Σέ θέματα πίστης πρέπει νά εἴμαστε ἀνυποχώρητοι --- Δαπέργολας Νεκτάριος Δρ. Ιστορίας

Καί ἐπειδή ζοῦμε σέ κατεξοχήν μέρες σύγχυσης καί ἀντινόησης, μέρες πού ὀ κάθε πλανεμένος ρασοφόρος ἀπαιτεῖ ἀπό τούς πιστούς τυφλή ὑπακοή στήν κάθε φρικώδη κακοδοξία πού ἐξέρχεται ἀπό τά χείλη του ἥ πού ἀποτυπώνεται στους τραγικούς φετφάδες τῆς λεγόμενης ΔΙΣ, μέ τό ἀνεκδιήγητο «ἐπιχείρημα» ὅτι «αὐτά λέει ἡ Ἐκκλησία», ἄς δοῦμε τί γράφει ἐνδεικτικά (δύο μόνο σημεῖα, γιά τήν ἀκρίβεια, μεταξύ ἀρκετῶν ἀκόμη) ἕνας κορυφαῖος ἐκκλησιαστικός μας Πατέρας, τοῦ ὁποίου τη μνήμη ἑορτάζουμε σήμερα: ὁ Μέγας Ἀθανάσιος.

Τονίζει λοιπόν ξεκάθαρα ὁ Ἅγιος τήν ἐπιτακτική ἀνάγκη πρός πνευματικήν μας ὠφέλεια νά ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τούς πλανεμένους κληρικούς, τῶν ὁποίων τό φρόνημα ἀποστρεφόμαστε («ὧν τὸ φρόνημα ἀποστρεφόμεθα, τούτους ἀπὸ τῆς κοινωνίας προσήκει φεύγειν»: Patrologia Graeca 26, 1188ΒC).

Η ΚΡΙΣΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, ομ. Καθηγ. Παν. Αθηνών

«῾Η ἐκκλησιαστικὴ ῾Ιστορία θὰ συντηρεῖ» τὸ γεγονὸς «τῆς δειλίας καὶ ἀφωνίας τῶν ἡγετῶν τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους ἔναντι ὅσον συνέβησαν στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο κατὰ τὴν εἰσβολὴ τῆς παπικῆς αἱρέσεως», «καὶ θὰ τὸ διακηρύττει ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ συγκλονιστικώτερα γεγονότα τοῦ πνευματικοῦ βίου τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Θὰ τὸ κρίνει ἴσως σημαντικώτερο τῆς ἐμπλοκῆς τοῦ Πατριαρχείου στὴν παπικὴ αἵρεση!»

Τοῦ κ. ᾿Ιωάννου Κορναράκη,

῾Ομοτίμου Καθηγητοῦ

τοῦ Πανεπιστημίου ᾿Αθηνῶν

Ο ΠΑΠΑΣ Βενέδικτος ΙΣΤʹ δὲν ἐκπόρθησε μόνον τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἀλλὰ καὶ τὸ ῞Αγιον ῎Ορος, στὸ πρόσωπο τῆς πνευματικῆς του ἡγεσίας! «Μ᾿ ἕνα σμπάρο, δύο τρυγόνια», λέει ὁ λαός! Τὸ Βατικανὸ συνήθως εὐστοχεῖ στὶς ἐπιδιώξεις του καὶ στοὺς σκοπούς του! Μερικὲς φορές, μάλιστα, κτυπᾶ μὲ... ἐξοστρακισμό. Στὸ Φανάρι, βέβαια, ἐστόχευσε καὶ τὸ πάτησε πανηγυρικῶς. Καὶ ἔσβησε τὸ κάλλος τῆς ᾿Ορθοδοξίας τοῦ οἰκοδεσπότου του! ᾿Αλλά, τὸ σκότος τοῦ Φαναρίου, ὡς μαύρη νεφέλη, ἐκάλυψε καὶ τὴν πνευματικὴ ἡγεσία τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους: τοὺς εἴκοσι ἡγουμένους τῶν ῾Ιερῶν Μονῶν του! ῾Η τελευταία ᾿Ανακοίνωση (17/30.12.2006) τῆς ἡγεσίας αὐτῆς, ἡ ὁποία ἔδωσε τὸ στίγμα τῆς στάσεώς της ἀπέναντι στὸ τραγικὸ αἱρετικὸ ὀλίσθημα τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, δείχνει δειλία καὶ σύγχυση καί... σκότος! Τὸ τελευταῖο ἐπικριτικὸ στὴν ἐν λόγῳ ἡγουμενικὴ ᾿Ανακοίνωση κείμενο ὀλιγαρίθμων μοναχῶν ἁγιορειτῶν (᾿Ανοικτὴ ᾿Επιστολὴ Βʹ, «᾿Ο.Τ.», ἀριθ. 1682/23.3.2007), ἀποτελεῖ κρυστάλλινο καθρέπτη, χαρισματικῆς διαύγειας, ποὺ ξεχωρίζει τὰ πράγματα καὶ ἀποκαλύπτει τὴν σύγχυση καὶ τὸ σκότος τῆς λογικῆς τῆς δειλίας, ἐφ᾿ ὅσον οἱ εἴκοσι [ὀρθ. δέκα ἐννέα] ἡγούμενοι «ἐκεῖ ἐδειλίασαν φόβω, οὗ οὐκ ἦν φόβος» (Ψαλμ. ιγʹ 5). Μπροστὰ στὸ ἔγκλημα τῆς αἱρέσεως τῆς πατριαρχικῆς στάσεως, τοὺς ἐκυρίευσε ὁ παράλογος φόβος τῆς ὁμολογίας: τῆς μαρτυρίας τῆς ἁγιορείτικης παρουσίας! Πάντως, μόλις τὸ Φανάρι τῆς ᾿Ορθοδοξίας... ἐσκοτείνιασε ἀπὸ τὴν θριαμβευτικὴ ἐπέλαση τοῦ παπισμοῦ, ἀνέτειλε ἡ ἔμφοβη κρίση τῆς πνευματικῆς ἡγεσίας τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους!

Τη ΙΘ΄ (19η) Ιανουαρίου, μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών ΜΑΡΚΟΥ Επισκόπου Εφέσου του Ευγενικού, του της Ορθοδοξίας μονομάχου και υπερμάχου και φύλακος.

Μάρκος ο Ευγενικός, ο πανάριστος και κατ’ αλήθειαν μέγας Διδάσκαλος της Ανατολικής Αγίας Εκκλησίας, γέννημα μεν και θρέμμα ετύγχανε της βασιλίδος των πόλεων, δηλαδή της όντως λαμπράς και μεγάλης Κωνσταντινουπόλεως, γεννηθείς κατά το έτος 1392. Γονείς δε κατά σάρκα είχε, κατά μεν τον βίον περιφανείς και λαμπρούς, ώστε και Ευγενικοί να αποκαλούνται, κατά δε την πίστιν ευσεβεστάτους και ορθοδοξοτάτους. Και ο μεν πατήρ αυτού ωνομάζετο Γεώργιος, Διάκονος ων και Σακελλίων της μεγάλης Εκκλησίας, η δε μήτηρ Μαρία, έχοντες την κατοικίαν των εις τον Γαλατάν. Το βαπτιστικόν του Αγίου όνομα ήτο Μανουήλ. Είχε δε και αδελφόν ονόματι Ιωάννην. Καίτοι δε τότε η αυτοκρατορία έπνεε τα λοίσθια και τα πράγματα αυτής ευρίσκοντο εις εσχάτην καχεξίαν και ο φοβερός κίνδυνος της καταστροφής επεκρέματο της κεφαλής των, αμφότεροι οι παίδες έλαβον μεγίστην παιδείαν εκπαιδευθέντες εις άπασαν την έσω και έξω σοφίαν, διότι ήκμαζον τότε άνδρες επί σοφία και συνέσει διακρινόμενοι και τοιούτοι ήσαν Μανουήλ ο Χρυσολωράς, Γεννάδιος ο Σχολάριος, Γεώργιος ο Γεμιστός, Ιωσήφ ο Βρυέννιος, Θεόδωρος ο Γαζής, Ιωάννης ο Αργυρόπουλος και πλείστοι άλλοι.

Ο Έβρος χάνεται, σε λίγο θα είμαστε μειονότητα

 «Τα έργα στο Φυλάκιο συνεχίζονται κανονικά, οι εργασίες έχουν φτάσει στο 40%, και αν τοποθετηθεί ο φράχτης τότε θα είναι αργά. Δεν σέβονται ούτε τη φωνή του κόσμου, ούτε τα ασφαλιστικά μέτρα» είπε μιλώντας στον Focus FM ο πρόεδρος του Φυλακίου Έβρου Χρήστος Τυρμπάκης.

«Ο Έβρος χάνεται, σε λίγο θα είμαστε μειονότητα»

Ακούστε εδώ:

"O.T."

ΥΜΝΟΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ: Χριστός γεννᾶται..., Μεγάλυνον ψυχή μου..., Μυστήριον ξένον...

 

Τη ΙΘ΄ (19η) Ιανουαρίου, μνήμη των Οσίων Πατέρων ημών και συνωνύμων ΜΑΚΑΡΙΩΝ, του τε αναχωρητού και Αιγυπτίου και του πολιτικού Αλεξανδρέως.

Μακάριοι οι Όσιοι Πατέρες ημών, σύγχρονοι όντες, ήσαν ο μεν εις από την Θηβαϊδα της Αιγύπτου, εξ ου και Αιγύπτιος επονομάζεται, ο δε έτερος από την Αλεξάνδρειαν, εξ ου και Αλεξανδρεύς αποκαλείται. Ο δε Αιγύπτιος λέγεται και Μέγας, καθό πρώτος και μεγαλύτερος κατά την ηλικίαν. Ο μεν λοιπόν Αιγύπτιος Μακάριος εγεννήθη περί το έτος τα΄ (301), επειδή δε ηγάπησε την αρετήν εκ νεαράς ηλικίας, εφάνη άμεμπτος και ακατηγόρητος εις όλην του την ζωήν. Ότε δε ήτο ετών είκοσιν ή κατ’ άλλους τριάκοντα ανεχώρησεν από τον κόσμον. Τόσην δε υπομονήν έδειξεν εις τους κόπους της ασκήσεως ο αοίδιμος, ώστε εις ολίγους χρόνους ηξιώθη να λάβη το χάρισμα της διακρίσεως και την κατά των δαιμόνων εξουσίαν και δύναμιν, να προλέγη τα μέλλοντα και να ποιή θαύματα· νέος έτι ων, εκαλείτο παιδαριογέρων· ήτο δε μαθητής, ως λέγουσι τινές, Αντωνίου του Μεγάλου.

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ.

Ὁ Μέγας Βασίλειος σὲ μία «Ὁμιλία» του, γιὰ τοὺς Ψαλμοὺς τοῦ Δαβίδ, ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων:

«Γιὰ μᾶς τοὺς Χριστιανοὺς ὁ τελικὸς σκοπὸς τῆς ζωῆς, χάριν τοῦ ὁποίου κάνουμε τὰ πάντα, καὶ πρὸς τὸν ὁποῖον σπεύδουμε, εἶναι ἡ πανευτυχὴς ζωὴ στὸν μέλλοντα αἰῶνα. Αὐτὴ δὲ ἡ μέλλουσα ζωὴ εἶναι πλήρης καὶ τέλεια, γιατὶ ὁ Βασιλιᾶς, ποὺ θὰ κυβερνᾶ θὰ εἶναι ὁ Θεός. Τίποτε καλύτερον γιὰ λογικὰ ὄντα, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐπινοήση καὶ νὰ βρῆ κανείς».

Ἀπό τόν «συνωστισμό» στήν «ἀναχώρηση» Ἡ Τραγωδία τῆς Σμύρνης δέν ἔχει τέλος!

 Σκέψεις καί συμπεράσματα ἀπό τήν ἐκπομπή «Καταστροφές καί Θρίαμβοι» τοῦ Στ. Καλύβα

ΤΟ 1922 εἶναι ἕνας ἀριθμός πού ἔχει ἕνα μοναδικό εἰδικό βάρος στή συνείδηση τοῦ κάθε Ἕλληνα πολίτη. Ἀντιπροσωπεύει τό ἔτος τῆς Μικρασιατικῆς Τραγωδίας. Ἔχει δέ τό ξεχωριστά θλιβερό προνόμιο νά δημιουργεῖ εἰκόνες καί νά ἐγείρει μνῆμες δίχως νά χρειάζεται νά εἰπωθεῖ οὔτε μία λέξη.

Φέτος συμπληρώνεται ἕνας αἰώνας ἀπό τήν τραγική ἐκείνη χρονιά πού τό ὄνειρο τῆς Μεγάλης Ἰδέας μετατράπηκε σέ ἐφιάλτη.

Δυστυχῶς τό χρονικό διάστημα εἶναι ἐξαιρετικά σύντομο γιά νά ἐπουλωθοῦν οἱ πληγές.

«Εὐτυχῶς», γιά κάποιους, τό χρονικό διάστημα εἶναι ἐξαιρετικά σύντομο γιά νά δοθεῖ χῶρος γιά παραποίηση τῆς ἀλήθειας.

Ἕνας στούς τρεῖς σημερινούς 70άρηδες, ἡ γενιά δηλαδή πού γεννήθηκε στά τέλη τοῦ 1940 καί στίς ἀρχές τοῦ 1950, μεγάλωσε μέ παπποῦδες καί γιαγιάδες πρόσφυγες, ζωντανά λείψανα τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ πού κουβαλοῦσαν σέ κάθε τους βλέμμα, σέ κάθε τους τραγούδι, σέ κάθε τους γλωσσικό ἰδίωμα, τόν καημό καί τόν ἀνείπωτο πόνο τοῦ ξερριζωμοῦ.

Ἔχουν περάσει περισσότερα ἀπό 10 χρόνια ἀπό τό πόνημα τῆς κυρίας Ρεπούση πού δίδασκε στούς μαθητές τῆς Στ΄ Δημοτικοῦ, μέ τήν ἔγκριση φυσικά τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ὅτι στά τέλη Αὐγούστου τοῦ 1922 παρατηρήθηκε «συνωστισμός» στήν προκυμαία τῆς Σμύρνης. Τό ντοκιμαντέρ «Καταστροφές καί Θρίαμβοι» τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ Στάθη Καλύβα γιά τήν τηλεόραση τοῦ «Σκάι» ἦρθε λοιπόν νά «συμπληρώσει» αὐτή τήν τοποθέτηση ἐνημερώνοντάς μας ὅτι ὁ Μικρασιατικός Ἑλληνισμός «ἀναχώρησε» τότε ἀπό τίς πατρογονικές του ἑστίες καί ὅτι ἡ πυρπόληση τῆς ἱστορικῆς ἑλληνικῆς πόλης καί ἡ σφαγή τῆς Σμύρνης ἦταν… ἀνθρωπιστική κρίση!!

Ο Διωγμός των Ελλήνων από την Ελλάδα --- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η βαθμιαία παρακμιακή αποσύνθεση εις την οποία έχει περιέλθει η παγκόσμια κοινότητα, εξ αφορμής της πανδημίας, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα ότι πέραν από την δημόσια υγεία, κάτι αδιόρατο, υποκρύπτεται από την υφιστάμενη αυτή κατάσταση, διότι ήδη συμπληρώνουμε περίπου δυόμιση χρόνια και ήδη παγκοσμίως πόσο μάλλον εν τη πατρίδι μας, την Ελλάδα εντοπίζονται σωρεία αντιφάσεων.

Είναι πρόδηλο, ότι το πολιτικό προσωπικό, συνιστά έναν εσμό πολιτικών έμμισθων φερεφώνων, τα οποία έχουν επιλεγεί, με συγκεκριμένα κριτήρια, ελλείψεως ήθους, ηθικής, τυφλής υποταγής, με κοινό θεό, την μη εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος και την άνευ αντιλογίας πρόθυμη υποταγή εις τις έξωθεν εντολές των υπερ-εθνικών διευθυντηρίων αντί τριάκοντα αργυρίων.

Ευχάριστα νέα!

 

Του εν Αγίοις πατρός ημών ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ του Μεγάλου Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας ο κατά πλάτος Βίος.

Πολλοί άνθρωποι όταν ίδουν τινά, ότι έχει βίον και πλούτον πολύν, επαινούν και μακαρίζουν αυτόν και λέγουν, ότι είναι ευτυχέστερος πάντων των ανθρώπων. Εγώ δε ουχί επαινετόν ονομάζω εκείνον τον άνθρωπον, ουδέ θαυμάζω τον πλούτον τον οποίον έχει τον πολύν, αλλά μάλιστα ως δυστυχή και ταλαίπωρον νομίζω αυτόν, όταν δεν έχη και καμμίαν από τας γενικωτάτας και καθολικάς αρετάς, τουτέστι Σωφροσύνην ή Ανδρείαν ή Δικαιοσύνην ή Φρόνησιν. Διότι, εάν έχη τις πλούτον πολύν, έπειτα είναι όλως διόλου δεδομένος εις τα πάθη και σκορπίζει τον πλούτον εκείνον εις ατόπους επιθυμίας, εις γυναίκας πόρνας, εις νέους ασελγείς και εις άλλας ορέξεις ψυχοβλαβείς, πως να επαινέση τις ως φρόνιμον τον τοιούτον άνθρωπον και να μη τον νομίση αθλιώτατον πάντων των ανθρώπων;

Reading from the Synaxarion:

Athanasios and Cyril, Patriarchs of Alexandria

In the half-century after the First Ecumenical Council held in Nicea in 325, if there was one man whom the Arians feared and hated more intensely than any other, as being able to lay bare the whole error of their teaching, and to marshal, even from exile or hiding, the beleaguered forces of the Orthodox, it was Saint Athanasios the Great. This blazing lamp of Orthodoxy, which imperial power and heretics' plots could not quench when he shone upon the lampstand, nor find when he was hid by the people and monks of Egypt, was born in Alexandria about the year 296. He received an excellent training in Greek letters and especially in the sacred Scriptures, of which he shows an exceptional knowledge in his writings.

Της κοσμικής πρωτοχρονιάς τ’ ανάθεμα! --- Του αποτειχισθέντος θεολόγου, Νικολάου Πανταζή

Ενώ οι Ορθόδοξοι ζούμε μέσα στον κόσμο, δεν γινόμαστε κόσμος. Δεν κάνουμε “όπως όλος ο κόσμος κάνει…” Ο άθεος κόσμος αποδεικνύεται άκοσμος στο Αγιοπνευματικό διάκοσμο της Ορθοδοξίας.

Όταν οι Ορθόδοξοι ξεπέφτουμε στην διαπλοκή της επάρατης κοσμικοποιήσεως, μόνοι μας επιφέρουμε επάνω μας το ευαγγελικό ανάθεμα, “όντες αυτοκατάκριτοι.” (Τιτ. 3, 11).

Όταν εμπλεκόμαστε σε μία μίμηση του κόσμου καταντούμε φθηνή απομίμηση η οποία σκοπό έχει να εξαπατήσει τον εαυτό μας και τους άλλους ότι είμαστε “σωστοί καθωσπρέπει χριστιανοί”.

Εθελοτυφλούμε στην δεινή πραγματικότητα της αρίστου υποκριτικής μας τέχνης: η αφομοίωσή μας και ο συγχρωτισμός με τον κόσμο. Είναι η ενσωμάτωσή μας και η συνουσία με το πονηρό πνεύμα των κοσμικών “Χριστουγέννων” και της κοσμικής πρωτοχρονιάς.

Η ΠΑΡΑΔΟΞΟΛΟΓΙΑ -- Του Φώτη Κόντογλου

Και η πνευματική παραμόρφωση

Πολλοί άνθρωποι σήμερα δεν νοιάζουνται για την ουσία της ζωής, για το μυστήριό της και για την άβυσσο που βρίσκεται μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, αλλά καταγίνουνται με κάποια πράγματα ξώπετσα κι αλαφρά, για να ξεχάσουνε τον εαυτό τους. Κάνουνε λοιπόν ένα σωρό ανόητα καμώματα, που δεν έχουνε καμιά σοβαρότητα, για να επιδειχτούνε στους άλλους και για να βγούνε – ας είναι και για μια στιγμή – από την αφάνεια που τους πνίγει. Περισσότερο από τους άλλους, όσοι περνάνε για ανθρώποι της πνευματικής ζωής, επιδίδουνται στις παραδοξολογίες, και στο ποιος να πει, να γράψει ή να ζωγραφίσει κάποιες παραξενοφαντασίες.

Η αρρώστια αυτή δεν είναι καινούργια, μα στον καιρό μας φούντωσε. Την κουβαλάνε σε μας, σαν να ΄ναι γρίπη, κάποιοι που έρχονται απ’ έξω, από το εξωτερικό.

π. Θεόδωρος Ζήσης, Το πρόστιμο των 100 ευρώ για τους ανεμβολίαστους και τα «δοσίματα» της Τουρκοκρατίας

1.     Νέα Τουρκοκρατία. Ξεθωριάζουν οἱ ἀξίες τοῦ ᾽21.

Δὲν κατάλαβαν τίποτε οἱ κυβερνῶντες ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, τῆς ὁποίας γιόρτασαν τὰ διακόσια χρόνια (200) ἀπὸ τὴν κήρυξή της. Καὶ γράφω «γιόρτασαν», διότι δὲν γιορτάσαμε ὅλοι μαζί τους, ἀφοῦ στὶς περισσότερες ἀπὸ τὶς ὀργανωθεῖσες ἐκδηλώσεις ἐπρόδωσαν τὸ πνεῦμα τῶν ἀγωνιστῶν καὶ πρωταγωνιστῶν της[1]. Θὰ μποροῦσε κάποιος ἐρευνητικὰ νὰ συγκρίνει τοὺς τρεῖς προηγούμενους ἑορτασμοὺς τῶν πενήντα χρόνων (1871), τῶν ἑκατό (1921), τῶν ἑκατὸν πενήντα (1971) μὲ τὸν πρόσφατο ἑορτασμὸ τῶν διακοσίων χρόνων (2021), γιὰ νὰ συναγάγει κατὰ τὴν ἐκτίμησή μας θλιβερὰ ἀποτελέσματα.

Ὅσο ἀπομακρυνόμαστε χρονικὰ ἀπὸ τὸ μεγάλο γεγονὸς τῆς ἐθνεγερσίας, ἀρχίζουν σιγά-σιγά νὰ ξεθωριάζουν οἱ ἀξίες ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἀνάσταση ἑνὸς ἔθνους, ποὺ εἶχε ὑποστῆ τὴ σκληρὴ δουλεία τοῦ ἀπάνθρωπου κατακτητῆ ἐπὶ τετρακόσια καὶ πλέον ἔτη. Ὁ ἐθνομηδενισμὸς ποὺ προωθεῖ καὶ ἐνισχύει ἡ προετοιμαζόμενη καὶ ἤδη ἐπιβαλλόμενη «Νέα Τάξη» πραγμάτων, συνδεδεμένος μὲ μία ἔκδηλη Χριστιανομαχία καὶ Ἐκκλησιομαχία, ἔχει ἤδη ἐπιτύχει ἐν πολλοῖς τοὺς στόχους του· νὰ ὡραιοποιήσει τοὺς διωγμούς, τὰ μαρτύρια, τὶς θανατώσεις, τὶς ταπεινώσεις τῶν ὑποδούλων κάτω ἀπὸ τὴν Ὀθωμανικὴ σουλτανικὴ κυριαρχία νὰ μεταλλάξει τὴν ἐπανάσταση ἀπὸ ἐθνικοθρησκευτικὸ σὲ κοινωνικὸ κίνημα μὲ πρότυπο τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση· νὰ μειώσει ἤ καὶ νὰ ἀποκρύψει τὴν συμβολὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴ διατήρηση τῆς ἐθνικῆς συνείδησης καὶ τῆς χριστιανικῆς ταυτότητας, ποὺ κινδύνευαν ἀπὸ τὸ ποτάμι τῶν ἐξισλαμισμῶν· νὰ δυσφημήσει τοὺς ἀγωνιστές, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, ὥστε νὰ μὴ λειτουργοῦν ὡς πρότυπα ἐλευθερίας καὶ θάρρους· νὰ καταργήσει τὶς παρελάσεις κατὰ τὶς ἐθνικὲς ἑορτές· νὰ ἐξαφανίσει ἤ νὰ μειώσει ὅ,τι ἐθνικὸ καὶ ὀρθόδοξο ὑπῆρχε στὰ σχολικὰ βιβλία· σὲ κάποιες περιπτώσεις νὰ ἀπαγορεύσει τὴν ἀνάκρουση τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου σὲ ὑψηλὸ πολιτειακὸ ἐπίπεδο· νὰ κατεβάσει εἰκόνες Ἁγίων καὶ Ἡρώων τοῦ 1821 ἀπὸ σχολικὲς αἴθουσες καὶ ἄλλα δημόσια καὶ ἰδιωτικὰ κτήρια· νὰ ἀνέχεται τὴν βεβήλωση ναῶν καὶ ἱερῶν συμβόλων, ὅπως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, καὶ τὴν καύση τῆς Σημαίας· νὰ ἀδιαφορεῖ καὶ νὰ κωλυσιεργεῖ στὴν ὑποχρέωση τοῦ Ἔθνους νὰ ἐκπληρώσει τὸ τάμα γιὰ τὴν ἀνέγερση μεγαλοπρεποῦς ναοῦ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ὅπως ἔπραξαν ἄλλα ἔθνη ταχύτατα μετὰ ἀπὸ ἐθνικὲς περιπέτειες· νὰ διευκολύνει τὴν σχεδιασμένη εἴσοδο στὴν Ἑλλάδα ἀλλοεθνῶν καὶ ἀλλοθρήσκων μεταναστῶν, ποὺ ἀποσκοπεῖ στὴν πληθυσμιακὴ ἀλλοίωση καὶ στὴν ἐσωτερικὴ τῆς χώρας κατάκτηση ἀπὸ Μουσουλμάνους, σὲ νέα δηλαδὴ Τουρκοκρατία[2], καὶ πολλὰ ἄλλα «ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός».

----------------------------

Ο/Η ΧΑΡΙΛΑΟΣ είπε...

Για πρώτη φορά έχουμε την μείξη Σταλινικών, Ναζιστικών και Φασιστικών πρακτικών.

Απολυτίκιο του Αγίου Αθανασίου

 

Τη ΙΗ΄ (18η) Ιανουαρίου μνήμη των εν Αγίοις πατέρων ημών ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ και ΚΥΡΙΛΛΟΥ Αρχιεπισκόπων Αλεξανδρείας.

Αθανάσιος και Κύριλλος οι αγιώτατοι Αρχιεπίσκοποι Αλεξανδρείας και θείοι ημών Πατέρες ήσαν και οι δύο από την Αλεξάνδρειαν και ο μεν Μέγας Αθανάσιος ήτο κατά τους χρόνους του Μεγάλου Κωνσταντίνου εν έτει τιη΄ (318), παρευρέθη δε και εις την εν Νικαία γενομένην Πρώτην και Οικουμενικήν Σύνοδον εν έτει τκε΄ (325), Διάκονος τότε ων και αντικαθιστών τον Αλεξανδρείας Αλέξανδρον. Κατήσχυνε δε εκεί τον δυσσεβή Άρειον δια σοφών λόγων και δι’ αποδείξεων εκ των θείων Γραφών. Κοιμηθέντος του μακαρίου Αλεξάνδρου, έγινε της Αλεξανδρείας Αρχιεπίσκοπος· και επειδή ο Κωνστάντιος, ο υιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ήτο Αρειανός, εξωρίσθη εις διαφόρους τόπους ο Μέγας ούτος Αθανάσιος, όστις επί τεσσαράκοντα έτη τους διωγμούς υφιστάμενος εξεδήμησε προς Κύριον. Ο δε Άγιος Κύριλλος ήκμασε επί της βασιλείας Θεοδοσίου του Μικρού εν έτει υιε΄ (415), ανεψιός ων Θεοφίλου Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας και του θρόνου αυτού γενόμενος διάδοχος. Ούτος εχρημάτισεν έξαρχος και προστάτης της εν Εφέσω Αγίας και Οικουμενικής Τρίτης Συνόδου, της εν έτει υλα΄ (431) συγκροτηθείσης, ήτις τον δυσσεβή καθείλε Νεστόριον, ο οποίος βλάσφημα πολλά κατά της Αγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, ο κακόδοξος, εδογμάτισε.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ προς τους απανταχού Ορθοδόξους

Κρατώμεν της ομολογίας, ην παρελάβομεν άδολον παρά τηλικούτων ανδρών, αποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμόν ως υπαγόρευμα του διαβόλου.

Ο δεχόμενος νεωτερισμόν, κατελέγχει ελλειπή την κεκηρυγμένην Ορθόδοξον πίστιν. Αλλ’ αύτη πεπληρωμένη ήδη εσφράγισται, μη επιδεχομένη μήτε μείωσιν, μήτε αύξησιν, μήτε αλλοίωσιν ήν τε ο νοών και ο τολμών ή πράξαι ή συμβουλεύσαι, ή διανοηθήναι τούτο, ήδη ηρνήθη την πίστιν του Χριστού, ήδη εκουσίως καθυπεβλήθη εις το αιώνιον ανάθεμα δια το βλασφημείν εις το Πνεύμα το άγιον, ως τάχα μη αρτίως λαλήσαν ταις Γραφαίς και Οικουμενικαίς  Συνόδοις.
Άπαντες ουν οι νεωτερίζοντες ή αιρέσει ή σχίσματι, εκουσίως ενεδύθησαν κατάραν ως ιμάτιον,  (Ψαλμ. ΠΗ΄ 18), καν  τε Πάπαι, καν  τε Πατριάρχαι, καν  τε κληρικοί, καν  τε λαϊκοί καν άγγελος εξ ουρανού, ανάθεμα.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Άνθιμος
Πατριάρχης Αλεξανδρείας Ιερόθεος
Πατριάρχης Αντιοχείας Μεθόδιος
Πατριάρχης Ιεροσολύμων Κύριλλος
και οι λοιποί Αρχιερείς της Συνόδου

Ο Λουκ Μοντανιέ στο Μιλάνο και στη Βουλή του Λουξεβούργου.

 Σε λαοθάλασσα στο Μιλάνο μίλησε ο καθηγητής Ιολόγος Νόμπελ Ιατρικής 2008 ο Luc Montagnier : “Υπάρχουν πολλοί νεκροί! Είναι απόλυτο έγκλημα να δίνουμε αυτά τα εμβόλια σε παιδιά..”

Σε διαδήλωση λαοθάλασσα κατά υγειονομικής τυραννίας στο Μιλάνο μίλησε ο καθηγητής Ιολόγος Νόμπελ Ιατρικής 2008 για την ανακάλυψη του AIDS ο Luc Montagnier : “αυτό το εμβόλιο δεν προστατεύει καθόλου, δεν προστατεύει από τη μετάδοση σε αντίθεση με ό,τι είχε αρχικά ανακοινωθεί. Είναι αναγνωρισμένο από όλον τον κόσμο στην πραγματικότητα ευνοεί άλλες μολύνσεις. Η ιική πρωτεΐνη που χρησιμοποιήθηκε για το mRNA κι εμπεριέχεται στο εμβόλιο είναι τοξική για τα κύτταρα.

Είναι ένα δηλητήριο. Υπάρχουν πολλοί νεκροί και πολλοί νέοι αθλητικοί που έχουν καρδιακά προβλήματα λόγω του εμβολίου! Τα εμβόλια δεν πρέπει να σκοτώνουν αλλά να προστατεύουν. Είναι απόλυτο έγκλημα να δίνουμε αυτά τα εμβόλια σε παιδιά.”

Η σκανδαλώδες ανομία της κυβερνήσεως -- Χαράλαμπος Β Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η επέκταση του εμβολιασμού, προς τις ηλικίες άνω των 60 σαφώς καθίσταται προδήλως αντισυνταγματική διότι αφενός μεν παραβιάζει την αρχή της ισότιμης μεταχειρίσεως των πολιτών, καταλύοντας το αναφαίρετο δικαίωμα επιλογής επί της σωματικής του ακεραιότητας αλλά και εξ ετέρου το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα του, να εκδηλώσει την βούληση του ανεπηρέαστα και παντελώς ελεύθερα, εφόσον προηγουμένως ενημερωθεί περί της αποτελεσματικότητας του εμβολίου.

Ωστόσο τα ως άνω θα συνέβαιναν εάν υφίστατο δημοκρατική κοινωνία και συντεταγμένοι θεσμοί, όπου οι αφενός μεν οι πολίτες θα είχαν την δυνατότητα ελεύθερης επιλογής αλλά και εξ ετέρου θα είχαν την ευχέρεια να ενημερωθούν αντικειμενικά και πλουραλιστικά από την μέσα μαζικής ενημερώσεως.

ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ -- Αθωνικά άνθη

Γεννήθηκε το 251 στην πόλη Κόμα κατά τη νότια Μέμφιδα κοντά στην Ηρακλεόπολη της Μέσης Αιγύπτου. Οι γονείς του ήσαν Αιγυπτιώτες χριστιανοί. Η ανατροφή του ήτο βέβαια χριστιανική, αλλά κατά περίεργο τρόπο δεν μορφώθηκε σχολικά, αν και ήταν εύπορος. Ο Μ. Αθανάσιος, ο και βιογράφος του, μας πληροφορεί, ότι «γράμματα μαθείν ουκ ηνέσχετο… θεοδίδακτος γενόμενος ο μακάριος και φρόνιμος ην λίαν· και το θαυμαστόν ότι, γράμματα μη μαθών, αγχίνους ην και συνετός άνθρωπος». Αργότερα σε κάποιους ειδωλολάτρες ο Αντώνιος θα ειπή: «μη μαθόντες ημείς γράμματα πιστεύομεν εις τον Θεόν». Ύστερα από τον θάνατο των γονέων του, όταν ήταν περίπου 20 ετών, άκουσε στον ιερό ναό την περικοπή του Ευαγγελίου, που είπεν ο Χριστός στον πλούσιο νεανίσκον· «ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε πώλησον πάντα τα υπάρχοντά σοι και δος πτωχοίς και δεύρο ακολούθει μοι». Πράγματι· μόλις ετελείωσε η θεία λειτουργία, ο Αντώνιος άρχισε να σκορπάη στους φτωχούς και καταφρονεμένους τη σημαντική περιουσία του. Δεν βάσταξε για τον εαυτό του και την αδελφή του που προστάτευε, παρά μόνο ελάχιστα χρήματα. Αλλά όταν άκουσε και πάλι κατά τη θεία λειτουργία το λόγο του Χριστού, «μη μεριμνήσητε εις την αύριον», τότε διανέμει στους απόρους ό,τι είχεν απομείνει. Με σύμφωνη γνώμη οδηγεί την μεν αδελφή του σε παρθενώνα, υποτυπώδες μοναστήρι της εποχής, αυτός δε παραμένει μόνος στο σπίτι του ασκούμενος.

----------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Μεγάλα μεγέθη αγίων γέννησε και ανάθρεψε η έρημος της Αιγύπτου και της Αραβίας. Μεγάλα μεγέθη στη Συρία και στη Μικρά Ασία. Κι ενώ θα περίμενε κανείς αυτοί οι χώροι να λαμπυρίζουν από ορθή χριστιανική πίστη έπεσαν στην αίρεση, βούλιαξαν στη διαστρέβλωση του μηνύματος, της αποκεκαλυμμένης αλήθειας, της αποκάλυψης, του αισιόδοξου λόγου. Τι να λέει  άραγε ο Μέγας Αθανάσιος για τη πατρίδα του την Αλεξάνδρεια, ο Άγιος Μακάριος, ο Παμβώ, η αγία Αικατερίνη, ο Κύριλλος Αλεξανδρείας, ο μέγας Βασίλειος, ο Ιωάννης Χρυσόστομος για τη πατρίδα του την Αντιόχεια. Τι να λέει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός για τη Δαμασκό; Ότι θα λέει και ο απόστολος Παύλος και ο άγιος Ανδρέας, και ο απόστολος Πέτρος για την Ελλάδα τη σημερινή, τη Κωνσταντινούπολη και τη Ρώμη αντίστοιχα!

Reading from the Synaxarion:

Anthony the Great

Saint Anthony, the Father of monks, was born in Egypt in 251 of pious parents who departed this life while he was yet young. On hearing the words of the Gospel: "If thou wilt be perfect, go and sell what thou hast, and give to the poor" (Matt. 19:21), he immediately put it into action. Distributing to the poor all he had, and fleeing from all the turmoil of the world, he departed to the desert. The manifold temptations he endured continually for the span of twenty years are incredible. His ascetic struggles by day and by night, whereby he mortified the uprisings of the passions and attained to the height of dispassion, surpass the bounds of nature; and the report of his deeds of virtue drew such a multitude to follow him that the desert was transformed into a city, while he became, so to speak, the governor, lawgiver, and master-trainer of all the citizens of this newly-formed city.