Κήρυγμα - ερμηνεία Εφ. 2, 4-10. π. Θεόδωρος Ζήσης (2011).

Uploaded by fotistsakiris on Nov 20, 2011

Ο Πρωτοσύγκελος Ραφαήλ—(νυν άγιος Ραφαήλ)-- πειθαρχεί στο Θεό και αρνείται να παραστεί στο συλλείτουργο των προδοτών

...............Φτάνουμε στο 1452 μ.Χ., όπου έρχεται άλλη μια μεγάλη δοκιμασία για όλους. Η "Ψευδοένωση" των Εκκλησιών… Μάλιστα στην Κωνσταντινούπολη, στις 12 Δεκεμβρίου 1452, γίνεται "ενωτική λειτουργία", παρόντος του απεσταλμένου του Πάπα, Καρδινάλιου Ισιδώρου.

   Όμως - έτσι έρχεται η Θεία Χάρις - ο Πρωτοσύγκελος Ραφαήλ, αν και προσωπικός φίλος του Αυτοκράτορα Κ. Παλαιολόγου, αποφασίζει να πειθαρχεί στο Θεό και όχι στους ανθρώπους και αρνείται να παραστεί!!! Κάτι που εξόργισε βέβαια τον Παλαιολόγο, ο οποίος είχε την απατηλή εντύπωση ότι έτσι εξυπηρετούσε το Έθνος… Ξεχνώντας ότι μοναδικός φίλος και ανίκητος σύμμαχος είναι ο ίδιος ο Χριστός, που τις πρεσβείες της Υπερμάχου Στρατηγού, αμέτρητες φορές είχε διασώσει τη Θεοφύλακτη στο παρελθόν.…    Αυτό ήταν το δεύτερο μαρτύριο συνείδησης που περνούσε ο Αγιος Ραφαήλ. Μαζί με τον Διάκονο Νικόλαο δεν παρέστη στην απαράδεκτη σκηνή, στο απαράδεκτο “συλλείτουργο”, καταματωμένος στην ψυχή, εκεντημένος λόγχες αόρατες και τρομερές, που του σακάτευαν ότι αγαπούσε περισσότερο. Την Πίστη του και την Πατρίδα του! Που όμως όχι, δεν τα παρέδωσε!

Ο θυμός όμως του Παλαιολόγου ήταν ασυγκράτητος και τιμώρησε με εξορία τους δύο Αγίους!!! Έτσι όταν άρχισε η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, οι Άγιοι δεν ήταν στην Πόλη. Το τρομερό νέο, τους βρίσκει στη Μακεδονία, απ΄ όπου αργότερα με πλοίο, καταφεύγουν μαζί με άλλους πρόσφυγες στη Λέσβο. Φτάνουν στις Καρυές, όπου και τους δέχονται πολύ φιλικά. Μάλιστα ο Προεστός του χωριού, τους οδηγεί στο Μοναστηράκι του Λόφου των Καρυών, όπου και μονάζουν επί εννέα έτη.

Τον Ηγούμενο Άγιο Ραφαήλ, αυτό το ασύγκριτο παλικάρι της Ορθοδοξίας και της Πατρίδας, θα τον δέσουν σε ένα δέντρο και θα του πριονίσουν ζωντανό το σαγόνι, με το πριόνι μέσα στο στόμα, υποβάλλοντάς τον σε ένα από τα τρομακτικότερα μαρτύρια που έχουν καταγραφεί!!!

Ο Αρχιδιάκονος Άγιος Νικόλαος, πέθανε από τα μαρτυρικά βασανιστήρια των Τούρκων και το φρικτότατο μαρτύριο του Αγίου Ραφαήλ που έβλεπε!!!

Την δωδεκάχρονη μόλις Αγία Ειρήνη της έκοψαν το ένα χεράκι της, έριξαν ζεματιστό νερό μέσα στο στοματάκι της και στο τέλος τα θηρία την έκαψαν ζωντανή μέσα σε πιθάρι, μπροστά στα μάτια της μητέρας της Μαρίας, που δεν άντεξε και σταμάτησε η καρδιά της από το εφιαλτικό μαρτύριο του παιδιού της!!! Τον δε πατέρα της, τον Προεστό Βασίλειο, τον κατέσφαξαν, αφού πρώτα τον καταβασάνισαν με διαμελισμούς και απερίγραπτα μαρτύρια!!! Πριν όμως απ΄ όλα αυτά, είχαν αρπάξει το εντεκάμηνο βρέφος Ραφαήλ, το άλλο παιδί τους, αδελφό της Ειρήνης και βαφτιστήρι του Αγίου Ραφαήλ, και το ποδοπάτησαν συντρίβοντας το κεφαλάκι του!!

Ταλαίπωρη Ορθοδοξία! Σε σέρνουν και σε άγουν οι οικουμενιστές ως αρνίον επί σφαγήν.

Μέχρι πότε επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί θα επιτρέπουμε τους αιρετικούς, να λακτίζουν και να μιαίνουν τα Ιερά και τα Άγια της Ορθοδοξίας;

Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν τόπω Aγίω!

Uploaded by panagiaeforos on Nov 19, 2011

H σειρά της ελληνικής Ορθοδοξίας να ελευθερωθεί από την αίρεση του οικουμενισμού.

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΕΡΒΙΑΝ:

ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ

Εὐλαβικὸν προσκύνημα εἰς τάς συγχρόνους ἐπιγείους «κατακόμβας»

Δρόμοι χωρὶς μποτιλιάρισμα, μικρά, φτωχά, ζωντανὰ χωριουδάκια,

ἀνθρώπινα· καὶ τὸ τοπίο πράσινο, βλάστηση συνεχὴς καὶ πυκνή·

χορταίνουν τὰ μάτια, ἠρεμεῖ ἡ καρδιά· μιὰ μικρὴ ἀποζημίωση αὐτοῦ

τοῦ κουραστικοῦ ταξιδιοῦ μὲ προορισμὸ τὴν Σερβία καὶ τὶς σύγχρονες

κατακόμβες της, ποὺ ἀποφασίσαμε νὰ κάνουμε μὲ δυὸ αὐτοκίνητα,

ἑλλαδίτες ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, τὸ Αἴγιο καὶ τὸ Βόλο. Τὸ τοπίο εὐλογημένο

σὲ παρασέρνει νὰ σιγοψάλλεις «οὐκ ἐλάτρευσαν τὴν κτίσιν οἱ

θεόφρονες, ἀλλὰ τὸν κτίσαντα»· καὶ ἡ καρδιὰ ἀναμένει νʼ ἀντικρύσει

τὶς σύγχρονες κατακόμβες· τὶς ἐπίγειες «κατακόμβες» ποὺ δημιούργησαν

οἱ ἀνάλγητες οἰκουμενιστικὲς διώξεις «ὀρθοδόξων ποιμένων» καὶ ἡ

σθεναρὰ ἀντίσταση ἑνὸς ἀσθενικοῦ ἀνθρώπου, τοῦ διωκομένου

Σέρβου ἐπισκόπου Ἀρτεμίου, μὲ τοὺς ἡρωϊκοὺς μοναχοὺς καὶ μοναχές,

ποὺ ἀψήφισαν τὰ πάντα γιʼ Αὐτὸν ποὺ δημιούργησε τὰ πάντα.

Πρὶν γνωρίσουμε ἀπὸ κοντὰ τὰ πράγματα, ζωγραφίζαμε μὲ τὴ φαντασία

τὴν πιθανὴ εἰκόνα ποὺ θὰ συναντούσαμε: κάποιους αὐστηροὺς

–κυρίως γέρους– μοναχούς, ποὺ ἡ ἄσκηση, τὰ χρόνια, τὰ σκληρὰ

πολεμικὰ γεγονότα, οἱ ἀπάνθρωπες Νεοταξικὲς πρακτικές, θὰ εἶχαν

αὐλακώσει τὸ σῶμα τους, τὸ πρόσωπο καὶ κυρίως τὴν ψυχή τους,

καὶ θὰ τοὺς εἶχαν μεταβάλει σὲ ἀπόκοσμους, καχύποπτους, ὅσο κι

ἀσυμβίβαστους ἀνθρώπους, ἕτοιμους νὰ δώσουν ἄλλη μιὰ μάχη μʼ

ἐκείνους ποὺ θὰ ἐπιβουλευθοῦν τὸ τελευταῖο ἀγκωνάρι ποὺ ἔχουν γιὰ

προσκέφαλο, τὸ κεραμίδι ποὺ ἀπέμεινε στερνὸ σύμβολο ἑνὸς «οἴκου

ἄοικου».

Νέοι εἰς τόν Μοναχισμόν

Μὰ ὅταν φτάσαμε στὶς κατοικίες τους, συναντηθήκαμε μὲ τὸ ἀπρόσμενο.

Ἀντὶ γιὰ σκληραγωγημένους γέρους καὶ ἀγέλαστες γερόντισσες,

ἀντικρίσαμε μὲ ἔκπληξη νεότατους μοναχοὺς καὶ μοναχές, ποὺ τὸ μαῦρο

τους ράσο τόνιζε πολλαπλασίως τὰ φωτεινά, χαρούμενα πρόσωπά τους·

νέους καὶ νέες, ποὺ σὰν μόλις τώρα νὰ ἐπέστρεψαν ἀπὸ κάποιο

σπουδαστήριο ἢ νὰ τελείωσαν τὴ διδακτορική τους διατριβή. Καλύτερα·

σὰν μόλις νὰ γύρισαν ἀπὸ κάποια κατανυχτικὴ ὁλονυχτία, στὴν ὁποία

γεύτηκαν θεῖες ἐμπειρίες. Μᾶς χαιρετοῦσαν μὲ ἕνα ἀνυπόκριτο

αὐθορμητισμό, σὰν νὰ μᾶς γνώριζαν χρόνια· ὅπως τὸ ἴδιο αὐθόρμητα

δάκρυσαν μετὰ ἀπὸ λίγο, καθὼς τραγουδοῦσαν πονεμένα τραγούδια τῆς

χαμένης τους πατρίδας, τοῦ Κοσσόβου, ἀπʼ τὸ ὁποῖο δὲν τοὺς ξερίζωσαν

οἱ Ἀλβανοὶ φρουροί, ἀλλὰ οἱ πρώην σχολάζοντες πατριοὶ ποιμένες καὶ οἱ

πατριαρχεύοντες τοποτηρητὲς τῆς Παγκοσμιοποίησης καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ὁ Ἐπίσκοπος Ἀρτέμιος

Κι ἀνάμεσα στοὺς μοναχοὺς καὶ τὶς μοναχές, καὶ μπρός τους, καὶ δίπλα τους

ὁ ἐπίσκοπος Ἀρτέμιος. Ἁπλός, χαριτωμένος, ποὺ λόγῳ τοῦ ὕψους του

χανόταν ἀνάμεσά τους, «μικρὸς τῇ ἡλικίᾳ», «ὑψηλὸς ταῖς φρεσί». Χωρὶς καμία

γοητεία, στόμφο, φαντασία, δύναμη, ἐξουσία. Μὲ φανερὴ τὴ σφραγῖδα τῆς

Παύλειας αὐτοσυνειδησίας: «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ».

Κι ἀναρρωτιέσαι; Ἀλήθεια! Αὐτὸς ὁ μικρὸς τὸ δέμας ἄνθρωπος, δίχως ὅπλα

καὶ δίχως φαρέτρα, δίχως φίλους, οἰκονομικοὺς πόρους, Μέσα Ἐπικοινωνίας

καὶ κοσμικὸ κῦρος, αὐτός, ἔχει γίνει ὁ πονοκέφαλος τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας;

Αὐτὸς ἔχει προβληματίσει τόσο τοὺς ἐπισκόπους τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν, ἔχει

φοβίσει τόσο τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ὥστε νὰ τοῦ ἀπαγορεύσει ἐδῶ καὶ

μιὰ δεκαετία τὴν εἴσοδο στὸ Ἅγ. Ὄρος; Ἀλήθεια! Αὐτοὶ οἱ εὐφρόσυνοι μοναχοὶ

κι αὐτὲς οἱ ἀδύναμες καλωσυνάτες μοναχές, ποῦ βρῆκαν τὴ δύναμη νὰ

ἀντισταθοῦν στοὺς περιβεβλημένους «πορφύραν καὶ βύσσον» ἐπισκόπους

καὶ Πατριάρχες, πῶς δὲν πτοοῦνται ξέροντας ὅτι πίσω ἀπὸ τοὺς ἀχυρένιους

ἐκκλησιαστικοὺς ἄρχοντες στέκονται τὸ Βατικανὸ καὶ οἱ ἀδίστακτοι σχεδιαστὲς

τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων καὶ τὰ ὄργανά τους, οἱ Κοσσοβάροι ἐξτρεμιστές;

Ἦταν ὁλοφάνερο γιατὶ δὲν πτοοῦνται. Δὲν πτοοῦνται, γιατὶ –ἐπίσκοπος, ἱερεῖς

καὶ μοναχοὶ– ἔχουν ἐνστερνισθεῖ καὶ ἀγωνίζονται νὰ ἐφαρμόσουν συνειδητά,

ὅσα δίδαξαν καὶ ἐφάρμοσαν οἱ Ἅγιοι Ἰουστῖνος Πόποβιτς, Μᾶρκος Εὐγενικός,

Γρηγόριος Παλαμᾶς, οἱ Μ. Ἀθανάσιος καὶ Βασίλειος, ὁ ἀπόστολος Παῦλος:

«Ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται». Ἡ ἀπόφαση τῆς θυσίας γιὰ τὴν

ἀλήθεια τῆς Πίστεως, μεταποιεῖ τοὺς ἀδύνατους καὶ χοϊκοὺς ἀνθρώπους, σὲ

δυνατοὺς καὶ οὐρανοπολίτες, οἱ ὁποῖοι «πάντα ἰσχύουν ἐν τῷ ἐνδυμανοῦντι

(αὐτοὺς) Χρι στῷ». Εἶναι, γιατὶ ὁ ἀγώνας τους δὲν ἀποβλέπει σὲ δόξες,

ἡδονὲς καὶ ἐξουσία. Ὁ ἀγώνας τους ἀποβλέπει στὴν διατήρηση τῆς σώζουσας

ὀρθοδόξου Πίστεως, ποὺ ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μεθοδικὰ ἀνατρέπει

καὶ μὲ γρήγορους ρυθμοὺς ἀποδομεῖ. Ἐμμονὴ στὴν ὀρθοδοξία μὲ ὅποιο κόστος.

Πρῶτος σταθμός μας ἡ προσωρινὴ κατοικία τοῦ π. Ἀρτέμιου, ἔξω ἀπὸ ἕνα

μικρὸ χωριό, τὸ Ljuljaci, κοντὰ στὴν πόλη Kragujevac. Ἐκεῖ μᾶς ὑποδέχτηκε

μὲ ἁπλότητα ὁ ἴδιος ὁ Μητροπολίτης Ράσκας καὶ Πριζρένης π. Ἀρτέμιος μὲ

μερικοὺς ἀπὸ τοὺς ἱερομόναχους καὶ μοναχοὺς ποὺ τὸν ἔχουν ἀκολουθήσει,

συμπαραστεκόμενοι στὸν διωγμό του. Εἶναι μιὰ μακρόστενη διώροφη,

ἡμιτελὴς οἰκοδομὴ καὶ δίπλα ἕνας μικρὸς ναός. Τὸ κτήριο προοριζόταν γιὰ

γηροκομεῖο καὶ προσφέρθηκε, γιὰ νὰ καλύψει τὶς ἀνάγκες τους.

Εἶδαν τήν ἀδικία

Καὶ δὲν εἶναι τὸ μόνο. Κι ἄλλα τέτοια κτήρια, κι ἄλλες τέτοιες ἐκτάσεις

ἐμπιστεύθηκαν, ἁπλοὶ πιστοὶ τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, στὸν Σεβ. Ἀρτέμιο γιὰ

τὶς ἀνάγκες στεγάσεως τῶν 100 περίπου μοναχῶν (ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν),

ποὺ τὸν ἀκολούθησαν, ἐπειδὴ στὸ πρόσωπό του εἶδαν τὸν συνεχιστὴ τῆς

Ὀρθοδόξου Παραδόσεως. Γιατὶ οἱ πιστοὶ κατάλαβαν τὸ θέατρο, ποὺ παίζεται

ἀπὸ τοὺς ἐπικεφαλῆς τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας. Εἶδαν τὴν ἀδικία. Καὶ συρρέουν

κατὰ ἑκατοντάδες ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς Σερβίας, γιὰ νὰ λάβουν τὰ μυστήρια

ἀπὸ Ὀρθόδοξο κι ὄχι ἀπὸ Οἰκουμενιστὲς Μητροπολίτες καὶ Πατριάρχη.

Αὐτὴν τὴν κοσμοσυρροὴ τὴν ζήσαμε στὴν Θ. Λειτουργία, τὴν ἡμέρα τῆς

Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, σὲ μιὰ ἄλλη «κατακόμβη», στὴν

περιοχὴ Leusice. Σʼ ἕνα κτῆμα ποὺ κι αὐτὸ δωρήθηκε, χωρὶς ὅμως Ναό,

μʼ ἕνα μικρὸ οἴκημα στὴν κορυφή. Γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν πιστῶν –ποὺ μὲ

δεκάδες αὐτοκίνητα ἔφτασαν ἀπὸ ὅλη τὴ Σερβία– εἶχαν στηθεῖ δυὸ μεγάλα

ὑπόστεγα-σκηνές. Τὸ ἕνα χρησιμοποιήθηκε γιὰ τὴν Θ. Λειτουργία, τὸ ἄλλο

γιὰ τὸ γεῦμα «ἀγάπης», ποὺ εἶχαν ἑτοιμάσει μοναχὲς καὶ μοναχοὶ γιὰ τοὺς

ἑκατοντάδες πιστούς.

"Ο.Τ"

Tα οικουμενιστικά καραγκιοζιλίκια

Τα χρόνια που ζούμε είναι αποκαλυπτικά! Το αποδεικνύει η καθημερινή ιστορική εξέλιξη. Ο Ιερός Αγώνας της Εκκλησίας δοκιμάζεται τόσο πολύ, τη στιγμή που η πανσπερμία των αιρετικών και οι προδότες ουνίτες «ορθόδοξοι» προχωρούν ολοταχώς στην εν Αντιχρίστω ένωση των αιρετικών «εκκλησιών» τους. ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ!! Αυτό φωνάζει η συνέλευση της Ασίζης… Εκεί οι Πατριάρχες και οι Προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Εκεί και ο Αιρεσιάρχης κ. Βαρθολομαίος αφού πήγε να «προσκυνήσει» στο Άγιο Όρος και να βεβαιωθεί ότι οι κοινωνούντες μοναχοί είναι πλήρως εξανδραποδισμένοι, ακολούθως μετέβη στην Ασίζη (στο εκεί Παπικό προσκύνημα) για να προσκυνήσει ακολούθως το Θηρίο της Αποκάλυψης: τον αντίχριστο Πάπα. Εκεί έλαβαν χώρα τα γνωστά οικουμενιστικά καραγκιοζιλίκια με συμπροσευχές, νεοεποχήτικες τελετές που δεν έχουν καμία σχέση με το πνεύμα της ορθοδοξίας κλπ.
Μία σκέψη μόνο. Ας πράξουμε ότι και ο Νώε στον κατακλυσμό. Ας προσέλθουμε όλοι στη πνευματική Κιβωτό, την Αγία του Χριστού Ορθόδοξο Εκκλησία ώστε να μην χαθούμε στο πνευματικό ναυάγιο των παραδεδομένων στον Σατανικό Οικουμενισμό.

Α­κο­λου­θοῦμε τήν πί­στη πού μᾶς πα­ρέ­δω­σαν οἱ Ἅ­γι­οι Πα­τέ­ρες

Δύ­ο προϋ­πο­θέ­σεις ὑ­πάρ­χουν δι­ά τήν ἐξασφάλισιν τῆς αἰωνίου χαρᾶς καί ἀγαλλιάσεως. Ἡ σω­στή πί­στις καί τά κα­λά ἔρ­γα. Οἱ δύ­ο αὐ­τοί σω­τή­ρι­οι ὅ­ροι, εἶ­ναι ἀλ­λη­λέν­δε­τοι. Δη­λα­δή δέν ἀρ­κεῖ κά­ποι­ος νά ἀ­κο­λου­θῆ τήν σω­στή πί­στη καί νά ὑστε­ρῆ ἀ­γα­θῶν ἔρ­γων. Οὔ­τε πάλι νά εἶ­ναι κα­λός ἄν­θρω­πος μέ ἀγαθά ἔργα ἀλ­λά νά εὑρί­σκε­ται ἐ­κτός τῆς ὀρθῆς πί­στεως. Διότι καί ἡ πρώ­τη πε­ρί­πτω­σις καί ἡ δευτέ­ρα, ὁ­δη­γοῦν εἰς τήν ψυ­χι­κήν ἀ­πώ­λει­αν.

Καί τί θά πρέ­πει νά κά­νου­με ἴ­σως ἐρω­τή­ση κά­ποι­ος. Ὁ κό­σμος σή­με­ρα εἶ­ναι πο­νη­ρός, ἡ ἐ­πι­βί­ω­σις δύ­σκο­λη, οἱ ἄν­θρω­ποι ἀ­νε­λέ­η­τοι. Μό­νο ἄν γί­νου­με ἀ­πό­κο­σμοι,  θά ἀ­πο­φύ­γου­με τίς ψυ­χο­βλα­βεῖς ἐ­πιρ­ρο­ές τοῦ κό­σμου. Ἀλ­λά πῶς νά γί­νη αὐ­τό; Νά μήν ἐν­δι­α­φερ­θοῦ­με δι­ά τήν ἐ­ξα­σφά­λι­σι τῶν βι­ο­τι­κῶν μας ἀ­να­γκῶν; Νά μήν φρο­ντί­σου­με δι­ά τήν ἀ­πο­κα­τά­στα­σιν τῶν παι­δι­ῶν μας; Ὄ­χι βέ­βαι­α. Οἱ ἀ­κρό­τη­τες δέν εἶ­ναι δεί­γμα τῆς Ὀρ­θοδόξου πί­στεως. Ἡ φρο­ντί­δα δι­ά τήν ζω­ή μας, τήν οἰ­κο­γέ­νει­ά μας, τά παι­δι­ά μας,  εἶ­ναι ἀ­πα­ραί­τη­το μέλ­η­μα κά­θε ἀν­θρώ­που, καί μά­λι­στα Χρι­στι­α­νοῦ ἀλ­λά θά πρέ­πει νά προ­σέ­χου­με, ὥ­στε ὅ­λα αὐ­τά νά  ἐ­πι­τυ­γχά­νο­νται, χω­ρίς νά ἐ­πι­φέ­ρουν βλα­πτι­κές συ­νέ­πει­ες εἰς τήν ψυ­χή μας.

Προ­τάσ­σο­ντας λοι­πόν τήν ψυ­χι­κήν μας ὠ­φέ­λει­αν, ἐμεῖς οἱ πι­στοί εἰς τάς Πα­ρα­δόσεις τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κ­λη­σί­ας, ἀ­κο­λου­θοῦμε τήν πί­στη πού μᾶς πα­ρέ­δω­σαν οἱ Ἅ­γι­οι Πα­τέ­ρες, χωρίς και­νο­τομίες καί ἐκσυγχρονισμούς, δε­χό­με­νοι  πολλάκις τά χλε­υα­στι­κά σχό­λι­α καί τίς εἰ­ρω­νι­κές ἐ­πι­κρί­σεις ἐκείνων πού ἀ­πο­λαμ­βάνουν τίς πρωτοκαθεδρίες καί τούς ματαί­ους θρό­νους.

Ταῦτα πάντα, ἀντιπαρερχόμεθα -μέ τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ- μέ ὑπομονή καί ἀγάπη, χάριν τῆς καλῆς Ὀμολογίας, τήν ὁποία μᾶς παρέδωσαν καί μᾶς ὑπέδειξαν νά διαφυλάτουμε οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀ­λοί­μο­νον, ἄν εἰς τήν δισχιλι­ε­τήν ἱ­στο­ρί­αν τῆς Ἐκ­κ­λη­σί­ας, δέν ὑπῆρχαν οἱ Στουδίτες, οἱ Φώτιοι, οἱ Μάρκοι Εὐγενικοί, καί τόσοι ἄλλοι, πού ἀντετάχθησαν εἰς τάς ἐπιβουλάς κατά τῆς Ἐκλησίας καί ἀντιμετώπισαν τούς φιλόδοξους καινοτόμους τῆς ἐποχῆς τους. Ἀλοίμονον, ἄν χά­ριν τῆς ἐ­ξελί­ξεως, καί τῶν ἑκάστοτε "μοντέρνων" ἰδεῶν, ἀ­να­τρέ­πα­με καί δι­α­φο­ρο­ποι­ού­σα­με τά Ἱ­ε­ρά καί Ὅ­σι­α τῆς Πί­στεώς μας. Ἀλοίμονον· σή­με­ρα δέν θά εἶ­χε ἀ­πο­μεί­νει τί­πο­τα.

Η παναίρεση του οικουμενισμού :

Ο εορτασμoς της Ασιζης στο Αρρας της Γαλλιας, με το Κορανι επάνω στην Αγια Τραπεζα…

Στην Ρωμαιοκαθολική " Εκκλησία"  του Αγίου Σωτήρος (Saint-Sauveur), στην Επισκοπή του Αρράς (Pas-de-Calais στην Γαλλία), πραγματοποιήθηκε μια «Διαθρησκειακή αγρυπνία και προσευχή» στις 26 Οκτωβρίου 2011, για να εορταστεί η 25η επέτειος της πρώτης διαθρησκευτικής συνάντησης της Ασσίζης. 
Παρόντες ήταν ένας ρωμαιοκαθολικός ιερέας, ένας ορθόδοξος ιερέας, ένας ιμάμης, ένας λουθηρανός πάστορας και ένας ραβίνος:

Ο πρώην ρασοφόρος Παντελεήμων, Γιάννης Παπανικολάου.

«Η δημιουργία του συγκροτήματος των Παπαροκάδων και η συνεχής παρουσία μας στην τηλεόραση έφερε πολύ κόσμο στη μονή. Τότε άρχισε να αλλάζει η φιλοσοφία μας... Ξαφνικά, το ησυχαστήριό μας γέμισε θόρυβο, άρχισε να αλλάζει. Νομίζω πως όλα γίνονταν για τις δημόσιες σχέσεις, τη βιτρίνα και το κέρδος. Μέσα κι έξω από τη μονή άνοιγαν συνέχεια μαγαζιά, εστιατόρια, καντίνες... Εως και μίνι μάρκετ άνοιξε. Παντού χρήματα και κέρδος. Δεν μου άρεσε να βλέπω εμάς, τους μοναχούς, να χτυπάμε ταμειακές μηχανές ή να πρέπει να προσλάβουμε υπαλλήλους για να είμαστε συνεπείς στην εξυπηρέτηση του κοινού» αναφέρει, επιρρίπτοντας σημαντικό κομμάτι της ευθύνης στον κατηχητή του, Νεκτάριο Μουλατσιώτη, ο οποίος -κατά τα λεγόμενα του Γιάννη Παπανικολάου- δεν κατάφερε να περιορίσει τη μεγάλη δημοσιότητα που πήρε το μοναστήρι του ύστερα από τη δημιουργία του συγκροτήματος των Παπαροκάδων.


Από τις 23 Ιανουαρίου η «Espresso» είχε κάνει γνωστή στο πανελλήνιο την απομάκρυνση του πατέρα Παντελεήμονα από το μοναστήρι.

Ιδού που μας οδηγούν οι προδότες οικουμενιστές :

Δογματική Διάταξη ...Β' Βατικανείου σατανικης συναγωγης : «Αλλά ο Σύλλογος, ή τό Σώμα τών επισκόπων, δέν έχει εξουσία, άν δέν βρίσκεται σέ κοινωνία μέ τόν επίσκοπο Ρώμης, τόν διάδοχο τού Πέτρου καί κεφαλή του Συλλόγου, διότι παραμένει ακέραιη η εξουσία του πρωτείου πάνω σ'όλους τούς ποιμένες καί τούς πιστούς. Πραγματικά, ο επίσκοπος Ρώμης μέ τό αξίωμά του ώς αντιπροσώπου τού Χριστού καί ποιμένα όλης τής Εκκλησίας, έχει πλήρη, υπέρτατη καί παγκόσμια εξουσία μέσα στήν Εκκλησία, την οποίαν μπορεί πάντοτε ελεύθερα νά εξασκεί..... Ο επίσκοπος Ρώμης, σάν διάδοχος του Πέτρου, είναι η διαρκής καί ορατή αρχή καί τό θεμέλιο τής ενότητας, τόσο τών επισκόπων, όσο καί τού πλήθους τών πιστών»( LUMEN GENTIUM 1964 σελ. 44, 45).

Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΕΡΒΟΣ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΟΣ OΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ
«Διαίρεσις, σχίσμα της Εκκλησίας είναι πρωτίστως ένα πράγμα οντολογικώς αδύνατον. Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη, πλην υπήρξε και θα υπάρξη έκπτωσις εκ της Εκκλησίας. Κατά καιρούς απεσπάσθησαν και εξεβλήθησαν από την μοναδικήν αδιαίρετον Εκκλησίαν οι αιρετικοί και σχισματικοί, οι οποίοι έκτοτε έπαψαν να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας και μέρη του θεανθρωπίνου σώματός της.
Έτσι έχουν κατ’ αρχήν αποκοπή οι Γνωστικοί, κατόπιν οι Αρειανοί, …, κατόπιν οι Ρωμαιοκαθολικοί, κατόπιν οι Προτεστάνται, …».
[Ιουστίνου Πόποβιτς, «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Γαλλική μετάφραση) Τόμος 4ος, σελ. 181, Lausanne 1995 - Ἀναδημοσιεύτηκε στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο» στίς 29/6/2007 ]

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ-ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ

ΟΤΑΝ ΦΥΛΑΚΙΖΕΤΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ !

O έγκλειστος και μαρτυρικός Πατριάρχης Ειρηναίος.

Φαίνεται ότι, όσοι χύνουν τόνους χολής, εναντίον του Πατριάρχη Ειρηναίου δεν μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν την έκθεση του κ. Λουκή Λουκαϊδη και τις εκχωρήσεις απαραγράπτων δικαιωμάτων των Ελληνορθοδόξων σε άλλα δόγματα όπως αυτά δημοσιεύονται στην ιστοσλίδα. Και βέβαια δεν γνωρίζουν τίποτε για τις εκχωρήσεις γαιών (Real news 8/11/09 N.H.), ούτε για τις εκποιήσεις τιμαλφών που κατέθεσαν οι πιστοί στην εικόνα της Παναγίας Ιεροσολυμίτισσας (εκπομπή «στον ιστό της αράχνης» extra channel 21/10/2009). Μία γεύση της κατάστασης στα Ιεροσόλυμα πήραμε κατά τις εορτές των Χριστουγέννων (διαδήλωση – διαμαρτυρία Παλαιστινίων κατά την άφιξη του «προκαθημένου» της Σιωνίτιδας εκκλησίας στη Βηθλεέμ).
Είναι ένοχος ο Πατριάρχης Ειρηναίος; Ας προσκομίσουν τα αποδεικτικά στοιχεία και ας τον οδηγήσουν στο δικαστήριο. Ας τον δικάσουν και ας τον καταδικάσουν. Τουλάχιστον στη φυλακή θα απολαμβάνει τα στοιχειώδη δικαιώματα των κρατουμένων (σίτιση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, επισκεπτήριο και ίσως τη δυνατότητα επιτέλεσης των θρησκευτικών του καθηκόντων και διαιωμάτων). Όχι στο ιδιότυπο κελί που θα ζήλευε και η Κα Carla del Ponte (πρώην εισαγγελέας του δικαστηρίου της Χάγης!).
Αν ο εβδομηντάχρονος Ειρηναίος είχε κλέψει –όπως ισχυρίζονται οι κατήγοροί του- και είχε οικειοποιηθεί το προϊόν της πράξης του, πότε περιμένει να πάει να απολαύσει τα αγαθά του; Ο Χριστόδουλος, αλλά και ο δημοσιογράφος Ν. Κακαουνάκης (που εσέβετο τον Πατριάρχη) «έφυγαν» σ’ αυτή την ηλικία, όχι μόνο αυτοί αλλά και πολλοί νεώτεροι. Ο Πατριάρχης φαίνεται να έχει απέναντί του όλες τις εξουσίες του κόσμου τούτου.(Θρησκευτικές-πολιτικές-οικονομικές). Και όμως: Ενώ θα μπορούσε να λάβει τον τίτλο του «πρώην» με όλες τις τιμές αλλά και τις απολαύσεις παραμένει στο κελί του κλειδωμένος απ’ έξω και φωνάζει ότι είναι αθώος και ότι δεν θα προδώσει και δεν πρόδωσε ποτέ τον Πανάγιο Τάφο.
Μήπως αυτό σημαίνει κάτι; Κάποιοι επιδιώκουν τη φυσική εξόντωσή του. Θέλουν μια μέρα να μας ανακοινώσουν ότι ο «μοναχός Ειρηναίος βρέθηκε νεκρός στο κελί του». Έτσι απλά. Δυστυχώς γι΄ αυτούς ο μεν Πατριάρχης ανεβαίνει βαθμίδες Αγιότητος , η γενιά μας δε, κατατάσσεται μεταξύ των φονευτών των δικαίων. Μετά τη δημοσίευση των φωτογραφιών και της έκθεσης «πρόφασιν ουκ έχουσι». Το πρόβλημα δεν είναι Ειρηναίος ή Θεόφιλος. Το πρόβλημα είναι : Ο Βεβηλωμένος Πανάγιος Τάφος.
Φτάνει πια η βεβήλωση του Γολγοθά και του Πανάγιου Τάφου. Φτάνει ο διασυρμός της σταυρωμένης και Αναστημένης Αγάπης λίγα μέτρα πιο πέρα από κει που υλοποιήθηκε.
Όλα αυτά μπορούν να αποκατασταθούν μόνο με την επαναφορά της νομιμότητας και κανονικότητας στη Σιωνίτιδα Εκκλησία. Ας γνωρίζουν αυτοί που υποστηρίζουν και δημιούργησαν τη σημερινή ανώμαλη κατάσταση ότι οι άνθρωποι που Θεοποίησαν το Μαμωνά και χρησιμοποιούν το Ναζωραίο σαν επικάλυμμα και πηγή εσόδων έρχονται και παρέρχονται. Μόνον «Ιησούς Χριστός χθές και σήμερον ο Αυτός και εις τους αιώνας» και «ούτως αποδώσει εκάστω κατά τα έργα αυτού».

Για την αξία της ψυχής, ο Γέροντας Ιωήλ έλεγε:

 «Η αξία της ψυχής είναι άπειρη. Και είναι προφανές τούτο. Όταν θέλουμε να καθαρίσουμε ένα ύφασμα, ποτέ δεν θα χρησιμοποιήσουμε σαπούνι ακριβότερο από το ύφασμα. Το σαπούνι πού θα χρησιμοποιήσουμε θα είναι φθηνότερο από το ύφασμα ή, το πολύ - πολύ, ίσης αξίας. Με τι πλύθηκε και καθαρίστηκε η ανθρώπινη ψυχή; Με το αίμα του Κυρίου! πόση είναι η αξία του αίματος του Κυρίου; Άπειρη! Άρα άπειρη πρέπει να είναι και η αξία της ανθρώπινης ψυχής πού καθαρίστηκε με αυτό».

Περί αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου. π. Θεόδωρος Ζήσης (2011)

Uploaded by simeronwordpress on Nov 16, 2011

«ΧΡΙΣΤΩ ΣΥΝΕΣΤΑΥΡΩΜΑΙ»

Ο άγιος  Απόστολος Παύλος έδωκε με σαφήνειαν όλον το πνευματικόν βάθος του Σταυρού του Κυρίου, όλην την σημασίαν του δια τον βίον των πιστών: «Χριστώ συνεσταύρωμαι, ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός». Τα λόγια αυτά του αγίου Αποστόλου ακτινοβολούν τον χριστοκεντρισμόν της αγιωτάτης του ψυχής. Σταυρωμένος με τον Χριστόν, συλλυτρωμένος με τον Χριστόν, συμπάσχων με τον Χριστόν και μη ζων την ιδικήν του ζωήν, αλλά την ζωήν του Χριστού. Και η ζωή του Χριστού, ως θυσία, ως αγάπη, ως έλεος, ως άκτιστος θεία ενέργεια, ενοικεί εις την ηγιασμένην ψυχήν του. Λέγει ένας μεγάλος θεολόγος, ότι «ο φιλών τον Χριστόν μεταμορφούται εις τον Χριστόν». Και ο ιερός Αυγουστίνος συμπληρώνει: «Επειδή η αγάπη μεταστοιχειοί τον φιλούντα εις το φιλούμενον», και συμπεραίνει: «Όθεν, ει φιλείς Θεόν, θεός έση, ει δε φιλείς διάβολον, διάβολος έση, ει δε σάρκα, σάρξ».

Ουδέν ηγαπήθη υπό αγίων ψυχών τόσον, όσον ο Σταυρός του Κυρίου. και καμμία επιθυμία αγίας ψυχής δεν υπήρξε τόσον έντονος, όσον η συσταύρωσις μετά του Χριστού. Διότι το πρώτον έργον του θείου έρωτος, κατά τον άγιον Νικόδημον τον Αγιορείτην, είναι «να ενώνη τον φιλούντα μετά του φιλουμένου». Ως λέγει και ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, «το όνομα του θείου έρωτος, δυνάμεώς εστιν ενοποιού και συνδετικής και διαφερόντως συγκριτικής εν τω καλώ και αγαθώ». Δεύτερον  έργον του θείου έρωτος είναι το «αμοιβαίον». Όπως ακριβώς συνέβη εις τον Απόστολον Παύλον, ο οποίος λέγει, καθώς ο Χριστός εσταυρώθη δι’ εμέ, ούτω και εγώ αμοιβαίως «Χριστώ συνεσταύρωμαι». Το δε τρίτον έργον του θείου έρωτος είναι «το να κάμνη τον φιλούμενον να φιλή τον φιλούντα και να εντυπώνη αυτόν εις όλα τα ορώμενα και νοούμενα». Και το τέταρτον έργον του θείου έρωτος είναι «να προξενή έκστασιν εις τους εραστάς». Δηλαδή οι ερασταί να μη ζουν την ιδικήν των ζωήν, αλλά την ζωήν των ερωμένων των, κατά τον θείον Διονύσιον. «έστι δε και εκστατικός ο θείος έρως, ουκ εών εαυτών είναι τους εραστάς, αλλά των ερωμένων». Αυτή λοιπόν η διπλή ζωή του Αποστόλου Παύλου, ή μάλλον η απλή «εν Χριστώ» ζωή, εις όλην την έντασίν της και εις όλας τας παραλλαγάς των θείων βιώσεών της, τον έκαμνε να μη αισθάνεται ούτε φόβους ούτε ηδονάς ούτε κόπους ούτε ανθρωπίνην δόξαν να επιθυμή ούτε να ζη εις την γην. Αντιθέτως, έχαιρε δι’ όλας τας καταδρομάς και τας θλίψεις του μέχρι σημείου, να καυχάται εις αυτάς και να αισθάνεται άρρητον αγαλλίασιν πάσχων δια τον Χριστόν και το μυστικόν σώμα του, την Εκκλησίαν. Διότι είχε μεταβληθή εις Χριστόν, εγένετο ένα μετά του Χριστού. Αυτό παρατηρούμεν και εις τα πλήθη των πιστών, που ετρώθησαν τω θείω έρωτι του Χριστού και εμαρτύρησαν χαίροντα δια την αγάπην του. Από την αγάπην προς τον εσταυρωμένον Χριστόν, έγραφεν ο άγιος Ιγνάτιος προς Ρωμαίους, «ο εμός έρως εσταύρωται», και όλα εκείνα τα ερωτικά, πορευόμενος προς το μαρτύριον. Από την αγάπην προς τον εσταυρωμένον Κύριον, έλεγεν ο θείος Απόστολος Ανδρέας μετά την καταδίκην του εις τον δια σταυρού θάνατον, «ω Σταυρέ, τον οποίον πάλαι επόθουν, ιδού τώρα απολαμβάνω την τελείωσιν του πόθου μου». Ο πανάγιος του Κυρίου Σταυρός εγένετο σύμβολον αγάπης και έρωτος προς τον επ’ αυτού καθηλωθέντα και το μέτρον της προς τον Ιησούν αφοσιώσεως. Εις την Ανατολικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν, ο Σταυρός του Κυρίου δεν προσέλαβε, ως εις την δυτικήν Εκκλησίαν, την σημασίαν οργάνου δικανικής υφής. Δια τους Ανατολικούς Πατέρας και τους Δυτικούς ακόμη, μέχρι του Ανσέλμου Κανταβριγίας, ο Σταυρός του Σωτήρος δεν εδόθη εις ημάς προς ικανοποίησιν της δήθεν θιγομένης θείας Δικαιοσύνης δια των αμαρτιών μας, αλλ’ ως μέσον παιδαγωγίας και «σταυρώσεως των μελών των επί της γης». Ο Απόστολος Παύλος καυχάται εν τω Σταυρώ, κατά τον Κορέσσιον, «δια πίστεως και χάριτος, ενθυμούμενος την ευεργεσίαν και δικαίωσιν, όπου έλαβεν από τον Σταυρόν». Δια τούτο έλεγε και ο θείος Χρυσόστομος: «Δια του Σταυρού και το μέγεθος της αμαρτίας και το μέγεθος της θείας φιλανθρωπίας γνωρίζεται». Εις την πρακτικήν και πνευματικήν μας ζωήν, κατά τον Ομολογητήν άγιον Μάξιμον, «ο φόβος του Θεού, Σταυρός εστι και η μνήμη των άνω, και η κυριότης κατά των παθών, ήτοι του θυμού και της επιθυμίας, και η αλλοτρίωσις από της αγάπης των συγγενών και φίλων δια τον προς Θεόν έρωτα». Κατά μεν τον Αββάν Ησαϊαν, «Σταυρός κατάργησίς εστι πάσης αμαρτίας», κατά δε τον όσιον Μάρκον τον Ερημίτην, «πάσα αρετή Σταυρός εστιν». «Η πράξις του Σταυρού, λέγει ο θείος Ησυχαστής Ισαάκ, διπλή εστι, και τούτο προς το διπλούν της φύσεως… και η μεν, προς το υπομείναι τας θλίψεις της σαρκός… και καλείται πράξις. Η δε, εν τη λεπτή εργασία του νου και εν τη θεία ευρίσκεται αδολεσχία, έτι και εν τη διαμονή της προσευχής, και καλείται θεωρία, και η μεν πράξις, το παθητικόν μέρος της ψυχής καθαρίζει εν τη δυνάμει του ζήλου, η δ’ άλλη, την ενέργειαν της αγάπης της ψυχής».

Ας προσευχώμεθα, αδελφοί εν Χριστώ, ας προσευχώμεθα αδιαλείπτως, όπως καθαρθώμεν «από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος», δια να είπωμεν μετά του Αποστόλου Παύλου: «Χριστώ συνεσταύρωμαι. Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός, ο δε νυν ζω εν σαρκί, εν πίστει ζω τη του Υιού του Θεού, του αγαπήσαντός με και παραδόντος εαυτόν υπέρ εμού». Ας αγωνιζώμεθα «τον καλόν αγώνα», δια να γίνωμεν άκτιστοι, «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» του Θεού, ως λέγει ο θείος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Κτιστός ην ο Παύλος μέχρις αν έζη την προστάγματι Θεού εξ ουκ όντων γεγονυίαν ζωήν, ότε δε μηκέτι ταύτην έζη, αλλά την ενοικήσει του Θεού προσγενομένην, άκτιστος γέγονε τη χάριτι, και πας ο ζώντα και ενεργούντα μόνον τον του Θεού λόγον κτησάμενος». Ας αγαπήσωμεν και ημείς τον Σταυρόν του Κυρίου, όπως ο θεοφόρος Ιγνάτιος, ο οποίος υπό του ιδίου έρωτος με τον Απόστολον Παύλον πυρπολούμενος, έγραφε προς Ρωμαίους, «…άρτον του Θεού θέλω, άρτον ουράνιον, άρτον ζωής… και πόμα θέλω το πόμα αυτού, ο εστιν αγάπη άφθαρτος και αέναος ζωή, ουκ έτι θέλω κατά άνθρωπον ζην. Χριστώ συνεσταύρωμαι, ζω δε ουκέτι εγώ, επειδή περ ζη εν εμοί Χριστός». Και ας ψάλλωμεν εν κατανύξει και πόθω, «Κύριε, όπλον κατά του διαβόλου, τον Σταυρόν σου ημίν δέδωκας, φρίττει γαρ και τρέμει, μη φέρων καθοράν αυτού την δύναμιν…».

θ.μ.δ.

Οι οικουμενιστές είναι εχθροί του Υιού της Κυρίας Θεοτόκου :

Uploaded by MrDIADIM on Nov 18, 2011

Στην επισκοπή Ράσκας και Πριζρένης (Σερβία Κόσοβο)-- του διωκόμενου από τους Σέρβους οικουμενιστές--  επισκόπου Αρτεμίου συμβαίνει κάτι το θαυμαστό: Στην εικόνα της Παναγίας ανθίζουν ξερά κλαδάκια!

Η ραγδαία ἐπικράτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Ἡ παναίρεση (κατὰ τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς) τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι μιὰ κατάσταση ὑπαρκτή, ποὺ οἱ ἐπίσκοποί μας ἀρνοῦνται νὰ ἐξετάσουν καὶ νὰ καταδικάσουν Συνοδικά. Εἶναι πρωτοφανὲς γεγονὸς στὴν δισχιλιετὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Ἱεραρχία νὰ σιωπᾶ ἐν καιρῷ αἱρέσεως καὶ νὰ συμπορεύεται δεκαετίες μὲ τὴν αἵρεση.
Ὡς φυσικὴ συνέπεια ἔρχεται ἡ ραγδαία ἐπικράτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ ὁποία ἀλλοιώνει τὰ ὀρθόδοξα αἰσθητήρια τοῦ λαοῦ, διαγράφοντας ἀπὸ τὶς συνειδήσεις τῶν χριστιανῶν –διὰ καθημερινῶν λόγων καὶ πράξεων τῶν ἡγετῶν της– τὴν ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ εἰσάγοντας «νέα» δῆθεν ὁδὸ σωτηρίας, διάφορη ἀπὸ ἐκείνη τῶν Ἁγίων.
Ἡ σταδιακὴ ἐπικράτηση τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ συντελεῖται μὲ τὴν ὑλοποίηση τῆς οἰκουμενιστικῆς Ἐγκυκλίου τοῦ Πατριαρχείου τοῦ 1920 καὶ ὅσων ἐφεξῆς δρομολογήθηκαν, ἀλλὰ καὶ ὅσων ἐθέσπισε ἡ Β΄ Βατικάνειος Σύνοδος. Αὐτὸ σημαίνει πὼς σταδιακὰ γίνεται ἀλλαγὴ τῶν ἀρχῶν τῆς θεμελιώδους Πίστεως· ὅλο καὶ περισσότερο ἀμφισβητεῖται ὅτι ἡ Ἐκκλησία ταυτίζεται μὲ τὴν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἀποτελεῖ τὴν μοναδικὴ «κιβωτὸ τῆς Σωτηρίας» καὶ ἐμπεδώνεται στὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν ἡ θέση ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία συναποτελεῖ μὲ τὶς αἱρετικὲς κοινότητες τῶν παπικῶν καὶ προτεσταντῶν (ὁρατῶς ἢ ἀοράτως) τὴν Ἐκκλησία.