«Ὅπως τὰ βλέφαρα ἀγγίζουνε τόνα τ᾿ ἄλλο, ἔτσι κι οἱ πειρασμοὶ εἶνε κοντὰ στοὺς ἀνθρώπους. Καὶ τὰ οἰκονόμησε ὁ Θεὸς μὲ σοφία, γιὰ τὴ δική σου ὠφέλεια, γιὰ νὰ χτυπᾶς μὲ ὑπομονὴ τὴν πόρτα Του, καὶ ἀπὸ τὸν φόβο τῶν λυπηρῶν νὰ Τὸν θυμᾶται ὁ λογισμός σου, καὶ νὰ Τὸν σιμώσεις μὲ τὴν προσευχή, καὶ ν᾿ ἁγιαστεῖ ἡ καρδιά σου μὲ τὸ νὰ Τὸν συλλογίζεσαι. Καὶ σὰν Τὸν ἐπικαλεστεῖς θὰ σ᾿ ἀκούσει, καὶ θὰ μάθεις πῶς ὁ Θεὸς εἶνε Κεῖνος ποὺ θὰ σὲ γλυτώσει. Καὶ θὰ νοιώσεις Κεῖνον ποὺ σ᾿ ἔπλασε καὶ ποὺ νοιάζεται γιὰ σένα καὶ ποὺ σὲ φυλάγει καὶ πώπλασε διπλὸ τὸν κόσμο γιὰ σένα, τὸν ἕνα σὰν δάσκαλο καὶ πρόσκαιρο παιδευτή, τὸν ἄλλο σὰν πατρογονικὸ σπίτι σου καὶ αἰώνια κληρονομιά σου. Δὲν σ᾿ ἔκανε ὁ Θεὸς ἀπαλλαγμένο ἀπ᾿ τὰ λυπηρά, μήπως θαρρευόμενος στὴν Θεότητα, κληρονομήσεις ὅ,τι κληρονόμησε κεῖνος, ποὺ πρῶτα λεγότανε Ἑωσφόρος, κι ὕστερα γίνηκε Σατανᾶς καὶ πάλι δὲν σ᾿ ἔκανε ἀλύγιστον καὶ ἀσάλευτον, γιὰ νὰ μὴ γίνεις σὰν τ᾿ ἄψυχα τὰ κτίσματα καὶ σοῦ δοθοῦνε τὰ ἀγαθὰ δίχως κέρδος καὶ δίχως μισθό, ὅπως στὰ ἄλογα εἶνε τὰ φυσικὰ χαρίσματα τὰ χτηνώδικα. Γιατὶ εἶνε εὔκολο σ᾿ ὅλους νὰ καταλάβουνε πόση ὠφέλεια καὶ πόση φχαρίστηση καὶ ταπείνωση κερδίζει ὁ ἄνθρωπος περνώντας τοῦτα τὰ μπόδια».
Η ταπείνωσις του Οσίου Μωυσέως του Αιθίοπος
Ακούοντας ο ευσεβής Έπαρχος της Αλεξανδρείας την καλή φήμη του Αββά Μωϋσέως του Αιθίοπος, ανέβηκε κάποτε στη σκήτη να τον γνωρίση απο κοντά. Σαν το έμαθε όμως εκείνος, έφυγε κρυφά από την καλύβα του και πήγε κατά το έλος. Στο δρόμο συνάντησε τον άρχοντα και την ακολουθία του, που έτυχε να περνάνε από κει. Οι ξένοι, που δεν τον γνώριζαν, τον σταμάτησαν και τον ερώτησαν να τους δείξη την καλύβα του Αββά Μωϋσέως.
Ο άρχοντας λυπήθηκε που είχε κάνει άδικα τόσο κόπο. Όταν έφτασε στην εκκλησία της σκήτης, είπε στους κληρικούς:
- Κάτω στην πόλι λένε τόσα καλά για τον Αββά Μωϋσή, γι’ αυτό ξεκίνησα να τον συναντήσω. Μα πριν από λίγο συναντήθηκα μ’ ένα Καλόγερο κι έμαθα από λόγου του πως πρόκειται για ανόητο άνθρωπο.
- Τί άνθρωπος ήταν αυτός; Ρώτησαν αγανακτισμένοι οι κληρικοί, που τόλμησε να μιλήση έτσι για τον Άγιο.
- Ένας μελαμψός Καλόγερος, πολύ ψηλός, με τριμμένα ρούχα.
Οι κληρικοί γέλασαν με την καρδιά τους.
- Αμ αυτός είναι ο Αββάς Μωϋσής.
Ο άρχοντας θαύμασε την ταπεινοσύνη του Γέροντος και γύρισε στην πόλι ωφελημένος.
Ἡ ὀρθόδοξος ἐκκλησιολογία τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ καί αἱ καινοτομίαι τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε καί τοῦ Πουσάν
Ὁ ἅγιος Κυπριανός, τονίζει ἤδη τόν 3ον αἰῶνα, τήν ἑνότητα περί τόν Ἐπίσκοπον, περί τήν εὐχαριστίαν καί ἐν τῇ ὀρθοδοξίᾳ· γράφει ὁ ἅγιος Πατήρ: «Ὁ Θεός ἐστιν εἷς, καί ὁ Χριστός εἷς, καί μία ἡ Ἐκκλησία Aὐτοῦ, καί ἡ πίστις μία, καί ἡ ποίμνη μία ἡνωμένη διά τῆς κόλλας τῆς ὁμοφωνίας εἰς τήν στερεάν ἑνότητα τοῦ Σώματος». Ἀλλ’ ἡ Ὀρθοδοξία διά τόν ἅγιον Κυπριανόν δέν ἀποτελεῖ Πίστιν ἀποφασιζομένην ἑκάστοτε κοινῇ συναινέσει ὑπό τῶν Ἐπισκόπων, ἀλλά τήν ἀπ΄ ἀρχῆς παραδοθεῖσαν ὑπό τῶν Ἀποστόλων τοιαύτην. Χάριν αὐτῆς ὁ ἅγιος Κυπριανός, δέν ἐσεβάσθη τήν δικαιοδοσίαν ἤ τήν ἄποψιν τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης Στεφάνου, ἀλλά συνίστα τήν ἀνυπακοήν πρός αὐτόν, διότι ὁ Στέφανος ἐνήργει κατά παράβασιν τῆς ἀποστολικῆς Πίστεως (Epistola LXXIV, Ad Pompeium contra Epistolam Stephani) ! Ἡ αὐστηρά ἐκκλησιολογική διδασκαλία τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ περί μή σωτηρίας ἐκτός Ἐκκλησίας (“extra Ecclesiam nulla salus”) εἶναι, κατά τόν Καθηγητήν Βλάσιον Φειδᾶν, ἡ κατ΄ ἐξοχήν και κατά παράδοσιν ὀρθόδοξος. Ἀντιθέτως, ἡ αὐγουστίνειος ἐκκλησιολογία, ἡ ὁποία ἀποδέχεται στοιχεῖα ἐκκλησιαστικότητος ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας καί ἀποτελεῖ οὕτω τήν βάσιν τοῦ κειμένου τῆςΡαβέννας καί τῶν τελευταίων κειμένων τοῦ Π.Σ.Ε. (Πόρτο Ἀλέγκρε καί Πουσάν) συνιστᾷ καινοτομίαν, καί ὡς γνωστόν, πᾶσα ἐπίμονος καί ἀμετανόητος δογματική καινοτομία ἀποτελεῖ διά τήν Ὀρθοδοξίαν αἵρεσιν!
Κρίσεις καί Σχόλια στό βιβλίο: “Ἀσκητική τῆς Ἁγάπης” Γαβριηλίας μοναχῆς. Π. Βασιλείου Σπηλιοπούλου Γαβριηλίας μοναχῆς. Προλεγόμενα Ἀρχιμ. Σαράντου Σαράντου
Ευλογείτε. Καλημέρα.
Επειδή οι καιροί είναι πονηροί και πρέπει να πορευτούμε
διαμέσου του ανάποδου κόσμου, της Νέας Εποχής, της Πανθρησκείας, της
Παγκοσμιοποίησης, του Οικουμενισμού, ας έχουμε υπ όψιν μας κάποιες επώνυμες
κριτικές τοποθετήσεις από τον π.Βασίλειο
Σπηλιόπουλο, και τον πρόλογο του μακαριστού και αγαπητού μας π. Σαράντη
Σαράντου, στο συγκεκριμένο βιβλίο ¨Ἀσκητική τῆς Ἁγάπης”, οι οποίες
αφορούν το πρόσωπο και την ζωή της Γερόντισσας Γαβριηλίας, και οι οποίες
δημοσιεύτηκαν το 2010 δηλαδή αρκετά χρόνια πριν, ακριβώς για να προλάβουν
εξελίξεις.
Βέβαια η πολεμική που δέχτηκαν και τότε ήταν έντονη. Αξίζει
όμως να δούμε διαβάζοντας αυτές τις κριτικές, αν δεν τις έχουμε δει στο
παρελθόν.
Στρατηγός Ταμουρίδης : Είμαστε σε πόλεμο!
4 Οκτ 2023
Dimitris Hatzinikolaou, former Associate Professor University of Ioannina, Dept. of Economics University Campus, 45110 Ioannina HELLAS Tel. +30 2651005925, e-mail: dhatzini@uoi.gr
Re: Η αιρετική θεολογία τής σχέσης --- Kyprianos Christodoulides
Στις Τρί, 3 Οκτ 2023, 22:43 ο χρήστης Kyprianos
Christodoulides <kyprianos01@gmail.com>
έγραψε:
Που βρίσκονται τα Δώρα των Μάγων;
Στον αγιασμένο τόπο του Αγίου Όρους, στο Περιβόλι της Παναγίας μας, βρίσκονται πραγματικοί θησαυροί: Τίμια Λείψανα, ιερές εικόνες, πολύτιμα κειμήλια, μοναδικοί κώδικες κ.ά.
Σε μια από τις πρώτες θέσεις βρίσκονται τα Δώρα των Μάγων, στην Ιερά Μονή Αγίου Παύλου.
Από τον μακαριστό π. Αθανάσιο Μυτιληναίο
Καλό μήνα.
Μου ζητήθηκε να βρω από τον μακαριστό π. Αθανάσιο Μυτιληναίο
κάποια ομιλία του, περί της αδυναμίας μετανοίας σε όσους δεχτούν το χάραγμα
του Αντιχρίστου.
Υπάρχει στο youtube ολόκληρη. Εδώ είναι το ακριβές
απόσπασμα (όχι ολόκληρη η ομιλία) που αναφέρεται σε αυτό που αναγράφει ο
τίτλος, από τις Απαντήσεις αποριών Κατηχητικών, και συγκεκριμένα η 875 ομιλία
του που πραγματοποιήθηκε στις 03/12/1995.
Σε μορφή για εύκολη ενσωμάτωση σε σελίδες, και για να το
ακούσετε:
Απομαγνητοφωνημένη ολόκληρη η ομιλία εδώ
Ο υπαρξιακός χαρακτήρ των Δογμάτων -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτ. Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών
Πολύς λόγος γίνεται συχνά από θεολογικούς νόες, που στέκονται με σκεπτικισμό ή με έκδηλο αρνητισμό, μπροστά στις έννοιες «παράδοση» και «παρελθόν» της Εκκλησίας, για την ανάγκη μιας αναδείξεως ή προβολής του υπαρξιακού χαρακτήρος των δογμάτων της Εκκλησίας σε κάθε συγκεκριμένη «μεταγενέστερη» από μια «παλαιότερη» εποχή. «Τα δόγματα στην ορθόδοξη Εκκλησία είναι ζωή και συνεπώς πρέπει να έχουν άμεσες και αποφασιστικές επιπτώσεις στην ύπαρξή μας, να είναι αποκάλυψη της Αληθείας, δηλαδή φανέρωση καίριων και ακραίων, μεθοριακών καταστάσεων της ύπαρξης»(1). Αλλά ποιος άραγε θα πρέπει να παρουσιάζει στον εκάστοτε «σύγχρονο» κόσμο την αλήθεια, ότι τα δόγματα είναι ζωή και έχουν άμεσες και αποφασιστικές επιπτώσεις στην ύπαρξή μας;
Εάν ο Αγιορείτης Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης έγραφε αυτά το 1957, τι γίνεται με την σημερινή κατάσταση;
Ουδέποτε άλλοτε η Εκκλησία μας είχε τόσην ανάγκην επιστροφής και αναβαπτίσεως εις τας ζωογόνους πηγάς της αμωμήτου Ορθοδοξίας όσην σήμερον, ότε πολυώνυμα στοιχεία συνεκεράσθησαν με την διδασκαλίαν της τόσον, ώστε να μη γνωρίζη τις τι είναι γνήσιον και τι νόθον, τι Ορθόδοξον και τι Προτεσταντικόν, ποία η Ανατολική και ποία η Δυτική θεολογία, ποία ημετέρα πνευματικότης και ποία ξένη.
ΚΥΡΙΑΚΗ Β’ ΛΟΥΚΑ -- ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
Οἱ τέσσερις δυνάμεις, ὅπου φωτίζονται ἀπό τό φῶς τῆς Χάριτος, πού δέχεται τό τριμερές τῆς ψυχῆς, φανερώνουν ὅτι: «τό ὀρθόδοξο πνεῦμα εἶναι τό ἀληθές» (Ἅγιος Πορφύριος) καί εἶναι ἡ φρόνησις, ἡ σωφροσύνη, ἡ ἀνδρεία, ἡ δικαιοσύνη.
Τή Φρόνηση συνοδεύουν, ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ καί ἡ σοφία τοῦ λόγου. Τή Σωφροσύνη, ἡ ἁγνότητα καί ἡ παρθενία. Τήν Ἀνδρεία, ἡ σταθερότητα καί ἡ ὑπομονή. Τήν Δικαιοσύνη, ἡ διάκριση καί τά σπλάχνα οἰκτιρμῶν. «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθώς καί ὁ πατήρ ἡμῶν οἰκτίρμων ἐστί»[1].
Κατά την γ΄ φάσιν των εργασιών της Β΄ Βατικανείου Συνόδου ο Πάπας Παύλος ο ΣΤ΄ διεκήρυξεν:
Εν μόνον ποίμνιον υπάρχει: Ο κόσμος, και εις ποιμήν: Ο Πάπας» (τακούτε προδότες οικουμενιστές ; )
Ας απαντήσουν οι Οικουμενιστές:
Η μνημόνευση του αιρετικού Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου εντός του Πατριαρχικού Ναού του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι ως Ορθοδόξου Επισκόπου τον Νοέμβριο του 2014 είχε προηγούμενο ένα άλλο συλλείτουργο λίγο πριν την άλωση.
Ἡ καταστροφή τῆς Ἑλλάδος μέ ἀφόρητα ψεύδη καί ἐκμαυλισμόν τῆς κοινωνίας
Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, πρ. Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Κατά τάς τελευταίας δεκαετίας (πόσας ἆρά γε;), ἡ Ἑλλάς καί ἡ Ὀρθοδοξία βάλλονται πανταχόθεν, πρωτίστως ὅμως ἀπό αὐτούς τούτους τούς ταγούς των, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐπιφέρει ἐθνικάς, πολιτιστικάς, θρησκευτικάς, ἠθικάς, φυσικάς καί οἰκονομικάς καταστροφάς, ὄχι ἀπό λάθη, ἀλλά ἀπό ἐσκεμμένας προδοσίας. Εἶναι τόσον πολλαί αἱ συμφοραί πού ἔχουν προκαλέσει, ἐσχάτως μάλιστα πολλάς μαζί ταυτοχρόνως, ὥστε εἶναι ἀδύνατον νά πιστεύσωμεν ὅτι αὐταί εἶναι τυχαῖαι. Προφανῶς, οἱ ταγοί «μας» ὑπηρετοῦν ἀλλότρια συμφέροντα, αὐτά τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων (ΝΤΠ)· καί μέ τάς συμφοράς πού προκαλοῦν στοχεύουν εἰς τό νά καταστήσουν πλήρως εὐάλωτον τόν Ἕλληνα, ὥστε νά δεχθῇ ἀδιαμαρτυρήτως τήν πλήρη ὑποδούλωσίν του εἰς τόν διεθνῆ Σατανισμόν, πού τοῦ ἑτοιμάζουν. Ἡ ΝΤΠ ἔχει ἀναθέσει τήν μέν πλήρη κατάργησιν τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τούς ἐκκλησιαστικούς «ἡγέτας», οἱ ὁποῖοι ἔχουν προδώσει τήν Ὀρθοδοξίαν, προσχωρήσαντες εἰς πολλάς καί φοβεράς αἱρέσεις καί σχίσματα, τήν δέ πλήρη καταστροφήν τῆς Ἑλλάδος εἰς τάς πολιτικάς μαριονέττας της.