Με τη μάθηση αποκτά ο άνθρωπος την αυτοσυνειδησία του γνωρίζοντος, την βεβαιότητα και την αίσθηση ότι είναι επαΐων. Γνωρίζει τάχα τα πάντα, οπότε ακολουθεί η έπαρση, η κενοδοξία, η υπερηφάνεια. Το δε χειρότερο είναι η οίηση, που όποιος προσβάλλεται από το δαίμονα αυτό, πολύ δύσκολα θεραπεύεται. Κι αυτό, γιατί, όπως λένε οι σοφοί, το πνεύμα της οιήσεως επικάθεται στο κέντρο της νοήσεως και δεν αφήνει το νού να δή την αλήθεια. Αν δε λάβη κανείς υπ’ όψη ότι οι αρρώστειες αυτές της ψυχής υπάρχουν σπερματικά στις ψυχές μας σαν αδαμιαία κληροδοσία, τότε είμαστε όλοι προσβεβλημένοι, αφού «τη εφέσει του καρπού της γνώσεως εκπεπτώκαμεν…», κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και την δογματική παράδοση της Εκκλησίας. Συνεπώς η ίδια η έφεση του ειδέναι γεννάει την φυσίωση, οπότε η αυτοσυνειδησία της γνώσεως από τους παιδευθέντες είναι μάλλον πρόσκομμα στην οδό του αγιασμού, θεμελιώδη θέση της οποίας κατέχει η ταπείνωση, που είναι η επίγνωση της αλήθειας.
Τη Η΄ (8η) Ιουνίου, η ανακομιδή του λειψάνου του αγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Στρατηλάτου.
Θεόδωρος ο Στρατηλάτης, ο άγιος Μεγαλομάρτυς, ήκμασε κατά τους χρόνους Λικινίου του βασιλέως, εν έτει τκ΄ (320). Κατήγετο από τα Ευχάϊτα, τα εν τη Γαλατία, κατώκει δε εις την Ηράκλειαν την εν τω Ευξείνω Πόντω. Ήτο δε ωραίος κατά τον σωματικόν χαρακτήρα, αλλ’ ωραιότερος κατά την ψυχήν και εστολισμένος με λόγον, γνώσιν και σοφίαν, διό τινες ωνόμαζον αυτόν βρυορρήτορα. Αφ’ ου δε εδοκίμασε παν είδος βασάνου και τιμωρίας, ετελείωσε το μαρτύριον και η μεν αγία αυτού ψυχή απήλθε νικηφόρος εις τα ουράνια, το δε άγιον αυτού λείψανον έμεινεν εις την γην και αναβλύζει ρείθρα ιαμάτων εις τους μετά πίστεως προς αυτό προστρέχοντας. Τούτου του αγίου λειψάνου την μετακομιδήν εορτάζομεν σήμερον, διότι μετεκομίσθη εκ της Ηρακλείας εις τα Ευχάϊτα και απετέθη εν τω πατρικώ οίκω καθώς ο ίδιος ο Μάρτυς παρήγγειλε περί τούτου εις τον ταχυγράφον αυτού Αύγαρον.
Ο π. Θεόδωρος Ζήσης γράφει:
Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!
Αλλά ποιός από
τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό
κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ! Δέν δικαιολογείται
η άγνοια...
Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον
υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος
αθεϊας. Είμαστε
υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε
μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε: “Φεύγουμε εμείς”.
-------------------------
Ὀρθόν! Ὅπως ἔλεγεν ὁ ἀείμνηστος Καθηγητής Στέργιος Σάκκος, ἄν στήν γωνίαν μίας δεξαμενῆς πού εἶναι γεμάτη μέ νερό ρίξῃς δηλητήριον, αὐτό θά μολύνῃ ὁλόκληρον τήν δεξαμενήν!
Η Εκκλησία στα Έσχατα Χρόνια. -- Γέρων Θεοδώρητος Μαύρος (+2007)
--- Θα πρέπει όλοι οι πιστοί να καταλάβουν, ότι η Εκκλησία δεν είναι εκεί που φαίνεται. Οι Λειτουργίες θα εξακολουθήσουν να γίνονται και οι ναοί να γεμίζουν από πιστούς, όμως η Εκκλησία δεν θα έχει καμμία σχέση με τους ναούς εκείνους, ούτε με εκείνα τα ράσα κι εκείνους τους πιστούς. Η Εκκλησία είναι εκεί, όπου υπάρχει η αλήθεια. Πιστοί είναι εκείνοι, που συνεχίζουν την αδιάκοπη παράδοση της Ορθοδοξίας, το έργο αυτό του Αγίου Πνεύματος. Ιερείς είναι εκείνοι που σκέπτονται, ζουν και διδάσκουν, όπως οι Πατέρες και οι 'Αγιοι της Εκκλησίας, ή τουλάχιστον, που δεν τους αρνούνται με την διδαχή τους. 'Οπου δεν υπάρχει αυτή η συνέχεια σκέψεως και ζωής, είναι πλάνη να ομιλούμε για Εκκλησία, έστω και αν όλα τα εξωτερικά φαινόμενα μιλούν γι' αυτήν. Πάντα θα βρεθεί ένας κανονικός ιερεύς, χειροτονημένος από έναν κανονικό Επίσκοπο, που να ακολουθεί τήν Παράδοση. Γύρω σε τέτοιους ιερείς θα συσπειρώνονται οι μικρές ομάδες των πιστών που θα απομείνουν στο τέλος των καιρών. Αυτές οι μικρές ομάδες, θα είναι η κάθε μία τους και από μία τοπική «Καθολική» Εκκλησία του Θεού.
Τη Ζ΄ (7η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΘΕΟΔΟΤΟΥ του εν Αγκύρα.
Θεόδοτος ο άγιος Ιερομάρτυς διέμενεν εν Αγκύρα της Γαλατίας. Διαβληθείς δε εις τον ηγεμόνα Θεότεκνον, ότι εξαγαγών εκ της λίμνης τα σώματα των αγίων Παρθένων, τα οποία ερρίφθησαν εντός αυτής, έθαψεν αυτά, ωδηγήθη ενώπιόν του. Και επειδή είπε παρρησία ότι αυτός μεν είναι ιδιώτης και ταπεινός, ως προς την πίστιν όμως και την ομολογίαν του Χριστού είναι ανώτερος και ισχυρότερος των κοσμικών βασιλέων, εδάρη βαναύσως και κατόπιν κρεμασθείς επί ξύλου, εξεσχίσθη εις τας πλευράς. Τέλος απεκεφαλίσθη και ούτως έλαβεν, ο μακάριος, του μαρτυρίου τον στέφανον.
Ἑάλω ἡ Ὀρθοδοξία;
Στὴν ἐποχή μας ὁ κίνδυνος τῆς πραγματικῆς ψυχικῆς ἁλώσεως στὴν ἔνδοξή μας ΕΛΛΑΔΑ εἶναι ὁρατός… Ἡ ἅλωση τῆς ΠΙΣΤΕΩΣ ΜΑΣ ἀπὸ τὸν ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ τείνει νὰ συντρίψει σὰν τὴν «μυλόπετρα» τὴν ζῶσαν ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ, ποὺ μὲ τόσον αἷμα, τόσες κακουχίες καὶ στερήσεις διέσωσαν οἱ μαρτυρικοί μας πρόγονοι. Ἡ παναίρεση τοῦ Παπισμοῦ μαζὶ μὲ τὶς ἄλλες παραφυάδες τῶν αἱρετικῶν, ἀφοῦ ἐξέθρεψαν καὶ γιγάντωσαν τὴν ἀθεΐα στὴ Δύση μέσῳ τοῦ λεγόμενου «Διαφωτισμοῦ», λόγῳ τῆς ἀπουσίας τῆς ἁγιοπνευματικῆς χάριτος στὴν ἐκκοσμικευμένη τους «ἐκκλησία» καὶ ἀφοῦ ἐπέφεραν πλήρη συσκότιση στὶς ψυχὲς καὶ τοὺς νόες τῶν Εὐρωπαίων συμπολιτῶν μας, ἐπιχειροῦν μὲ λύσσα καὶ μανία καὶ τὴν ψυχὴ τῆς Οἰκουμένης ὅλης νὰ τὴν ὁδηγήσουν στὸν πνευματικὸ μαρασμό!!!
Ἐπιχειροῦν νὰ ἁλώσουν τὴν Ἁγία μας Ὀρθοδοξία,
ἡ ὁποία εἶναι ἡ πεμπτουσία, δηλ. τὸ πολύτιμο συστατικὸ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ,
μὲ τὴ Νέα Τάξη Πραγμάτων καὶ τὸν θρησκευτικὸ συγκρητισμό. Ἐμεῖς ὅμως ὡς Ἕλληνες
ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ ἀντλοῦντες δύναμη ἀπὸ τὸ παρελθὸν γιὰ τὸ παρόν, ἀτενίζοντας
τὸ μέλλον ἐπαναλαμβάνουμε τὰ λόγια τοῦ σοφοῦ Μακρυγιάννη «Ὅλα τὰ θεριὰ πολεμοῦν
νὰ μᾶς φᾶνε καὶ δὲν μποροῦνε. Τρῶνε ἀπὸ μᾶς καὶ μένει καὶ μαγιά». Αὐτὴ ἡ μαγιὰ εἶναι
τὸ «μικρὸν ποίμνιον» (Λουκ. κεφ. 12, στίχ. 32), ἀπὸ τὸ ὁποῖο προέρχονται οἱ χιλιάδες
μάρτυρες, οἱ ἀσκητές, οἱ ὁμολογητές, οἱ ἅγιοι τῆς πίστεώς μας καὶ οἱ ἥρωες τοῦ Γένους
μας. Ἑάλω ἡ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;
Ἂς προβληματιστοῦμε. Ἂς ἀγωνιστοῦμε. Ὁ Θεὸς
βοηθός.
Τη ΣΤ΄ (6η) Ιουνίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών Ιλαρίωνος του νέου, Ηγουμένου της Μονής των Δαλμάτων.
Ιλαρίων, ο Όσιος πατήρ ημών, ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Νικηφόρου του Πατρικίου εν έτει ωβ΄ (802) και Σταυρακίου, Μιχαήλ Ραγκαβέ και Λέοντος Αρμενίου του εικονομάχου. Κατήγετο δε εκ Καππαδοκίας, πατέρα μεν έχων Πέτρον καλούμενον, μητέρα δε Θεοδοσίαν. Ο πατήρ αυτού ήτο γνωστός εις τον βασιλέα, επειδή αυτός εχορήγει τον άρτον της βασιλικής τραπάζης. Αφού δε ο Όσιος εγεννήθη και απεγαλακτίσθη, εστάλη εις σχολείον δια να μάθη επιμελώς τα ιερά γράμματα. Ότε δε έφθασεν εις την ηλικίαν των είκοσι χρόνων, εγκαταλείψας ευαγγελικώς πατέρα, μητέρα, οικίαν, πλούτον και πάντα τον κόσμον, εγένετο Μοναχός εις το εν Κωνσταντινουπόλει Μοναστήριον, το καλούμενον του Ξηροκηπίου. Κατόπιν αναχωρήσας εκείθεν, μετέβη εις το Μοναστήριον του Δαλμάτου και εκεί έλαβε το μέγα και αγγελικόν σχήμα, ήτοι εγένετο μεγαλόσχημος. Όθεν τηρών υπακοήν και ταπείνωσιν και ησυχάζων, ειργάζετο ο αοίδιμος εις τον κήπον του Μοναστηρίου επί χρόνους δέκα. Αφού δε εκαθάρισε την ψυχήν του εξ όλων των παθών και ελάμπρυνεν αυτήν ως ήλιον δια των αρετών, εγένετο υπό της θείας χάριτος θαυματουργός διώξας από ένα νέον το ακάθαρτον δαιμόνιον, το οποίον ηνώχλει αυτόν. Δια τούτο ο Ηγούμενος του Μοναστηρίου εποίησεν αυτόν ιερέα, αν και μη θέλοντα. Ότε δε ο Ηγούμενος εκείνος ετελεύτησε, μετά παρέλευσιν χρόνων τινών, ανεχώρησεν ο Άγιος από το Μοναστήριον και διήλθεν εις τόπον καλούμενον Οψίκιον και εκείθεν μετέβη εις το Μοναστήριον των Καθαρών.
Η άλλη διάστασις -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Από την αρχή του Χριστιανισμού, όπως το δείχνει η Καινή Διαθήκη και μάλιστα οι επιστολές του αποστόλου Παύλου, η θεολογία αποτελεί τη ρίζα και το θεμέλιο της πράξεως. Διαφορετικά, η θεολογία εκφυλίζεται σ΄ ένα στεγνό και άχρηστο σύστημα ιδεών, ενώ η πράξη χάνει το βάθος και την ουσία της, καταντά τύπος και, όχι σπάνια, αιρετικός ακτιβισμός. Μ΄ αυτή την προοπτική είναι χρήσιμο και αναγκαίο τις μέρες αυτές, που γιορτάζουμε την Ανάληψη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, να σκύψουμε στη θεολογία αυτής της κατεξοχήν θεολογικής γιορτής. Το «θαυμαστόν και μέγα» τούτο γεγονός σηματοδοτεί το τέλος της επίγειας δράσεως του Ιησού και συγχρόνως συνοψίζει τη θεολογία όλων των γεγονότων της θείας οικονομίας.
ΛΟΓΟΣ ΚΟΙΝΗ ΦΡΑΣΕΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΡΙΑΚΟΣΙΩΝ ΔΕΚΑ ΟΚΤΩ ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΝ ΝΙΚΑΙΑ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.
Τον παλαιόν καιρόν οι Έλληνες είχον συνήθειαν να τιμούν μεγάλως εκείνον όστις ενικούσεν εις τον πόλεμον και κατετρόπωνε τους εχθρούςτης πατρίδος του. Τούτου έκαμνον και ανδριάντα τον οποίον έστηνον εις το μέσον της πόλεως, δια να τον βλέπουν οι επίλοιποι άνθρωποι, να παρακινούνται εις το καλόν. Απ αυτό έγινε και η πολυθεϊα εις τους Έλληνας, διότι ολίγον κατ’ ολίγον παρασυρόμενοι οι άνθρωποι υπό του πονηρού, ενόμισαν ότι οι άνθρωποι εκείνοι ήσαν θεοί και τους προσεκύνουν. Εάν λοιπόν εκείνοι οίτινες ήσαν άνθρωποι ειδωλολάτραι και πολυθεϊσταί, οι οποίοι Θεόν αληθινόν δεν εγνώριζαν, οι οποίοι μη ελπίζοντες κρίσιν και ανταπόδοσιν των έργων των εν τούτοις ετιμούσαν τόσον τους ευεργέτας αυτών, πόσω μάλλον ημείς οι ευσεβείς Χριστιανοί, οίτινες πιστεύομεν τον αληθινόν Θεόν, να μη τιμώμεν και επαινώμεν τους καλούς και Αγίους άνδρας της Εκκλησίας μας, οίτινες δεν ενίκησαν εχθρούς σωματικούς, αλλ’ αυτόν τον διάβολον, τον εχθρόν της ψυχής μας;
ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
Τη αυτή ημέρα, Κυριακή εβδόμη από του Πάσχα, την εν Νικαία ΠΡΩΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ εορτάζομεν, των Τριακοσίων Δέκα και Οκτώ θεοφόρων Πατέρων.
Η Αγία αύτη και Μεγάλη Α΄ Οικουμενική Σύνοδος των τριακοσίων δέκα και οκτώ θεοφόρων Πατέρων συνηθροίσθη εν Νικαία της Βιθυνίας εν έτει τκε΄ (325) μ. Χ. βασιλεύοντος Κωνσταντίνου του Μεγάλου (306 – 337), ετάχθη δε παρά των Πατέρων της Εκκλησίας να εορτάζεται κατά την παρούσαν Κυριακήν η μνήμη αυτής δια την εξής αιτίαν. Επειδή ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός πληρώσας άπασαν την ένσαρκον Αυτού οικονομίαν ανήλθεν εις ουρανούς και αποκατέστη εις τον θρόνον της μεγαλωσύνης Αυτού, θέλοντες οι Άγιοι και Θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας να δείξουν ότι αληθώς ο Υιός του Θεού τέλειος ων Θεός εγένετο και τέλειος άνθρωπος και σαρκωθείς και σταυρωθείς και ταφείς και εκ νεκρών αναστάς ανελήφθη εις ουρανούς και εκάθισεν εν δεξιά της μεγαλωσύνης εν υψηλοίς και ότι η Αγία αύτη Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος πρεπόντως Αυτόν ανεκήρυξε και ωμολόγησεν ομοούσιον και ομότιμον τω Πατρί, δια τούτο ευθύς μετά την εορτήν της ενδόξου Αυτού Αναλήψεως την παρούσαν εθέσπισεν εορτήν τιμώσα ούτω τον σύλλογον των τοιούτων Πατέρων, οίτινες τον εν σαρκί αναληφθέντα Θεόν αληθινόν και εν σαρκί τέλειον άνθρωπον ανεκήρυξαν. Συνηθροίσθη δε η Αγία αύτη Α΄ Οικουμενική Σύνοδος υπό του Μεγάλου Κωνσταντίνου δια την εξής αιτίαν. Ευθύς ως είχον παύσει οι από των τυράννων της Ρώμης διωγμοί και οι δεινοί χειμώνες εκείνοι, οι κατά της Εκκλησίας εγερθέντες υπό του σατανά, ειρήνη δε γλυκεία επέλαμψεν εις τα Χριστιανικά πλήθη, βασιλεύσαντος εκ θείας προνοίας του αοιδίμου Κωνσταντίνου, όστις πρώτος τα σκήπτρα της Βασιλείας υπέταξεν εις τον σταυρωθέντα Ιησούν Χριστόν, με του οποίου την ακαταμάχητον δύναμιν κατέλυσε και εις το τέλος εξηφάνισε τους αθέους τυράννους, ως άλλος δε ήλιος εξαπέστειλε πανταχού τας γλυκυτάτας ακτίνας της ειρήνης και οι φυλακισμένοι απελύθησαν, οι εξόριστοι ανεκλήθησαν, οι θείοι Ναοί ηνεώχθησαν και άλλοι νέοι ανηγείροντο και ο κόσμος όλος ανέπεμπον δόξαν και ευχαριστίαν τω φιλανθρώπω Σωτήρι δια την γαλήνην και αταραξίαν της οποίας ηυδόκησε παραδόξως να αξιωθούν, ευθύς, λέγω, ως αι του Θεού Εκκλησίαι είδον τας γλυκείας ακτίνας της ειρήνης, εξαίφνης ιδού και νέα ταραχή, και ταραχή μεγάλη και φοβερά, ηγέρθη εις την Εκκλησίαν του Θεού, από της πόλεως Αλεξανδρείας της Αιγύπτου εξαπολυθείσα. Δεν υπάρχει βεβαίως σχεδόν ουδείς, όστις δεν έχει ακούσει το όνομα του δυσωνύμου Αρείου, όστις εγέννησε μεγάλην και φοβεράν αίρεσιν, διδάσκων ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού είναι κτίσμα του Θεού και όργανον Αυτού, δια του Οποίου τον κόσμον εδημιούργησεν, ήτοι άλλης ουσίας και φύσεως από της του Πατρός.
Τη Δ΄ (4η) Ιουνίου, μνήμη του εν αγίοις πατρός ημών ΜΗΤΡΟΦΑΝΟΥΣ Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως.
Μητροφάνης, ο Άγιος Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ήκμασε κατά τους χρόνους Κωνσταντίνου του Μεγάλου εν έτει τκ΄ (320) υιός ων Δομετίου, αδελφού Πρόβου, του βασιλεύσαντος εν έτει σοστ΄ (276). Είχε δε ο Δομέτιος δύο υιούς, τον Πρόβον και τον Μητροφάνη. Χρησάμενος δε ο Άγιος σώφρονα και ορθόν λογισμόν και θεωρήσας την θρησκείαν των ειδώλων ψευδή και πεπλανημένην, προσήλθεν εις την αληθή πίστιν του Χριστού και πορευθείς εις το Βυζάντιον συνανεστρέφετο μετά του Τίτου, του Επισκόπου Βυζαντίου, όστις ήτο ανήρ άγιος και θεοφόρος. Βλέπων δε τον Μητροφάνη όντα εστολισμένον δια πολλών αρετών, συνηρίθμησε τούτον μετά των Κληρικών, ήτοι εποίησεν αυτόν αναγνώστην. Αφ’ ου δε απέθανεν ο άγιος Τίτος, εγένετο Επίσκοπος του Βυζαντίου Δομέτιος, ο πατήρ του αγίου Μητροφάνους. Αποθανόντος δε του Δομετίου, διεδέχθη τον Επισκοπικόν θεόνον ο υιός αυτού Πρόβος και αφ’ ου εκείνος εκυβέρνησε την Εκκλησίαν επί δώδεκα έτη, απήλθε προς Κύριον, ότε ανήλθεν εις τον θρόνον του Βυζαντίου ο άγιος Μητροφάνης, ο του Πρόβου μεν αδελφός, του δε Δομετίου υιός. Τούτον τον θείον Μητροφάνην ευρών ο Μέγας Κωνσταντίνος Επίσκοπον εν τω Βυζαντίω κατενόησε την αρετήν του, την ευθύτητα της γνώμης και την αγιότητα αυτού.
<< ... και εκάθισεν εκ δεξιών του Θεού.. >> --- Γράφει ο Θεολόγος Χαρίλαος Στουραΐτης
<<... έως του παλαιού των ημερών έφθασε... >>
<< ... και εκάθισεν εκ δεξιών του Θεού.. >>
Η Αγία Ζ΄Οικουμενική Σύνοδος όρισε, ρητώς και
κατηγορηματικώς, να εικονίζονται οι ΕΚΒΑΣΕΙΣ των προφητικών οράσεων. [Πρακτικά
Συνόδων.Τόμος Γ΄, σελ. 370.]
Με την Άνάληψη του Κυρίου,εκπληρώθηκε σε μεγάλο
βαθμό η Προφητεία του Προφήτου Δανιήλ, που λέει: <<... ιδού μετά των νεφελών
του ουρανού ως υιός ανθρώπου ερχόμενος ην και έως του παλαιού των ημερών έφθασε
και ενώπιον αυτού προσηνέχθη... > [Δαν.Ζ΄, 13]
Η ίδια η Αγία Γραφή ερμηνεύει τα κείμενά της, εξ΄ ού
και τα λόγια του Κυρίου : << ότι εγώ πρός τον Πατέρα μου
πορεύομαι.>> [Ιωαν. Ιδ,12] τα οποία αναφέρονται στην Ανάληψή του και στην
εκπλήρωση της Προφητείας του Δανιήλ.
Η φράσις << ... και εκάθισεν εκ δεξιών του
Θεού...>> που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο για την Ανάληψη του Κυρίου, δέν
έχει καμμία απολύτως σχέση με τις ιδεοληψίες και τις αιρετικές θεωρίες περί
εικόνος Θεού γέροντος, ή περί εικόνος Αγίας Τριάδος, ή εικόνος συνθρόνου κτλ.
Είναι σαφές ότι το συγκεκριμένο απόσπασμα
εκπληρώθηκε κατά την στιγμή της Αναλήψεως του Χριστού, όταν ο Κύριος πάνω σε
<< νεφέλη κούφη >> [Ησ. 19,1.] αναλαμβάνετο είς τους Ουρανούς.
Ο Μ. Βασίλειος διερμηνεύοντας τα σχετικά
ευαγγελικά λόγια, αναφέρει: << ...και ο Στέφανος είδε τον Ιησούν να
ίσταται είς τα δεξιά του Πατρός, και ο Παύλος κινούμενος υπό του Αγίου
Πνεύματος βεβαιώνει περί Χριστού ότι ευρίσκεται είς τα δεξιά του Θεού, και ο
Πατήρ λέγει, κάθισε εκ δεξιών μου... Η εκ δεξιών δε θέσις δηλώνει την ΟΜΟΤΙΜΙΑΝ
ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ.>> ΕΠΕ 10. σελ. 315.
Και πάλιν : << ...εφ' όσον βεβαίως δεν
κατανοεί κανείς την εκ δεξιών καθέδραν και τον κόλπον ΥΠΟ ΣΑΡΚΙΚΗΝ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΗΝ
ΕΝΝΟΙΑΝ, είς τρόπον ώστε και να προσδιορίζη τον Θεόν τοπικώς και να ΠΡΟΣΔΙΔΗ
ΣΧΗΜΑ ΚΑΙ ΜΟΡΦΗΝ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙΚΗΝ ΘΕΣΙΝ, τα οποία ευρίσκονται πολυ μακράν της
εννοίας του απλού και απείρου και ΑΣΩΜΑΤΟΥ ΟΝΤΟΣ.>> Αυτόθι, σελ. 313.
Και ξανά: << Διότι το δεξιόν... δηλώνει
ΣΧΕΣΙΝ ΙΣΟΤΗΤΟΣ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΚΛΕΙΦΘΗ ΣΩΜΑΤΙΚΏΣ ΤΟ ΔΕΞΙΟΝ, ΔΙΟΤΙ ΕΤΣΙ
ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟΝ, αλλά απλώς ο λόγος παριστά με
τα τίμια ονόματα της προσεδρείας ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗΝ ΠΡΟΝ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΤΙΜΗΝ.>> Αυτόθι,
σελ. 311.
Γράφει ο σεβαστός Εκπαιδευτικός Πολυμενόπουλος Διονύσιος, (Πάτρα)
Δεν γνωρίζω τον λόγο της διακοπής του ιστολογίου αλλά φαντάζομαι ότι θα είναι πολύ σοβαρός. Τόσα χρόνια γράφτηκαν τόσα γύρω από τους πνευματικούς προβληματισμούς μας, ώστε ρίχναμε συχνά έστω μία ματιά για κάτι νεώτερο ή πιο παλιό που δεν το είχαμε προσέξει καλά όταν κάπου αλλού πρωτογράφτηκε. Σήμερα σε αυτή την πιθανώς τελευταία επικοινωνία θα ήθελα και εγώ να καταθέσω ένα " μαργαριτη " που ανακάλυψα αυτές τις μέρες σαν ελάχιστο μνημόσυνο σε ένα αληθινό αγωνιστή της Πίστεώς μας τον γνωστό θεολόγο Νικόλαο Σαββόπουλο που έφυγε από κοντά μας για τον Ουρανό πριν λίγο καιρό. Ένα μικρό κείμενό του που δίνει τη λύση στους προβληματισμούς μας:
ΕΙΣ
ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΑΝΤΑΣ ΕΚΑΛΕΣΕΝ
Κάτω από: Θεολογία (Ορθόδοξη) καί Ζωή — ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ στις 11:44 πμ στο
Παρασκευή, Φεβρουάριος 23, 2018
Μέσα στην Εκκλησίαν να επιζητοῦμε πάντοτε
θέσιν μαθητοῦ και όχι διδασκάλου «Μηδέ κληθῆτε καθηγηταί, εις εστίν καθηγητής
υμῶν ο Χριστός».
Ως μαθητής οφείλω να ακούω πολλά και να
λέγω λίγα. Με προσοχή και σεβασμό να ακοῦμε, χωρίς να βλέπουμε τον
αντιφρονούντα, ως αντίπαλον, αλλά ως αδελφόν μέσω τοῦ οποίου δύναται ο Θεός μου
να με διδάξη και να με διορθώση κατά το γεγραμμένον: «Έσονται πάντες διδακτοί
Θεοῦ». Ο Απόστολος Παύλος λέγει, «όσοι αν τέλειοι τοῦτο φρονοῦμεν και εί τι
ετέρως φρονεῖτε, και τοῦτο ο Θεός υμίν αποκαλύψει».
Οι Άγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν ότι πρέπει
να λέμε όχι αυτά που ξέρουμε, αλλά αυτά που οικοδομοῦν και μποροῦν οι άλλοι να
εννοήσουν: «ου πάντες χωροῦσιν τον λόγον». Επειδή κατά την Αγίαν Γραφήν «εις
πολλά πταίομεν άπαντες», είναι συνετό να διατηροῦμε πάντα χαμηλούς τόνους. Η
πεῖρα μᾶς διδάσκει την επιφυλακτικότητα στην νηφαλιότητα, την ψυχραιμίαν και το
«Σπεῦδε βραδέως». Εάν ακούγοντας αυτά που λέγονται στην Εκκλησία κατά την Θείαν
Λατρείαν, και προσπαθῶ να τα εφαρμόζω, και υποτάσσομαι στους Κανόνες τῆς
Εκκλησίας, σώζομαι ή δεν σώζομαι; Moῦ αρκοῦν τα λόγια τῆς Εκκλησίας; Μήπως η πνευματική μου
τροφός δεν με τρέφει με αυτάρκην τροφήν; Οι Άγιοι Πατέρες μας εφρόντισαν ώστε
μέσα στη λατρεία, τα μυστήρια και τους Ιερούς Κανόνας τῆς Εκκλησίας ο πιστός
είτε εγγράμματος είτε αγράμματος να ευρίσκη την σωτηρίαν του και την οικοδομήν
του. Είναι δε πάντα επίκαιρος η διδασκαλία τῶν Αγίων Πατέρων καίτοι διετυπώθη
από αιώνων πριν.
Η Θεία και Ιερά Γραφή προειδοποιεῖ ότι όσα
«εγράφη πάντα εις την ημετέραν διδασκαλία προεγράφη». Πρέπει να διδασκόμεθα από
τις εμπειρίες τοῦ παρελθόντος, και να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη. Μία
χίμαιρα είναι δυνατόν να συσκοτίση το νοῦ μας από την μια στιγμή στη άλλη, να καταστρέψει το
ηγεμονικόν και διακριτικόν μας και να μᾶς οδηγήσει στην «κακή αλλοίωση», την
αίρεση, την ανισορροπία, τον παραλογισμό, την κατάπτωση, την απελπισία. Κανείς
νουνεχής μεταξύ μας δεν μπορεῖ να υπερτιμᾶ τις δυνάμεις του, εάν δεν τον
σκεπάση η Χάρις τοῦ Θεοῦ. Γι’ αυτό και η Θεία και Ιερά Γραφή προειδοποιεῖ, «ο
δοκῶν εστάναι βλεπέ τω μη πέση», και «πατάξω τον ποιμένα και διασκορπισθήσονται
τα πρόβατα τῆς ποίμνης».
Ο Άγιος Νεκτάριος στο βιβλίο του «Αι
Οικουμενικαί Σύνοδοι περί τῶν Αγίων Εικόνων», εκθέτει το πῶς η πνευματική
κατάπτωσης τῶν κληρικῶν και μοναχῶν μας, η ασυνέπειά τους, η χλιδή τους, η
τυπολατρεία τους, η ιδοτέλειά τους, η αδικία τους, οδήγησαν τους ανθρώπους σε
αντίδραση, ώστε να επιζητοῦν μεταρρυθμίσεις και διορθώσεις. Μη όντες αρκούντως
κατηρτισμένοι και ώριμοι πνευματικῶς «επειδή και η αντίδρασις είναι κακός
σύμβουλος» παρεσύρθησαν και κατέληξαν στο άλλο άκρον δημιουργήσαντες αιρέσεις
και διαιρέσεις.
Συνειδητοποιώντας το τοῦ Αποστόλου «Εις
πολλά πταίομεν άπαντες», να πάψωμεν να θεωροῦμεν ο καθένας τον εαυτόν του
κανονικότερον τοῦ άλλου. «Συνέκλεισεν ΄γαρ ο Θεός τους πάντες εις απείθειαν»
δια την υπερηφάνειάν μας.
Ο Άγιος Ταράσιος λέγει: «Όταν η Εκκλησία
είναι διηρημένη [διχαστικό φρόνημα], ούτε θεολογοῦμεν ούτε εκκλησιολογοῦμεν,
ούτε δογματίζουμε, ούτε εσχατολογοῦμε». Τα σχίσματα και τις διαιρέσεις μας δεν
τα βλέπουμε και είμαστε «νήπιοι ταις φρεσί και ουχί τη κακία. Διηρημένης τῆς
Εκκλησίας (πυρετός απόψεων) είναι ποτέ δυνατόν να ευσταθήση οποιαδήποτε
εκκλησιολογία; Διηρημένων τῶν πιστῶν (εγώ Κηφά, εγώ Απολλώ, εγώ Παύλου), κάθε
περαιτέρω ερμηνεία οιουδήποτε θέματος αυτομάτως μεταβάλλεται σε πρόσχημα νέων
σχισμάτων και μεγαλυτέρου διχασμοῦ.
Η
επιδημία τοῦ Παρακλήτου Αγίου Πνεύματος την ημέραν τῆς Πεντηκοστῆς είναι η
εορτή τῆς ενσάρκου οικονομίας τοῦ Θεοῦ, Μεγάλου Μυστηρίου, και τελευταία εορτή.
Ο πύργος τῆς Βαβέλ έφερε σύγχυση γλωσσῶν και πνευμάτων. Το πνεῦμα τῆς
Πεντηκοστῆς διαλύει κάθε αίρεση και πλάνη και την σήμερον επικρατοῦσα παναίρεση
τοῦ Οικουμενισμοῦ.
Ως εκ τούτου είναι άξιοι τιμῆς όλοι οι
πολεμούντες την παναίρεση αυτήν. Ο διωγμός τῶν ορθοδόξων κληρικών μετά την
επισημοποίηση από την ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης τοῦ επαράτου Οικουμενισμοῦ, μᾶς
καλεῖ σε ενότητα πάντας και όχι πυρετό απόψεων και διασπάσεων τῶν ορθοδόξων,
και εμφύλιο πόλεμο μεταξύ μας, με αφορμή διαφορετικές απόψεις του αντιαιρετικοῦ
αγώνος. Καλούμεθα όλοι, όλος ο ορθόδοξος κλῆρος και λαός, ενωμένοι να
αντιμετωπίσωμε την ράβδον τοῦ Πατριάρχου Κων/λεως και όλων τῶν Οικουμενιστῶν
που χαίρονται με τον αλληλοσπαραγμόν μας, με μια πυγμή και μια καρδιά. Μή τους
δίδουμε το δικαίωμα να πανηγυρίζουν ότι εμεῖς οι ορθόδοξοι, όπου κι’ αν
ανήκουμε, βαρέσαμε διάλυση και είμαστε εύκολη λεία τῶν σατανοκινήτων
οικουμενιστῶν αντιχρίστων. Να μην ισχύσει το «οι υιοί τοῦ αιῶνος τούτου είναι
φρονιμότεροι τῶν υιῶν τῆς αληθείας» και κατισχύσει η κακία τούτων.
Πολλές μορφές δίωξης και μοχλοί καταπιέσεων
κλήρου και λαού, μηχανεύονται οι «κρατοῦντες και γεγαυρωμένοι», έχοντας την
προïστορίαν τοῦ 1924.
Άπαντα τα ανωτέρω γράφονται έχοντας υπ’
όψιν το θέλημα τοῦ Θεοῦ, την θεραπεία τῶν σχισμάτων τόσο παλαιοῦ και νέου όσο
και μεταξύ τους, για την από κοινοῦ αντίσταση στον Οικουμενισμό.
Με μια ψυχή, με μια καρδιά ας οδεύσωμεν
πάντες εις ενότητα.
Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος
θεολόγος
Διήγησις ωφέλιμος γεωργού τινος Μετρίου ονομαζομένου.
Εν τη Γαλατία της εν τη Ασία Παφλαγονίας ήτο γεωργός τις, Μέτριος ονομαζόμενος, ζων εν αυταρκεία των του σώματος αγαθών. Ούτος λοιπόν βλέπων τον γείτονά του, ότι είχεν υιούς τους οποίους κατεγίνετο να ευνουχίση και να αποστείλη εις Κωνσταντινούπολιν, όπως γίνωσιν ευνούχοι και αξιωματικοί εις την υπηρεσίαν των κατά καιρούς βασιλέων, ετρώθη υπό του αυτού με εκείνον ζήλου και παρεκάλεσε τον Κύριον λέγων. «Κύριε, εάν και εγώ ο δούλος σου είμαι άξιος, χάρισον και εις εμέ παιδίον άρρεν, ίνα το έχω στήριγμα και βακτηρίαν εις το γήρας μου, και ίνα δοξάσω το όνομά Σου το άγιον». Αφού δε ταύτα προσηυχήθη, επήλθε και η κατ’ έτος γινομένη πανήγυρις εν Παφλαγονία· όθεν βαλών εις το φορτηγόν του αμάξιον όσα ήσαν αναγκαία, απήλθεν εις την πανήγυριν, και άλλα μεν πράγματα πωλήσας, άλλα δε ανταλλάξας, ανεχώρησεν εκ της πανηγύρεως και επορεύθη εις τινα λειμώνα όπου ήτο νερόν, όπως εκεί αναπαύση τους βόας του. Παρατηρών δε κατά γης, ευρίσκει εν βαλάντιον μάλλον παλαιόν ερριμμένον, το οποίον περιείχε χίλια πεντακόσια φλωρία, και λαβών αυτό το έβαλε καθώς ήτο εσφραγισμένον επί του αμαξίου και εξηκολούθησε τον δρόμον του· φθάσας δε εις την οικίαν του απέθεσε το βαλάντιον εις ασφαλή τόπον, χωρίς να εμπιστευθή το πράγμα εις ουδένα, και χωρίς να το ανοίξη ούτε αυτός ο ίδιος, όπως ίδη το εμπεριεχόμενον ποιόν και ποσόν.
Η χώρα μας, είναι βέβαιο, ότι περνά δεινή κρίσι.
Ελάχιστοι μυωπάζοντες ή τυφλοί δεν την βλέπουν. Όλοι οι άλλοι, κι’ ας μη το ομολογούν δημοσία, το πιστεύουν. Γιατί δεν μπορεί να μη δοκιμάζουν στη ζωή και στη συνείδησή των τους τρομακτικούς κραδασμούς των αλυσιδωτών εκρήξεων που ανατινάζουν εκ βάθρων την πατροπαράδοτη δομή της ζωής μας. Μερικοί παρά ταύτα εφησυχάζουν, περιμένοντας μοιρολατρικά τις εξελίξεις. Άλλοι ανησυχούν μεν, αλλά κρύβουν την ανησυχίαν των από καιροσκοπισμό και υστεροβουλία. Άλλοι αγωνιούν, αλλά περιμένουν τον «από μηχανής θεό», που θα φέρει την κάθαρση της τραγωδίας μας. Και ελάχιστοι υψώνουν την φωνή τους και κρούουν τον κώδωνα της αφύπνισης. Αυτούς συνήθως οι … τους περιλούουν με ύβρεις, τους κολλούν ετικέττες, τους απευθύνουν τη μομφή ότι κινδυνολογούν. Στην καλοστημένη αυτή παγίδα έχουν πέσει πολλοί μέχρι σήμερα με τη σιωπή τους. Και αυτό θέλουν οι τερμίτες, για να επιδίδονται ανενόχλητοι στο διαβρωτικό τους έργο. Έτσι όμως κορυφώνεται η αγωνία των σκεπτομένων εμπρός στο χαλασμό που χωρίς τη δέουσα αντίσταση προχωρεί για να λεηλατήσει και ό,τι απέμεινε όρθιο.
Μέγας Φώτιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (866):
«Ποιος δε θα κλείσει τα αυτιά του στο άκουσμα της υπερβολικής αυτής βλασφημίας (του filioque) η οποία εναντιώνεται στα Ευαγγέλια, αντιτάσσεται στις αγίες Συνόδους, απορρίπτει τους μακαρίους και Αγ. Πατέρες… Εναντίον όλων μαζί των προφητών, αποστόλων, ιεραρχών, μαρτύρων και αυτών των Δεσποτικών λόγων η βλάσφημη αυτή και θεομάχος φωνή εξοπλίζεται… αυτούς τους απατεώνες και θεομάχους καταδικάσαμε με συνοδική και θεία ψήφο. Και δεν αποφανθήκαμε στηριζόμενοι στις δικές μας κρίσεις. Φέραμε στο φως και εκθέσαμε πάλι σε όλους την ορισμένη από τις μέχρι τώρα Συνόδους και τους αποστολικούς θεσμούς καταδίκη… Έτσι και αυτούς, αφού εμμένουν στην πολύμορφη πλάνη τους, τους αποκλείσαμε από κάθε χριστιανική κοινότητα… μόνη η κατά του Πνεύματος βλασφημία αρκεί να τους υποβάλλει σε μύρια αναθέματα … να αποκόψουμε από το σώμα της Εκκλησίας την γάγγραινα της βλασφημίας … να ξεριζώσουμε τα φύτρα της πονηρίας».
-------------------
Αυτά
ανέφερε ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην θρονική εορτή του 1998:
«Οι
κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του
αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού. Αιτούμεθα
υπέρ αυτών το έλεος του Θεού, αλλ’ οφείλομεν ενώπιον Αυτού όπως επανορθώσωμεν
τα σφάλματα εκείνων» (!!!),
Θλίβεται κανείς και σπαράσσει μέχρι βαθέων, αναλογιζόμενος
και μόνο την πατριαρχική ρήση, που θεωρεί τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι
αγωνίσθηκαν εναντίον του Πάπα ως θύματα του Διαβόλου και αξίους της συγχωρήσεως
και του ελέους του Θεού .
Αν όμως, ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης και πλείστοι άλλοι
πολέμιοι των αιρέσεων του Παπισμού, είναι όργανα και θύματα του Διαβόλου,
πρέπει να τους διαγράψουμε από τις δέλτους των Αγίων, να καταργήσουμε τις
εορτές και τις ακολουθίες, και αντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την
βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια, για να τους συγχωρήσει ο
Θεός.
Που βαδίζουμε αλήθεια, οι σημερινοί Ορθόδοξοι;
Ο χριστιανός ο οποίος θέλει να είναι ευθύς απέναντι του Θεού, οφείλει να διερωτηθή: Μήπως υπηρετώ το κακώς εννοούμενο προσωπικόν μου συμφέρον και όχι αυτό που ορίζει η Εκκλησία μου; Μήπως υπηρετώ άθελά μου τις σκοτεινές δυνάμεις και όχι την αλήθεια; Απάντηση εις το ερώτημα αυτό θα μπορέση να πάρη, αν αφήση ελεύθερη τη συνείδησίν του να ομιλήση ανεπηρέαστη από το πάθος και την πλάνη, με βάσιν την αλήθειαν και τον Νόμον του Θεού. Νοείται άραγε ένας χριστιανός να ενεργή εις την ζωήν του με κριτήρια αντίθετα προς το Νόμον και τας εντολάς του Θεού, αντίθετα προς τας Παραδόσεις και τους Ιερούς Κανόνας που εστήριξαν δια μέσου των αιώνων την Πίστιν μας; Κενοί περιεχομένου λοιπόν είναι εις την εποχήν μας οι Ιεροί Κανόνες και Παραδόσεις της Εκκλησίας μας; Που βαδίζουμε αλήθεια, οι σημερινοί Ορθόδοξοι; Μήπως στήνεται ήδη ο τάπης δια την υποδοχήν του Αντιχρίστου; Μήπως επαληθεύονται εις τας ημέρας μας τα λόγια του Προφήτου: «Τετύφλωκεν αυτών τους οφθαλμούς και πεπώρωκεν αυτών την καρδίαν, ίνα μη ίδωσι τοις οφθαλμοίς και νοήσωσι τη καρδία και επιστραφώσι και ιάσομαι αυτούς»; Θα αγνοήσουμε λοιπόν, αδελφοί αυτά που γίνονται από τους Οικουμενιστές, γεγονότα καταλυτικά της Πίστεώς μας, και δια της σιωπής και αδιαφορίας θα επιβραβεύσουμε την προδοσία της Πίστεώς μας;
Αναστολή λειτουργίας λόγω υγείας
Το Ορθόδοξο ιστολόγιο «Ορθόδοξη Φωνή» αναστέλλει την λειτουργία του, «άχρι καιρού».
ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ
Προς τον κ. Αλέξιο Βρηώνη τον ΦΕΡΟΜΕΝΟ ως Μητροπολήτη Νικαίας Αθήναι
Του Δημητρίου Ντάκου, Δάσος Χαϊδαριου
Αθήναι 29/ Μαϊου /
2022
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Κατά την αγιοπατερική δε, διδασκαλία, η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ είναι η ενδεδειγμένη στάση του Χριστιανού [Ορθόδοξου] απέναντι στην όποια αίρεση που δύναται να εισχωρήσει στην Μια, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.
Κοινός εορτασμός του Πάσχα από το 2025. (Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, γεροντάδες και τα κουτορνίθια για σχεδόν 100 χρόνια, μας επαναλάμβαναν : Το νέο ημερολόγιο δεν άλλαξε το Πασχάλιον...)
Nicaea and the date of Pascha
|
(OL)
- The Orientale Lumen XXVI Conference will be held as a "virtual"
conference in June 2022 on the theme of "Nicaea and the Date of
Pascha/Easter." Speakers will pre-record their lectures for
viewing on YouTube in early June, and two 2-hour live, interactive panel
discussions will be held on Wednesday, June 22 from 1:00 to 3:00 pm EDT, and
on Thursday, June 23 from 10:00 am to 12:00 Noon EDT via Zoom video conference.
We will also offer archive lectures with other background video
material. Speakers: His Beatitude Patriarch Emeritus Gregorios III Melkite Greek Catholic Church of Antioch Archbishop Job of Telmessos Ecumenical Patriarchate of Constantinople, Geneva, Switzerland Msgr. Paul McPartlan The Catholic University of America, Washington, DC Father John Behr University of Aberdeen, Scotland Father Hovsep Karapetyan St. Mary Armenian Church, Washington, DC Father Christiaan Kappes SS. Cyril and Methodius Seminary, Pittsburgh, PA Father John Erickson Orthodox Church in America, Phoenix, AZ Deacon Anthony Kotlar Patronage of the Mother of God Byzantine Catholic Church, Baltimore, MD Dr. Ines Murzaku Seton Hall University, South Orange, NJ The Aleppo Agreed Statement of the WCC Pre-recorded Video by Jack Figel Bishop John Michael Botean, Moderator Romanian Catholic Diocese of St. George, Canton, OH |
ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟΝ ΤΗΣ ΠΟΝΕΜΕΝΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ
1. Όποιος ορθόδοξος έλληνας, που επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη, δεν επέστρεψε περισσότερον έλληνας και θερμότερος ορθόδοξος, σημαίνει ή ότι δεν αισθανότανε ως ελληνορθόδοξος ή ότι ούτε σκέφτηκε ορθά, ούτε αισθάνθηκε τη φρίκη ενός απέραντου τουρκικού νεκροταφείου, που τώρα αριθμεί δέκα εκατομμύρια πτώματα. Ναι, ένα φρικαλέο νεκροταφείον είναι ολόκληρο το τουρκικόν έθνος, στα μάτια ενός ορθοδόξου χριστιανού, που προεκτείνει το όμμα της ψυχής του πέραν από την εμβέλεια, που αγγίζει την Κωνσταντινούπολη και πέραν από τις αισθητές πραγματικότητες. Περισσότερα από πενήντα εκατομμύρια παιδιά του Θεού, απόγονοι της Άγαρ, πλέουν μέσα στο ερεβώδες σκότος του Κορανίου, που ετεχνούργησεν ο σατανάς δια μέσου ενός επιληπτικού καμηλέρη, νεκρά, άταφα, πτώματα! Αληθινή συμφορά, για αμέτρητα πεντάκις εκατομμύρια ανθρώπων, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού, από τον έκτον αιώνα μέχρι σήμερα που, αντί να αναγεννηθούν μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, να λάμψουν με τη χάρη του βαπτίσματος, να αγιασθούν και να καταστούν «κληρονόμοι Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού», γεννώνται στο σκότος, ζουν στο ζόφο της αγνωσίας, χωρίς πνευματική ζωή, νεκρωμένα και πορεύονται για τα αιώνια κτηνώδη πιλάφια και τα φιλήδονα ουρί! Κόλαση αφόρητη!…
-------------------------
Κάπως έτσι ένοιωσα κι εγώ στην επίσκεψή μου στο ναό της καρδιάς μας. Ακούμπησα σε μια κολώνα, παρ΄ότι με εμπόδιζαν οι σκαλωσιές που είχαν εγκαταστήσει στο κέντρο του ναού, η ομορφιά και το μεγαλείο του απλωνόταν ενώπιόν μου. Η αλήθεια είναι ότι αναπάντεχα δάκρυα κύλισαν από τα μάτια μου, καθώς ταξίδευα με το νου μέσα στο χρόνο. Αφουγκραζόμουν κατανυκτικές ψαλμωδίες με γνώριμες λαλιές. Όταν ανέβηκα στον ανηφορικό διάδρομο στο γυναικονίτη τα ψηφιδωτά και η θέα του ήταν μοναδικά.
Για την επέτειο της Άλωσης
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ: https://www.youtube.com/watch?v=MHbOgtG0YhM
Οι «ΕΡΩΣ ΕΛΛΑΣ»
ερμηνεύουν τον Ύμνο «Ο Στρατηγός» ο οποίος είναι αφιερωμένος στον θρύλο
του Μαρμαρωμένου Βασιλιά και στην προαιώνια πρωτεύουσα του Ελληνισμού
Κωνσταντινούπολη. Σε μια εποχή συνεχών προκλήσεων για τον Ελληνισμό, τραγούδια
σαν τον «Στρατηγό» τονώνουν το αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας και θυμίζουν σε
όλους την ταυτότητα και την Ιστορία μας. Μουσική: Άρτ Κυδωνάκης &
Φώτης Μήλιος. Στίχοι: Κώστας Ξηρογιάννης. Ακολουθούν οι στίχοι:
Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ
Με δυό φτερά μεγάλα κι ασπρογκρίζα
και πόθους που δε χάσανε τη ρίζα,
θαλασσοπούλι βγήκε στ' ανοιχτά...
Μ' Αιγαιοπελαγίτικο ''αέρα'',
στη Σμύρνη πάει να διώξει τη φοβέρα
και μήνυμα να γράψει ''Λευτεριά''...
Ο Στρατηγός θα σηκωθεί
κι από τη θήκη το σπαθί,
θα βγάλει πάλι κοφτερό,
γυαλιστερό κι αστραφτερό
και με αρχάγγελου εντολή
θα δώσει τη χαριστική βολή,
σε ανευλόγητους λαούς
και στης Ελλάδας τους εχθρούς...
Με δυό φτερά και κόντρα στη διχόνοια,
με όνειρα από γέρους και εγγόνια,
θαλασσοπούλι έστειλα πραματευτή....
Από το Κάβο Ντόρο ως την Πόλη
φωνάζει δυνατά ν' ακούσουν όλοι,
πως τ' άδικο ο Θεός δεν το ευλογεί...
Ο Στρατηγός θα σηκωθεί
κι από τη θήκη το σπαθί,
θα βγάλει πάλι κοφτερό,
γυαλιστερό κι αστραφτερό
και με αρχάγγελου εντολή
θα δώσει τη χαριστική βολή,
σε ανευλόγητους λαούς
και στης Ελλάδας τους εχθρούς...
Πηγή: https://erosellas.blogspot.com
Ευχαριστούμε για την ΑΝΑΡΤΗΣΗ – ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ!