Το στυγερώτερον έγκλημα εις βάρος της αγίας μας Ορθοδοξίας είναι η ανοχή των Αιρέσεων και των Αιρετικών. Ασεβέστατα κηρύσσονται από Ορθοδόξους (;) ποιμένας αιρέσεις φοβεραί, και ανεμπόδιστα κινούνται Αιρεσιόφρονες Ποιμένες (;) μεταξύ της Ποίμνης του Χριστού! Έπαυσε, φαίνεται, εις ωρισμένους να λειτουργή το αισθητήριον της Ορθοδοξίας και η Εκκλησιαστική συνείδησις έχει επικινδύνως αμβλυνθή, ώστε να μη διακρίνωνται τα Αγιοπνευματοχάρακτα σύνορα της Ορθοδοξίας από την πλάνην και την Αίρεσιν. Ποίοι άραγε ευθύνονται δια την τραγικήν αυτήν ψυχικήν τύφλωσιν; Κατ΄ αρχήν όλοι· προ παντός όμως οι Ποιμένες! «Ποιμένες πολλοί διέφθειραν τον αμπελώνα μου, εμόλυναν την μερίδα μου…» (Ιερ. 12, 10), θρηνωδεί ο προφήτης Ιερεμίας· και προσθέτει: «Ω οι ποιμένες (…) Υμείς διεσκορπίσατε τα πρόβατά μου και εξώσατε αυτά…» (Ιερ. 23, 1-3). Δυστυχώς Πατριάρχαι, Αρχιερείς, Επίσκοποι, Ηγούμενοι, με έναν λόγον Ποιμένες εμολύνθησαν από τον Οικουμενισμόν, ώστε να έχουν συνηθίσει εις τας Οικουμενιστικάς βλασφημίας και να μη ενοχλούνται από τα κηρύγματα των Αιρέσεων, δια των οποίων βάλλεται, εξοντωτικώς η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία. Φαίνεται, ότι εις την εποχήν του Υλιστικού Ευδαιμονισμού δεν θεωρείται πλέον υπέρτατος σκοπός της Εκκλησίας η αγιότης, αλλά η κοσμική σκοπιμότης.
Ο ΒΟΗΘΟΣ ΨΕΥΤΟ/ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΥΤΕΛΙΖΕΙ ΤΟ ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΝ ΑΞΙΩΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Μία ποίμνη, ένας ποιμήν… Μία νύμφη, ένας νυμφίος…
“…ίνα μη εν τη αυτή πόλει δύο ώσιν επίσκοποι - μητροπολίτες”
(Καν. 8ος Α’ Οικ. Συν. 12ος Δ’ Οικ. Συν.)
Ο τίτλος “βοηθός επίσκοπος” ουδαμού της Ορθοδόξου Θεολογίας, της Πατερικής Γραμματείας, της Εκκλησιολογίας και της Ιεράς Παράδοσης αναφέρεται. Είναι ξένος από την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία και συνεπώς εντελώς απόβλητος από την Εκκλησία του Θεανθρώπου σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Και είναι ανύπαρκτος και κενός Ορθόδοξου Εκκλησιολογικού περιεχομένου, ο φερόμενος ως βοηθός επίσκοπος, γιατί κατά τους Οικουμενικούς Θείους Κανόνες δεν επιτρέπεται, για κανέναν απολύτως λόγο, να είναι δύο Επίσκοποι στην ίδια Επισκοπή, ίνα μη εν τη αυτή πόλει (= Επισκοπή - Έδρα) δύο ώσιν επίσκοποι” (Καν. 8ος Α’ Οικ. Συν.).
Η πνοή της ζωής και ο Αδάμ-(Ιατρου Αλ.Καλόμοιρου (από το βιβλίο -ΟΙ ΕΞΙ ΑΥΓΕΣ)
Η πνοή της ζωής Λέγει ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ στό μαθητή του Μοτοβίλωφ: «Έχουμε γίνει πάρα πολύ απρόσεκτοι στό έργο της σωτηρίας μας. Κι απ’ αυτό προέρχεται το ότι πολλά χωρία της Αγίας Γραφής δεν τα παίρνουμε με την έννοια που τους ταιριάζει. Κι όλα αυτά, επειδή δεν ζητάμε τη Χάρη του Θεού και δεν της επιτρέπουμε, εξ αιτίας της υπερηφανίας μας, να εισχωρήσει στις ψυχές μας και δεν έχουμε τον πραγματικό φωτισμό, που στέλνει ο Θεός σ’ όλες τις ψυχές, που πεινούν και διψούν τη δικαιοσύνη του. Να ένα παράδειγμα. Πολλοί ερμηνεύουν, ότι όταν η Βίβλος λέει: «Και έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον, χούν από της γής, και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής, και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν» (Γεν. β΄ 7), αυτό σημαίνει πώς μέχρι τη στιγμή εκείνη ο Αδάμ δεν είχε ψυχή και ανθρώπινη πνεύμα, αλλά ήταν μόνο σάρκα, πλασμένη από λάσπη της γής.
Ο «Πύρινος Ποταμός»
18
Oι «Ηρωδιάδες» της Αγιομάννας Ελλάδας
Βρεφομαχεί, νηπιομαχεί, παιδοσφάζει ο Ηρώδης, μεθυσμένος απ’ την μανία του να σκοτώση το «παιδίον νέον», τον Ιησούν!
ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ Γ΄ ΜΕΡΟΣ
ΕΙΣ ΤΟ ΑΡΘΡΟΝ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ
ΤӉ 6ӊ
Οκτωβρίου 2023
“Κληρικοὶ ἐγκαλούμενοι
ἀπολογοῦνται πρὸς ἀποφυγὴν
σκανδαλισμοῦ”
ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ Γ.Ο.Χ.
ΒΑΔΗΣ ΚΑΙ ΒΥΡΤΕΜΒΕΡΓΗΣ
ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Ο
αγώνας μας να καταστήσουμε σαφές σε ορθόδοξους πιστούς, μάλιστα κληρικούς, και
δη σε συνεργάτες και πνευματικά τέκνα του Γέροντός μας π. Αυγουστίνου ότι η
Oρθοδοξία υπερβαίνει κατά πολύ τον στείρο και ξηρό δογματισμό, διότι δεν είναι
απλώς ένα «ορθό» σύστημα πεποιθήσεων, μας κουράζει και μας βυθίζει εις
την απογοήτευσιν. Διερωτάσθε γιατί; Διότι στερείτε από την Εκκλησία την
δυνατότητα να έχει αμυντικό μηχανισμό, όπως ο κάθε ζων οργανισμός έχει το
ανοσοποιητικόν του σύστημα. Όταν υπάρχει μία πλειάδα από κανόνες που
απαγορεύουν την κοινωνία ( και την συμπροσευχή) με
τους αιρετικούς όπως οι: Ιʹ, ΙΑʹ, ΜΕʹ, ΞΕʹ, ΟΑʹ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὁ ΣΤʹ,
Θ’, ΛΒ’, ΛΓ’, ΛΔ’ καὶ ΛΖ’ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ, ὁ Θʹ τοῦ Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας, ὁ Βʹ τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ, ὁ Αʹ τῆς Δʹ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ Βʹ τῆς ΣΤʹ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ὁ Αʹ τῆς Ζʹ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, και ισχυρίζεστε ότι ο 15ος κανών της Α’
& Β’ Συνόδου έχει δυνητικό χαρακτήρα, εμείς τι να υποθέσουμε πλέον για την
κατάστασίν σας;
Διότι αυτό γράψατε:
§ «Ὁ σχετικὸς ἱ. κανὼν τῆς ἁγίας Πρωτο-Δευτέρας Συνόδου δὲν ἐπιτάσσει ὑποχρεωτικῶς τὴν ἀποτείχισι. Ἐὰν ἔτσι τὴν ἐπέτασσε, θὰ ἐπέβαλλε καὶ κυρώσεις στὸν ἀμελοῦντα. Φιλοτιμεῖ τὸν πιστό, ἐπιβραβεύει τὸν ἀγωνιζόμενον, ἀφήνει ὅμως περιθώριο στὴν κρίσι καὶ τὴν δύναμιν ἑκάστου».
ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ Β΄ ΜΕΡΟΣ
ΕΙΣ ΤΟ ΑΡΘΡΟΝ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ
ΤӉ 6ӊ
Οκτωβρίου 2023
“Κληρικοὶ ἐγκαλούμενοι ἀπολογοῦνται
πρὸς ἀποφυγὴν σκανδαλισμοῦ”
ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ
Γ.Ο.Χ.
ΒΑΔΗΣ
ΚΑΙ ΒΥΡΤΕΜΒΕΡΓΗΣ
ΠΑΪΣΙΟΥ
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Στο Α΄ μέρος της απαντήσεως εξέθεσα αδρομερώς
γιατί πλέον δεν είναι αρκετό και αποτελεσματικό το να ξεχωρίζει κανείς την
θέσιν του από την αίρεσιν μόνο με ομιλίες, κηρύγματα, άρθρα έστω και
υπομνήματα. Αυτά κάποτε σαφώς ήταν απαραίτητα και χρήσιμα, περισσότερο όμως σε
μία προγενέστερην φάσιν, πριν από την θεσμική εκτροπή της διοικήσεως της
Εκκλησίας στην Παναίρεση, όπου χωρούσε κάπως η οικονομία και πάλι όμως τότε
με πολύ μακροθυμία, διότι δεν είχε ακόμη εκφωνηθεί απ’ Εκκλησίας
Συνοδικώς απόφασις αναγνωρίσεως των αιρετικών ομάδων και ομολογιών ως
Εκκλησιών. Έπειτα όμως από την Σύνοδον του Κολυμπαρίου, όλα όσα είχαν προηγηθεί
στα πλαίσια της Οικουμενικής Κίνησης:
§ Εορτολογική
Μεταρρύθμιση
§ Συμμετοχή
στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.)
§ Άρσις
της Ακοινωνησίας με τους Λατίνους
§ Συμφωνία
του Μπάλαμαντ 1993
§ Αποφάσεις
Θ’ Γενικής Συνέλευσης του Π.Σ.Ε. στο Porto Alegre 2006
§
Αποφάσεις
Ι’ Γενική Συνέλευσης του Π.Σ.Ε. στο Πουσάν 2013
πλέον
παίρνουν σάρκα και οστά στην δυστοπική σύγχρονη πραγματικότητα. Και όσοι
παρακολουθούμε το συγγενές σε εμάς πνευματικώς περιβάλλον των προσώπων που
είχαν Γέροντα τον π. Αυγουστίνο με το σύνολο των πιστών που τον εμπιστεύνταν
μας διακατέχει ένα αίσθημα απορίας που κατά κυριολεξία μας άφησε ενεούς με την
αδράνεια τους μπροστά εις την Παναίρεσιν. Στην Ελλάδα τουλάχιστον όσοι
έχουμε αποτειχιστεί και γνωρίζουμε την στάση των συνεργατών του π. Αυγουστίνου
διερωτώμεθα τί έπαθαν; Μας παραξενεύει ότι ο ζήλος που εμφάνιζαν επί π.
Αυγουστίνου όχι απλώς εξέπεσε αλλά χαθήκαν κυριολεκτικά από το προσκήνιο. Και
αυτό τους γράφουμε τώρα δημοσίως: Δεν σας κρύβουμε ότι βλέπουμε να συμπλέετε με
την συστημική «Εκκλησία» σαν έχει η Θάλασσα μπουνάτσα!!! Μας δίνεται την
αίσθηση ότι ζείτε εκτός πραγματικότητας σε έναν ονειρεμένο κόσμο μιας
πλασματικής κοινωνίας που έχει αποφασίσει να παραδοθεί. Με πολύ πόνο τα γράφω
αυτά και καθόλου σκωπτικά. Μάλιστα, είναι καιρός μιας και γράψατε απάντησιν για
να μην σκανδαλισθεί μέρος του ποιμνίου σας, οι ίδιοι να σας ενημερώσουμε ότι
όλο αυτό το διάστημα τελούμε σε μεγάλη θλίψη, διότι διαπιστώνουμε πως αλλιώς τα
λέγατε και άλλα βλέπουμε τώρα. Επειδή και εμείς τα συζητούμε, όπως και εσείς
μεταξύ σας, έχουμε διαμορφώσει την άποψιν ότι:
1.
Έχετε
μια χαλαρή θεώρηση των εκκλησιαστικών πραγμάτων, δηλαδή όλα αυτά που
συμβαίνουν, ναι μεν δεν σας αρέσουν αλλά τα αντιμετωπίζετε με ένα πνεύμα ότι
δεν είναι και κάτι πολύ σοβαρό, και συμβαίνει ότι γινόταν και πριν από την
Σύνοδο στο Κολυμπάρι. Εξισώνεται δηλαδή τα πριν και μετά την Σύνοδο του
Κολυμπαρίου.
2.
Ότι
δεν καταλάβατε σε βάθος την Ιεράν Παράδοσιν της Εκκλησίας αλλά έχετε μία
οργανωσιακήν θεώρησιν των αγώνων της Εκκλησίας, όπου όλα καταλήγουν σε μία διαμαρτυρία
και αυτό είναι το ζενίθ του αντιστάσεως!!!
3.
Η
καταραμένη «Επιφάνειος λογική» που κατέστρεψε το παραδοσιακό αυθεντικό
αγιοπατερικό φρόνημα του αγώνα προς αποτείχισιν, ακόμη και στο Άγιον Όρος.
Δυστυχώς, αυτό το
πνεύμα που στην εποχή του εκτιμήθηκε ως νεάζον, καλό, φρόνιμο, διακριτικό
κέρδισε πολλούς υποστηρικτές, μεταξύ των οποίων και τον Γέροντά μας, και το
λέμε αυτό με επίγνωσιν πολλοί σήμερα, έπειτα από μία ιστορική αποτίμηση της
εξέλιξης του Οικουμενισμού που δεν αναχαιτίσθηκε όσο ήταν ακόμη νωρίς.
Η κατάστασις μετά την Κολυμπάριο Σύνοδο όχι μόνο δεν είναι η αυτή, όπως διαπιστώνεται από τον οικουμενιστικό οίστρο με τον οποίο παρουσιάζονται οι εκκλησιαστικοί ταγοί, καθώς διαπιστώνουμε στις διαθρησκειακές συναντήσεις, στις συμπροσευχές, στις βραδιές πούρου, στις θρονικές εορτές με τους κοινούς εορτασμούς και με συμμετοχή πνευματικών τέκνων που χειροτόνησε ο π. Αυγουστίνος και τόσα ανεκδιήγητα κατορθώματα των Οικουμενιστών αλλά είναι πολύ χειρότερη. Μήπως, όμως δεν προχώρησαν πλέον περαιτέρω σε από κοινού συμφωνία και συμβιβασμό που αφορά στην αναγνώρισιν Πρωτείου στον Ρώμης, μόλις φέτος τον Ιούνιο του 2023, στο παλαίφατο Πατριαρχείο της Αλεξανδρείας της Αιγύπτου; Λοιπόν, αν θέλετε αδελφικώς να σας εξηγήσουμε, ποιος είναι ο λόγος που μας σκανδαλίζει η στάσις σας, είναι διότι δεν καταλαβαίνετε θεολογικώς τα πράγματα και δεν κινείστε παραδοσιακώς αλλά οργανωσιακώς. Θέλετε να γίνει Σύνοδος για να ξεχωρίσετε την θέσιν σας για αιρέσεις που είναι ήδη κατεγνωσμένες και που τις συγκεφαλαιώνει η Οικουμενική Κίνησις; Δεν γνωρίζετε ότι ο Οικουμενισμός δεν είναι μία καινούργια αίρεσις αλλά στην πραγματικότητα η Οικουμενική Κίνησις που οναμάσθηκε Παναίρεσις, επειδή αποτελεί ανακεφαλαίωσιν παλαιών αιρέσεων που καταδικάστηκαν συνοδικώς από Οικουμενικές, Πανορθόδοξες ή και Ενδυμούσες Συνόδους και όλες αυτές τις συγκεφαλαιώνει ως οικουμενιστικόν σύστημα με νέες αποφάσεις δια των οποίων δένουν τις Εκκλησίες χειροπόδαρα; Δεν υπάρχουν τα δογματικά και συμβολικά μνημεία που επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές; Στο Κολυμπάρι για παράδειγμα οι αποφάσεις που ελήφθησαν δεν ήταν δεσμευτικές, ακόμη και για τις Εκκλησίες που δεν συμμετείχαν; Τα πορίσματα των μεικτών θεολογικών επιτροπών στις διαχριστιανικές συναντήσεις με τους Παπιστές και τους Μονοφυσίτες αλλά και στα πλαίσια του Π.Σ.Ε., δεν καταλαβαίνετε ότι δεν σας αφήνουν πλέον κανένα περιθώριο αντίδρασης; Συνεπώς, το να αναμένετε την σύγκληση μιας Συνόδου για να καταδικάσει τον Οικουμενισμό –κάτι το οποίο και εμείς επιζητούμε- είναι σημαντικό όχι όμως αιτία και λόγος για να μην γίνεται αποτείχισις με βλακώδεις αιτιάσεις. Άλλωστε δεν είναι εύκολο να γίνει σύνοδος, διότι δεν θα καταδικάσουν οι Οικουμενιστές τον εαυτό τους!!!
ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ Α΄ ΜΕΡΟΣ
ΕΙΣ ΤΟ ΑΡΘΡΟΝ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ
ΤӉ 6ӊ
Οκτωβρίου 2023
“Κληρικοὶ ἐγκαλούμενοι ἀπολογοῦνται
πρὸς ἀποφυγὴν σκανδαλισμοῦ”
ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ Γ.Ο.Χ.
ΒΑΔΗΣ ΚΑΙ
ΒΥΡΤΕΜΒΕΡΓΗΣ
ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Επειδή η τοποθέτησις των κληρικών, προς λεχθέντα υπό του υποφαινομένου στο YouTube 21-6-2023 [βλ. “Συμφιλιάζετε με τους εχθρούς της Πίστεως; (21Ν.Η.08Π.Ημ/06/2023)”], εκ του πυρήνα συνεργατών του πρώην Μητροπολίτου και μακαριστού πλέον κυρού Αυγουστίνου, αφορά θέμα γενικώς για τον τρόπο αντιστάσεως των πιστών και της Εκκλησίας κατά της Παναιρέσως του Οικουμενισμού και ειδικότερον της δικής τους στάσεως, θα απαντήσω στον άξιο κληρικό π. Λαυρέντιο Γρατσία και δι’ αυτού, σε όλους όσους έχουν κοινωνία μαζί του, (συνοδεία, μονές, πιστούς) με περισσή αγάπη, επιπλέον και για τον λόγο ότι υπήρξε στο παρελθόν τίμιος κατά πάντα πνευματικός μου πατέρας -για μεγάλο διάστημα από τα χρόνια που υπηρέτησα στο πολεμικό ναυτικό αλλά σποραδικώς και ενωρίτερα- τον οποίο υπεραγαπώ χωρίς όμως να βάζω αυτήν την πνευματική σχέση πάνω από την αγάπην μας προς τον Κύριον και Θεόν μας σύμφωνα με την πρώτη εντολή: «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου. Αὕτη ἐστὶ πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή. Δευτέρα δὲ ὁμοία αὐτῇ· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. Ἐν ταύταις ταῖς δυσὶν ἐντολαῖς ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται κρέμανται» (Μθ. 22,37-40). Και θα πω κάτι και αν θέλετε δεχτείτε το, αν οι πνευματικοί υιοί είχαν τέτοιας ποιότητος πνευματική σχέση με τον πνευματικό ή τον γέροντά τους δεν θα υπήρχαν τα έκτροπα μέσα στην διοίκηση της εκκλησίας, ώστε δια της τυφλής, αδιακρίτου και βλακώδους υπακοής να φτάσουν στην εγκόλπωση της αιρέσεως, εκεί που ο πιστός και ο υιός κατά πνεύμα έχει χρέος και καθήκον προς τον Θεό να πατήσει πόδι. Τώρα όμως το πάτημα θα είναι τέτοιο που οπωσδήποτε θα είναι οδυνηρό. Πάντως θα σας οδηγήσει εις την αποτείχισιν!!!
ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ Γ΄ ΜΕΡΟΣ
ΕΙΣ ΤΟ ΑΡΘΡΟΝ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ
ΤӉ 6ӊ
Οκτωβρίου 2023
“Κληρικοὶ ἐγκαλούμενοι
ἀπολογοῦνται πρὸς ἀποφυγὴν
σκανδαλισμοῦ”
ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ Γ.Ο.Χ.
ΒΑΔΗΣ ΚΑΙ ΒΥΡΤΕΜΒΕΡΓΗΣ
ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Ο
αγώνας μας να καταστήσουμε σαφές σε ορθόδοξους πιστούς, μάλιστα κληρικούς, και
δη σε συνεργάτες και πνευματικά τέκνα του Γέροντός μας π. Αυγουστίνου ότι η
Oρθοδοξία υπερβαίνει κατά πολύ τον στείρο και ξηρό δογματισμό, διότι δεν είναι
απλώς ένα «ορθό» σύστημα πεποιθήσεων, μας κουράζει και μας βυθίζει εις
την απογοήτευσιν. Διερωτάσθε γιατί; Διότι στερείτε από την Εκκλησία την
δυνατότητα να έχει αμυντικό μηχανισμό, όπως ο κάθε ζων οργανισμός έχει το
ανοσοποιητικόν του σύστημα. Όταν υπάρχει μία πλειάδα από κανόνες που
απαγορεύουν την κοινωνία ( και την συμπροσευχή) με
τους αιρετικούς όπως οι: Ιʹ, ΙΑʹ, ΜΕʹ, ΞΕʹ, ΟΑʹ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὁ ΣΤʹ,
Θ’, ΛΒ’, ΛΓ’, ΛΔ’ καὶ ΛΖ’ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ, ὁ Θʹ τοῦ Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας, ὁ Βʹ τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ, ὁ Αʹ τῆς Δʹ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ Βʹ τῆς ΣΤʹ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ὁ Αʹ τῆς Ζʹ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, και ισχυρίζεστε ότι ο 15ος κανών της Α’
& Β’ Συνόδου έχει δυνητικό χαρακτήρα, εμείς τι να υποθέσουμε πλέον για την
κατάστασίν σας;
Διότι αυτό γράψατε:
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ (Δ’ΛΟΥΚΑ)
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Ἐξῆλθεν ὁ
σπείρων τοῦ σπεῖραι τόν σπόρον αὐτοῦ». Τό καινόν μυστήριον ὑπό τόν ἥλιον. Τό
πάντοτε καινότατον καί μηδέποτε γηράσκων·
Τό μυστήριον τῆς
θείας Οἰκονομίας - τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως. Ἡ ἔξοδος τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἀπό τούς
κόλπους τοῦ Πατρός. Ἐξῆλθε: «γιά νά σπείρει τόν σπόρο του». Ἦλθε ὁ Διδάσκαλος·
διδάσκει ὁ Καθηγητής· ὁ Μεσσίας, τά λόγια τῆς αἰωνίου ζωῆς. Δικά Του εἶναι,
γιατί ὅτι ἔχει ὁ Πατέρας ἀνήκει ὁλόκληρο καί στόν Υἱό, αἰώνια. Τά λόγια, ὁ
λόγος τῆς διδασκαλίας εἶναι πνεῦμα καί ζωή[1]. Στόν
Χριστό ἀνήκει ὁ «σπόρος» καί μόνο Αὐτός εἶναι πού Τόν σπέρνει ἀδιάλλειπτα.
Μέ αὐτό δείχνει ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ ἐπάνω ἀπό ὅλους, ὁ ἀληθινός Σωτῆρας τοῦ κόσμου, ὁ Θεός. Συνεπῶς, ἁγία γερόντισσα, ὅλοι οἱ κήρυκες τῆς εὐσεβείας, ὅλοι οἱ Εὐαγγελιστές τῆς ἐν Χριστῷ πολιτείας ὑπηρετοῦν στήν γενιά τους, τήν βουλή τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ὡς ἀληθινός Θεός, ἔχει δικό Του, στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Του, αὐτόν τόν σπόρο τῆς αἰωνίου ζωῆς καί Αὐτός σπέρνει παντοτινά μέ τόν φυσικό νόμο μέσα στήν κτίση καί μέ τόν νόμο πού ἔχει δοθεῖ γραπτῶς στούς Ἰσραηλῖτες καί μέ τόν προφορικό λόγο. Στούς ἐσχάτους καιρούς, μέ τό Εὐαγγέλιο τῆς Χάριτος.
Πνευματικὴ ἀφασία -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση
Οι περισσότεροι Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δέν ἔχουν ἐκτιµήσει τόν πνευµατικό κίνδυνο τοῦ οἰκουµενισµοῦ. Ἐνῶ ὑποτίθεται ὅτι ἀγρυπνοῦν γιά τό ποίµνιό τους, θεωροῦν ὅτι ὁ οἰκουµενισµός δέν εἶναι ἐπικίνδυνος, ἀφοῦ ξεκινάει καί κατευθύνεται ἀπό τό Οἰκουµενικό Πατριαρχεῖο! ∆έν ἐξετάζουν οἱ ἴδιοι τό θέµα, ἀλλά παθητικά δέχονται ὅσα τό Πατριαρχεῖο προγραµµατίζει καί µεθοδεύει. Καί αὐτό τό θεωροῦν σπουδαῖο κατόρθωµα, γιατί κάνουν τυφλή ὑπακοή στόν Πατριάρχη τοῦ Γένους, τήν ὥρα πού θά ἔπρεπε νά εἶχαν χάσει τόν ὕπνο τους καί νά µιλοῦσαν συνεχῶς γιά τήν παναίρεση τοῦ οἰκουµενισµοῦ, ὁ ὁποῖος κατεδαφίζει τήν Ὀρθοδοξία. ∆υστυχῶς αὐτοί ἀδιαφοροῦν καί συχνά συνευφραίνονται µέ τόν Πατριάρχη κατά τίς ἐπισκέψεις του στήν Ἑλλάδα. Οἱ ἀδιάφοροι αὐτοί µητροπολίτες συνήθως εἶναι πολυµέριµνοι καί ἀσχολοῦνται µέ κοινωνικά καί πολιτικά θέµατα, ἀκόµη καί ἀθλητικά γεγονότα, προκαλώντας τήν πλειοψηφία τοῦ λαοῦ µας. Θέλουν νά ἐµφανίζονται ὡς πνευµατικοί ἡγέτες, ὄντας ἀδιάφοροι στούς πνευµατικούς κινδύνους, ὅπως εἶναι ὁ οἰκουµενισµός. Σέ λίγο θά χάσουµε τήν ἀκεραιότητα τῆς πίστεώς µας καί τήν πολύτιµη παράδοσή µας. Ἀναφέρω µιά περίπτωση πνευµατικῆς ἀφασίας, ἡ ὁποία ἐπιβεβαιώνει τά παραπάνω.
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑΣ
Περιμένοντας τόν εποικισμό τού Άρη --- Kyprianos Christodoulides
Συνέχεια προηγούμενης, πρός έγκριση, Δημοσίευσης
1.
https://kyprianoscy2.blogspot.com/2023/10/blog-post_11.html?m=1
2.
https://kyprianoscy2.blogspot.com/2023/10/blog-post_93.html?m=1
Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη.
«Διαίρεσις, σχίσμα της Εκκλησίας είναι πρωτίστως ένα πράγμα οντολογικώς αδύνατον. Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη, πλην υπήρξε και θα υπάρξη έκπτωσις εκ της Εκκλησίας. Κατά καιρούς απεσπάσθησαν και εξεβλήθησαν από την μοναδικήν αδιαίρετον Εκκλησίαν οι αιρετικοί και σχισματικοί, οι οποίοι έκτοτε έπαψαν να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας και μέρη του θεανθρωπίνου σώματός της.
[Ιουστίνου Πόποβιτς, «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Γαλλική μετάφραση) Τόμος 4ος, σελ. 181, Lausanne 1995 - Ἀναδημοσιεύτηκε στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο» στίς 29/6/2007 ]
OI ΠΕΡΙ ΥΠΑΚΟΗΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
τοῦ Ἱερομονάχου π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ
Ἡ περίοδος πού διερχόμεθα ὡς προετοιμασία γιά τήν μεγάλη ἑορτή τῶν Χριστουγέννων ἔχει, ἐκτός τῶν ἄλλων γιά ἐμᾶς τούς κληρικούς, καί περισσότερη πνευματική ἐργασία (ἐννοῶ κυρίως τήν ἐξομολόγησι καί καθοδήγησι, ἐπίσκεψι ἀρρώστων κλπ.) εἰς τρόπον ὥστε νά μήν μένη χρόνος γιά ἐνημέρωσι καί ἀπάντησι σέ διάφορα κείμενα πού δημοσιεύονται στό διαδίκτυο καί ἀλλοῦ. Ἐπειδή ὅμως, μοῦ ἀπεστάλη ἕνα ἀντίγραφο κειμένου, τό ὁποῖο θέτει ὡς ἀπαραίτητο προϋπόθεσι γιά νά ἀποτειχισθῆ κάποιος τό νά ἔχει προηγουμένως πάρει τήν εὐλογία τοῦ γέροντός του καί πνευματικοῦ του πατρός, ἐθεώρησα ἀναγκαῖο νά γράψω κάποιες σκέψεις χάριν τῆς ἀληθείας, ὥστε νά ἀντιληφθῆ ὁ κάθε καλοπροαίρετος ἀναγνώστης τό εὐόλισθο καί ἀντιπατερικό αὐτῆς τῆς θεωρίας καί τό ὅτι ἀποτελεῖ μία ἁπλή δικαιολογία προκειμένου νά μήν πράξωμε ἐν καιρῷ αἱρέσεως ὅσα ἐθέσπισαν ἡ ἁγ. Γραφή καί οἱ ἅγ. Πατέρες.
Αυτή είναι η μοίρα των θνητών...
Αν υπάρχει κάτι στη ζωή μας που δεν τιθασσεύεται, αυτό είναι η αέναη κίνηση του χρόνου. Το σήμερα γίνεται χθες εν ριπή οφθαλμού, και το αύριο σήμερα και χθες. Κι εμείς παρασυρόμεθα προς το τέρμα της πορείας μας, εκόντες άκοντες, παρακολουθούντες τα γεγονότα που περνούν από μπροστά μας, χωρίς αναστρέψιμη ελπίδα. Αυτή είναι η μοίρα των θνητών. Κι αλλοίμονο σ' εκείνους που δεν έχουν ακόμη βρη την απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου. Την απάντηση τη δίδει μόνο η χριστιανική πίστη.
Φώτης Κόντογλου : Οι πειρασμοί.
«Ὅπως τὰ βλέφαρα ἀγγίζουνε τόνα τ᾿ ἄλλο, ἔτσι κι οἱ πειρασμοὶ εἶνε κοντὰ στοὺς ἀνθρώπους. Καὶ τὰ οἰκονόμησε ὁ Θεὸς μὲ σοφία, γιὰ τὴ δική σου ὠφέλεια, γιὰ νὰ χτυπᾶς μὲ ὑπομονὴ τὴν πόρτα Του, καὶ ἀπὸ τὸν φόβο τῶν λυπηρῶν νὰ Τὸν θυμᾶται ὁ λογισμός σου, καὶ νὰ Τὸν σιμώσεις μὲ τὴν προσευχή, καὶ ν᾿ ἁγιαστεῖ ἡ καρδιά σου μὲ τὸ νὰ Τὸν συλλογίζεσαι. Καὶ σὰν Τὸν ἐπικαλεστεῖς θὰ σ᾿ ἀκούσει, καὶ θὰ μάθεις πῶς ὁ Θεὸς εἶνε Κεῖνος ποὺ θὰ σὲ γλυτώσει. Καὶ θὰ νοιώσεις Κεῖνον ποὺ σ᾿ ἔπλασε καὶ ποὺ νοιάζεται γιὰ σένα καὶ ποὺ σὲ φυλάγει καὶ πώπλασε διπλὸ τὸν κόσμο γιὰ σένα, τὸν ἕνα σὰν δάσκαλο καὶ πρόσκαιρο παιδευτή, τὸν ἄλλο σὰν πατρογονικὸ σπίτι σου καὶ αἰώνια κληρονομιά σου. Δὲν σ᾿ ἔκανε ὁ Θεὸς ἀπαλλαγμένο ἀπ᾿ τὰ λυπηρά, μήπως θαρρευόμενος στὴν Θεότητα, κληρονομήσεις ὅ,τι κληρονόμησε κεῖνος, ποὺ πρῶτα λεγότανε Ἑωσφόρος, κι ὕστερα γίνηκε Σατανᾶς καὶ πάλι δὲν σ᾿ ἔκανε ἀλύγιστον καὶ ἀσάλευτον, γιὰ νὰ μὴ γίνεις σὰν τ᾿ ἄψυχα τὰ κτίσματα καὶ σοῦ δοθοῦνε τὰ ἀγαθὰ δίχως κέρδος καὶ δίχως μισθό, ὅπως στὰ ἄλογα εἶνε τὰ φυσικὰ χαρίσματα τὰ χτηνώδικα. Γιατὶ εἶνε εὔκολο σ᾿ ὅλους νὰ καταλάβουνε πόση ὠφέλεια καὶ πόση φχαρίστηση καὶ ταπείνωση κερδίζει ὁ ἄνθρωπος περνώντας τοῦτα τὰ μπόδια».
Η ταπείνωσις του Οσίου Μωυσέως του Αιθίοπος
Ακούοντας ο ευσεβής Έπαρχος της Αλεξανδρείας την καλή φήμη του Αββά Μωϋσέως του Αιθίοπος, ανέβηκε κάποτε στη σκήτη να τον γνωρίση απο κοντά. Σαν το έμαθε όμως εκείνος, έφυγε κρυφά από την καλύβα του και πήγε κατά το έλος. Στο δρόμο συνάντησε τον άρχοντα και την ακολουθία του, που έτυχε να περνάνε από κει. Οι ξένοι, που δεν τον γνώριζαν, τον σταμάτησαν και τον ερώτησαν να τους δείξη την καλύβα του Αββά Μωϋσέως.
Ο άρχοντας λυπήθηκε που είχε κάνει άδικα τόσο κόπο. Όταν έφτασε στην εκκλησία της σκήτης, είπε στους κληρικούς:
- Κάτω στην πόλι λένε τόσα καλά για τον Αββά Μωϋσή, γι’ αυτό ξεκίνησα να τον συναντήσω. Μα πριν από λίγο συναντήθηκα μ’ ένα Καλόγερο κι έμαθα από λόγου του πως πρόκειται για ανόητο άνθρωπο.
- Τί άνθρωπος ήταν αυτός; Ρώτησαν αγανακτισμένοι οι κληρικοί, που τόλμησε να μιλήση έτσι για τον Άγιο.
- Ένας μελαμψός Καλόγερος, πολύ ψηλός, με τριμμένα ρούχα.
Οι κληρικοί γέλασαν με την καρδιά τους.
- Αμ αυτός είναι ο Αββάς Μωϋσής.
Ο άρχοντας θαύμασε την ταπεινοσύνη του Γέροντος και γύρισε στην πόλι ωφελημένος.
Ἡ ὀρθόδοξος ἐκκλησιολογία τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ καί αἱ καινοτομίαι τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε καί τοῦ Πουσάν
Ὁ ἅγιος Κυπριανός, τονίζει ἤδη τόν 3ον αἰῶνα, τήν ἑνότητα περί τόν Ἐπίσκοπον, περί τήν εὐχαριστίαν καί ἐν τῇ ὀρθοδοξίᾳ· γράφει ὁ ἅγιος Πατήρ: «Ὁ Θεός ἐστιν εἷς, καί ὁ Χριστός εἷς, καί μία ἡ Ἐκκλησία Aὐτοῦ, καί ἡ πίστις μία, καί ἡ ποίμνη μία ἡνωμένη διά τῆς κόλλας τῆς ὁμοφωνίας εἰς τήν στερεάν ἑνότητα τοῦ Σώματος». Ἀλλ’ ἡ Ὀρθοδοξία διά τόν ἅγιον Κυπριανόν δέν ἀποτελεῖ Πίστιν ἀποφασιζομένην ἑκάστοτε κοινῇ συναινέσει ὑπό τῶν Ἐπισκόπων, ἀλλά τήν ἀπ΄ ἀρχῆς παραδοθεῖσαν ὑπό τῶν Ἀποστόλων τοιαύτην. Χάριν αὐτῆς ὁ ἅγιος Κυπριανός, δέν ἐσεβάσθη τήν δικαιοδοσίαν ἤ τήν ἄποψιν τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης Στεφάνου, ἀλλά συνίστα τήν ἀνυπακοήν πρός αὐτόν, διότι ὁ Στέφανος ἐνήργει κατά παράβασιν τῆς ἀποστολικῆς Πίστεως (Epistola LXXIV, Ad Pompeium contra Epistolam Stephani) ! Ἡ αὐστηρά ἐκκλησιολογική διδασκαλία τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ περί μή σωτηρίας ἐκτός Ἐκκλησίας (“extra Ecclesiam nulla salus”) εἶναι, κατά τόν Καθηγητήν Βλάσιον Φειδᾶν, ἡ κατ΄ ἐξοχήν και κατά παράδοσιν ὀρθόδοξος. Ἀντιθέτως, ἡ αὐγουστίνειος ἐκκλησιολογία, ἡ ὁποία ἀποδέχεται στοιχεῖα ἐκκλησιαστικότητος ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας καί ἀποτελεῖ οὕτω τήν βάσιν τοῦ κειμένου τῆςΡαβέννας καί τῶν τελευταίων κειμένων τοῦ Π.Σ.Ε. (Πόρτο Ἀλέγκρε καί Πουσάν) συνιστᾷ καινοτομίαν, καί ὡς γνωστόν, πᾶσα ἐπίμονος καί ἀμετανόητος δογματική καινοτομία ἀποτελεῖ διά τήν Ὀρθοδοξίαν αἵρεσιν!
Κρίσεις καί Σχόλια στό βιβλίο: “Ἀσκητική τῆς Ἁγάπης” Γαβριηλίας μοναχῆς. Π. Βασιλείου Σπηλιοπούλου Γαβριηλίας μοναχῆς. Προλεγόμενα Ἀρχιμ. Σαράντου Σαράντου
Ευλογείτε. Καλημέρα.
Επειδή οι καιροί είναι πονηροί και πρέπει να πορευτούμε
διαμέσου του ανάποδου κόσμου, της Νέας Εποχής, της Πανθρησκείας, της
Παγκοσμιοποίησης, του Οικουμενισμού, ας έχουμε υπ όψιν μας κάποιες επώνυμες
κριτικές τοποθετήσεις από τον π.Βασίλειο
Σπηλιόπουλο, και τον πρόλογο του μακαριστού και αγαπητού μας π. Σαράντη
Σαράντου, στο συγκεκριμένο βιβλίο ¨Ἀσκητική τῆς Ἁγάπης”, οι οποίες
αφορούν το πρόσωπο και την ζωή της Γερόντισσας Γαβριηλίας, και οι οποίες
δημοσιεύτηκαν το 2010 δηλαδή αρκετά χρόνια πριν, ακριβώς για να προλάβουν
εξελίξεις.
Βέβαια η πολεμική που δέχτηκαν και τότε ήταν έντονη. Αξίζει
όμως να δούμε διαβάζοντας αυτές τις κριτικές, αν δεν τις έχουμε δει στο
παρελθόν.
Στρατηγός Ταμουρίδης : Είμαστε σε πόλεμο!
4 Οκτ 2023
Dimitris Hatzinikolaou, former Associate Professor University of Ioannina, Dept. of Economics University Campus, 45110 Ioannina HELLAS Tel. +30 2651005925, e-mail: dhatzini@uoi.gr