Η Κοίμησις της Θεοτόκου -- του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου.

«Σήμερον η Θεοτόκος, ως νοερή και θεοφώτιστη σελήνη, εισέρχεται μαζί με τον ήλιον της δικαιοσύνης εις τον πνευματικόν ουρανόν και χάνεται μεν από την πρόσκαιρη αυτήν ζωή, αλλά συγχρόνως ανατέλλει και γίνεται ολόλαμπρη από το αξίωμα της αθανασίας που αποκτά. Σήμερον η χρυσοφτιαγμένη από τον Θεόν κιβωτός του αγιάσματος, αναχωρεί από τα επίγεια σκηνώματά Της και μετακομίζεται στην άνω Ιερουσαλή προς ανάπαυσιν αιωνίαν… Τώρα λοιπόν η Θεοτόκος, αφού έκλεισε τα αισθητά μάτια Της, ανυψώνει ωσάν αστέρια μεγάλα και λαμπερά, που δεν έδυσαν ακόμα, τους νοητούς για μας οφθαλμούς Της και τους έχει άγρυπνους, για να εξευμενίζη το πρόσωπον του Θεού, χάριν της προστασίας του κόσμου. Τώρα, με την κοίμησίν Της, αφού έκλεισε με την σιωπή τα θεοκίνητα χείλη Της, ανοίγει το στόμα Της δια να πρεσβεύη αδιάκοπα υπέρ όλου του ανθρωπίνου γένους. Τώρα, αφού τα σωματικά και θεοφόρα χέρια Της τα κατέβασε κι΄ αφού απέκτησε την αφθαρσία, τα υψώνει προς τον Δεσπότην Κύριον ικετευτικώς υπέρ ολοκλήρου της ανθρωπότητος».

Ὁ Διωγμός τῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου ἀποτελεῖ ἐκκλησιαστικόν πραξικόπημα!

Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, πρ. Ἀν. Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων

Τό τέρας τῶν αἱρέσεων, ὁ Διάβολος, βρυχᾶται καί πάλιν ζητῶν νά καταπίῃ τούς πάντας (Α՛ Πέτρ. 5:8). Διά τήν ἐξόντωσιν τῆς παραδοσιακῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου Ἁγ. Ὄρους, ἔστησε διά τῶν ὀργάνων του μίαν ἀπάτην πελωρίων διαστάσεων. Συγκεκριμένως, τόν Δεκέμβριον τοῦ 2002, ὁ Οἰκουμενιστής «πατριάρχης» -- διάβαζε αἱρεσιάρχης -- Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος ταυτίζει τόν Τριαδικόν Θεόν μέ τούς ψευδοθεούς τῶν ἄλλων θρησκειῶν, λέγει τό κοράνιον «ἅγιον», ἔχει οὐσιαστικῶς ὑποταχθῆ εἰς τόν «πάπαν Ρώμης» ἀπό τήν 7-12-1965 κ.λπ., ἐκήρυξε τήν ἐν λόγῳ Μονήν «σχισματικήν», διότι δέν τόν μνημονεύει! Ἄν ἡ πρᾶξις αὐτή ἦτο νόμιμος, τότε οἱ Ἐσφιγμενῖται μοναχοί θά ἔπρεπε νά ἐκκενώσουν τήν Μονήν μέ βάσιν τό ἄρθρον 105 (παρ. 2) τοῦ Συντάγματος.

Ἡ πρᾶξις αὐτή τοῦ Βαρθολομαίου, ὅμως, εἶναι ἀντι-ευαγγελική, ἀντι-κανονική, ἀντι-συνοδική, ἀντι-πατερική καί ἀντι-συνταγματική, ἀποτελεῖ δηλαδή ἐκκλησιαστικόν πραξικόπημα! Διότι ἡ διακοπή κοινωνίας μέ αἱρετικούς «ἐπισκόπους» ἐπιβάλλεται ἀπό ὅλας τάς Γραφάς, ὅλας τάς Συνόδους καί ὅλους τούς Ἁγίους Πατέρας: «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καί πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαί φεύγειν τούς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καί τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι» (Ἅγ. Μᾶρκος Εὐγενικός, Patrologia Graeca, ἐφεξῆς P.G., τ. 160, σ. 101). Τό δέ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος (βλ. προμετωπίδα καί ἄρθρον 3) προστατεύει τήν Ὀρθοδοξίαν, τήν ὁποίαν τηροῦν καί ὑπερασπίζονται οἱ ὑπό τόν π. Μεθόδιον Ἐσφιγμενῖται μοναχοί, ἐνῷ ὁ «πατριάρχης» καί ἡ «νέα ἀδελφότης», γνωστοί ὡς «Κατσουλιέρηδες», εἶναι καθαιρετέοι καί ἀναθεματιστέοι, ὡς αἱρετικοί. Σημειωτέον δέ ὅτι οἱ «Κατσουλιέρηδες» φέρονται ἐπισήμως ὡς «Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου» καί μέ ἄπειρον θράσος χαρακτηρίζουν τούς ἀληθινούς Ἐσφιγμενίτας ὡς «καταληψίας», ἐνῷ αὐτοί εἶναι ἐκεῖνοι πού ἔχουν ποδοπατήσει τόν Καταστατικόν Χάρτην τοῦ Ἁγίου Ὄρους (ΚΧΑΟ), τό ἱ. Εὐαγγέλιον, τό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος, καθώς καί πᾶσαν λογικήν καί ἠθικήν ἀρχήν!

 

Τό ἐάν οἱ Ἐσφιγμενῖται Πατέρες σφάλλουν ἤ ὄχι διά τήν νόμιμον καί ἐπαινετήν ἀποτείχισίν των ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς (βλ. ΙΕ' Κανόνα τῆς ΑΒ' Συνόδου) θά πρέπῃ ν’ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον μίας ἀληθῶς Πανορθοδόξου Συνόδου (καί ὄχι ψευδο-συνόδου, ὅπως ἐκείνην τοῦ 2016), εἰς τήν ὁποίαν, βεβαίως, ὁ «πατριάρχης» καί οἱ ὁμόφρονές του ὄχι μόνον δέν θά προεδρεύουν, ἀλλά θά εἶναι ὑπόδικοι διά καθαίρεσιν καί ἀναθεματισμόν. Τό 2002, ὁ «πατριάρχης» Βαρθολομαῖος ἐνήργησε κατά τῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου ὡς «πάπας τῆς Ἀνατολῆς»! Ἀκόμη καί ἐάν ἦτο Ὀρθόδοξος Χριστιανός, ἡ ὡς ἄνω πρᾶξις του θά ἦτο ἄκυρος, πολλῷ δέ μᾶλλον τώρα πού δέν εἶναι Ὀρθόδοξος. Ἐφόσον ἀπό τό 1972 οἱ Ἐσφιγμενῖται ἐγκαλοῦν τούς Οἰκουμενιστάς δι’ αἵρεσιν, ἡ ὁποία μάλιστα τό 2002 ἦτο ἤδη συνοδικῶς καταδεδικασμένη ὑπό τοπικῶν Συνόδων καί τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, ὅπως, χάριν παραδείγματος, ὑπό τῆς Ρωσσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς (ΡΟΕΔ, 1983), ἕπεται ὅτι μόνον μία (ἀληθῶς) Πανορθόδοξος (=Οἰκουμενική) Σύνοδος ἔχει τήν ἁρμοδιότητα νά κρίνῃ τό θέμα. Τά δογματικά ζητήματα πού ἔχουν λάβει παγκόσμιον διάστασιν δεν ἐπιλύονται παπικῷ τῷ τρόπῳ, ἀλλά δι’ Οἰκουμενικῆς (=Πανορθοδόξου) Συνόδου. Ὁ Δοσίθεος Ἱεροσολύμων γράφει: (1) «οἱ Κανόνες καί τῶν Πατριαρχῶν ἄρχουσιν, εἰ γάρ ἔξω τῶν Κανόνων ποιοῦσιν, οὐ στοιχοῦμεν αὐτοῖς» (Δωδεκάβιβλος, Βιβλ. Β՛, Κεφ. Ε՛, Παρ. ΙΔ՛)· (2) «ὅσοι Ἱερεῖς ὑπετάγησαν τῷ Πάπᾳ, καί ἀφορίζουσι τούς ὀρθοδόξους τούς μή πειθομένους τῇ Ἐκκλησίᾳ τῶν Λατίνων, μή δεδιέναι τούς Χριστιανούς (σ.σ. νά μήν φοβῶνται οἱ Χριστιανοί) τόν ἀφορισμόν αὐτῶν, ὅτι ἐστίν ἄκυρος, καί ἐπιστρέφει εἰς τούς Ἀφορίσαντας ὡς ἐπιβάτας τῶν ἁγίων Κανόνων καί Ἀλλοτριοεπισκόπους (Δωδεκάβιβλος, Βιβλ. Η՛, Κεφ. ΙΗ՛, Παρ. Ζ՛)· καί (3) «ἡ Σύνοδος τό ἔσχατον κριτήριον ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ οὖσα ἀναιρεῖ τήν διχόνοιαν τῶν ὁμοπίστων, καί βεβαιοῖ τήν ὀρθοδοξίαν» (Δωδεκάβιβλος, Βιβλ. Β՛, Κεφ. ΣΤ՛, Παρ. Γ՛).

Ἐν ἄλλαις λέξεσι, ὁ διωγμός τῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου εἶναι κατά πάντα παράνομος, ὄχι μόνον ἐξ ἐπόψεως Δογματικῆς, ἀλλά καί ἐξ ἐπόψεως κανονικοῦ καί κοσμικοῦ Δικαίου, καί ἄρα θά πρέπῃ νά παύσῃ πάραυτα, ἐφόσον βασίζεται εἰς τό ἐκκλησιαστικόν πραξικόπημα τοῦ 2002. Θά πρέπῃ δέ νά κατηγορηθῇ ὁ Βαρθολομαῖος εἰς τά ποινικά δικαστήρια ὡς ὁ ἠθικός αὐτουργός διά τούς θανάτους πολλῶν Ἐσφιγμενιτῶν Πατέρων, οἱ ὁποῖοι ἀποθνήσκουν ἀδιάγνωστοι, «ὡσάν τό σκυλί στ’ ἀμπέλι», κατά τό κοινῶς λεγόμενον, ἤ ἀπό ἀτυχήματα, ὅπως τοῦ μοναχοῦ Τρύφωνος (2003), ἐξ αἰτίας τῶν διαφόρων παρανόμων ἀποκλεισμῶν πού ἐπεβλήθησαν εἰς τήν Μονήν. Τά περί δῆθεν ὑποχρεώσεώς των νά μνημονεύουν τόν ἀπό 7-12-1965 «Οὐνίτην» Βαρθολομαῖον, τά ὁποῖα ἐρεύγονται μερικοί, ὅπως ἡ δημοσιογράφος Φ. Πιπιλῆ (αὐτή πού, ὡς ἄλλη εἰκονομάχος, ἔχει ζητήσει ν’ ἀφαιρεθοῦν τά ὀνόματα τῶν Ἁγίων ἀπό τούς δρόμους καί τάς στάσεις λεωφορείων καί τραίνων) καί ὁ νομικός Ἀ. Βαβοῦσκος, ἀποτελοῦν διαστροφήν τῆς ἀληθείας, ἐφόσον τόν μέν Βαρθολομαῖον θεωροῦν ἐσφαλμένως Ὀρθόδοξον τούς δέ Ἐσφιγμενίτας «ἀντάρτας» καί «καταληψίας»! Κατ’ ἀλήθειαν, συμβαίνει τό ἀκριβῶς ἀντίθετον: οἱ Ἐσφιγμενῖται ἔχουν χρέος νά ΜΗ μνημονεύουν τόν Βαρθολομαῖον, ἐφόσον αὐτός εἶναι αἱρετικός, τοὐτέστιν ἐπαναστάτης κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! Ὁ Μ. Ἀθανάσιος γράφει: «Ἐάν ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοί τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται, καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτούς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἐστιν ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἤ μετ’ αὐτοὺς ἐμβληθῆναι, ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα, εἰς τὴν γέεναν τοῦ πυρός» (P.G., τ. 27, σελ. 1369C).

 

Βεβαίως, οἱ διῶκται ἐπικαλοῦνται τάς δικαστικάς ἀποφάσεις ἐναντίον τῶν Ἐσφιγμενιτῶν, αἱ ὁποῖαι προέκυψαν ὡς φυσικόν ἐπακόλουθον τοῦ ὡς ἄνω ἐκκλησιαστικοῦ πραξικοπήματος καί ἄρα εἶναι ἄκυροι. Παρευρέθην εἰς δύο δίκας, αἱ ὁποῖαι ἦσαν παρῳδίαι. Ἐπί πολλάς ὥρας ἔπαιζον μαγνητοφωνημένας ὁμιλίας τοῦ π. Μεθοδίου, μέ στόχον ν' ἀποδείξουν ὅτι μέ τά πύρινα κηρύγματά του κατά τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (κατ’ ἀλήθειαν, Σατανισμοῦ), ὁ π. Μεθόδιος ἦτο ὁ ἠθικός αὐτουργός διά ... τήν «βόμβαν μολότωφ» (στουπί ἀναμμένον) πού τό 2013 ὁ μοναχός Ἀντύπας, ἐν ἀμύνῃ εὑρισκόμενος, ἔρριξεν ἀπό τό «κονάκι» τῆς Μονῆς (Καρυαί) εἰς «τόν γάμον τοῦ καραγκιόζη», πρός ἐκφοβισμόν τῶν εἰσβολέων «Κατσουλιέρηδων», οἱ ὁποῖοι προσεπάθησαν μέ Bobcat νά γκρεμίσουν τό κονάκι καί νά σκοτώσουν τούς μοναχούς πού εὑρίσκοντο ἐντός αὐτοῦ. Οἱ αὐτοί εἶχον ἐπιτεθῆ εἰς τό κονάκι μέ λοστούς καί βαριοπούλας τό 2006. Παρά ταῦτα, ὅλοι οἱ Διαστροφεῖς τῆς Ἀληθείας τῶν ΜΜΕ (=Μέσα Μαζικοῦ Ἐξανδραποδισμοῦ) τόν μέν π. Μεθόδιον ἐμφανίζουν ὡς δῆθεν «καταληψίαν» πού προτρέπει εἰς βίαν, τούς δέ «Κατσουλιέρηδες» ὡς δῆθεν ἀνθρώπους τῆς ἀγάπης! «Ἐλησμόνησαν», ὅμως, νά παίξουν εἰς τάς ἐν λόγῳ δίκας καί τά κηρύγματα τοῦ π. Μεθοδίου, ὅπου λέγει ὅτι «τό ὅπλον μας εἶναι τό κομβοσχοίνι»! Τόσον «ἀμερόληπτοι» ἦσαν!

Οἱ αὐτοί Διαστροφεῖς τῆς Ἀληθείας περιγράφουν σήμερον τό ζήτημα τῆς ἀληθινῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου ὡς ἑξῆς: «Πρόκειται γιά γέροντες οἱ ὁποῖοι ἀπό τό 1972 κρατοῦν σκληρήν στάσιν ἔναντι τῆς ἡγεσίας τῆς Ὀρθοδοξίας ἔχοντας διακόψει  κάθε ἐπαφήν μέ τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, διαφωνῶντας γιά τάς συναντήσεις μέ ἐκπροσώπους τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας». Ἡ «περιγραφή» αὐτή ἀποτελεῖ «μπάζωμα» τοῦ ζητήματος τῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου, κατ’ ἀπομίμησιν τοῦ «μπαζώματος» τοῦ Ἐγκλήματος τῶν Τεμπῶν! Διότι, πρῶτον, ἀντί νά εἴπουν ὅτι ἡ Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου διέκοψε τήν κοινωνίαν μέ τούς κατ’ οὐσίαν οὐνίτας «πατριάρχας», ὡς ἀντίδρασιν εἰς τήν ἀπό 7-12-1965 «ἄρσιν» τῆς ἀκοινωνησίας μέ τόν «πάπαν Ρώμης», ἤτοι εἰς τήν «ἄρσιν» τοῦ Σχίσματος τοῦ 1054 (βλ. παρ. 4Β τοῦ ἐπισήμου ἀνακοινωθέντος εἰς τήν ἀκόλουθον ἠλεκτρονικήν διεύθυνσιν https://w2.vatican.va/content/paul-vi/en/speeches/1965/documents/hf_p-vi_spe_19651207_common-declaration.html), χωρίς βεβαίως ὁ «πάπας» ν’ ἀποκηρύξῃ τάς 20 περίπου αἱρέσεις του, ἁπλῶς ὁμιλοῦν διά ... «συναντήσεις μέ ἐκπροσώπους τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας»!

Δεύτερον, ὁμιλοῦν διά ... «σκληρήν στάσιν ἔναντι τῆς ἡγεσίας τῆς Ὀρθοδοξίας», δίδοντες ἔτσι τήν ψευδῆ ἐντύπωσιν ὅτι οἱ Ἐσφιγμενῖται εἶναι αὐτοί πού συμπεριφέρονται μέ «σκληρότητα» καί «ἐγωϊσμόν» ἔναντι τῆς «ὀρθοδόξου» ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς! Κατ’ ἀλήθειαν, ὅμως, ἡ τελευταία κηρύσσει αἱρέσεις ἀπωλείας καί, ὅπως προανεφέρθη, οἱ Ἐσφιγμενῖται (καί ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι) ἔχουν χρέος νά διακόψουν πᾶσαν κοινωνίαν μετ’ αὐτῆς. Διότι ὅσοι κοινωνοῦν ἐν γνώσει μέ αἱρετικούς εἶναι «ἐχθροί τοῦ Θεοῦ» καί ἐν δυνάμει ἀναθεματισμένοι: «Ἐχθρούς γάρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καί πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο» (Ἁγ. Θεοδώρου Στουδίτου, P.G. 99, σ. 1049)· καί «τοῖς κοινωνοῦσιν ἐν γνώσει τοῖς ὑβρίζουσι καί ἀτιμάζουσι τάς σεπτάς Εἰκόνας, ἀνάθεμα» (Ζ’ Οἰκ. Σύνοδος, Πράξεις Α' καί Ε').

Σημειωτέον ὅτι τό 1998 ὁ Βαρθολομαῖος ἐξύβρισε τούς ἀνθενωτικούς Ἁγίους ὡς «θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως», ἐνῷ τό 2016 ἐπραγματοποίησε τήν ψευδο-σύνοδον τοῦ Κολυμπαρίου, μέ τήν ὁποίαν ἀνεγνώρισεν ὡς «ἐκκλησίας μέ τήν ἱστορικήν των ὀνομασίαν» ὅλας τάς αἱρέσεις, τάς ὁποίας αἱ Οἰκουμενικαί Σύνοδοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔχουν ἀναθεματίσει. Ἐπίσης, τό 2019 ἐδημιούργησε τό Οὐκρανικόν σχίσμα, μέ τό ὁποῖον συνέβαλε εἰς τόν Ρωσσο-Οὐκρανικόν πόλεμον τοῦ 2022. Εἰς δέ τάς ἐπικρίσεις ἐναντίον του ὅτι, ἐξ αἰτίας τῶν ἀντικανονικῶν, αἱρετικῶν καί διχαστικῶν ἐνεργειῶν του, μερικαί ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια Ὀρθοδόξων διέκοψαν τήν κοινωνίαν μαζί του, αὐτός, ὁ ὑποτιθέμενος «ἐγγυητής τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας», ἀπαντᾶ ὡς ἑξῆς: «Σκασίλα μου»!!! Συνεπῶς, ἡ ὡς ἄνω «περιγραφή» τοῦ προβλήματος, καθώς καί τό ἀπολύτως ψευδές «ἐπιχείρημα» τῆς «κυβερνήσεως», τῶν συστημικῶν «δημοσιογράφων» κ.ἄ., ὅτι δῆθεν «δέν εἶναι δυνατόν κάποιοι νά παρουσιάζωνται περισσότερον εὐσεβεῖς ἀπό ἄλλους», ἀποτελεῖ ἐγκληματικόν «μπάζωμα» τῆς ἀληθείας!

Τούτων οὕτως ἐχόντων, ἕπεται ὅτι ὁ «πατριάρχης» οὐδέν δικαίωμα εἶχε τό 2002 ν' ἀνακηρύξῃ «σχισματικούς» τούς Ἐσφιγμενίτας ἄνευ ἀποφάσεως Πανορθοδόξου Συνόδου. Οἱ δέ Ἐσφιγμενῖται ἔχουν ὄχι μόνον δικαίωμα ἀλλά καί χρέος νά μή τόν μνημονεύουν καί νά μή συναθροίζωνται μετ’ αὐτοῦ εἰς τούς ἱερούς ναούς, ὅπως διδάσκει ὁ Μ. Ἀθανάσιος (βλ. ἀνωτέρω), ἀλλά καί ὁμοφώνως σύμπασα ἡ Ἐκκλησία. Τό κατηγορητήριον, συνεπῶς, κατά τῶν Ἐσφιγμενιτῶν Πατέρων διά «σχίσμα» καταρρέει παταγωδῶς! Συμπαρασύρει δέ καί ὅλας τάς καταδικαστικάς ἀποφάσεις ἐναντίον των, αἱ ὁποῖαι, ὅπως προανεφέρθη, ἦσαν ἀπόρροιαι τῆς ψευδοῦς κατηγορίας περί «σχίσματος».   

Τέλος, ἀκόμη καί πολλοί ἀπό αὐτούς πού ἐναντιοῦνται εἰς τόν διωγμόν τῆς ἀληθινῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου, μέ κριτήρια κυρίως ἀνθρωπιστικά, σπεύδουν νά δηλώσουν ὅτι δέν συμφωνοῦν μαζί της εἰς ἄλλα ἐπί μέρους ζητήματα καί δή εἰς τήν ἐκ μέρους τῆς Μονῆς μή ἀναγνώρισιν τῶν «νεοφανῶν ἁγίων», Παϊσίου, Πορφυρίου κ.ἄ. Οἱ γέροντες αὐτοί «ἡγιοποιήθησαν» ἀπό τόν ὑβριστήν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὀλετῆρα τῆς Ἐκκλησίας «πατριάρχην» Βαρθολομαῖον, κατά τό «δόξαν παρ' ἀλλήλων λαμβάνοντες» (Ἰω. 5:44), ἐπειδή ὄχι μόνον τόν ἠκολούθουν εἰς τόν ὄλεθρον ὅπου αὐτός ὁδηγεῖ τήν Ὀρθοδοξίαν, ἀλλά καί τόν ἐνεκωμίαζον! Ἐρωτῶ: Ὑπάρχει κάποιος ἀπό τήν ἐποχήν πού ἐπεκράτει ὁ Ἀρειανισμός (4ος αἰών) ἤ ὁ Μονοφυσιτισμός (5^ος αἰών), ἤ ὁ Μονοθελητισμός (7ος αἰών) ἤ ἡ Εἰκονομαχία (8ος-9ος αἰών) ὁ ὁποῖος συνεπορεύθη μέ τήν μερίδα τῶν αἱρετικῶν, κοινωνῶν μετ' αὐτῶν καί ἐγκωμιάζων αὐτούς, καί κατόπιν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νά τόν ἐδέχθη ὡς Ἅγιον; Προφανῶς, ὄχι, ἀκόμη καί ἄν ὁ ἴδιος δέν ἐκήρυττεν αἵρεσιν! Διότι, ὅπως διδάσκει ὁ Ἅγ. Θεόδωρος Στουδίτης, «οἱ μέν (σ.σ. αἱρετικοί) τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν· οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς οὐ κατεποντίσθησαν, ὅμως τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, σ. 1164 Α)· καί, ὅπως γράφει ὁ Δοσίθεος, «λέγει γάρ ὁ Θεός τῷ Μωϋσεῖ, Ἀποσχίσθητε ἀπό τῶν ἀνδρῶν τούτων (σ.σ. τῶν ἀσεβῶν), ἵνα μή συναπόλησθε» (Δωδεκάβιβλος, Βιβλ. Η՛, Κεφ. Δ՛, Παρ. Δ՛). Λοιπόν, ἐκείνους πού ἡ Ἁγία Γραφή, αἱ Σύνοδοι καἰ οἱ Ἅγιοι Πατέρες χαρακτηρίζουν «ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ», τούς ὁποίους ἀναθεματίζουν καί διά τούς ὁποίους ἀποφαίνονται ὅτι αἱ ψυχαί των χάνονται μαζί μέ αὐτάς τῶν αἱρετικῶν, ἐπειδή ἐκοιμήθησαν ἐν κοινωνίᾳ μετ’ αὐτῶν, ἡμεῖς θά τιμῶμεν ὡς ἁγίους;

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Υπό το πρίσμα αυτής της ευαγγελικής και ιεράς ορθοδόξου παραδόσεως είναι αντιευαγγελική και αντίχριστος φρικαλεότης το να φονεύεται ο αμαρτωλός λογω της αμαρτίας. Εν προκειμένω καμμία ιερά εξέτασις δεν δύναται να ανακυρυχθή ως ιερά. Εν τελευταία αναλύσει, όλοι οι ουμανισμοί φονεύουν τον αμαρτωλόν λόγω της αμαρτίας, εξοντώνουν τον άνθρωπον μαζί με την αμαρτίαν. Διότι δεν θέλουν τον Θεάνθρωπον, ο Οποίος είναι η μόνη σωτηρία του ανθρώπου και από την αμαρτίαν, και από τον θάνατον, και από τον διάβολον. Εκείνος που δεν είναι υπέρ του Θεανθρώπου είναι ως εκ τούτου κατά του ανθρώπου, και είναι ως εκ τούτου δολοφόνος του ανθρώπου, και ακόμη είναι ως εκ τούτου και αυτόχειρ. Διότι αφήνει τον άνθρωπον εις την πλήρη εξουσίαν της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου, εκ των οποίων μόνον ο Θεάνθρωπος δύναται να τον σώση και κανείς άλλος υπό τον ουρανόν. Μεταχειριζόμενος κατ΄ αυτόν τον τρόπον τον αμαρτωλόν, ο ουμανιστικός άνθρωπος αναποφεύκτως αυτοκτονεί:  φονεύει την ιδίαν την ψυχήν του, παραδίδει τον εαυτόν του εις την κόλασιν, εις αιωνίαν συναναστροφήν με τον διάβολον, αυτόν τον έκπαλαι «ανθρωποκτόνον» (Ιωάνν. 8, 44).

Ο στάρετς Αρσένιος: Ήμασταν οι χειρότεροι άπ' όλους!

….Λέτε, λοιπόν, πώς ο κομμουνισμός γκρέμισε εκκλησίες, φυλάκισε πιστούς, πολέμησε την Εκκλησία. Ναι, έτσι είναι. Ας εξετάσουμε όμως τα πράγματα συνολικότερα και βαθύτερα. Ας ανατρέξουμε σε όσα προηγήθηκαν. Πολύ πρωτύτερα ο λαός μας είχε χάσει την πίστη του, είχε περιφρονήσει την παράδοσή του, είχε λησμονήσει την ιστορία του, είχε αρνηθεί τα ιερά και τα όσιά του. Ποιος φταίει γιαυτό; Η τωρινή εξουσία; Εμείς φταίμε! Και τώρα θερίζουμε ό,τι σπείραμε... 

"Ας θυμηθούμε, τι παράδειγμα έδιναν στο λαό οι διανοούμενοι, οι ευγενείς, οι έμποροι, οι δημόσιοι υπάλληλοι· και προπαντός, τί παράδειγμα δίναμε εμείς, οι κληρικοί. Ήμασταν οι χειρότεροι άπ' όλους! Γι' αυτό και των παπάδων τα παιδιά, βλέποντας μέσα στις οικογένειές τους την ανηθικότητα και τη φιλοχρηματία, γίνονταν οι πιο φανατικοί άθεοι, οι πιο μαχητικοί επαναστάτες. Πολύ πρίν από την επανάσταση του 1917 ο κλήρος είχε χάσει κάθε δυνατότητα καθοδηγήσεως του λάου. Είχε γίνει -- αλίμονο! -- μια κάστα επαγγελματιών, όπου βασίλευαν η απιστία καί η διαφθορά. Από το πλήθος των μοναστηριών της πατρίδας μας, μόνο πεντ'-έξι ήταν φωτεινοί φάροι του χριστιανισμού και του πνεύματος: το Βάλαμο, η Όπτινα με τους μεγάλους στάρτσι, το Ντιβέγιεβο, το Σάρωφ καί ίσως ενα-δύο ακόμα. Στα υπόλοιπα όχι μόνο την πίστη και την αρετή δεν συναντούσε κανείς, αλλά και σκανδαλιζόταν από το κοσμικό φρόνημα και την ανόητη επιδεικτικότητα. 

"Τι μπορούσε να πάρει ο λαός από τέτοιους ρασοφόρους, από τέτοιους δήθεν εκπροσώπους του Θεού; Εμείς τον σπρώξαμε στην επανάσταση, γιατί δεν του δώσαμε το καλό παράδειγμα. Δεν του εμπνεύσαμε την πίστη, την αγάπη, την υπομονή, την ταπείνωση. Μην τα ξεχνάτε όλα αυτά, μην τα ξεχνάτε! Γι' αυτό μας εγκατέλειψε τόσο εύκολα ο λαός. 

Γι' αυτό αρνήθηκε μαζί μ' εμάς και το Θεό. Γι' αυτό γκρέμισε τις εκκλησιές. 
" Δεν μπορώ, λοιπόν, να κατηγορήσω την εξουσία, το σημερινό καθεστώς. Γιατί οι σπόροι της αθεΐας έπεσαν τότε στο έδαφος πού εμείς οι ίδιοι είχαμε προετοιμάσει με τα λάθη μας και τον ξεπεσμό μας. Αυτή ήταν η αιτία και η αρχή του κακού. Όλα όσα ακολούθησαν, ακόμα και τούτο το στρατόπεδο και το μαρτύριο μας καί οι άσκοπες θυσίες τόσων αθώων ανθρώπων, δεν είναι παρά οι αναπόφευκτες συνέπειες.

π. Θεόδωρος Ζήσης:

Ἐνδεικτικὰ ἀναφερθήκαμε στοὺς δύο αὐτοὺς μεγάλους ἀγωνιστὰς καὶ ὑποστηρικτὰς τῆς καλῆς ἑνώσεως καὶ τῆς καλῆς εἰρήνης (Ἰωσὴφ Βρυέννιο καὶ Γεννάδιο Σχολάριο), ποὺ ἐκφράζουν διαχρονικὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὴν Μεγάλη Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία ἀπὸ τὸν περασμένο αἰώνα προωθεῖ τὴν κακὴ ἕνωση μὲ σοφιστικὰ ἐπιχειρήματα, ὅπως γράφει ὁ Γεννάδιος Σχολάριος, καὶ ἀποκαλεῖ τὸν πάπα ὄχι ἁπλῶς «ἅγιο», πρᾶγμα ποὺ κατακρίνει ὁ Ἰωσὴφ Βρυέννιος, ἀλλὰ ἁγιώτατο καὶ σεβασμιώτατο καὶ ἀγαπητὸ ἀδελφὸ καὶ κανονικὸ ἐπίσκοπο Ρώμης, θυμιάζουσα αὐτὸν ὡς «εὐλογημένον ἐρχόμενον ἐν ὀνόματι Κυρίου» καὶ μνημονεύουσα τὸ ὄνομά του σὲ ὀρθόδοξη ἀκολουθία καὶ πλεῖστα ἄλλα. Ὅταν ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν Γέροντα Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, ὁ Ἀθηναγόρας ποὺ προσπαθοῦσε νὰ ἐπιβάλει τὴν κακὴ ἕνωση εἶχε ἀντιμέτωπη στὸ σύνολό της σχεδὸν τὴν Ἐκκλησία τῆς ῾Ελλάδος καὶ ἰσχυρὲς θεολογικὲς καὶ μοναστικὲς δυνάμεις. Ὁ τωρινὸς Πατριάρχης τὴν ἔχει σύμμαχο, καὶ οἱ θεολογικὲς καὶ μοναστικὲς δυνάμεις μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ἐξασθενοῦν, ἀκόμη καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος.

Είμεθα πλάσματα Θεού με υιοθεσίαν.

Οι άνθρωποι, δεν είναι μοιραία όντα επί της γης. Δεν είναι ακατανόητον συνονθύλευμα σκοτεινών δυνάμεων. Δεν είναι αποίμαντος αγέλη περιέργων ζώων. Ούτε είδος μικράς αξίας. Είμεθα πλάσματα Θεού με υιοθεσίαν. Είμεθα λογικά ζώα με ηθικότητα. Ερχόμεθα ως χιόνες από τα υψηλά όρη της θείας επικρατείας. Καταβαίνομεν από την άϋλον Βασιλείαν του Θεού και σαρκούμεθα εις την γην. Είμεθα αντικείμενον της αγάπης Εκείνου, Όστις αγρυπνεί εφ’ ημών και θάλπει την ψυχήν μας, που είναι άϋλος. Είμεθα τα απλούστερα λογικά όντα, εφ’ όσον παραμένομεν εις την ηθικήν τάξιν μας. Αποτελούμεν μίαν θαυμασίαν πνευματικήν αρμονίαν. Με λογικότητα και ελευθερίαν μας κατεκόσμησεν. Μας προώρισεν εις ομοίωσίν Του. Άρρητος η τιμή. Απερίληπτος η δόξα. Αλλά βαρεία η ευθύνη.

μ.θ.δ.

Ο χρήστης fdathanasiou σχολίασε την ανάρτηση "Παρέμβαση του Αγιορείτη Γέροντα Μαξίμου Ιβηρίτη για τη Μονή Εσφιγμένου"

Η παρέμβαση του Γέροντος Μαξίμου του Ιβηρίτη έχει και τα θετικά της και τα αρνητικά της σημεία. Το παράξενο και αξιοσημείωτο είναι ότι ο Αγιορείτης Γέροντας ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΠΛΗΡΩΣ απο την Μονή στην οποία ανήκει. Η συγκεκριμένη μονή και στην σύναξη των αντιπροσώπων των Μονών και στην διπλή Σύναξη (ηγουμένων και αντιπροσώπων) τάχθηκε ΥΠΕΡ της Αστυνομικής παρέμβασης στο Άγιο Όρος.

Τα θετικά σημεία της παρέμβασης
1.Είναι αντίθετος με την χρήση αστυνομικής βίας εναντίον μοναχών.
2.Αποορρίπτει την πρακτική της απέλασης των Εσφιγμενιτών μοναχών.
3.Μιλάει για την ύπαρξη λατινοφρόνων στο Άγιο Όρος και αλεξιπτωτιστή ηγουμένου.
4.Καταδικάζει την απόπειρα οικειοποίησης των κτιριακών εγκαταστάσεων και των περιουσιακών στοιχείων της παλαιάς Μονής Εσφιγμένου.
5.Aναγνωρίζει την ιδιότητα του Αγιορείτη στους Εσφιγμενίτες της Παλαιάς Μονής.
6.Αναγνωρίζει ότι για το πρόβλημα της Μονής Εσφιγμένου φταίνε οι δύο πλευρές.(Παλια και νέα αδελφότητα).
--------------------------------------------------------------------------
Τα αρνητικά σημεία της παρέμβασης
Χρησιμοποιεί την Αγιορείτικη διπλωματική γλώσσα (διγλωσσία) και έτσι:
1. Δεν τολμά να εξηγήσει πως ξεκίνησε το θέμα της Μονής Εσφιγμένου.
2.Δεν καταδικάζει τις μέχρι τώρα ενέργειες της Ιεράς Επιστασίας και της Πατριαρχικής Εξαρχίας δηλ.του Φαναρίου , που συνεργάστηκαν για να δημιουργήσουν ΝΕΑ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ.Τελικά μόνο οι δύο αδελφότητες (παλαιά και νέα φταίνε;;)
3.Δεν τολμά να καταδικάσει τις οικουμενιστικές ενέργειες του Φαναρίου αλλά απλά εκφράζει τον σεβασμό του στην Μητέρα Εκκλησία και τονίζει ότι «Επί του Άθω έχει πνευματικήν εποπτείαν η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία, προς την οποίαν ανήκει αμέριστος αγάπη, τιμή και σεβασμός». Αλήθεια ο σεβασμός αυτός είναι ΑΠΡΟΥΠΟΘΕΤΟΣ;;;;Αυτό διδάσκει η Αγιορείτικη ομολογιακή εκκλησιαστική ιστορία; Τελικά γιατί δεν μας εξηγεί τι νόημα έχει η αναφορά του σε Λατινόφρονες;;;
4.Το ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΤΗΤΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ δεν αναφέρεται πουθενά.
5.Η άποψη που διατυπώνει « σέβομαι και τιμώ και τας δύο Εσφιγμενιτικάς Αδελφότητας, ευχόμενος από ψυχής να επικρατήσουν εν τέλει η ηρεμία, η αγάπη και η ειρήνη: και η μεν παλαιά Αδελφότης να επανέλθη διά του Αντιπροσώπου της και πάλιν εις το Ιεροκοινοτικόν Σώμα, η δε νέα Αδελφότης εις τον πρότερον αυτής Κελλιωτικόν βίον όθεν εξήλθε, διά να αποκατασταθή η ηρεμία εις τον Ιερόν ημών Τόπον» είναι και ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ στην ιστορία του Αγίου Όρους. Δηλ.δέχεται ο Γέροντας την ύπαρξη ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΩΝ για την ίδια ΜΟΝΗ. Αυτά προβλέπει ο ΚΧΑΟ;;;Η πρόταση που κάνει είναι η δεν είναι ΟΥΤΟΠΙΚΗ;;;Υπάρχει περίπτωση να θεωρηθούν ως μη γενόμενες οι μέχρι τώρα πολιτικές και εκκλησιαστικές αποφάσεις;;;

Παρέμβαση του Αγιορείτη Γέροντα Μαξίμου Ιβηρίτη για τη Μονή Εσφιγμένου

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2024

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΙΒΗΡΙΤΗΣ –

 

Το Αγιώνυμον Όρος του Άθω, ιστάμενον εις το επίκεντρον ιστορικών εξελίξεων με την σκοπουμένην βιαίαν απομάκρυνσιν των υπέρ τους εκατόν τω αριθμώ παλαιών Εσφιγμενιτών Πατέρων εκ των εστιών αυτών, και ενώ ευρίσκετο εν βρασμώ ψυχής, ήδη τα πράγματα φαίνεται να αποκαθίστανται με την συνετήν απόφασιν της Ιεράς Κοινότητος να μη επιτρέψη την είσοδον εν Αγίω Όρει μονάδων αγνώστου ταυτότητος προς εκτοπισμόν των παλαιών Εσφιγμενιτών Πατέρων.

Οι Αθωνίται πατέρες, προβλέποντες ανεξέλεκτα γεγονότα και κακούς οιωνούς διά τον Ιερόν Τόπον, εάν ετίθετο εις εφαρμογήν ο αμείλικτος διωγμός ανθρώπων, οι οποίοι εκφράζουν τας ιδικάς των απόψεις επί θεμάτων αφορώντων την Μοναστηριακήν αυτών ιστορικήν παράδοσιν και ταυτότητα, ήσαν ανήσυχοι και έκρουον τον κώδωνα του κινδύνου, λέγοντες το «στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου».

Εν όψει των απροβλέπτων γεγονότων και κακών οιωνών διά την Εκκλησίαν και την Πατρίδα μας, ήτοι εν όψει του Εθνικού και Εκκλησιαστικού διχασμού, άτινα εκ των πραγμάτων θα επηκολούθουν και εις αυτόν ακόμη τον Βαλκανικόν περίγυρον και επέκεινα τούτου, πολλοί έμενον απαθείς και θεαταί, πιστεύοντες ότι δι’ αυτού του τρόπου θα απεκδύοντο των ευθυνών των ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Όμως ο εν ουρανοίς ακοίμητος οφθαλμός, όστις τα πανθ’ ορά και γνωρίζει τα μύχια των καρδιών ημών, ένευσεν εις τας καρδίας νουνεχών ανθρώπων να κρατήσουν ισορροπίαν εις τα εν Άθω τεκταινόμενα.

Το εγράψαμεν και άλλοτε, το επαναλαμβάνομεν και νυν. Επί του Άθω έχει πνευματικήν εποπτείαν η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία, προς την οποίαν ανήκει αμέριστος αγάπη, τιμή και σεβασμός· όπως τιμή και σεβασμός ανήκει και εις τας απόψεις των εγκαταβιούντων Μοναχών εις τούτον τον Ιερόν Τόπον, το Άγιον Όρος, το οποίον έκπαλαι κυβερνάται επί τη βάσει απαρασαλεύτων Βυζαντινών αυτοκρατορικών Προνομίων και Τυπικών.

Προβλήματα υπήρξαν εις το παρελθόν και θα συνεχίζουν βεβαίως να υπάρχουν μέχρις εσχάτων των αιώνων.

Η ιστορία όμως έδειξε μέχρι σήμερον, ότι τα προβλήματα ταύτα τα έλυσεν η πειθώ και η ορθοτόμησις του λόγου της αληθείας, και ουχί ο εξαπατών ημάς ορθολογισμός· τα έλυσεν ο χρόνος και ουχί η βία, ήτις εκ
της ιδιότητος αυτής γεννά βίαν· και εν τέλει επακολουθεί το Ευαγγελικόν λόγιον: «μάχαιραν έδωσες, μάχαιραν θα λάβης».

Απορούμεν πως υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι εγκατέλειψαν τον κόσμον και απηρνήθησαν την ύλην, να επιδιώκουν εις τον χώρον της ασκήσεως να καταλάβουν τας οικίας και τα πράγματα άλλων. Εάν διέπωνται ούτοι υπό τοιούτων οραματικών βλέψεων, δόξα τω Θεώ ο Άθως πλείστους χέρσους αγρούς και δάση όπου δύνανται να δραστηριοποιηθούν εκεί, ώστε εκεί να εκτονώσουν τας ψυχικάς και σωματικάς αυτών διαθέσεις.

Ηκούετο, ότι οι σκοπεύοντες να καταλάβουν το Μοναστήριον τούτο με κριούς και άλλας πολιορκητικάς μηχανάς, έμενον αδιάφοροι εάν θα εχύνετο αίμα εις το Αγιώνυμον Όρος, ακόμη και εάν επρόκειτο να βλάψουν πνευματικώς τας ιδίας αυτών οικογενείας και ταυτοχρόνως εκείνους τους οποίους θα εγκαθίδρυον επί βωμού αιμάτων, μη σκεπτόμενοι διά το πως θα ιερούργουν εφεξής εις τα άγια των Αγίων ο αλεξιπτωτιστής Καθηγούμενος και οι μετ’ αυτού Ιερείς.

Ίσως δεν εγνώριζον οι ίδιοι ή δεν έμαθον, ότι το εκχυθέν αίμα των Αγιορειτών Πατέρων υπό των Λατινοφρόνων, λήγοντος του δεκάτου τρίτου αιώνος, βοά ακόμη.

Και εάν το εγνώριζον, ίσως δεν αντελαμβάνοντο και δεν ενόουν διατί ο ίδιος ο Θεός και η Κυρία Θεοτόκος εδόξασαν τους Μάρτυρας εκείνης της εποχής, μεταξύ αυτών και τον Πρωτεπιστάτην Οσιομάρτυρα Κοσμάν, τον οποίον εύρομεν σκάπτοντες δι’ ιδίων χειρών και είδομεν ιδίοις όμμασιν ευωδιάζοντα τον Νοέμβριον 1981 εις τον Ιερόν Ναόν του Πρωτάτου Καρυών, κατά την ανακομιδήν του πανιέρου μαρτυρικού αυτού λειψάνου.

Είναι γνωστόν εις τον Αγιορειτικόν κόσμον, ότι διά το Εσφιγμενιτικόν Ζήτημα υπάρχουν ευθύναι εξ όλων των πλευρών. Οι δε πλείστοι των Αντιπροσώπων της Ιεράς Κοινότητος, καθώς και το σύνολον των Πολιτικών και Αστυνομικών αρχών του Άθω ήσαν και είναι αντίθετοι εις βιαίας ενεργείας. Εξ ίσου συνετώς ενήργησαν
προς τιμήν των και οι πρώην χρηματίσαντες Πολιτικαί Διοικηταί.

Όμως κάποιοι άλλοι φαίνεται ότι είχον και συνεχίζουν έχουν διαφορετικάς απόψεις, διό και προσπαθούν διά λόγους εγωιστικούς, ιδιοτελείς ή και ο,τι δήποτε άλλο σχετικόν να δημιουργήσουν αγεφύρωτον χάσμα ένθεν και ένθεν, το οποίον εν καιρώ θέλει αποκαλυφθή και προστεθή εις την Μαύρην Βίβλον των εκδιωχθέντων
παλαιών Αθωνιτών Πατέρων.

Το θέμα της βιαίας εκδιώξεως των παλαιών Εσφιγμενιτών Πατέρων εκ της Ιεράς αυτών Μάνδρας ανεκινήθη και κατά την ημετέραν Ιβηριτικήν Πρωτεπιστασίαν το 2012/2013 εν Αγίω Όρει, το οποίον δεν αποκρύπτω ότι απεσόβησα διακριτικώς, απεκδυσάμενος κάθε ευθύνην· μη θεωρών τούτο πνευματικώς ορθόν, αλλ’ άδικον
από πάσης απόψεως, διό και αισθάνομαι ελεύθερος και ευτυχής μέχρι σήμερον, άνευ τύψεων, διότι δεν επωμίσθην τοιαύτην βαρυτάτην αμαρτίαν.

Οι επιγινόμενοι ας αναλάβουν και εκείνοι τας ευθύνας των, διά το τι μέλλει να πράξουν. Άλλως τε εις τούτον τον κόσμον δίδομεν άπαντες εξετάσεις, συμφώνως με τας οποίας θα κριθώμεν εν τη φοβερά ημέρα της Κρίσεως.

Επί τούτοις και εν κατακλείδι, ομολογώ προσωπικώς ότι τιμώ και σέβομαι τα μέγιστα τον θεσμόν του Οικουμενικού Θρόνου, ως τέκνον της Γρηγοριανής Σχολής του Εθνοιερομάρτυρος Πατριάρχου ΚΠόλεως Αγίου Γρηγορίου του Ε ́. Κρατώ προσέτι και την συμβουλήν του μακαριστού Μητροπολίτου Σταυρουπόλεως και Σχολάρχου της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης Μαξίμου, όστις εις μίαν Εξαρχικήν εν Αγίω Όρει αποστολήν του, μοί είπεν το εξής: «λέγε εκείνο που πιστεύεις, διότι με τούτο και εμάς βοηθείς· και ημείς άνθρωποι είμεθα και ενίοτε κάμνομεν λάθη».

Εκ παραλλήλου, σέβομαι και τιμώ και τας δύο Εσφιγμενιτικάς Αδελφότητας, ευχόμενος από ψυχής να επικρατήσουν εν τέλει η ηρεμία, η αγάπη και η ειρήνη: και η μεν παλαιά Αδελφότης να επανέλθη διά του Αντιπροσώπου της και πάλιν εις το Ιεροκοινοτικόν Σώμα, η δε νέα Αδελφότης εις τον πρότερον αυτής Κελλιωτικόν βίον όθεν εξήλθε, διά να αποκατασταθή η ηρεμία εις τον Ιερόν ημών Τόπον.

Εις τον Άθω, το Περιβόλιον της Παναγίας, δεν αρμόζουν βιαιότητες, ούτε σκάνδαλα, ούτε άλλαι παρόμοιοι εκτροπαί· όστις κινείται προς αυτήν την κατεύθυνσιν, έργον διαβόλου ποιεί!

https://www.vimaorthodoxias.gr/arthrografia/paremvasi-toy-agioreiti-geronta-maximoy-iviriti-gia-ti-moni-esfigmenoy-apokleistiko-arthro-sto-vima-orthodoxias/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTAAAR0rLeDCZNQjoOw2nNn45VEyyYDHrIabDEGA3dFnMyIUQm7nXQkschCO9XQ_aem_3s6cNYgEdVbWu0PzIC2Glw

Τελευταία ὑπενθύμισις πρός τόν κ. Τρακάδαν: «Τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;» (Β՛ Κορ. 6:15)

Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, πρ. Ἀν. Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων

Εἰς τάς ἡμέρας μας, ὁ Χριστός ὁδηγεῖται καί πάλιν εἰς τόν Σταυρόν ἀπό τούς συγχρόνους Ἄννας καί Καϊάφας, δηλαδή τούς Οἰκουμενιστάς ψευδεπισκόπους, οἱ ὁποῖοι μάλιστα Τόν καθυβρίζουν ὡς ψεύτην καί ἀπατεῶνα, διότι ἐδίδαξεν ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ μόνη Ὁδός διά νά φθάσῃ ὁ ἄνθρωπος εἰς τόν Θεόν, ἐνῷ αὐτοί διδάσκουν ὅτι ὅλαι αἱ θρησκεῖαι ἀποτελοῦν διαφορετικά «μονοπάτια» πού ὁδηγοῦν εἰς τόν Θεόν (Ἀθηναγόρας, Βαρθολομαῖος, Ἐλπιδοφόρος κ.ἄ.)! Διδάσκουν καί χιλιάδες ἄλλας διαστροφάς καί αἱρέσεις, βεβαίως, ὅπως ὅτι πρέπει νά καταργηθοῦν τά «πεπαλαιωμένα Ἑλληνικά ἐνδύματα» (‘old Greek garments’), ἤτοι τά δόγματα τῆς Τριαδικότητος τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του κ.λπ., καί ν’ ἀντικατασταθοῦν μέ νέα, πού νά εἶναι περισσότερον πιστευτά ἀπό τόν σύγχρονον ἄνθρωπον! (Ἰάκωβος «Ἀμερικῆς», συνέντευξις εἰς τήν ἐφ. New York Times, 25-9-1967, σελ. 40.) Αὐτήν ἀκριβῶς τήν «συνταγήν» ὑλοποιοῦν σήμερον, τοῦ ὀρθολογισμοῦ καί τῆς ἀθεΐας (βλ. Ἀρχιμ. Β. Στεφανίδου, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, σελ. 635). Συμφώνως πρός ὅλας τάς Γραφάς, ὅλας τάς Συνόδους καί ὅλους τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Ὀρθόδοξοι ὀφείλουν ν’ ἀποτειχισθοῦν ἀπό αὐτούς, δηλαδή νά διαχωρίσουν τάς εὐθύνας των ἀπό τούς νέους αὐτούς σταυρωτάς καί συκοφάντας τοῦ Χριστοῦ.

Παρά ταῦτα, ὅστις τολμήσει ν’ ἀποτειχισθῇ θεωρεῖται «σχισματικός», ὅπως εἰς τήν ἐποχήν τοῦ Χριστοῦ, ὅπου ὅστις Τόν ἠκολούθει ἐθεωρεῖτο «ἀποσυνάγωγος»! Σύγχρονοι γέροντες, τούς ὁποίους οἱ σημερινοί Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι «ἁγιοποιοῦν» τόν ἕνα μετά τόν ἄλλον, κατά τό «δόξαν παρ' ἀλλήλων λαμβάνοντες» (Ἰω. 5:44), διδάσκουν τόν λαόν νά βαδίζῃ τήν «μέσην καί βασιλικήν ὁδόν», νά συμπορεύηται δηλαδή μέ τούς σημερινούς Ἄννας καί Καϊάφας, ἕως ὅτου γίνῃ Πανορθόδοξος Σύνοδος καί τούς καταδικάσῃ, ἐνῷ πρίν ἀπό αὐτήν δέν ὑποχρεοῦνται ν’ ἀποτειχισθοῦν διά νά σωθοῦν! Αὐτή εἶναι ἡ πεμπτουσία τῆς αἱρέσεως τοῦ «Δυνητισμοῦ», τήν ὁποίαν διδάσκει καί ὁ θεολόγος κ. Π. Τρακάδας, ὁ ὁποῖος, εἰς πρόσφατον ἄρθρον του («Ὀ.Τ.», 7-6-2024), ἀναμασᾶ τάς πλάνας καί τά λάθη πού διετύπωσεν εἰς προηγούμενα ἄρθρα του, τά ὁποῖα ἔχω ἤδη ἀνασκευάσει, ὁπότε δέν θ’ ἀσχοληθῶ περαιτέρω μ’ αὐτά. Ἄς μοῦ ἐπιτραπῇ μόνον ν’ ἀντικρούσω νέας τινάς σοφιστείας του.    

1. Χρειάζεται ἆραγε Σύνοδος διά ν’ ἀποφασίσῃ ἄν αἱ ὡς ἄνω βλασφημίαι τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι αἱρέσεις; Ἤ μήπως χρειάζεται Σύνοδος διά ν’ ἀποφασίσῃ ἄν ἡ ὁλοφάνερος ἀνατροπή τοῦ Εὐαγγελίου πού ἔγινε τήν 15-2-2024 μέ τήν νομιμοποίησιν τῆς ὁμοφυλοφιλίας, τοῦ «κολοφῶνος τῶν ἁμαρτιῶν», εἶναι αἵρεσις; Ὄχι, βεβαίως! Διότι, πρῶτον, ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ἄθροισμα ἤδη καταδεδικασμένων αἱρέσεων! Ἐφόσον τά ἐπιμέρους στοιχεῖα τοῦ ἀθροίσματος εἶναι χιλιάκις καταδεδικασμένα, χρειάζεται Σύνοδος διά ν’ ἀποφανθῇ διά τό ἄθροισμα; Δέν λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. 3:10-11); Δεύτερον, ὁ οἱοσδήποτε πιστός δύναται ν’ ἀντιληφθῇ ὅτι αἱ ὡς ἄνω διδασκαλίαι τῶν Οἰκουμενιστῶν, καθώς καί ἡ νομιμοποίησις τῆς ὁμοφυλοφιλίας, εἶναι ἄκρως βρωμεραί αἱρέσεις, διό καί ἰσχύει τό ἀνάθεμα τῆς Ζ’ Οἰκ. Συνόδου διά τούς ἐν γνώσει κοινωνοῦντας μέ αὐτούς. Ὁ Μ. Ἀθανάσιος λέγει: «πᾶς ἄνθρωπος, τό διακρίνειν παρά Θεοῦ εἰληφώς, κολασθήσεται, ἐξακολουθήσας ἀπείρῳ ποιμένι, καί ψευδῆ δόξαν ὡς ἀληθῆ δεξάμενος· τίς γάρ κοινωνία φωτί πρός σκότος;» (P.G. 26, σ. 1321).

 

Διό καί ὁ Ἀπ. Παῦλος ἐντέλλεται: «Ἐκκλίνατε ἀπ’ αὐτῶν» (Ρωμ. 16:17-18)· «ἀφίστασο ἀπό τῶν τοιούτων» (Α´ Τιμ. 6:5, 6:20-21)· «μή οὖν γίνεσθε συμμέτοχοι αὐτῶν ... καί μή συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους» (Ἐφ. 5:6-11)· «ἀπό παντός εἴδους πονηροῦ ἀπέχεσθε» (Α´ Θεσσ. 5:22)· «στέλλεσθαι ὑμᾶς ἀπό παντός ἀδελφοῦ ἀτάκτως περιπατοῦντος καί μή κατά τήν παράδοσιν» (Β´ Θεσσ. 2:15 καί 3:6)· «μὴ γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκὸτος; τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; τίς δὲ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετὰ εἰδώλων; ... διό ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καί ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε» (Β´ Κορ. 6:14-18).

 

Ὁ Μ. Βασίλειος λέγει: «οἵτινες τήν ὑγιῆ πίστιν προσποιοῦνται ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δέ τοῖς ἑτερόφροσι, τούς τοιούτους, εἰ μετά παραγγελίαν μή ἀποστῶσι, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν» (P.G. 160, σ. 101). Ἐφόσον αὐτά ἰσχύουν διά τούς «ἑτερόφρονας», πολλῷ δέ μᾶλλον ἰσχύουν διά τούς αἱρετικούς! Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, λέγει ὅτι οἱ «μοιχοκυρωταί» (αὐτοί πού ἐδέχθησαν τόν παράνομον γάμον τοῦ αὐτοκράτορος) δέν ἀποτελοῦν Ἐκκλησίαν Κυρίου (Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου Ἔργα, τ. 3, Ἐπιστολαί, Ἐκδ. Ὀρθοδόξου Κυψέλης, Θεσ/νίκη 1987, σ. 109). Τό αὐτό θά ἔλεγεν ἀσφαλῶς σήμερον καί διά τούς νομιμοποιήσαντας τήν ὁμοφυλοφιλίαν, τούς ὁποίους οἱ Οἰκουμενισταί καί οἱ «Δυνητισταί» δέχονται εἰς κοινωνίαν, ἀναμένοντες Σύνοδον ν’ ἀποφασίσῃ ἐάν ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι κανονικότης καί δή «θεόσδοτος» («Ν. Ἰωνίας» Γαβριήλ)! Σημειωτέον ὅτι δέν εἶχε προηγουμένως καταδικασθῆ Συνοδικῶς ἡ «μοιχιανική αἵρεσις»! Λέγει ἐπίσης ὁ Ἅγιος: «Οἱ μέν [σ.σ. αἱρετικοί] τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν· οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς οὐ κατεποντίσθησαν, ὅμως τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, σ. 1164 Α)· καί «ἐχθρούς γάρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καί πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο» (P.G. 99, σ. 1049). Ὁ Ἅγ. Μᾶρκος Εὐγενικός συνοψίζει ἄριστα τό ὑποχρεωτικόν τῆς ἀποτειχίσεως ὡς ἑξῆς: «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καί πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαί φεύγειν τούς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καί τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι» (P.G. 160, σ. 101).

 

Αἱ προαναφερθεῖσαι βλασφημίαι τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἡ νομιμοποίησις τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί τά ἄλλα διεστραμμένα πού λαλοῦν, εἶναι τόσον προφανεῖς αἱρέσεις, ὥστε δέν χρειάζεται Σύνοδος διά ν’ ἀποφασίσῃ ποῖοι εἶναι οἱ «ἑτερόφρονες». Συνεπῶς, ἡ ἀποτείχισις ἀπό αὐτούς εἶναι ὑποχρεωτική.

Ἀλλ’ ἐφόσον δέν χρειάζεται Σύνοδος διά νά καταδικάσῃ τόν Οἰκουμενισμόν, τότε διατί οἱ σοβαροί θεολόγοι λέγουν ὅτι ἀπαιτεῖται σήμερον ἡ συγκρότησις μίας ἀληθῶς Πανορθοδόξου Συνόδου; Εἰς τήν ὁποίαν, βεβαίως, οἱ ὡς ἄνω σταυρωταί καί συκοφάνται τοῦ Χριστοῦ ὄχι μόνον δέν θά προεδρεύουν, ὅπως ἔγινεν εἰς τό Καϊαφαϊκόν Συνέδριον τοῦ Κολυμβαρίου (2016), ἀλλά θά εἶναι ὑπόδικοι! Ὄντως, χρειάζεται νά γίνῃ μία τοιαύτη Σύνοδος, διά νά καθαιρέσῃ καί ἀναθεματίσῃ τούς Οἰκουμενιστάς κληρικούς! Μέχρι τότε, ἐφόσον αὐτοί παραμένουν (τυπικῶς) εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, τήν Μίαν καί μόνην Ταμειοῦχον τῆς Θείας Χάριτος, καί ἐφόσον Τήν ἐπικαλοῦνται, τά μυστήρια πού τελοῦν θά εἶναι ἔγκυρα. Εἰς τό σημεῖον τοῦτο, ὅμως, ἀπαιτεῖται μεγίστη προσοχή: Ὁ κοινωνῶν ἐν γνώσει μέ αὐτούς, παρά τάς ὡς ἄνω θείας ἐντολάς δι’ ἀποτείχισιν, λαμβάνει μέν Χριστόν, ἀλλ’ ὡς παραβάτης τῶν θείων αὐτῶν ἐντολῶν «δαρήσεται πολλάς»· ἐνῷ, ὁ κοινωνῶν ἐν ἀγνοίᾳ «δαρήσεται ὀλίγας» (Λουκᾶ, 12:47-48). Ὁ Ἀπ. Παῦλος ἐξηγεῖ: «ὃς ἂν ἐσθίῃ τὸν ἄρτον τοῦτον ἢ πίνῃ τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου ἀναξίως, ἔνοχος ἔσται τοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ Κυρίου. Δοκιμαζέτω δὲ ἄνθρωπος ἑαυτὸν, καὶ οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καὶ ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω· ὁ γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει, μὴ διακρίνων τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου. Διὰ τοῦτο ἐν ὑμῖν πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ ἄρρωστοι καὶ κοιμῶνται ἱκανοί. Εἰ γὰρ ἑαυτοὺς διεκρίνομεν, οὐκ ἂν ἐκρινὸμεθα» (Α՛ Κορ. 11:27-31). Τό μέγα λάθος τῶν «Δυνητιστῶν» εἶναι ὁ ἰσχυρισμός των ὅτι ὑφίσταται ἀνάγκη συγκλήσεως Συνόδου ὄχι μόνον διά τήν καθαίρεσιν καί τόν ἀναθεματισμόν τῶν Οἰκουμενιστῶν κληρικῶν, ἀλλά καί διά νά ἰσχύσῃ τό ὑποχρεωτικόν τῆς ἀποτειχίσεως, ἐνῷ αὐτό ἰσχύει καί τώρα!  

2. Ὁ κ. Τρακάδας ἐνίσταται διά τό ὑποχρεωτικόν τῆς ἀποτειχίσεως, λέγων: «Δέν ὑποχρεώνει κανένα ὁ Χριστός»! Ἀσφαλῶς, ὁ Χριστός ἔπλασε τόν ἄνθρωπον ἐλεύθερον νά ἐπιλέγῃ μεταξύ Αὐτοῦ καί τοῦ ἀντιδίκου. Ἄν ὁ ἄνθρωπος ἐπιλέξῃ Αὐτόν, τότε εἶναι ὑποχρεωμένος ν’ ἀκολουθήσῃ τήν ὡς ἄνω διδασκαλίαν Του περί ἀποτειχίσεως. Ὁ «Δυνητισμός» διδάσκει ὅτι δύναταί τις νά σωθῇ κοινωνῶν ταυτοχρόνως καί μέ τόν Χριστόν καί μέ τόν ἀντίδικον! 

3. Γράφει ὁ κ. Τρακάδας: «Ἐφ’ ὅσον ὑπῆρχε δογματικόν ζήτημα, δηλ. ἡ ἀναβίωσις τῆς εἰκονομαχίας, διατί ἡ Σύνοδος δέν ἀσχολεῖται μέ τούς μή ἀποτειχισμένους, ὥστε νά τούς ἐπιτιμήση αὐστηρά καί νά τούς ὑπενθυμίση ὅτι ἦσαν ὑποχρεωμένοι νά ἀποτειχίζωνται ἀπό τούς εἰκονομάχους; Ἐφ’ ὅσον ἦσαν «ὑποχρεωμένοι» καί δέν ἔπραξαν τό καθῆκον των, δέν ἔπρεπε -ἄν ὄχι νά τιμωρηθοῦν- νά γίνη ἔστω μία σύστασις; ... Ἄν ὁ ΙΕ΄ ἀνεφέρετο εἰς καταδικασμένους αἱρετικούς, τότε ἀφ’ ἑνός θά προέβλεπε, ὅπως πολύ σωστά ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική, ἀνάθεμα δι’ ὅσους δέν διακόπτουν τήν κοινωνίαν καί ἀφ’ ἑτέρου δέν θά ἦτο ἀπαραίτητο νά διευκρινίση ποῖοι εἶναι ἄξιοι τιμῆς, καθώς αὐτό θά ἦτο αὐτονόητον καθῆκον. Ὅμως ὁ ΙΕ΄ ἀναφέρεται εἰς μή καταδικασμένους ὑπὁ Συνόδου αἱρετικούς, ἀπό τούς ὁποίους κάποιος ἀποτειχίζεται» Ἀπάντησις: Αὐτή εἶναι μία ἀκόμη σοφιστεία τοῦ κ. Τρακάδα! Ναί, ὁ ΙΕ΄ σαφῶς ἀναφέρεται εἰς μή καταδεδικασμένους αἱρετικούς, ἀλλ’ ἀσχολεῖται μόνον μέ τήν κατηγορίαν τῶν ἀποτειχιζομένων. Ὅπως ἔχω γράψει ἐπανειλημμένως, δέν ἀσχολεῖται μέ τούς μή ἀποτειχιζομένους, καθότι τό θέμα του δέν ἦτο «τί δέον γενέσθαι ἐν καιρῷ αἱρέσεως». Ἡ εἰκονομαχία εἶχεν ἤδη καταδικασθῆ πρό 74 ἐτῶν, ἄρα δέν ὑπῆρχον μή ἀποτειχιζόμενοι ἀπό μή καταδεδικασμένους αἱρετικούς, ἤ ὑπῆρχον μέν μή ἀποτειχισμένοι ἀπό μή καθαιρεθέντας εἰσέτι εἰκονομάχους (ἤ ἄλλους αἱρετικούς), ἀλλά δέν ἦσαν γνωστοί εἰς τήν Σύνοδον. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὁ Κανών ἀσχολεῖται εἰς τά δύο μέρη του μόνον μέ τούς ἀποτειχιζομένους. Προφανῶς δέ, συνετάχθη μέ προοπτικήν τήν διαχρονικήν ἐφαρμογήν του καί ὄχι μόνον διά τήν περίστασιν.  

4. Ἔχω γράψει ἐπανειλημμένως ὅτι ἡ εἰσαγωγή τοῦ νέου ἑορτολογίου (ν.ἑ.) εἶναι ὄχι κανονικόν, ἀλλ’ ἀκραιφνῶς δογματικόν ζήτημα, ἐφόσον ἐπεδιώκετο δι’ αὐτοῦ ἡ «προσέγγισις» μέ τόν Παπισμόν, καί ἐφόσον ἀνεμένετο νά δημιουργήσῃ σχίσμα εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Ἔγραψα ἐπίσης ὅτι ἡ εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ. ἀνεμένετο νά καταργήσῃ καί τινα ἐπί μέρους δόγματα, ὅπως αὐτό τῆς μιᾶς ἑορτολογικῆς τάξεως παγκοσμίως, ὅπως διδάσκει ἡ ΣΤ' Οἰκ. διά τοῦ 56^ου Κανόνος αὐτῆς. Ὁ κ. Τρακάδας ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ ἐν λόγῳ Κανών δέν λέγει τοιοῦτόν τι! Ὁ Κανών αὐτός ἀναφέρεται εἰς μερικάς χώρας, ὅπως ἡ Ἀρμενία, ὅπου ἐνήστευον κατά τρόπον ἐσφαλμένον, διορθώνει τό σφάλμα καί γενικεύει ὡς ἑξῆς: «Ἔδοξε τοίνυν καί τοῦτο, ὥστε τήν κατά πᾶσαν τήν οἰκουμένην τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαν, μιᾷ κατακολουθοῦσαν τάξει, τήν νηστείαν ἐπιτελεῖν» (ἡ ἔμφασις τοῦ γράφοντος).

Αὐτό πού ἀπαιτεῖ προσοχήν ἐδῶ εἶναι ἡ παρενθετική πρότασις «μιᾷ κατακολουθοῦσαν τάξει», ἡ ὁποία τίθεται ἐντός κομμάτων, καί ἀνάγει τό ἐπί μέρους ἐξεταζόμενον θέμα, πού εἶναι ἡ κατάλυσις ὠῶν καί τυροῦ κατά τά Σάββατα καί τάς Κυριακάς τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, εἰς τήν γενικήν ἀρχήν, ὅτι ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἀνά τήν Οἰκουμένην πρέπει νά φρονοῦν καί νά κάμνουν τό αὐτό καί νά μήν ὑπάρχουν διχογνωμίαι καί διχοστασίαι. Αὐτό εἶναι τό μήνυμα πού ἐκπέμπει καί ἡ ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος ὑπό τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου: «ὅθεν ἡ Σύνοδος αὕτη, διά τοῦ παρόντος Κανόνος, ὁρίζει, ὅτι ὅλη ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ἡ εἰς πᾶσαν τήν οἰκουμένην εὑρισκομένη, νά φυλάττῃ μίαν καί τήν αὐτήν τάξιν». Τό αὐτό κάμνει καί ὁ Βαλσαμών εἰς τήν ἑρμηνείαν τοῦ Κανόνος: «Τοῦτο οὖν διορθουμένη ἡ σύνοδος, διορίζεται, μιᾷ τάξει κατακολουθεῖν τάς ὅλας ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ» (Σύνταγμα τῶν Ἱερῶν Κανόνων, Γ.Α. Ράλλη καί Μ. Ποτλῆ, τ. Β', σελ. 436). Παρενθετικαί φράσεις ἐντός κομμάτων χρησιμοποιοῦνται κατά κόρον καί εἰς τήν Ἀγγλικήν γλῶσσαν δι’ ἐπεξήγησιν ἤ γενίκευσιν ἑνός ἐπί μέρους νοήματος.

5. Ἄλλη σοφιστεία τοῦ κ. Τρακάδα εἶναι ὅτι δῆθεν ἔχω ἀναγάγει κανονικά ζητήματα εἰς δογματικά καί ἄρα ἔχω πέσει εἰς αἵρεσιν! Ἡ καθιέρωσις θεσμῶν, ὅπως τό ν.ἑ., οἱ ὁποῖοι ἀντίκεινται εἰς τούς Ἱ. Κανόνας, χάριν παραδείγματος, εἰς τόν 56^ον τῆς ΣΤ' καί τόν 37^ον τῆς ἐν Λαοδικείᾳ, δέν ἀποτελεῖ ἁπλῶς πρόσκαιρον παράβασιν τῶν ἐν λόγῳ Κανόνων, πού θά ἠδύνατο νά δικαιολογηθῇ οἰκονομικῶς, ἐάν ὑπῆρχε σοβαρός ποιμαντικός λόγος, ἀλλ’ ἰσοδυναμεῖ μέ τήν κατάργησιν αὐτῶν, ὅπερ εἶναι αἵρεσις! Διότι, ὅπως λέγει ὁ Ζωναρᾶς εἰς τήν ἑρμηνείαν τοῦ Α՛ Κανόνος τῆς Ζ՛ Οἰκ. (Σύνταγμα τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἔ.ἀ., τ. Β', σελ. 557-558), οἱ Ἱ. Κανόνες εἶναι «τοῦ Κυρίου διαταγαί», ὁρισθέντες ὑπό Ἁγίων Πατέρων φωτισθέντων ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Συνεπῶς, ἡ ἐς ἀεί καταπάτησις τῶν θείων αὐτῶν διαταγῶν, καί μάλιστα μέ στόχον τήν ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἀνιέρου στόχου τῆς ἑνώσεως μέ τόν Παπισμόν καί ἀναμενόμενον κόστος τοὐλάχιστον τήν διάσπασιν τῆς κοινῆς λατρείας τῶν Ὀρθοδόξων, ἀποτελεῖ φανεράν δογματικήν -- καί ὄχι μόνον κανονικήν – παράβασιν, καθότι ἀντιβαίνει εἰς τό δόγμα τῆς ἑνότητος τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας. Ὁ Καθηγητής τῆς Δογματικῆς Χρ. Ἀνδροῦτσος γράφει: «καθόσον δ' ἐν γένει ἡ λατρεία εἶναι ἡ ἔκφρασις ἅμα καί ἡ βεβαίωσις τῆς πίστεως, εἶνε προφανές ὅτι καί ἡ τήρησις τῆς αὐτῆς λατρείας, ἐφ' ὅσον αὕτη στηρίζεται ἐπί δογματικῶν βάσεων, εἶναι ἕτερον γνώρισμα ἅμα καί στοιχεῖον τῆς ἑνότητος τῆς πίστεως» (Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, 4^η  Ἔκδοσις, σελ. 274, ἡμετέρα ἡ ἔμφασις). Συνεπῶς, ἀποτελεῖ συκοφαντίαν καί διαστροφήν πελωρίων διαστάσεων ὅτι δῆθεν οἱ Ὀρθόδοξοι τοῦ π.ἑ. ἀγωνίζονται διά «τό δόγμα τῶν 13 ἡμερῶν»! Τό ἡμερολογιακόν εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένον μέ τήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, χάριν τοῦ ὁποίου προεκλήθη.

6. Καί, τέλος, ὀλίγα φιλολογικά. Αἱ λέξεις «ἐχώρησεν» καί «ἐκκήρυκτος» εἰς τό χωρίον τοῦ ἱ. Φωτίου (P.G. 104, 1229) σημαίνουν ἐξορίαν τοῦ Ὠριγένους ἀπό τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἀλεξανδρείας, ὄχι ἀφορισμόν! Συμφώνως πρός τό Λεξικόν τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς τοῦ Ἰ. Σταματάκου (1994, σελ. 317 καί 1126), τό ρῆμα «χωρῶ» σημαίνει ἐν προκειμένῳ κάμνω χῶρον διά τινα, παραμερίζω, τό δέ ρῆμα «ἐκκηρύσσω» σημαίνει «ἐξορίζω διά δημοσίας προκηρύξεως», ἐν προκειμένῳ ὄχι βεβαίως μέ τήν πολιτικήν ἔννοιαν. Δηλαδή, ὅπως γράφουν καί οἱ Δοσίθεος καί Β. Σταυρίδης (1958), ὁ Ἡρακλᾶς ἐξεδίωξε τόν Ὠριγένην ἀπό τά ὅρια τῆς δικαιοδοσίας του, πρᾶξις εἰς τήν ὁποίαν εἶχε κάθε δικαίωμα νά προβῇ. Αὐτήν τήν ἔννοιαν ἔχει ἡ λέξις «ἐκκήρυκτος» καί εἰς τόν 18^ον Κανόνα τῆς ἐν Ἀγκύρα Συνόδου, ἀλλά καί εἰς τόν 88^ον τοῦ Μ. Βασιλείου, εἰς τόν ὁποῖον μέ παραπέμπει ὁ κ. Τρακάδας, ὅπου εἶναι σαφές ὅτι οἱ «ἐκκήρυκτοι», δηλαδή ἐκεῖνοι πού θά ἐδέχοντο τόν τεθέντα εἰς ἀργίαν ἱερέα Γρηγόριον, δέν θά ἦτο δυνατόν ν’ ἀφορισθοῦν! Ἀφορίζεται κάποιος ἐπειδή δέχεται ἕνα ἀργόν ἱερέα, πού δέν εἶναι ἀφωρισμένος; Ὁ 2^ος τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου Νεοκαισαρείας, ὅπου ἐπίσης μέ παραπέμπει ὁ κ. Τρακάδας, δέν περιέχει αὐτήν τήν λέξιν· ἐννοεῖ τόν 3^ον, ὅπου ἡ ἐν λόγῳ λέξις χρησιμοποιεῖται δίς. Τήν πρώτην φοράν ἑρμηνεύεται διασταλτικῶς ὡς «ἀφωρισμένοι καί ἀποξενωμένοι ἀπό τήν Ἐκκλησίαν», ἐνῷ τήν δευτέραν ὅτι «πρέπει νά ἀποδιωχθοῦν» (Πηδάλιον, σ. 555-556). Εἰς τόν αὐτόν Κανόνα εἰς τήν Ἀγγλικήν, τό ρῆμα «ἐκκηρύσσω» ἀποδίδεται καί τάς δύο φοράς μέ τό ρῆμα ‘banish’ (The Rudder, σ. 729), δηλαδή «ἐξορίζω» ἤ «ἀπομακρύνω», ἐνῷ τό ρῆμα «ἀφορίζω» μεταφράζεται πάντοτε μέ τό ρῆμα ‘excommunicate’ καί ὄχι μέ τό ρῆμα ‘banish’.

            Συμπερασματικῶς, ἡ ἀποτείχισις ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς εἶναι ὑποχρεωτική, ὄχι βεβαίως μέ τήν «ἱερο-εξεταστικήν» ἔννοιαν, ἀλλά μέ τήν ἔννοιαν ὅτι δέν πρέπει νά διακινδυνεύσουν οἱ Ὀρθόδοξοι τήν σωτηρίαν των, ἐπαναπαυόμενοι εἰς τάς σοφιστείας καί τάς κενοφωνίας τῶν «Δυνητιστῶν». Εἶναι ἀπαραίτητον νά συγκληθῇ μία ἀληθῶς Πανορθόδοξος Σύνοδος (καί ὄχι ὡς τήν ψευδο-σύνοδον τοῦ Κολυμβαρίου), ὄχι τόσον διά νά καταδικάσῃ τόν Οἰκουμενισμόν ὅσον διά νά καθαιρέσῃ τούς κορυφαίους Οἰκουμενιστάς. Τό ἡμερολογιακόν ζήτημα εἶναι ἀκραιφνῶς δογματικόν, ὡς ἀρρήκτως συνδεδεμένον μέ  τόν Οἰκουμενισμόν, πρός χάριν τοῦ ὁποίου προεκλήθη ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς, καί ματαίως οἱ «Δυνητισταί» ἀγωνίζονται νά τό εὐτελίσουν μέ τά γνωστά παραπλανητικά στερεότυπα, ὅπως «οἱ παλαιοημερολογῖται εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας», «τά μυστήριά των δέν εἶναι ἔγκυρα» κ.λπ. Χάριτι Θεοῦ, ἐν τῷ πλαισίῳ τοῦ παρόντος διαλόγου (βλ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», ἀρ. φύλλου 2470, 2479, 2497), πιστεύω ὅτι ἀπεκρούσθησαν ἐπαρκῶς ὅλα τά σαθρά ἐπιχειρήματα τῶν «Δυνητιστῶν». Εὐχαριστῶ θερμότατα τήν ἔγκριτον ἐκκλησιαστικήν ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος» διά τήν ἄπλετον φιλοξενίαν καί τήν ἀμεροληψίαν της.

 Πηγή:  Ἐφημερίς «Ὀρθόδοξος Τύπος», Παρασκευή 19 Ἰουλίου 2024, ἀρ. φύλλου 2504