Τὸ βαθὺ μυστήριο τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἂς τὸ διαφυλάξουμε --- Φώτη Κόντογλου

Μεγάλο, πολὺ μεγάλο καὶ σπουδαῖο εἶναι ἕνα ζήτημα ποὺ δὲν τοῦ δώσανε σχεδὸν καθόλου προσοχὴ οἱ περισσότεροι Ἕλληνες. Κι αὐτὸ εἶναι τὸ ὅτι ἀπὸ καιρὸ ἀρχίσανε κάποιοι δικοί μας κληρικοὶ νὰ θέλουν καὶ νὰ ἐπιδιώκουν νὰ δέσουν στενὲς σχέσεις μὲ τοὺς παπικούς, ποὺ ἐπὶ τόσους αἰῶνες μᾶς ρημάξανε. Γιατί, στὰ ἀληθινά, δὲν ὑπάρχει πιὸ μεγάλος ἀντίμαχος τῆς φυλῆς μας, κι ἐπίμονος ἀντίμαχος, πού, σώνει καὶ καλά, θέλει νὰ σβήσει τὴν Ὀρθοδοξία. Οἱ δεσποτάδες ποὺ εἶπα πὼς τοὺς ἔπιασε, ἄξαφνα κι ἀναπάντεχα, ὁ ἔρωτας μὲ τοὺς Λατίνους, λένε πὼς τὸ κάνουνε ἀπὸ «ἀγάπη». Μὰ αὐτὸ εἶναι χονδροειδέστατη δικαιολογία καὶ καλὰ θὰ κάνουνε νὰ παρατήσουνε αὐτὰ τὰ ροσόλια τῆς «ἀγάπης», ποὺ τὴν κάνανε ρεζίλι. Ὁ διάβολος, ἅμα θελήσει νὰ κάνει τὸ πιὸ πονηρὸ παιγνίδι του, μιλᾶ, ὁ ἀλιτήριος γιὰ ἀγάπη. Ὅ,τι εἶπε ὁ Χριστός, τὸ λέγει κι αὐτὸς κάλπικα, γιὰ νὰ ξεγελάσει. Τώρα, στὰ καλὰ καθούμενα, τοὺς ρασοφόρους μας στὴν Πόλη, τοὺς ἔπιασε παροξυσμὸς τῆς ἀγάπης γιὰ τοὺς Ἰταλιάνους, ποὺ στέκουνται, ὅπως πάντα, κρύοι καὶ περήφανοι καὶ δὲν γυρίζουνε νὰ τοὺς δοῦνε αὐτοὺς τοὺς «ἐν Χριστῷ ἀδελφούς», ποὺ ὅσα τοὺς κάνανε ἀπὸ τὸν καιρὸ τῶν Σταυροφόρων ἴσαμε τώρα, δὲν τοὺς τἄκανε μήτε Τοῦρκος, μήτε Τάταρος, μήτε Μωχαμετάνος.

---------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Είναι αλήθεια ότι από τον Ελληνισμό οι πάντες τρώνε. Τρώνε και ξανατρώνε και η αδηφαγία τους δεν έχει τελειωμό. Σαν τα σαρκοβόρα θηρία από όλα τα σημεία του ορίζοντα τρέχουν να φάνε. Η πείνα τους είναι σαρκική, κυρίως όμως είναι πνευματική. Ας μη καταδικάζουμε τα θηρία. Τα θηρία λειτουργούν με το ένστικτο, είναι άλογα όντα, άλογη κτίση, και ως τέτοια ο λόγος δε περνάει. Μα άλλο πράγμα τα θηρία, κι άλλο πράγμα οι άνθρωποι θηρία. Δεν απέχουν πολύ οι άνθρωποι από τα ζώα, μια δρασκελιά απέχουν, το ζώο έχει το ακαταλόγιστο ο άνθρωπος θηρίο επίσης. Πώς κάνω ένα ζώο καλό; Το ζώο είναι αυτό που είναι και παραμένει ίδιο, ο άνθρωπος θηρίο όμως έχει τα εχέγγυα να βελτιωθεί. Ο Ελληνισμός με τη θύραθεν παιδεία προ Χριστού πάλεψε με αυτό το θηρίο, πότε το νικούσε πότε τον νικούσε. Μέχρι να έλθει ο Κύριος αυτή η πάλη δεν είχε τελειωμό, κι αν στον Ελληνισμό υπήρξε πάλη, πιο πέρα, στα άλλα έθνη δεν υπήρξε καν πάλη πλην του Ισραηλίτικου έθνους που τον γνώριζε σκιωδώς, κυρίαρχο ήταν το θηρίο.

Συγκλονιστική μαρτυρία Κύπριας γιατροῦ γιά τή δύναμη τῆς Θείας Κοινωνίας, τῆς προσευχῆς καί τῆς νηστείας

Δρ. Παναγιώτας Μάμα

Μέσα σε αυτή λοιπόν την παραζάλη, ψάχνω κι εγώ όπως όλοι, να ξαναβρώ τις δικές μου σταθερές… Από το μαγγανοπήγαδο της μνήμης ανασύρω εκείνη τη Σαρακοστή του 2002, όταν έκανα την εκπαίδευσή μου στην παιδονευρολογία στο Γ.Ν. Παίδων Πεντέλης. Το θυμάμαι σαν σήμερα! Καθαρά Δευτέρα και εγώ να εφημερεύω και να βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να γεμίζω το θάλαμο 252 με δύσκολα και ανίατα περιστατικά – κάποια μάλιστα καταδικασμένα σε θάνατο ήδη από την πολύ βρεφική ηλικία… Περνάει η Κυριακή της Ορθοδοξίας και για μένα ήταν μια μαρτυρική 1η βδομάδα των Νηστειών… Κάθε φορά που έμπαινα στο θάλαμο κυριολεκτικά πονούσε η ψυχή μου, για τον πόνο που ήταν μαζεμένος μέσα στο θάλαμο αυτό! Κανένας ειδικευόμενος δεν ήθελε να αναλάβει το συγκεκριμένο θάλαμο, από την συναισθηματική φόρτιση που βίωνε – τι σημασία έχει αν είμαστε ειδικοί… και οι ειδικοί είναι άνθρωποι και συμπάσχουν. Ο κλήρος έπεσε σε μένα… «Γιατί Θεέ μου;», έλεγα! «Τι έφταιξαν αυτά τα παιδάκια; Γιατί τόσος πόνος σε αυτούς τους γονείς;». Κι ενώ αυτά τα ερωτήματα δεν έβρισκαν απαντήσεις, βαθιά μέσα μου, μια αδύναμη φωνή επαναλάμβανε: «Δεν νοιάζεσαι περισσότερο για τα παιδάκια αυτά, από Εκείνον που τα δημιούργησε, τον κοινό Πατέρα μας. Η Αγάπη Του ξέρει καλύτερα…».

----------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὄντως συγκλονιστική μαρτυρία διά τήν σημασίαν τῆς Πίστεως, τῆς νηστείας, τῆς ἐξομολογήσεως καί τῆς Θείας Κοινωνίας. Ὅπως ἔχω γράψει πολλές φορές, οἱ πιστοί καί εὐλαβεῖς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πού ἐν ἀγνοίᾳ των κοινωνοῦν μέ τόν Οἰκουμενισμόν σώζονται.

Ο ευμήχανος Χριστός μας --- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η εμπιστοσύνη προς τον θεό καθίσταται το άπαν διότι εκκινεί την διάθεση προς πραγμάτωση παντός οράματος το οποίο αντιβαίνει εις την καθεστωτική αντίληψη περί του υλικού κόσμου.

Η προσευχή συνιστά ακριβώς τον δίαυλο προς τον σκοπό αυτό, ούτως ώστε ημείς, οι ταπεινοί άνθρωποι να εκζητούμε, την εξ ουρανού αρωγή επί καθημερινής βάσεως, ούτως ώστε δια μέσου του ελέους του Μεγάλου Θεού να δυνάμεθα να πορευόμεθα προς την ορθή κατεύθυνση.

Ιδίως η συμμετοχή προς τον μυστηριακό βίο συνιστά την ανταπόκριση προς την πρόκληση του ευμήχανου Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, ο οποίος μας κρούει την θύρα δια κοινωνία και συμμετοχή προς τον ενάρετο Εκκλησιαστικό βίο, καθότι άπαντες είμεθα πρόσωπα και εναπόκειται εις την δυνητική ευχέρεια του καθ’ εκάστου εξ ημών, εάν θα καταστούμε συν τω χρόνω καθ’ ομοίωση.

Τη ΙΑ΄ (11η) Απριλίου μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΑΝΤΙΠΑ Επισκόπου Περγάμου.

Αντίπας ο Άγιος Ιερομάρτυς έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Δομετιανού, του κατά τα έτη 81 – 96 βασιλεύσαντος, σύγχρονος ων των Αγίων Αποστόλων. Υπήρχε δηλαδή κατά την εποχήν εκείνην κατά την οποίαν ο θείος Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος ήτο εξόριστος εις την Πάτμον, καθώς περί τούτου ο ίδιος ο Θεολόγος γράφει εις την Αποκάλυψιν, μάρτυρα πιστόν ονομάζων τον Αντίπαν. Διότι ούτω γράφει, ως εκ προσώπου του Χριστού λέγοντος προς τον Άγγελον της εν Περγάμω Εκκλησίας· «Και εν ταις ημέραις αις Αντίπας ο μάρτυς μου ο πιστός, ος απεκτάνθη παρ’ υμίν, όπου ο σατανάς κατοικεί» (Αποκάλ. β:13).

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@ 10 Απριλίου 2022 - 7:05 π.μ. «Η αποτείχιση ήταν και είναι προαιρετική, 

παλαιοημερολογίτη Δ. Χατζηνικολάου!!!»

Σχόλιον: Αὐτό τό σχόλιόν σου ἀποδεικνύει ὅτι δέν εἶσαι Ὀρθόδοξος Χριστιανός! Διότι οἱ Γραφές καί οἱ Πατέρες διδάσκουν ἀκριβῶς τά ἀντίθετα ἀπό αὐτά πού γράφεις ἐσύ! Ἐνδεικτικῶς, ἀναφέρω ὀλίγα τινα χωρία:

1. «Τίς δέ κοινωνία φωτί πρός σκότος; τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαλ; ἤ τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου; ... διό ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καί ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε» (Β´ Κορ. 6:14-18).

2. «Οἵτινες τήν ὑγιῆ πίστιν προσποιοῦνται ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δέ τοῖς ἑτερόφροσι, τούς τοιούτους, εἰ μετά παραγγελίαν μή ἀποστῶσι, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν» (Μέγας Βασίλειος, Patrologia Graeca ἤ ἐν συντομίᾳ P.G., τόμος 160, σ. 101).

3. «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καί πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαί φεύγειν τούς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καί τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι» (Ἅγιος Μᾶρκος Εὐγενικός, P.G. 160, σ. 101).

4. «Ἐχθρούς γάρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καί πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο» (Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, P.G. 99, σ. 1049).

5. «Τοῖς κοινωνοῦσιν ἐν γνώσει τοῖς ὑβρίζουσι καί ἀτιμάζουσι τάς σεπτάς Εἰκόνας, Ἀνάθεμα γ´» (Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας, Τριώδιον, Ἐκδ. Φῶς, σελ. 161).

Ἀκούεις; Εἶσαι ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καί ὑπό ἀνάθεμα, διότι βλασφημεῖς τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό Ὁποῖον μᾶς ἐδίδαξε τά ὡς ἄνω, ἐνῷ ἐσύ τά ἀπορρίπτεις!!!

Ὁ Οἰκουμενισμός προχωρεῖ ἀκάθεκτα στήν καταστροφή τῆς Πίστεως

Ποιό εἶναι τό σχέδιο τοῦ Σιωνισμοῦ; Τό λένε οἱ ἴδιοι : Νά καταστρέψουν τήν πίστη καί νά δημιουργήσουν ἄλλη θρησκεία.

«Ὁ Βασιλιάς τῶν Ἰουδαίων», γράφουν, «θά εἶναι ὁ ἀληθής Πάπας τῆς Οἰκουμένης, ὁ Πατριάρχης τῆς Διεθνοῦς Ἐκκλησίας». Ἀλλά, γι’αὐτήν τήν Διεθνῆ Ἐκκλησία, ὡς γνωστόν, ἀγωνίζεται καί ὁ Οἰκουμενισμός. Διότι, μέ τό ἑνωτικό πρόβλημα, πού ἔχει δημιουργήσει, προχωρεῖ ἀκάθεκτα στήν καταστροφή τῆς Πίστεως, στήν ἐκθεμελίωση τῆς Ὀρθοδοξίας καί τήν δημιουργία μιᾶς «παγκοσμίου Ἐκκλησίας» καί μιᾶς παγκοσμίου Θρησκείας. 

Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας

 

Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, νέκρωση τοῦ Θανάτου -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ Ὁμοτ. Καθηγ. Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπ. Ἀθηνῶν

Τὸ μεγαλύτερο γεγονὸς τῆς Ἱστορίας: Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ μεγαλύτερο γεγονὸς μέσα στὴν Ἱστορία. Εἶναι αὐτὸ ποὺ διαφοροποιεῖ τὸν Χριστιανισμὸ ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἄλλη θρησκεία. Οἱ ἄλλες θρησκεῖες ἔχουν ἀρχηγοὺς θνητούς, ἐνῶ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Ἀναστημένος Χριστός. «Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ» σημαίνει θέωση καὶ ἀνάσταση τῆς ἀνθρώπινης φύσεως καὶ ἐλπίδα τῆς θέωσης καὶ ἀνάστασης τῆς δικῆς μας ὑποστάσεως. Ἀφοῦ βρέθηκε τὸ φάρμακο, ὑπάρχει ἐλπίδα ζωῆς.

Διὰ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἀποκτᾶ ἄλλο νόημα καὶ ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος. Ζωὴ σημαίνει κοινωνία μὲ τὸν Θεό. Δὲν εἶναι πλέον θάνατος τὸ τέλος τῆς παρούσας ζωῆς, ἀλλὰ ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Χριστό. Ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα δὲν εἶναι θάνατος, ἀλλὰ προσωρινὸς ὕπνος.

Δοξαστικό της εξόδου του Μεσολογγίου -- Μεσολόγγι 10 Απριλίου 1826 : «Ὅποιος πεθάνει σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει».....

«........................

Στέκει o Σουλιώτης «o καλός

παράμερα και κλαίει.

—Έρμο τουφέκι σκοτεινό,

τι σ' έχω εγώ στο χέρι;

οπού συ μούγινες βαρύ

κι ο Αγαρηνός το ξέρει;»

Μολονότι τα τουφέκια, είχαν γίνει τόσο βαριά στα εξαντλημένα χέρια των πεινασμένων πολεμιστών, οι ψυχές τους έμεναν ολόρθες, ακμαίες, ανυπόταχτες.

Στην πρόταση του Ιμπραήμ Πασά να του παραδώσουν το Μεσολόγγι και τα όπλα τους, οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι απάντησαν με τούτη την περήφανη γραφή, που θυμίζει την απάντηση του Παλαιολόγου στον Μωάμεθ και που εκφράζει την προαιώνια, αναλλοίωτη και ακαταδάμαστη ψυχή του Ἑλληνικού Γένους.

Ἔγραφαν οι Μεσολογγίτες:

«Δεν ελπίζαμε ποτέ να σας απεράση μια τέτοια φαντασία οπού οκτώ χιλιάδες άρματα αιματωμένα να τα ζητήσετε να σας τα δώσωμε με τα χέρια μας, τα οποία άρματα συμφωνούν με την ζωήν. Ὅθεν, καθώς βλέπομεν τον σκοπόν σας και την απόφασιν οπού έχομεν ημείς, θα γίνη ό,τι αποφάσισεν ο Θεός, το οποίον δεν το ηξεύρετε ούτε η Υψηλότης σας ούτε ημείς και ας γίνη το θέλημα, του Θεοΰ».

Και αληθινά μόνον ο Θεὸς θα μπορούσε να εμπνεύση τόσον άκαμπτη καρτεροψυχία, τόσον πρόφρονη εθελοθυσία!

Η ολόχρονη σθεναρή άμυνα της ηρωϊκής Φρουράς έφτασε στο απόγειό της τη νύχτα της 11 Απριλίου 1826 με την κοσμοβόητη Έξοδο.

Την διαδραμάτιση της επικής τραγωδίας του Μεσολογγίου ετοποθέτησεν αντιφατικά η Φύση σ' ένα χαρούμενο και γελαστό πλαίσιο, που συνθέτανε ολόγυρά της η Άνοιξη, ο Απρίλης, η αναγάλια της αναγεννώμενης ζωής. Τα δέντρα πρασινοφυλλιάζουν, τ' αγριολούλουδα αναθάλλουν στο χλοερό έδαφος, τα χελιδόνια ξαναγυρίζουν ζευγαρωμένα, τερετίζοντας φαιδρά, στις φωλιές τους... «Έστησε ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη», συνοψίζει λυρικά ο εθνικός ποιητής. Και οι λεοντόθυμοι Μεσολογγίτες έστεναν χορό με το θάνατο. «Ὅποιος πεθάνει σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει». Σήμερα αποφάσισαν να πεθάνουν οι Μεσολογγίτες. Και, ναι, θα πεθάνουν πρόθυμα χίλιες φορές ο καθένας για την Ελευθερία της Πατρίδας! Αν όποιος πεθαίνει εθελούσια χίλιες φορές για το Ιδανικό του δεν μένει αθάνατος, ποιός άλλος μπορεί να μείνη;

Εάν, όπως έχει λεχθή, η Ιστορία είναι τα βήματα του Θεού επάνω στη Γη, τα πιο πυκνά, τα πιο βαθυχάραχτα, τα πιο ανεξίτηλα ίχνη από τα πέλματά του έχουν σημαδευτή στα ιερά εδάφη της Πατρίδας μας.

Θεοβάδιστος είναι ο επίγειος χώρος μας. Αυλακωμένη είναι η προσφιλής Γη των Πατέρων από μεγάλα, προαιώνια βήματα του Θεού. Οι αυλακιές τους την καλύπτουν σαν ουρανόπλεχτο προστατευτικό δίχτυ. Υπεράνω τους οραματίζεται κανείς τα προστατευτικά χέρια της θείας Πρόνοιας. Τρέχει στο βάθος τους όμως, τρέχει αείροο αγνό ελληνικό αίμα ανδρείας και θυσίας.

Υπόκρουσή τους έχουν τα θεϊκά βήματα, όπως αντιλαλούν στην αιωνιότητα, έχουν πότε θούρια θριάμβων, πότε θρήνους ολέθρων. Με ασταμάτητο συνεκτικό μοτίβο συναρπαστικών ύμνων αιώνιας Αλήθειας και απόλυτης Ομορφιάς.

Αν οι σάλπιγγες του Άρη έχουν τις διακοπές τους, τα διαλείμματά τους, οι λύρες του Απόλλωνα δεν σταματούν ποτέ να μέλπουν το δημιουργικό τους πολιτιστικό άσμα. Το προαιώνιο αυτό ελληνικό άσμα, που έτερψε και τέρπει την ανθρωπότητα όλη, διδάσκοντάς της την ουσία της Ζωής, τη χαρά της Ζωής, την αξία της Ελευθερίας, την αθανασία του πνεύματος, την Ανθρώπινη, μ' ένα λόγο, Αρετή, που αποτελεί την ύψιστη επίτευξη και την ύπατη τελείωση της ύπαρξης των λογικών όντων...

Γ. Aθανασιάδης-Νόβας

ΔΙΔΑΧΗ ΕΙΣ ΤΗΝ Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

«Το δε καθίσαι εκ δεξιών μου και εξ ευωνύμων μου, ουκ έστιν εμόν δούναι, αλλ’ οις ητοίμασται» (Μάρκ. ι: 40).                                                                    

ΗΛΙΑ  ΜΗΝΙΑΤΗ   Επισκόπου   Κερνίκης  και  Καλαβρύτων                                            

Οι άνθρωποι οίτινες είναι καθολικά άδικοι, δίδουσι τας τιμάς εκεί, όπου τους φέρει ή η φιλία ή η συγγένεια. Ο Θεός, όστις είναι φυσικά δίκαιος, δίδει τας τιμάς εκεί, όπου ευρίσκεται η αξία. Από τους ανθρώπους τιμώνται οι φίλοι ή οι συγγενείς· από τον Θεόν τιμώνται οι άξιοι· αυτή είναι η μοναδική παρηγορία, την οποίαν έχουσιν οι ενάρετοι άνθρωποι, όταν αμελούνται ή καταφρονούνται από τους ανθρώπους, να αναμένωσι τον μισθόν της αρετής από τον Θεόν. Τούτο δεικνύει φανερά εις ημάς ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός εις το σημερινόν ιερόν Ευαγγέλιον. Αυτός αναβαίνει εις Ιεροσόλυμα, όπου υπάγει δια να σταυρωθή· ο Ιάκωβος και Ιωάννης, οι υιοί Ζεβεδαίου, φαντάζονται, ότι εκεί υπάγει δια να βασιλεύση και νικημένοι από φιλοτιμίαν, πρώτα πέμπουσι την μητέρα των να μεσιτεύση, έπειτα παρρησιάζονται και αυτοί. «Θέλομεν», λέγουσιν, «όταν γίνης Βασιλεύς του Ισραήλ, ο εις από ημάς να καθίση εκ δεξιών σου και ο άλλος εξ αριστερών σου, ίνα έχωμεν και ημείς μέρος της Βασιλείας σου»·

Οι υπέροχοι Ύμνοι της Μεγάλης Σαρακοστής

 

ΤΗ Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Τη αυτή ημέρα, Κυριακή Πέμπτη των Νηστειών, διετάχθημεν μνήμην ποιείσθαι της Οσίας Μητρός ημών Μαρίας της Αιγυπτίας.                 

Μαρία η Οσία μήτηρ ημών ήτο από την Αίγυπτον· δωδεκαετής δε έτι ούσα, έλαθε τους γονείς αυτής και απελθούσα εις Αλεξάνδρειαν, έζη βίον άσωτον δέκα επτά έτη. Εκείθεν υπό περιεργείας ποτέ κινηθείσα απήλθε μετά πολλών προσκυνητών εις Ιεροσόλυμα, ίνα παρευρεθή εις την του Τιμίου Σταυρού Ύψωσιν. Εκεί εδόθη εις παν είδος ακολασίας και ατοπημάτων και πολλούς έσυρεν εις τον βυθόν της απωλείας. Θέλουσα δε να εισέλθη εις την Εκκλησίαν, καθ’ ην ημέραν υψούτο ο Τίμιος Σταυρός, ησθάνθη τρις και τετράκις δύναμίν τινα αόρατον, κωλύουσαν αυτήν της εισόδου, ενώ το μετ’ αυτής πλήθος του λαού ανεμποδίστως εισήρχετο.

Θεοτόκε Παρθένε, χαῖρε, κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ

 

Eἶναι δεδοξασμένη, ἔχει δηλαδὴ ὅλον τὸ πλήρωμα τῆς θείας δόξης, καθὼς τὴν ἐπροεῖδεν ὁ Ἰεζεκιήλ· «καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ πλήρης δόξης ὁ οἶκος τοῦ Κυρίου».

Άμωμος δε είναι κατά τα προσωπικά αμαρτήματα, και προ της συλλήψεως και του ασπασμού. 

Συναξαριστής θ: 199

Τη Ι΄ (10η) Απριλίου, μνήμην επιτελούμεν του εν Αγίοις Πατρός ημών ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ του Ε΄ του Νέου Ιερομάρτυρος, Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως και Οικομενικού Πατριάρχου,

του δι’  αγχόνης μαρτυρήσαντος εν αυτή κατά το έτος αωκα΄ (1821), υπέρ της ελευθερίας, της Πίστεως και του Ελληνικού Έθνους, επί της βασιλείας του Ασιάτου Σουλτάνου Μαχμούτ.                                                                  

Γρηγόριος Ε΄ ο Αγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης και Μάρτυς του Χριστού εγεννήθη κατά το έτος αψδε΄ (1745) εις Δημητσάναν της Πελοποννήσου εξ ευλαβών γονέων Ιωάννου Αγγελοπούλου και Ασημίνας το γένος Παναγιωτοπούλου καλουμένων, ωνομάσθη δε κατά το άγιον Βάπτισμα Γεώργιος. Τα εγκύκλια γράμματα εξεπαιδεύθη ο Άγιος εις την πατρίδα αυτού υπό του θείου και αναδόχου του Ιεροδιδασκάλου Μελετίου Ιερομονάχου και Αθανασίου Ιερομονάχου Ρουσοπούλου, εικοσαέτης δε γενόμενος απεδήμησεν εν έτει αψξε΄ (1765) μετά του δευτέρου των διδασκάλων του εις Αθήνας όπου και εμαθήτευσε δύο σχεδόν έτη πλησίον του μεγάλου διδασκάλου Δημητρίου Βόδα. Ύστερον αυτός μεν απέπλευσεν εις Σμύρνην, ο δε Ρουσόπουλος παρέμεινεν εις Αθήνας διδάσκων εις την εν αυταίς σχολήν μέχρι της αποβιώσεώς του (1780). Φθάσας δε εις Σμύρνην ο Γεώργιος συγκατώκησε μετά του εκεί διαμένοντος θείου του Μελετίου Ιερομονάχου, υπηρετών αυτόν και διακούων άμα καρποφόρως τα μαθήματα της Ευαγγελικής Σχολής.

“The Pispirigkou Show” --- Kωνσταντίνου Βαθιώτου

Το νέο αποχαυνωτικό ριάλιτι μιας διανοητικά μολυσμένης κοινωνίας

Μια ολόκληρη κοινωνία παρακολουθεί το νέο αποχαυνωτικό τηλε-ριάλιτι που θα μπορούσε να έχει τίτλο “The Pispirigkou Show”, κατά παράφραση της αμερικανικής ταινίας του 1998 “The Truman Show”. Σύμφωνα με το σενάριο αυτής της ταινίας, προβάλλεται από την τηλεόραση, καθημερινώς και αδιαλείπτως επί 24 ώρες, η ζωή του Truman Burbank, ο οποίος από τα γεννοφάσκια του μεγαλώνει σε μια τεχνητή ειδυλλιακή πολίχνη, δίπλα σε ηθοποιούς που υποδύονται ρόλους για τις ανάγκες του τηλε-ριάλιτι και, αντιστοίχως, της εικονικής ζωής του πρωταγωνιστή.

Γράμμα από έναν πρώην μουσουλμάνο

Επιστολή ενός πρώην μουσουλμάνου, που προσηλυτίστηκε στην Ορθοδοξία και η οποία ελήφθη από το Ορθόδοξο Χριστιανικό Δίκτυο (OCN), μια ιεραποστολική πύλη για τη Μόνιμη Συνέλευση των Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Θα ήθελα να μοιραστώ την ιστορία της στροφής μου προς στον Χριστό. Όλη η οικογένειά μου και οι συγγενείς μου, εμού συμπεριλαμβανομένου, γεννήθηκαν και μεγάλωσαν ως μουσουλμάνοι. Προσευχόμασταν 5 φορές την ημέρα, ποτέ δεν φάγαμε χοιρινό ούτε ήπιαμε αλκοόλ. Τελικά, αφοσιώθηκα στον ίδιο μονοπάτι μόλις έγινα τα 15 χρονών.

Μαζί με τ’ αδέρφια μου, άρχισα να πηγαίνω στο τζαμί κάθε μέρα για να γνωρίσω τον ένα Θεό -τον Αλλάχ. Ήξερα πολλά για τον Αλλάχ, αλλά ήθελα ν’ αναπτύξω και να ενδυναμώσω την πίστη μου, μέσω μιας βαθύτερης γνώσης, κατανόησης και σωστής τήρησης των εντολών του Ισλάμ. Έμαθα Αραβικά και διάβασα το Κοράνι. Έγινα πολύ θρησκευόμενος και αγάπησα τον Θεό με όλη μου την καρδιά. Ο μέντοράς μου με δίδαξε ότι ο Προφήτης Μωάμεθ ήταν ο τελευταίος των προφητών. Επιπλέον, είπε στον αδελφό μου και σ’ εμένα για έναν άλλο προφήτη, που ονομαζόταν Ίσσα ή Χριστός. Έδειξα ενδιαφέρον για τον Χριστό κι έκανα πολλές ερωτήσεις γι’ Αυτόν. Παρ’ όλα αυτά, απογοητεύτηκα, όταν έμαθα ότι ο Χριστιανισμός οδήγησε στην «πολυθεΐα».

-----------------------------

 Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὡραία ἱστορία! Μένει στόν ἀναγνώστην ἐκείνη ἡ ἀπροσδιόριστος δύναμις πού τόν ἔσπρωχνε να βαπτισθῇ, παρά τό γεγονός ὅτι δέν εἶχε λύσει τό πρόβλημα τῆς «πολυθεΐας» στόν Χριστιανισμόν! Προφανῶς, ὁ Κύριος δέν ἐπέτρεψε ν' ἀκούσῃ κάποιον Οἰκουμενιστήν ψευδεπίσκοπον τοῦ τύπου Ἐλπιδοφόρου Λαμπρυανίδη νά λέγῃ ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ἐξ ἴσου καλοί δρόμοι διά νά φθάσῃ κανείς εἰς τόν Θεόν, διότι τότε ἀμφιβάλλω πολύ ὅτι θά μετεστρέφετο!

Πολιτισμὸς χωρὶς Θεόν -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΤΙ είναι ἐκεῖνο πού διαφθείρει τόν ἄνθρωπο καί τοῦ ἀφαιρεῖ τή δυνατότητα νά βρίσκεται κοντά στό Θεό, ἔχοντας ὡς πυξίδα πορείας τίς ἐντολές του; Προφανῶς εἶναι ὁ λεγόµενος πολιτισµός , πού δέν ἐµπνέεται ἀπό τό Θεό καί ὑπηρετεῖ τά πάθη τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ ἐπίδρασή του εἶναι µεγάλη, γεγονός πού συµβάλλει στήν ἀποκτήνωσή του. Ὁ πολιτισµός αὐτός εἶναι κυρίαρχος στή ζωή µας καί κανένας δέν µπορεῖ νά τόν ἀµφισβητήσει, χωρίς νά θεωρηθεῖ σκοταδιστής. Κανένας ὅµως δέν µᾶς διαβεβαιώνει ὅτι οἱ ἄνθρωποι τοῦ πνεύµατος καί τῆς τέχνης εἶναι καλλιεργηµένοι καί ἀνώτεροι, ἀπαλλαγµένοι ἀπό τά πάθη καί τή σαρκολατρία καί ἀποτελοῦν παραδείγµατα πρός µίµηση. Τό ἀντίθετο θά ἔλεγα. Ὅταν ὑπηρετοῦν τόν ἄθεο πολιτισµό καί προβάλλουν τά πιό χυδαῖα καί ἐπιβλαβῆ, γιατί πρέπει νά τούς ἀναγνωρίσουµε ὅτι µέ τό ἔργο τους συµβάλλουν στήν παιδεία καί τήν ψυχαγωγία τοῦ λαοῦ; Γιατί ἀκόµη νά τούς ἀναγνωρίσουµε τήν ἀπόλυτη ἐλευθερία δράσης, ὅταν οἱ ἴδιοι δέν ἀναγνωρίζουν στούς ἄλλους παρόµοια ἐλευθερία;

ST. IGNATIUS -- Epistle to the Ephesians -- Beware of false teachers.

For some are in the habit of carrying about the name [of Jesus Christ] in wicked guile, while yet they practise things unworthy of God, whom ye must flee as ye would wild beasts. For they are ravening dogs, who bite secretly, against whom ye must be on your guard, inasmuch as they are men who can scarcely be cured. There is one Physician who is possessed both of flesh and spirit; both made and not made; God existing in flesh; true life in death; both of Mary and of God; first possible and then impossible,—⁵³⁴ even Jesus Christ our Lord.

Mε ταπείνωσιν και αισιοδοξίαν -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτ. Καθηγητού ΑΠΘ

Ανοιξιάτικος, δροσερός και ευχάριστος ο μήνας που διανύουμε, ευχόμαστε να ΄χει πλούσια τη χάρη και την ευλογία της Αναστάσεως, τη δροσιά του Αγίου Πνεύματος. Μας υποδέχεται στο κατώφλι του μία αγία- σύμβολο της νεκραναστάσεως, που φέρνει η μετάνοια, η οσία Μαρία η Αιγυπτία (1/4), ενώ την τελευταία μέρα του σφραγίζει η μνήμη της «καλής απιστίας» του Θωμά (30/4), αξιόπιστου μάρτυρα και πειστικού κήρυκα της Αναστάσεως. Αλλά ανεξάρτητα από τις καθημερινές μνήμες των αγίων, όλος ο Απρίλιος αποπνέει το σταυροαναστάσιμο μήνυμα. Αγκαλιάζει τον πόνο και τη χαρά, καθώς κλείνει μέσα του το δράμα του θείου Πάθους και το θρίαμβο της Ανάστασης, το πένθος της Μεγάλης Εβδομάδας και την ευφροσύνη της Διακαινησίμου. Αυτή η εναλλαγή λύπης και χαράς, το συνταίριασμα πόνου και αναψυχής, συντριβής και θριάμβου, ταπεινώσεως και δόξας, είναι και της ζωής μας το καταστάλαγμα.

Η Υπουργός Εξωτερικών της Λ.Δ. Ντόνετσκ, Ναταλία Νικονόροβα, απευθύνεται στον Ελληνικό λαό με βιντεοσκοπημένο μήνυμά της.

 

ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ Ι. Μ. ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΝΤΑΡΑΣ ΚΥΠΡΟΥ (19-5-1231) - ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΩΝ

Πολλοί αθεολόγητοι κληρικοί και λαϊκοί ισχυρίζονται ότι το θέμα περί ενζύμου ή αζύμου άρτου στη Θεία Κοινωνία είναι ασήμαντο. Αν, όμως, είναι ασήμαντη αυτή η διαφορά, τότε γιατί έδωσαν τή ζωή τους, παραδιδόμενοι στο πυρ, οι εορταζόμενοι 13 οσιομάρτυρες; Το μαρτύριό τους αποδεικνύει αντιθέτως ότι πρόκειται όντως περί μεγάλης διαφοράς μεταξύ της Ορθοδοξίας και της αιρέσεως του Παπισμού. Είναι λίαν ενδιαφέρον να δούμε την ομολογία των 13 οσιομαρτύρων.

Στην ερώτηση του λατίνου, παπικού απεσταλμένου, Ανδρέα προς τους οσιομάρτυρες «πώς τελείτε τις ιερές μυσταγωγίες», εκείνοι απάντησαν:

-----------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἄς τά βλέπουν αὐτά οἱ κοινωνοῦντες μέ τούς Οἰκουμενιστάς, διακαιολογούμενοι ὅτι οἱ ἑνωτικές ἐνέργειες τῶν τελευταίων, ὅπως εἶναι ἡ ἀλλαγή τοῦ ἑορτολογίου (1924), ἡ συμμετοχή στό ΠΣΕ (1948), ἡ ἄρσις τοῦ Σχίσματος τοῦ 1054 (7-12-1965), οἱ συμφωνίες ἑνώσεως μέ αἱρετικούς (Balamand, 1993, Chambesy, 1990), οἱ συμπροσευχές μέ αἱρετικούς καί ἀλλοθρήσκους, οἱ αἱρετικές/πανθρησκειακές δηλώσεις, ἡ ἀναγνώρισις καί μνημόνευσις τῶν σχισματικῶν οὑνιτῶν τῆς Οὐκρανίας κ.λπ. δέν εἶναι δῆθεν αἰτίες ἀποτειχίσεως ἀπό αὐτούς! Ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλά στέλνουν εἰς τόν αἱρεσιάρχην Βαρθολομαῖον καί τό πορτραῖτον του!

Τη Θ΄ (9η) Απριλίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΕΥΨΥΧΙΟΥ του εν Καισαρεία.

Ευψύχιος ο Άγιος του Χριστού Μάρτυς κατήγετο εκ της χώρας των Καππαδοκών, έζησε δε κατά τους χρόνους του παραβάτου Ιουλιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη τξα΄ -  τξγ΄ (361 – 363). Ζων δε ο μακάριος βίον άμεμπτον, έλαβε και γυναίκα νόμιμον, κατόπιν όμως θερμανθείς υπό θείου ζήλου και παραλαβών πολλούς Χριστιανούς εκρήμνισεν εκ θεμελίων τον ειδωλολατρικόν ναόν τον επονομαζόμενον της Τύχης, τον οποίον είχεν εις ιδιαιτέραν συμπάθειαν και αγάπην ο επάρατος Ιουλιανός, όστις και προσερχόμενος εις αυτόν καθ’ εκάστην προσέφερε τας θυσίας του. Αφ’ ου δε απεκαλύφθη η πράξις αύτη του Αγίου, προσέταξεν ο Παραβάτης οι μεν άλλοι Χριστιανοί να υποβληθώσιν εις εξορίας και βασάνους, ο δε Άγιος Ευψύχιος να αποκεφαλισθή, καθ’ ο αυτουργός της τοιαύτης πράξεως· όθεν αποκεφαλισθείς έλαβεν ο αοίδιμος του Μαρτυρίου τον στέφανον.