ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Ἐξῆλθεν ὁ
σπείρων τοῦ σπεῖραι τόν σπόρον αὐτοῦ». Τό καινόν μυστήριον ὑπό τόν ἥλιον. Τό
πάντοτε καινότατον καί μηδέποτε γηράσκων·
Τό μυστήριον τῆς
θείας Οἰκονομίας - τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως. Ἡ ἔξοδος τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἀπό τούς
κόλπους τοῦ Πατρός. Ἐξῆλθε: «γιά νά σπείρει τόν σπόρο του». Ἦλθε ὁ Διδάσκαλος·
διδάσκει ὁ Καθηγητής· ὁ Μεσσίας, τά λόγια τῆς αἰωνίου ζωῆς. Δικά Του εἶναι,
γιατί ὅτι ἔχει ὁ Πατέρας ἀνήκει ὁλόκληρο καί στόν Υἱό, αἰώνια. Τά λόγια, ὁ
λόγος τῆς διδασκαλίας εἶναι πνεῦμα καί ζωή[1]. Στόν
Χριστό ἀνήκει ὁ «σπόρος» καί μόνο Αὐτός εἶναι πού Τόν σπέρνει ἀδιάλλειπτα.
Μέ αὐτό δείχνει ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ ἐπάνω ἀπό ὅλους, ὁ ἀληθινός Σωτῆρας τοῦ κόσμου, ὁ Θεός. Συνεπῶς, ἁγία γερόντισσα, ὅλοι οἱ κήρυκες τῆς εὐσεβείας, ὅλοι οἱ Εὐαγγελιστές τῆς ἐν Χριστῷ πολιτείας ὑπηρετοῦν στήν γενιά τους, τήν βουλή τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ὡς ἀληθινός Θεός, ἔχει δικό Του, στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Του, αὐτόν τόν σπόρο τῆς αἰωνίου ζωῆς καί Αὐτός σπέρνει παντοτινά μέ τόν φυσικό νόμο μέσα στήν κτίση καί μέ τόν νόμο πού ἔχει δοθεῖ γραπτῶς στούς Ἰσραηλῖτες καί μέ τόν προφορικό λόγο. Στούς ἐσχάτους καιρούς, μέ τό Εὐαγγέλιο τῆς Χάριτος.
