Εκκλησίας του Χριστού και διδάσκουσιν ότι η του Χριστού Εκκλησία μεμέρισται έν ούτω καλουμένοις «κλάδοις», οίτινες διαφέρουσιν αλλήλων έν διδασκαλία και τρόπω ζωής, ή ότι ή Εκκλησία ούχ υφίσταται όρατώς, άλλ' άπαρτισθήσεται έν τω μέλλοντι, όταν άπαντες οί «κλάδοι» ή τμήματα ή όμολογίαι ή προσέτι και θρησκείαι ένωθώσιν έν ένί σώματι• και οίτινες ού διακρίνουσι τήν ιερωσύνην και τά μυστήρια τής Εκκλησίας άπό τήν ιερωσύνην και τά μυστήρια των αιρετικών, αλλά λέγουσιν ότι το βάπτισμα και ή ευχαριστία των αιρετικών είσίν ικανά προς σωτηρίαν• ωσαύτως, τοις κοινωνούσιν έν γνώσει τοις προμνημονευθείσιν αίρετικοίς ή συνηγορούσι, διαδίδουσι, ή ύπεραμυνομένοις τής καινοφανούς αυτών αίρέσεως του οικουμενισμού έν προσχήματι αδελφικής αγάπης, ή υποτιθεμένης ενώσεως των διαχωρισθένων Χριστιανών,

ΑΝΑΘΕΜΑ

Έτσι τώρα με την ένωσή της η ROCOR δέχεται και επί της κεφαλής της το Ανάθεμά της!!!

Βάζουμε στοίχημα;

Μιά ζωή τρωγόταν ὁ μπάρμπα-Γιάννης κι’ ὁ δάσκαλος. Τοῦ σχολαρχείου ἦταν ὁ πρῶτος, ἀλλά μέ πίστη βουνό. Ὁ δεύτερος, δάσκαλος μέ προοδευτικές ἀντιλήψεις καί δέν τό ‘κρύβε πώς ἦταν μαρξιστής καί δέν πίστευε αὐτά, πού πίστευαν οἱ παλιοί, σάν τόν μπάρμπα-Γιάννη. Κοντοχωριανοί καί φίλοι χρόνια. Κι ἀντίθετοι ἀπ’ τήν ρίζα στίς ἰδέες.

— Μωρέ δέν τά παρατᾶς αὐτά τά συναξάρια καί τίς ἄλλες φυλλάδες, ποῦ διαβάζεις, τόν πείραζε. Ξύπνα μπάρμπα-Γιάννη, ὁ ἄνθρωπος πάτησε στό φεγγάρι κι’ ἐσύ διαβάζεις ἀκόμα παραμύθια!

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Του Μ. Βασιλείου :

ΠΟΙΟΝ ΑΔΙΚΩ, λέει ο πλούσιος, προστατεύοντας αυτά που μου ανήκουν;

Πες μου λοιπόν, τι σου ανήκει; Από που τα πήρες και τα έφερες στη ζωή σου;

Δεν ήρθες στον κόσμο γυμνός; Γυμνός δεν θα επιστρέψεις στη γη; Που τα βρήκες αυτά που έχεις τώρα; Αν πιστεύεις ότι στα χάρισε η τύχη είσαι άθεος, δεν αναγνωρίζεις τον δημιουργό, δεν νοιώθεις ευγνωμοσύνη γι αυτόν που στα έδωσε· αν όμως παραδέχεσαι ότι προέρχονται απ τον Θεό, πες μου για ποιο λόγο στα έδωσε;

Μήπως είναι άδικος ο Θεός και μοιράζει άνισα τα απαραίτητα για τη ζωή; Γιατί εσύ είσαι πλούσιος κι εκείνος φτωχός; Όχι γι' άλλο λόγο παρά για να ανταμοιφθείς εσύ για την καλοσύνη και τη σωστή διαχείριση της περιουσίας, κι εκείνος για να κερδίσει τα μεγάλα έπαθλα της υπομονής. 

Όμως εσύ τα έκρυψες όλα στους αχόρταγους κόλπους της πλεονεξίας· νομίζεις λοιπόν ότι κανένα δεν αδικείς όταν τόσους στερείς από τα αγαθά αυτά;

Ποιος είναι πλεονέκτης; Όποιος δεν περιορίζεται στα απαραίτητα. Ποιος άρπαγας; Εκείνος που αφαιρεί την περιουσία των άλλων.

Εσύ δεν είσαι πλεονέκτης; Δεν είσαι άρπαγας; Δεν κρατάς για τον εαυτό σου όσα σου δόθηκαν για να τα διαχειρισθείς προς όφελος όλων; Αυτός που γδύνει τον ντυμένο θα ονομαστεί λωποδύτης αλλά αυτός που δεν ντύνει τον γυμνό μήπως δεν αξίζει αυτή την ονομασία; 

Το ψωμί που αποθηκεύεις είναι του πεινασμένου, τα ρούχα που συσσωρεύεις είναι του γυμνού, τα παπούτσια που τα 'χεις και σαπίζουν είναι του ξυπόλυτου, τα λεφτά που θάβεις για να μη στα κλέψουν είναι του φτωχού. Είναι τόσοι αυτοί που αδικείς όσοι αυτοί που θα μπορούσες να βοηθήσεις.

http://anavaseis.blogspot.ca/

Οἱ Νεομάρτυρες βοοῦν:

Ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεὸς εἶναι ἡ Παναγία Τριάς!

Την Κυριακή  τῆς Σαμαρείτιδος ἑορτάστηκε λαμπρὰ στὴν Ἱερὰ

Μονὴ Ζωοδόχου Πηγῆς Νέας Ἑλβετίας Ἀττικῆς ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου

Νεομάρτυρος Μιχαὴλ τοῦ ἐκ   Γρανίστης τῆς Εὐρυτανίας, ἀπὸ  τὴν

ἐν Ἀθήναις ἀδελφότητα τοῦ χωριοῦ αὐτοῦ. Ὁ ἔνδοξος Νεομάρτυς

τοῦ Χριστοῦ ἔζησε τὸν 16^ο αἰώνα, ὁμολόγησε μὲ θάρρος στοὺς

Ἀγαρηνοὺς ὅτι ὁ Ἀλλὰχ εἶναι ψεύτικος «θεὸς» καὶ  πὼς ὁ ἀληθινὸς

Θεὸς  εἶναι ἡ Παναγία  Τριάς, τὸν Ὁποῖο μᾶς ἀποκάλυψε ὁ  

Σαρκωμένος Υἱὸς καὶ Λόγος Του, τὸ δεύτερο Πρόσωπο τῆς Θεότητος καὶ

γιʼ αὐτό, ἀφοῦ τὸν βασάνισαν φρικτά, τὸν ἔκαψαν ζωντανὸ στὸ κέντρο

τῆς πόλεως!  Ἀνάλογες εἶναι καὶ οἱ ὁμολογίες ὅλων τῶν μυριάδων  

γνωστῶν καὶ ἀγνώστων Νεομαρτύρων! Ἂν ὅλοι αὐτοὶ εἶχαν τὴν πίστη,

ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες λατρεύουν τὸν ἴδιο Θεό, μὲ διαφορετικὸ ὄνομα

καὶ τρόπο, ὅπως πρεσβεύουν οἱ σύγχρονοι οἰκουμενιστές, τότε δὲ θὰ

εἶχαν κανένα λόγο νὰ ταλαιπωρηθοῦν καὶ νὰ χάσουν τὴ ζωή τους! Ἔτσι

μὲ τὴ στάση τους οἱ οἰκουμενιστὲς καταδεικνύουν τοὺς καλλινίκους

Νεομάρτυρες, ὡς ἰδιότροπα πρόσωπα, φανατικοὺς θρησκόληπτους, οἱ

ὁποῖοι δὲν ἔδειχναν κατανόηση γιὰ τὴν πίστη τῶν ἄλλων «ἀδελφῶν»,

ποὺ ἐπέμεναν νὰ ὁδεύουν πρὸς τὸ Θεὸ ἀπὸ «διαφορετικοὺς δρόμους»!

«Ἀδελφοὺς» ἀποκαλοῦν σύγχρονοι ὑψηλόβαθμοι κληρικοί μας τοὺς

Ἑβραίους καὶ τοὺς μουσουλμάνους! Ἀλλὰ τὸ νέφος τῶν Νεομαρτύρων

βοᾶ πρὸς τοὺς ὀνειροπαρμένους θιασῶτες τῆς πανθρησκείας, ὅτι οἱ «θεοὶ

τῶν ἐθνῶν (εἶναι) δαιμόνια» (Ψαλμ. 95, 5)!

"Ο.Τ"