Απαιτούμε την άρση του μέτρου για υποχρεωτικό εμβολιασμό των Ελλήνων άνω των 60 ετών
Απευθυνόμαστε στον Πρωθυπουργό της Ελλάδος, κύριο Κυριάκο Μητσοτάκη.
Απαιτούμε την άρση του μέτρου που αφορά τον υποχρεωτικό εμβολιασμό όλων των πολιτών άνω των 60 χρόνων. Αυτό το μέτρο παραβιάζει όχι μόνο το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και τις διεθνείς συμβάσεις οι οποίες έχουν υπερσυνταγματικό χαρακτήρα.
Πιο συγκεκριμένα:
1. Διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Η αγιότητα είναι βασική ιδιότητα της ενέργειας και της φύσεως του Θεού. Σημαίνει απουσία από την πανακήρατη φύση κάθε ίχνους κακίας, στην οποιαδήποτε μορφή της. Ο Θεός είναι οντολογικά άγιος, διότι η ουσία του είναι φύσει αγαθή. Η κακία αφ’ έτερου είναι οντολογικά ανύπαρκτη. Δεν ανήκει στην κλίμακα των υπαρκτών όντων, αλλά είναι επιφαινόμενο. Φαίνεται, δεν είναι, λαμβάνουσα την υπόσταση της εκεί, όπου τα λογικά όντα απομακρύνονται ελεύθερα από το Θεό. Όπου απουσιάζει το αγαθό, εκεί εμφανίζεται, ως συμβεβηκός περί τη φύση η αμαρτία, η όποια εξαφανίζεται, όταν εμφανιστεί πάλιν εκείνο (το αγαθό). Έτσι και το φως, όταν αναχωρεί, παραχωρεί τη θέση του στο σκοτάδι, το οποίο με τη σειρά του αφανίζεται, όταν επανεμφανιστεί εκείνο.
Στο στάδιο της θείας οικονομίας, η αγιότητα του Θεού είναι η θεία του ενέργεια στην πολλαπλή σχέση της προς τις ελεύθερες πράξεις των λογικών κτισμάτων. Από τη θεία ενέργεια απορρέει και προς αυτήν αναφέρεται κάθε ιδέα κτιστής αγιότητος. Ο Θεός, ως δημιουργός, έθεσε στα όντα την ηθική τάξη και τους ηθικούς νόμους του την τήρηση των οποίων απαιτεί, τιμωρώντας τις οποίες παραβάσεις τους. Από την άποψη αύτη ο Θεός είναι δίκαιος, και κατ’ επέκτασιν κριτής των ηθικών ενεργειών των πλασμάτων του.
Πατάπιος ο Όσιος Πατήρ ημών εγεννήθη εις τας Θήβας της Αιγύπτου, από γονείς ευσεβείς, και βαπτισθείς ανετράφη και επαιδεύθη επιμελώς τα ιερά γράμματα· και όσον ηύξανεν εις την σωματικήν ηλικίαν και εμάνθανε την φιλοσοφίαν, τοσούτω μάλλον προέκοπτεν εις την αρετήν και εγίνετο εις την ψυχήν φιλοσοφώτερος, γνωρίζων των προσκαίρων πραγμάτων το άστατον. Όθεν πανσόφως απαρνησάμενος πατρίδα, πλούτον και συγγενείς και πάσαν σαρκός ηδυπάθειαν και κοσμικήν ματαιότητα, κατώκησεν εις την έρημον· και τόσον προέκοψεν εις την ησυχίαν, ώστε έλαμψεν εις τας αρετάς ως φωστήρ διαυγέστατος. Και επειδή δεν ήτο πρέπον ο λύχνος να κρύπτεται υπό τον μόδιον, αλλά να τεθή επί την λυχνίαν, καθώς είπεν ο Κύριος, δια τούτο όσον ο Όσιος έφευγε τον ανθρώπινον έπαινον, τόσον ο Θεός τον εδόξαζε και τον έκαμνε πανταχού περιβόητον και συνηθροίζοντο από τας χώρας και πόλεις πολλοί εις αυτόν χάριν ωφελείας και βλέποντες την άσκησιν αυτού, τα άνθεα κατορθώματα και τα εξαίσια θαυμάσια, εθαύμαζον.
...Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Άγγελος εγένετο άφαντος.
Πρός Πρωτοπρεσβύτερο π. Στυλιανό Καρπαθίου
Ὅταν πρὶν ἑνάμισυ χρόνο (Μάρτιος τοῦ 2020) βλέπαμε τὴν στάση, τὸν λόγο, τὴν σταθερὴ πνευματικὴ καὶ ἰατρικὴ τοποθέτηση καὶ παρουσία τοῦ π. Στυλιανοῦ Καρπαθίου ἀπέναντι στὸν τεράστιο διωγμὸ κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ μόλις ξεκινοῦσε στὴν Ἑλλάδα μὲ ἀφορμὴ τὰ μέτρα κλεισίματος τῶν Ναῶν καὶ στὴν οὐσία πλήρους ἀπαγορεύσεως τῆς Θείας Μεταλήψεως, σκεφτόμασταν πότε θὰ τοῦ ἐπιτεθεῖ κυρίως ἡ πολιτικὴ ἢ καὶ ἡ δικαστικὴ ἐξουσία, γιὰ νὰ τὸν φιμώσει, νὰ τὸν ἐξουδετερώσει γιὰ τὴν ζημιὰ ποὺ τοὺς δημιουργοῦσε.
Κ’ εγώ δεν κατάλαβα πώς βρέθηκα μακρυά από τή ζάλη της πολιτείας. Έβγαλα ένα «άχ!» από τό στήθος μου, σάν τόν άνθρωπο πού ξανάρχεται στή ζωή ύστερ’ από λιποθυμιά. Δεν πέρασε πολλή ώρα, κ’ ένοιωσα τόν εαυτό μου πολύ ευτυχισμένον, ήσυχον καί βλογημένον, όπως ήμουνα άλλη φορά, πρίν πέσω στά δόντια αυτηνής της λυσσασμένης Σκύλλας, της πολιτείας. Έδώ, σ' αυτόν τόν ξερότοπο πού ήρθα, πού δεν έχεις τίποτα απ ’ όσα φχαριστούνε τούς σημερινούς ανθρώπους, καταλαβαίνω πώς είμαι λεύτερος, ύστερ’ από τη σκλαβιά, υστερ’ από τίς χίλιες σκλαβιές, γιά νά μιλήσω καλύτερα, πού σηκώνουμε απάνω στήν καμπούρα μας όσοι ζούμε μέσα στήν αμαρτωλή τή Βαβυλώνα, πού όλο γιά λευτεριές, λογής-λογής λευτεριές μιλά, πράσινες, κόκκινες, πνευματικές, υλικές, μοντέρνες, υπαρξιστικές, αθεϊστικές λευτεριές, λευτεριά πού αποχτιέται μέ τήν άπιστία, μέ τά λεφτά, μέ την άποχτήνωση, μέ τήν άναισθησία, λευτεριά μέ τίς ψευτιές της φιλοσοφίας, λευτεριά με τό σκλάβωμα στίς μηχανές, κι άλλες τέτοιες λευτεριές...
Ambrose, Bishop of Milan
This Saint was born in Gaul in 340, and was a member of the Roman Senate. After the death of Auxentius, the Arian Bishop of Milan, a violent dispute arose among the Orthodox and Arians about who would succeed him. Ambrose, desiring as Governor of the province to restore the peace, attempted to mediate between them. As he spoke to the people, eloquently persuading them to elect a new bishop without tumult and disorder, a young child, inspired from on high, suddenly cried out "Ambrose, bishop!" To his astonishment and dismay, the people immediately took up this cry themselves, and over his many protests, he was raised to the episcopal throne of Milan on December 7, 374. A great Father of the Church, he wrote many works in Latin, and was both an unwearying opponent of Arianism, and a fearless accuser of emperors when they transgressed the law of God. Having lived fifty-seven years, he reposed on April 4, on the eve of Pascha, in the year 397.
Ἐάν ὑπάρχει καί ἐπιζεῖ μιά ἀπαίσια καί τραγική μορφή στήν ἱστορία τοῦ κόσμου, αὐτή ἡ τρομακτική μορφή εἶναι σίγουρα, ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης. (Τό ὄνομά του δείχνει τήν καταγωγή του, καί σημαίνει: ἀπό τήν Καριώθ). Ἰούδας! Ὄνομα συνώνυμο τῆς προδοσίας. Τό ἀρχέτυπο τῆς πιό ἐπαίσχυντης πράξης στίς ἀνθρώπινες κοινωνίες. Ἡ πιό προσβλητική λέξη στά στόματα τῶν ἀνθρώπων–κι αὐτῶν ἀκόμα τῶν παιδιῶν–ὅταν προφέρεται σάν ὕβρις: «Ἰούδα»! Ὄνομα καί πρόσωπο, πού προκαλεῖ ἀποστροφή καί ἀπέχθεια. Κι αὐτοί ἀκόμα οἱ ἱεροί εὐαγγελιστές, δέν ἀσχολοῦνται καθόλου μέ τό πρόσωπό του. Ἀκόμα καί γιά τήν προδοσία του, σημειώνουν πολύ λίγες λέξεις. Ὁ μέν Ματθαῖος γράφει: «Τότε πορευθείς εἷς τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Ἰούδας Ἰσκαριώτης, πρός τούς ἀρχιερεῖς εἶπε· τί θέλετέ μοι δοῦναι, καί ἐγώ ὑμᾶς παραδώσω αὐτόν; Οἱ δέ ἔστησαν αὐτῷ τριάκοντα ἀργύρια. Καί ἀπό τότε ἐζήτει εὐκαιρίαν ἵνα αὐτόν παραδῶ» (ΙΣΤ΄ 14 – 16). Ὁ δέ Ἰωάννης, τόν ἀναφέρει μόνο σ’ ἕνα στίχο:
1ον
1. Πνευµατικὸς ξεσηκωµὸς ἐναντίον τοῦ πάπα τὸ 2001
Δὲν µᾶς ἔφταναν τὰ ἄλλα πνευµατικὰ φαρµάκια καὶ δηλητήρια, µὲ τὰ ὁποῖα µᾶς πότισαν καὶ µᾶς ποτίζουν οἱ πολιτικοὶ καὶ ἐκκλησιαστικοί µας ἡγέτες· µᾶς ἔλειπε ὁ πάπας, γιὰ νὰ ἐνισχύσει τὴν δόση καὶ νὰ αὐξήσει τὴν στενοχώρια καὶ τὴν θλίψη µας. Ἤθελαν νὰ βεβαιωθοῦν οἱ δικοί µας ἄθεοι, ὅσοι περιλαµβάνονται µέσα στὸν ὅρο αὐτὸ κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαµᾶ, ἂν µετὰ ἀπὸ δεκαπέντε χρόνια ποὺ πέρασαν ἀπὸ τὴν πρώτη ἐπίσκεψη πάπα στὴν Ἑλλάδα, τὸν Μάϊο τοῦ 2001, ἐξακολουθοῦν οἱ Ἕλληνες νὰ ἔχουν ἰσχυρὸ ἀντιπαπικὸ φρόνηµα, ὅπως φάνηκε τότε. Ἦταν τέτοιος ὁ πνευµατικὸς ξεσηκωµὸς γιὰ τὴν λανθασµένη ἀπόφαση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐκ µέρους πολλῶν ἀρχιερέων, τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους, πλήθους µοναστηριῶν ἐκτὸς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀνδρικῶν καὶ γυναικείων, πανεπιστηµιακῶν, σωµατείων καὶ χιλιάδων λαοῦ ποὺ πλαισίωσαν ὅλες τὶς ἀντιπαπικὲς ἐκδηλώσεις, ὁµιλίες, ἀγρυπνίες, συγκεντρώσεις, ὥστε στὴν κυριολεξία, ὅταν δυστυχῶς ἦλθε ὁ πάπας, τὸν ἔκρυψαν στὰ συνοδικὰ καὶ ἀρχιεπισκοπικὰ µέγαρα, φοβούµενοι τὶς ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν. Ἤµασταν ἡ µόνη Ὀρθόδοξη χώρα ἀπὸ ὅσες ἐπισκέφθηκε ὁ πάπας, ποὺ δὲν ἔγινε δηµόσια ἐµφάνιση τοῦ ποντίφηκα, καὶ παντοῦ ὅπου χρειάσθηκε νὰ κινηθεῖ, αὐτὸ ἔγινε µὲ τὴν συνοδεία ἰσχυρῆς ἀστυνοµικῆς δύναµης.
H αδράνεια της επισήμου Εκκλησίας αναφορικώς με την ανακοίνωση των δρακόντων υγειονομικών μέτρων ως προαπαιτούμενο προσβάσεως εις την Ναούς, συνιστά μείζον σκάνδαλο και εγείρει ιδιαίτατα ερωτηματικά δια την τρώση του πυρήνα του δικαιώματος του θρησκεύειν εις του πολίτες, την στιγμή την οποία άπαντα τα δικαιώματα συνθλίβονται σφοδρώς υπό την μέγγενη του ολετήρα του υγειονομικού προβλήματος.
Η πολιτεία, βυσσοδομεί κατά της ζώσης Ορθοδόξου Εκκλησίας συνεργεία των συνθηκολογημένης Επισήμου Εκκλησίας, εργαλειοποιώντας την δημόσια υγεία, υπό τις ερπύστριες της οποίας, καταλύεται άρδην, το δικαίωμα πρόσβασης και παρακολούθησης της Θείας Λειτουργίας, με αποτέλεσμα να εγείρονται και ακανθώδη και καίρια ερωτήματα δια την σύλληψη της έννοιας της Πίστεως.
Αμβρόσιος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών εγεννήθη κατά το έτος τμ΄ (340) εις Μεδιόλανα της Ιταλίας, όπου και δια τας πολλάς του αρετάς κατέστη Επίσκοπος και από των οποίων ως αστήρ φωτεινότατος κατηύγασεν άπασαν την οικουμένην με το φως της διδασκαλίας του εκπληρώσας εις εαυτόν την εντολήν του Κυρίου την λέγουσαν· «Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς» (Ματθ. ε: 16). Τούτο δε δεν είπε μόνον προς τους Αποστόλους ο Κύριος, αλλά και προς πάντας τους διαδόχους αυτών Αρχιερείς, οι οποίοι πρέπει να λάμπωσιν ως το φως κατά τας αρετάς, ίνα βλέποντες οι άνθρωποι την χριστομίμητον αυτών πολιτείαν δοξάζωσι τον Θεόν. Όσοι δε Αρχιερείς δεν φυλάττουσι τας εντολάς του Κυρίου, καν εγγράμματοι και διδάσκαλοι είναι, αλλοίμονον εις αυτούς! Διότι δεν είναι Ποιμένες, αλλά λύκοι άρπαγες προβατόσχημοι και θέλουν καταπατηθή ως άλας άχρηστον και ανωφελές· «ου γαρ οι ακροαταί του νόμου δίκαιοι παρά τω Θεώ, αλλ΄ οι ποιηταί» καθώς λέγει ο θείος Παύλος (Ρωμ. β΄ 13).
Η τραγική σημερινή κατάσταση της πατρίδας μας, και ιδιαίτερα οι καθημερινές επιθέσεις στην Εθνική μας συνοχή, στην Ελληνική Παιδεία και στην Ελληνική Οικογένεια, με έκαναν να αλλάξω γνώμη και να κάνω πράξη τα λόγια του εθνικού μας ποιητή Κ. Παλαμά: «Όποιος στοχαστικός, σαν γιαταγάνι τον στοχασμό του αντρίκεια ας τον βγάζει. Δεν φτάνει να λάμπει μόνο η αλήθεια, πρέπει και να σφάζει»! Σκέφθηκα και στρατιωτικά, λόγω επαγγέλματος. Είπα, η σιωπή, με στρατιωτικούς όρους, σημαίνει συνεχής άμυνα, η οποία μπορεί, κατά το μείζον, να εξασφαλίσει το αήττητο. Το ζητούμενο όμως είναι η νίκη, η οποία είναι καθαρά θέμα επίθεσης! Λαλήσωμεν λοιπόν, αφού «ομοίωμα επλάσθημεν του Λόγου, αφού λαλεί εντός μας η θεία σκέψη, της ψυχής η άυλος ομιλία»! Ως ποντιακής καταγωγής, έμαθα να σέβομαι το ράσο και ιδιαίτερα τους μεγαλόσχημους ιερείς και ιεράρχες. Βλέποντας όμως την σημερινή Ελλάδα μας, με κάθε σεβασμό προς τους τίτλους και τα πρόσωπα, τολμώ να απευθύνω κάποια ερωτήματα στον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο και τους Σεβασμιότατους Μητροπολίτες της χώρας μας (πλην κάποιων φωτεινών εξαιρέσεων): Έχετε αντιληφθεί ότι η ισοπέδωση των πάντων, η πολτοποίηση των εθνικών συνειδήσεων, η υπονόμευση των θεσμών, η διάβρωση των αξιών, η περιφρόνηση των αρετών, ο διασυρμός και ο εμπαιγμός των ελλήνων πολιτών, ο χλευασμός της ηθικής, ο πολιτικός φενακισμός, ο αδίστακτος αμοραλισμός των δημαγωγών και των επαγγελματιών του δήθεν προοδευτισμού και ο σύγχρονος ισλαμικός εποικισμός καταστρέφουν την ελληνορθόδοξη πατρίδα μας; Τι άλλο πρέπει να γίνει για να κατανοήσετε ότι διαλύουν τους συνδετικούς κρίκους του ελληνισμού και της ορθοδοξίας, κτυπώντας την οικογένεια και την παιδεία μας, τα μόνα εν ημίν αγαθά, αθάνατα και θεία; Ως πότε θα μένετε βυθισμένοι στο θρόνο σας; Ως πότε θα καθησυχάζετε το λαό με λόγια πράα και ήρεμα, ότι η εκκλησία αγρυπνά και υπερασπίζεται τα δίκαιά της; Δεν βλέπετε ότι το Γένος ολόκληρο παρασύρεται σε Οδύσσεια δευτέρα και μεγάλη, μείζονα της πρώτης, πλην όμως άνευ Ομήρου και άνευ εξαμέτρων; Δεν ακούτε τους βαρύγδουπους ήχους από τα σκαρπίνια των γραβατωμένων δανειστών της Δύσης και από τις μπότες των πασάδων της Ανατολής, που ανεβαίνουν τα σκαλιά του εθνικού μας οικοδομήματος; Ποιος περιμένετε να αφυπνίσει και να κατηχήσει το λαό του Θεού; Μήπως πρέπει να κηρύξετε την εκκλησία σε διωγμό; Μήπως ακούτε ήδη τον θρήνο να ακούγεται πάνω στα τείχη και θεωρείτε την πτώση μας βεβαία; Αν είναι έτσι, τότε, γίνετε Έκτορες!
Μη καθεύδετε! Ξυπνήστε!
Εγερθείτε! Θυμώστε! Μιλήστε!
Ο λόγος που χτυπά και που
θυμώνει, ριζώνει και της γης την όψη αλλάζει!
ΑΝΑΛΑΒΑΤΕ ΤΑΣ ΕΥΘΥΝΑΣ ΣΑΣ!
Πριν θρηνήσει η Ραχήλ τα τέκνα
αυτής! Πριν ακουσθεί ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων!
Γιατί τότε θα είναι πολύ αργά…
Νίκος Ταμουρίδης
Αντιστράτηγος (ε.α) – Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός
ΓΕΣ
Η επίσκεψη του επικεφαλής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα διαφημίστηκε όσο λίγες, και σίγουρα θα άφηνε θετικές εντυπώσεις στους πολίτες της χώρας μας αν ο Πάπας Φραγκίσκος περιοριζόταν στα του οίκου του – δηλαδή, στην πνευματική καθοδήγηση του ποιμνίου του.
Όμως, ο Ποντίφικας, ερχόμενος εδώ, έκανε δηλώσεις που ταιριάζουν περισσότερο σε εκπρόσωπο ΜΚΟ -οι οποίες δεν παύουν να κουβαλούν εδώ πληθυσμούς ισλαμιστών εποίκων-, αλλά και υπουργού της κυβέρνησης που δικαιολογεί τις επιλογές της και προετοιμάζει τους πολίτες για τις επόμενες κινήσεις της. Παρουσίασε τους ισλαμιστές εποίκους σαν νέους «Οδυσσείς», υπερασπίστηκε τη Συμφωνία των Πρεσπών και μίλησε, εναρμονισμένος με την κεντρική παγκόσμια «γραμμή», για θέματα όπως η κλιματική αλλαγή. Στη συνέχεια, ο Πάπας πήγε να… επιθεωρήσει τα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης Μεταναστών στη Λέσβο, λες και ήταν κυβερνητικό στέλεχος που πραγματοποιεί επίσκεψη σε χώρο ο οποίος υπάγεται στις αρμοδιότητες του υπουργείου του.
Απείρως δριμύτερος χειμών, από της εποχής εκείνης του θείου Χρυσοστόμου, κατέλαβε την Εκκλησίαν, με την άρσιν του Αναθέματος (άρση ακοινωνησίας), της Ανατολικής Εκκλησίας κατά του Παπισμού, υπό του Αθηναγόρου την 7ην Δεκεμβρίου του 1965, δια της οποίας εχαρακτηρίζετο ως πεπλανημένη η πορεία, της προ αυτής Εκκλησίας των Αγίων Πατέρων και Ι. Συνόδων, και με την εισαγωγήν εις τα ιερά Δίπτυχα του ονόματος του αιρεσιάρχου Πάπα, όχι μόνον, αλλά και … «πασών των Ανατολικών και Δυτικών ομολογιών»! Ω της συμφοράς! Απαιτείται η μεγαληγορία ενός Μωϋσέως, η δύναμις λόγου ενός Δαβίδ, η ψυχή ενός Ιερεμίου, η καρδιά ενός Απ. Παύλου, η γραφίς ενός Μ. Βασιλείου δια να παρασταθή το μέγεθος αυτής της συμφοράς!
Τι μας διδάσκει η Παράδοση; Ποιος ήταν Eκκλησία;
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ή ο Ιωάννης Καλέκας ο
λατινόφρων;
O άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ή ο Μητροφάνης και η υπόλοιπη
ιεραρχία;
Ο άγιος Μάξιμος ο ομολογητής ή όλα τα Πατριαρχεία της
εποχής του;
O άγιος Κύριλλος ή ο Νεστόριος;
Nicholas the Wonderworker, Archbishop of Myra
This Saint lived during the reign of Saint Constantine the Great, and reposed in 330, As a young man, he desired to espouse the solitary life. He made a pilgrimage to the holy city Jerusalem, where he found a place to withdraw to devote himself to prayer. It was made known to him, however, that this was not the will of God for him, but that he should return to his homeland to be a cause of salvation for many. He returned to Myra, and was ordained bishop. He became known for his abundant mercy, providing for the poor and needy, and delivering those who had been unjustly accused. No less was he known for his zeal for the truth. He was present at the First Ecumenical Council of the 318 Fathers at Nicaea in 325; upon hearing the blasphemies that Arius brazenly uttered against the Son of God, Saint Nicholas struck him on the face.
Ο Άγιος Νικόλαος είναι πράγματι πολύ μεγάλος Άγιος, πολυαγαπημένος, πολυχαρισματούχος, πολυθαυματουργός! Είναι ο προστάτης των ορφανών και των χηρών. Ο τροφέας των πεινώντων και πλουτιστής των πτωχών. Είναι ο άριστος ρύστης των αιχμαλώτων. O άμεσος σωτήρας των πλεόντων και των εν θαλάσση κινδυνευόντων.
Κάθε λιμάνι και κάποιο πλοίο, πλοιάριο,
καϊκι και βαρκούλα, αφιερωμένο στο όνομά του θα βρεθεί. Κάθε σχεδόν οικογένεια
κι’ ένας Νικόλαος. Στην Υμνολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, καθ’ όλη τη
διάρκεια του έτους, κάθε Πέμπτη της κάθε εβδομάδος, κάθε μήνα, εορτάζεται ο
Άγιος Νικόλαος!
Το λιγότερο που θα μπορούσε κανείς στη
μνήμη και στη χάρι του να κάνει, είναι να διαβάσει το ξέχωρο και πάρα πολύ
εντυπωσιακό βίο του και θα έχει πάρα πολλά διδάγματα να αποκομίσει. Ένας
στείρος από συνήθεια, τυπικός εκκλησιασμός δεν είναι αρκετός για να τιμήσουμε
τον Μέγα αυτό Άγιο. “Πρέσβυς ων εν γη μέγας, και γης αποστὰς εις το
πρεσβεύειν ζέει!”
Η Ορθόδοξη Θεολογία απερίφραστα το απαιτεί και το διασαφηνίζει: “Τιμή Αγίου – μίμηση Αγίου!” Τους έχουμε για να τους τιμούμε και τους τιμούμε με το να τους μιμηθούμε. Το λέγει ξεκάθαρα ο Απόστολος Παύλος: “Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού!” (Α’ Κορινθ. 11, 1).
Τη θυμωμένη θάλασσα δεν τη δαμάζει πια με την τρίαινα ο άγριος Ποσειδώνας, που τον έπλασε η μυθολογία, αλλά ο πιο ήμερος και ο πιο γλυκύτερος γέροντας, ο άγιος Νικόλαος, που δεν κρατά καμάκια και κοντάρια, αλλά που βλογά τα μελανιασμένα κύματα δίχως να τα φοβερίζει και κείνα ησυχάζουνε και μαλακώνουνε, σα να τους ρίχνει κάποιο λάδι ουράνιο.
Η φυσιογνωμία του διατηρήθηκε από εικόνα σε εικόνα ίσαμε σήμερα στην τέχνη της
εκκλησίας μας, γλυκειά, ταπεινή, πονετικιά, παραηγορητικιά, όλο πραότητα, όλο
αγάπη, ειρηνική, απλή, αληθινή "εικόνα πραότητητος", όμοια με του
Χριστού, που είπε "μάθετε απ' εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη
καρδία". Το κεφάλι του είνε φαλακρό με άσπρα τσουλούφια, με μικρό πρόσωπο,
με ήμερα μάτια και κόκκινα μάγουλα, με σεμνό μουστάκι και με κοντά στρογγυλά
γένεια, "γέρων στρογγυλογένης", με χαμηλούς ώμους, με ταπεινό σχήμα,
σαν να παρακαλεί εμάς εκείνος κι΄ όχι να τον πρακαλούμε εμείς.
Η υφιστάμενη κατάσταση καθίσταται ιδιαίτατα δυσχερής καθότι σήμερον ζούμε, δηλαδή επί των ημερών μας, την πλήρη ισοπέδωση των πάντων, καθότι η ίδια η ζωή μας, τελεί πλέον υπό την ανυπέρβλητη κηδεμονία του ιδιότυπα δικτατορικού καθεστώτος, το οποίο σφετεριζόμενο την λαϊκή κυριαρχία, επιτίθεται συλλήβδην κατά των θεμελιωδών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, απόρροια της ανθρώπινης αξίας και προσώπου.
Εν άλλοις λόγοις, αμφισβητείται η μείζονα έκφανση του ανθρώπινου προσώπου, ήτοι η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού εις την ίδια μας την ζωή, δηλαδή καταβαραθρώνεται ο δημόθροος Νομικός μας Πολιτισμός, καθοιονδήποτε τρόπο.