Μεταξύ αλήθειας και αρετής -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών

Ένα βασικό και ουσιαστικό κριτήριο της γνησιότητας της πνευματικής ζωής του χριστιανού ανθρώπου είναι πάντοτε η σχέση του ή καλύτερα το είδος της σχέσεώς του με τις δύο αυτές ευαγγελικές αξίες·  την αλήθεια και την αρετή!

      Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι κάθε συνειδητός χριστιανός βρίσκεται πάντοτε μεταξύ αλήθειας και αρετής, εφ’ όσον η πνευματική του ζωή αποτελεί προσπάθεια συμμορφώσεώς του με τις δύο βασικές εντολές· α) «γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερωθεί υμάς»^] και β) «έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειος έστι».

        Οι δύο αυτές εντολές είναι όντως βασικές, επειδή εφαρμοζόμενες με «νουν Χριστού» συμπίπτουν στο ίδιο πάντοτε αποτέλεσμα: στην αυθεντική και θεοφιλή βίωση της εν Χριστώ Ιησού τελειότητας.

Η αντίθεση του Βατικανού στην Ελληνική Επανάσταση

Η αντίθεση του Βατικανού στην Ελληνική Επανάσταση,  όπως αυτή αποκαλύπτεται από την αποστολή  του Παλαιών Πατρών Γερμανού στην Ιταλία

Βασίλειος Γ. Βοξάκης, Θεολόγος καθηγητής

         Εφέτος, που εορτάζουμε τα 200 έτη από την Εθνεγερσία, πόσοι από εμάς έχουμε πλήρως συνειδητοποιήσει αυτό που είχε γράψει ο αρχαίος τραγικός ποιητής Ευριπίδης, ότι: «ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν». Και ίσως ν’ αναρωτιούνται κάποιοι, γιατί εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες που ζούμε στον 21ο αιώνα χρειάζεται ν’ αναμοχλεύσουμε την ιστορική μνήμη όλων αυτών των αρκετά μακρινών γεγονότων; Μήπως θα ήταν συμφερότερο ν’ αφήσουμε τον πανδαμάτωρα χρόνο να απλώσει επάνω τους τον βαρύ μανδύα της λήθης; Γιατί άραγε χρειάζεται σ’ εμάς που οδεύουμε προς το μέλλον να στραφούμε να κοιτάξουμε και να κατανοήσουμε το παρελθόν; Η απάντηση είναι ότι αυτό, όχι απλά συνίσταται, αλλά απαιτείται. Έθνη χωρίς Πίστη, σεβασμό στην Παράδοσή τους, και γνώση της Ιστορίας τους μοιάζουν με δέντρα χωρίς ρίζες που έχουν καταντήσει ένα νεκρό κούτσουρο έτοιμο να σωριαστεί στο χώμα.

Οι Οικουμενιστές ομολογούν ότι η Αγία Μεγαλομάρτυς Ευφημία και οι Πατέρες της Τετάρτης Αγίας Οικουμενικής Συνόδου έκαναν λάθος!

Στη Βοστώνη ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, επισκέφτηκε στις 28 Οκτωβρίου τον Αρμενικό ναό του Αγίου Στεφάνου και συμπροσευχήθηκε με τον Μονοφυσίτη καθολικό της Κιλικίας Αράμ τον Α΄. Τότε εξισώνοντας Ορθοδοξία και Μονοφυσιτισμό εδήλωσε μεταξύ άλλων και τα εξής: Τόσον συχνά βλέπομεν ότι κατέχομεν το μεγαλύτερον μέρος της θεολογικής παραδόσεως των δύο εκκλησιών μας από κοινού. Αυτό που μας ενώνει είναι μεγαλύτερον από αυτό που μας διαιρεί. Εις την πραγματικότητα όσα μας διαιρούν είναι δυνατόν να λεχθεί ότι είναι εξωτερικοί ιστορικοί και ανθρώπινοι παράγοντες οι οποίοι έχουν παρεμποδίσει την επαναπροσέγγιση των εκκλησιών μας.

Σ.σ. Σύμφωνα με τον οικουμενιστή Βαρθολομαίο ο Άγιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανός, έχασε την ζωή του φονευθείς από τον Μονοφυσίτη Διόσκορο, χωρίς λόγο, και κατ΄ επέκταση η Αγία Τετάρτη Οικουμενική Σύνοδος έκανε λάθος διότι οι Μονοφυσίτες έχουν την αυτήν Χριστολογία με τους Ορθοδόξους: Βλέπε το κοινό κείμενο Ορθοδόξων και Μονοφυσιτών Σαμπεζύ-Ελβετίας 1990-91.

Συμφωνία Σαμπεζύ Ελβετίας 1990-91:

Η Μικτή Επιτροπή προτείνει άρσιν των α­ναθεμάτων «υπό των Προκαθημένων όλων των Εκκλη­σιών των δύο μερών διά της υπογραφής ειδικής εκ­κλησιαστικής πράξεως, εν τη οποία θα διακηρύσσεται υφ' εκατέρας πλευράς ότι η ετέρα είναι κατά πάντα ορ­θόδοξος», και ότι «η άρσις των αναθεμάτων πρέπει να συνεπάγεται ότι α) αποκαθίσταται αμέσως η πλήρης κοινωνία των δύο πλευρών, β) ουδεμία κατ' αλλήλων καταδίκη του παρελθόντος, συνοδική ή προσωπική, είναι πλέον ενεργός...».

----------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Κατά τήν Ε' Οἰκουμενικήν Σύνοδον, ὅποιος ἀρνεῖται ν' ἀναθεματίσῃ τούς αἱρετικούς εἶναι ὁ ἴδιος ὑπόδικος δι' ἀναθεματισμόν.

--------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης:
«ὅποιος ἤθελε συμπροσευχηθεῖ μέ ἐκεῖνον ὅπου ἀφορίσθη ἀπό τήν ὁμήγυριν, καί τήν προσευχήν τῶν πιστῶν, κἄν καί δέν ἤθελεν συμπροσευχηθῇ μέσα εἰς τήν ἐκκλησίαν, ἀλλά μέσα εἰς τόν οἶκον ὁ τοιοῦτος ἤ ἱερωμένος εἶναι ἤ λαϊκός ἄς ἀφορίζεται».
Αὐτός πού ἀποκόπτεται ἀπό τήν κοινή λατρεία, δέν εἶναι ἀποδεκτός οὔτε σέ κατ’ ἰδίαν συμπροσευχή.

«ὁ παρών Κανών (ΜΕ΄ Ἀποστολικός) διορίζει ὅτι ὅποιος Ἐπίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος, ἤ Διάκονος ἤθελε συμπροσευχηθῆ μονάχα, ἀλλ’ ὄχι καί νά συλλειτουργήση μέ αἱρετικούς ἄς ἀφορίζεται … εἰ δέ καί ἐσυγχώρησεν εἰς τούς αἱρετικούς νά ἐνεργήσουν κανένα λειτούργημα ὡσάν κληρικοί, ἄς καθαιρῆται»

Βαλσάμων:
«ὁ ἀφωρισμένῳ συνευξάμενος ὁπουδήποτε ἀφορισθήσεται, κᾂν ἐπίσκοπος ἐστι, κᾂν λαϊκός … εἰ τις οὔν μετ’ αὐτοῦ συμψάλλῃ ἐν οἴκῳ, ἤ ἐν ἀγρῷ, οὐκ αἰτιαθήσεται . ταυτόν γάρ ἐστι τό ἐν ἐκκλησίᾳ ἤ ἔξωθεν ταύτης συνεύξασθαι μετά τοῦ ἀφωρισμένου . συνομιλεῖν δέ μετά τοῦ ἀφορισμένου οὐ κωλυώμεθα»

ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΓΡΑΦΩ....
π. Γρηγόριος Ζιωγος

Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Εὐφημίας

 

Τη ΙΑ΄ (11η) Ιουλίου, μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος και Πανευφήμου ΕΥΦΗΜΙΑΣ,

ότε τον τόμον του της πίστεως όρου των εξακοσίων τριάκοντα θεοφόρων Πατέρων, των εν Χαλκηδόνι συνελθόντων, τουτέστι της αγίας και Οικουμενικής Δ΄ Συνόδου εκράτυνεν.                                                                                                                                      

Ευφημία η καλλίνικος Μάρτυς του Χριστού ήκμαζε κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού και Πρίσκου Ανθυπάτου Ρώμης, εν έτει σπη΄ (288), κατήγετο δε εκ Χαλκηδόνος, θυγάτηρ πατρός μεν Φιλόφρονος καλουμένου, μητρός δε Θεοδοσιανής. Διαβληθείσα λοιπόν  ότι ωμολόγει τον Χριστόν, ετιμωρήθη δια τροχών και πυρός, και δια πολλών άλλων βασάνων· ύστερον δοθείσα εις τα θηρία, ίνα ταύτην σπαράξωσιν, έμεινεν εξ αυτών αβλαβής. Είτα εδήχθη υπό άρκτου, προσευχηθείσα δε παρέδωκε την ψυχήν της εις χείρας Θεού εν τω θεάτρω· το δε τίμιον αυτής λείψανον απετέθη εντός θήκης και ενεταφιάσθη εις τόπον τινά πλησίον της Χαλκηδόνος, όπου παρέμεινεν επ’ αρκετούς χρόνους, ιάσεις βρύον παντοδαπάς και θαύματα άπειρα επιτελούν. Μετά παρέλευσιν δε πολλού χρόνου, όταν εξηπλώθη η ευσέβεια εις τον κόσμον, έγινε τοιούτον παράδοξον.

Μια έκτρωση που δεν έγινε

Τα πρώτα παιδιά που απέκτησε η Ευτυχία Αλεξάνδρου ήταν αγόρια, αλλά δεν επέζησαν. Κατόπιν έφερνε στη ζωή μόνο κορίτσια. 

Το 1939 μετοίκησε οικογενειακώς στο Χαρτούμ του Σουδάν. Εκεί έμεινε πάλι έγκυος, αλλά στενοχωρημένη από τις προηγούμενες εμπειρίες της αποφάσισε να κάνει έκτρωση. 
Το ίδιο βράδυ, βλέπει στον ύπνο της ένα συγκλονιστικό όνειρο: Ήταν μεγάλη Παρασκευή, κι ετοιμαζόταν να μπει στον Ορθόδοξο ναό της Ευαγγελίστριας του Χαρτούμ. Τη στιγμή εκείνη ο ιερέας, ντυμένος τα άμφιά του και κρατώντας το ιερό Ευαγγέλιο, της είπε: 
- Είσαι αμαρτωλή! 
Αμέσως η Ευτυχία γονάτισε συγκινημένη και ζήτησε συγνώμη . Τότε ο ιερέας την οδήγησε στο εσωτερικό του ναού, εκεί όπου ήταν ο επιτάφιος, και της είπε: 
- Εγώ δεν είμαι άξιος για να σε συγχωρήσω. Από δω να ζητήσεις συγνώμη. 
Γυρίζει η γυναίκα και βλέπει κοντά στον επιτάφιο την εικόνα της Παναγίας να θρηνεί. Από τα θεία μάτια Της έτρεχαν αληθινά δάκρυα. Κάποια στιγμή γυρίζει προς την Ευτυχία και της λέει: 
- Κοίταξε! Είχα ένα και το έχασα. Πρόσεξε μη χάσεις κι εσύ αυτό που κρατάς μέσα σου. 
Ύστερα ο ιερέας έβγαλε από πάνω του ένα μεγάλο σταυρό, τον πέρασε στον λαιμό της και της είπε: 
- Πρόσεξε μη χάσεις τον σταυρό που φοράς. 
Όταν ξύπνησε, έφερε με κάθε λεπτομέρεια στη μνήμη της το όνειρο. Πείστηκε με αυτό πως έπρεπε με κάθε θυσία να κρατήσει το παιδί της. 
Σε πέντε μήνες γέννησε ένα αγοράκι. Με κατάπληξη είδε αποτυπωμένο στο στέρνο του το σημείο του τιμίου σταυρού. Έταξε τότε στην Παναγία να φέρει το μικρό και να το βαφτίσει στην Τήνο. Δυστυχώς μεσολάβησε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος και αναγκάστηκε να το βαφτίσει στο Χαρτούμ. Δεν παρέλειψε όμως να το ονομάσει Ευάγγελο. 
Μεγαλώνοντας το παιδί έμαθε από τη μητέρα του την ιστορία της γεννήσεώς του και ρίζωσε μέσα του η επιθυμία να προσκυνήσει τη Μεγαλόχαρη. 
Κάποια χρονιά, στο πανηγύρι της Παναγίας, ήρθε και ο μικρός Ευάγγελος στην Τήνο, προσκυνητής με την μητέρα του. Ήθελε μάλιστα να παραμείνει όλη τη νύχτα στον ναό, γιατί επιθυμούσε και πίστευε πως θα έβλεπε την Παναγία. 
Ο μεγάλος εσπερινός είχε προχωρήσει και ο δεσπότης κήρυττε κάτω από τον κεντρικό πολυέλαιο. Ξαφνικά βλέπει ο Ευάγγελος από τον γυναικωνίτη, όπου βρισκόταν, ένα δυνατό φως που έλαμπε σαν τον ήλιο κι έπαιρνε κάποτε μια κόκκινη απόχρωση. Συγχρόνως βλέπει να πλησιάζει μία ωραία νέα γυναίκα. Είχε παράστημα ηγεμονικό, φορούσε φωτοστέφανο, και με υψωμένο το δεξί της χέρι ευλογούσε τα πλήθη…

Ἱερεῖς εἰς ἀποτεφρωτήρια!

Εἰς τὴν ἐκ­πομπὴν «Κεραία» ποὺ παρουσιάζει ἡ κ. Ρ. Βιτάλη εἰς τὸ κρατικὸν τηλεοπτικὸν μέσον εἶχε θέμα σχετικῶς μὲ τὴν ἀποτέφρωσιν. Τὸ βάρος ἐδόθη ὑπὲρ τῆς ἀποτεφρώσεως μὲ ἐξαίρεσιν τὴν παρουσίαν τοῦ Ἀρχιμ. Ἀπ. Καβαλιώτη, ὁ ὁποῖος ἐκλήθη εἰς τὴν ἐκπομπήν, διὰ νὰ ὁμιλήση περὶ τῆς θέσεως τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν ἦτο ἀπόλυτα σαφής, ἀλλὰ τὸν προέβαλαν μόνο πέντε λεπτά, εἰς τὰ ὁποῖα προφανῶς διεδραμάτισε τὸν ρόλον του καὶ τὸ μοντάζ… Ἔγιναν ὅμως ἀπὸ ἄλλους ὁμιλητὰς σπουδαῖαι ἀποκαλύψεις. Ὁ διευθυντὴς τοῦ ἀποτεφρωτηρίου τῆς Ριτσώνας ἐδήλωσεν ὅτι πολλάκις ἔχουν προσέλθει ἱερεῖς νὰ τελέσουν τρισάγιον πρὶν ἀπὸ τὴν ἀποτέφρωσιν μιᾶς σοροῦ!

--------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ποῖος «ἀρχιεπίσκοπος» καί ποίαν σημασίαν ἔχει ἄν γνωρίζῃ ἤ δέν γνωρίζῃ τά ὡς ἄνω; Ἐφόσον εἶναι σύγχρονος Ἰούδας (εἷς ἐκ τῶν πολλῶν), διατί ἀσχολεῖσθε μέ δαῦτον; Ἀποτειχισθῆτε ἄνευ ἄλλης καθυστερήσεως!

----------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Σε αυτήν την πρόταση κρύβεται η ιστορία του κόσμου

«Ταῦτά πάντα σοι δώσω, ἐὰν πεσὼν προσκυνήσῃς μοι.» Ματθ. (4, 9)
“όλα αυτά είναι ιδικά μου και θα σου τα δώσω, εάν με αναγνωρίσης ως κύριόν σου και πέσης κατά γης και με προσκυνήσης”.

H κορύφωση όλων των πειρασμών που δέχτηκε ο Κύριος από τον διάβολο – το δέλεαρ της εξουσίας.

Κατά συνέπεια αυτὀς ο πειρασμός της εξουσίας ( οικονομικής δύναμης και δόξας ) είναι ο κυρίαρχος στόχος και αξία ζωής του ανθρώπου.

Οποιος προσκυνήσει τον διάβολο θα λάβει το αντίδωρο – εξουσία. Αυτό κυριολεκτικά συμβαίνει στις μασονικές στοές, εκεί μοιράζεται απο τον διάβολο η εξουσία της γής - πολιτική και θρησκευτική - Οποιος τον προσκυνήσει θα μπορεί να συνεργαστεί μαζί του.

Ο Κύριος ήταν ξεκάθαρος απέναντι στον σατανά:

«Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· γέγραπται γάρ, Κύριον τὸν Θεόν σου προσκυνήσεις καὶ αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις» (Ματθ. 4,10).

Η απάντηση αυτή αποτελεί το αιώνιο παράδειγμα προς μίμηση για τους πιστούς όλων των αιώνων. Απάντηση ξεκάθαρη που επιφέρει ρίξη με τις αρχές και εξουσίες του αιώνος τούτου.

Για τον Άγιο Κύριλλο Ιεροσολύμων, σημείο των καιρών ότι ο Αντίχριστος έρχεται, είναι όταν φθάνουν οι κληρικοί να προδίδουν την Εκκλησία.

* Το ποιός πρόδωσε την εκκλησία το είδαμε επανειλημμένως εδω και 18 μήνες και να είστε σίγουροι οτι ακόμα δεν είδατε τίποτα.

π. Γρηγόριος Ζιωγος

Τι μας διδάσκει η Παράδοση; Ποιος ήταν Εκκλησία;

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ή ο Ιωάννης Καλέκας ο λατινόφρων;

O άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ή ο Μητροφάνης και η υπόλοιπη ιεραρχία;

Ο άγιος Μάξιμος ο ομολογητής ή όλα τα Πατριαρχεία της εποχής του;

O άγιος Κύριλλος ή ο Νεστόριος;

45 Holy Martyrs of Nikopolis, Armenia

The Forty-five Martyrs of Nikopolis contested during the reign of Licinius, in the year 315. After many torments, they were burnt alive.

Η «Νέα Εποχή» και ο διπλός Οικουμενισμός (πολιτικός και θρησκευτικός) -- π. Γεώργιος Μεταλληνός

Η ΕΠΟΧΗ μας σφραγίζεται καθοριστικὰ ἀπὸ μιὰ νέα ἱστορικὴ συγκυρία, τὴ Νέα Παγκόσμια Τάξη πραγμάτων καὶ τὴν ἀνάδυση στὸ παγκόσμιο προσκήνιο μίας νέας παγκόσμιας Μονοκρατορίας τῆς Pax Americana, πού μεταφέρει τὸν κόσμο, ἀναδρομικά, στὴν ἑνότητα τῆς Pax Romana καὶ σ᾽ ὅ,τι αὐτὴ μπορεῖ νὰ σημαίνει γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κόσμο.

Ἡ ἀνθρωπότητα ἐντάχθηκε σ' ἕνα παγκόσμιο σύστημα πολιτικῆς καὶ ἀξιῶν, πού ἐλέγχει καὶ διαμορφώνει καθολικά, μέσῳ τῆς ἑνιαιοποιημένης παιδείας καὶ τῶν κατευθυνόμενων Μ.Μ.Ε., τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν κοινωνία, ὡς πλανητικὸ ἄνθρωπο καὶ πλανητικὴ-ὁλιστική κοινωνία. Τὸ Internet-Διαδίκτυο ἰδιαίτερα, ἑνοποιεῖ τὸν κόσμο μας, τεκμηριώνοντας αὐτό, πού ἐμπεριέχει ὁ ὅρος παγκοσμιοποίηση (Globalization). Καὶ εἶναι θεμιτὸ νὰ ἐπικαλούμεθα τὸν ἐλπιδοφόρο λόγο τοῦ Χριστοῦ μας «γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμὴν (Ἰω. 10,18), τὸ ἐρώτημα ὅμως εἶναι: ὑπὸ ποῖον ποιμένα;

Τό παιδομάζωμα εἰς τά χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας

Τῆς κας Λαμπρινῆς Μαστρογιάννη, Καθηγητρίας, Θεολόγου, Μεταπτυχιακά εἰς τήν Θρησκειολογίαν καί εἰς τήν Ἐπικοινωνιακήν Θεολογίαν

Τὸ παιδομάζωμα ἦταν ἡ διαδικασία ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποία οἱ Ὀθωμανοὶ ἅρπαζαν βίαια μικρὰ παιδιά, ἀγόρια, τὰ ἀπομάκρυναν ἀπὸ τὸ οἰκογενειακό τους περιβάλλον καὶ τὰ στρατολογοῦσαν. Ὑποχρεωτικὰ τοὺς ἐπέβαλαν νὰ περάσουν ἀπὸ σκληρὴ στρατιωτικὴ ἐκπαίδευση. Παράλληλα ἐκτὸς ἀπὸ τὶς σωματικὲς κακουχίες ποὺ ὑφίσταντο τὰ παιδιά, εἶχαν νὰ ἀντιμετωπίσουν καὶ τὴν ἠθικὴ καὶ ψυχικὴ διάβρωση ποὺ ἐπιχειροῦσαν οἱ Ὀθωμανοί. Προσπαθοῦσαν δηλαδὴ οἱ κατακτητὲς νὰ ξεριζώσουν μέσα ἀπὸ τὴν ψυχὴ τῶν παιδιῶν τὶς παραδόσεις τους καὶ νὰ τὰ ἀναγκάσουν νὰ ἀποβάλουν ὅλα τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα ποὺ σχετίζονταν μὲ τὴν ἑλληνικότητά τους, τὸ ἐθνικό τους φρόνημα καὶ τὴ χριστιανικὴ πίστη τους. Ἀφοῦ τὸ πετύχαιναν αὐτό, κατόπιν τὰ ὑποχρέωναν νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τῶν ὁμοφύλων τους, ἀκόμη καὶ ἐναντίον τῶν ἴδιων τους τῶν οἰκογενειῶν.

Ἡ τακτικὴ αὐτὴ ἦταν ἕνας φόρος αἵματος ποὺ πλήρωναν οἱ χριστιανικοὶ πληθυσμοὶ καὶ ἀποτελοῦσε ὅ,τι πιὸ σκληρὸ μποροῦσε νὰ ὑποστεῖ ἕνας λαός.

''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''

 

Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, αρχίζει και τελειώνει με την επίκλησιν «Της τιμιωτέρας των Χερουβίμ…», και πάντες οι άγιοι της Εκκλησίας θεωρούν την Θεοτόκον Μαρίαν ως «μετά Θεόν, τα δευτερεία της Τριάδος έχουσαν…». Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «εμνήσθην της Θεοτόκου και εσώθη η ψυχή μου». Ο Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, ότι ο Χριστός λογίζεται δόξαν ιδικήν Tου, την δόξαν της Μητρός Aυτού. «Την Σην γαρ δόξαν ο Κτίστης, ιδίαν οιόμενος, εκπληροί τας αιτήσεις». «Ελπίδα μου, καταφυγή μου, Μητέρα μου, γράφει ο Μηνιάτης, ένα νεύμα να κάνης δι’ εμέ, εγώ είμαι σεσωσμένος. Κυρία Θεοτόκε Μαρία, όποιος εις Σε ελπίζει είναι αδύνατον να χαθή».

Τη Ι΄ (10η) Ιουλίου, μνήμη του Οσίου και θεοφόρου πατρός ημών ΑΝΤΩΝΙΟΥ του Ρώσου

ασκήσαντος μεν το πρώτον εν τω αγιωνύμω όρει του Άθω εν τω ιερώ κοινοβίω του Εσφιγμένου εν έτει 1012, ύστερον δε απελθόντος εις Ρωσίαν και ανεγείραντος εκ βάθρων την περιβόητον και περικαλλή Λαύραν εις το Κίεβον, όπου και ανεπαύθη εν Κυρίω τω 1073 έτει ζήσας έτη 90.                    

Αντώνιος ο Όσιος πατήρ ημών ήκμασεν εν έτει από κτίσεως κόσμου 6520, από δε Χριστού 1012, επί της βασιλείας Ρωμανού του Αργυροπούλου και Βλαδιμήρου του ευσεβεστάτου άρχοντος Ρωσίας εν Κιέβω κρατούντος, διαρκέσας άχρι της βασιλείας Ρωμανού Β΄ του Διογένους, ζήσας έτη ενενήκοντα, εκοιμήθη δε κατά το 6578 από κοσμοποιϊας και 1072 από της ενσάρκου του Κυρίου οικονομίας έτος. Ούτος κατά το πρώτον απαρνησάμενος τον κόσμον και ελθών εις το αγιώνυμον όρος του Άθω, έμεινεν εις την υπακοήν του Ηγουμένου της Ιεράς και παμμεγίστης σεβασμίας Μονής της επονομαζομένης του Εσφιγμένου Θεοκτίστου, λαβών δε το άγιον και αγγελικόν σχήμα των μοναχών εδόθη όλος εις άκραν υπακοήν και άσκησιν· δεξάμενος δε δια θείας αποκαλύψεως προσταγήν του Γέροντος αυτού απήλθεν εις Ρωσίαν, ίνα μεταφέρη την ευλογίαν του όρους Άθω και μεταδώση το άγιον και αγγελικόν σχήμα εις τον άρτι πιστεύσαντα λαόν, γενόμενος ούτος το τέκνον του Άθω, απαρχή και πατήρ του Μοναστικού Τάγματος των Ρώσων.

Fr. Theodoros Zisis:

"I am not sure that if God calls me tonight and I leave this life, I do not know if I will find an excuse in front of the Saints, the Confessors, the Martyrs, for this attitude that we all hold now. Heresy is overflowing, pro-Papists and pro-ecumenists are all sheep wolves among us, and we making discretions  and we dispensate. I am trying to find an excuse for myself ...

Since the Bishops commemorate the Patriarch and therefore they are also subjected to the Canon: "the one who communicates with the one who is uncommunicable, becomes uncommunicable too"; and I  commemorate my Bishop, who commemorates the Patriarch, who communes with the Pope; and you faithful, you are coming to me who I commemorate the Bishop and you have communion and accept me. Therefore, a line - this line of transgression that begins with the Patriarch, begins slowly - slowly as if they are communicable vessels, to reach as a responsibility as far as to all of us!

But who from the Christians knows these teachings? Most of the laity will say: "But, since the Patriarch does it, since the Pope does it, what is my fault?". It's your fault too! Ignorance is not justified ...

We are all responsible. The Patriarch is not only responsible. It is not only the Bishop responsible, who is silent and this kind of silence constitutes a third kind of atheism. We, the Priests, are also responsible and together with us, you are also responsible, you laity, because  you are stay with us and do not say to us: "We are leaving you".

Το φλεγόμενο κελί.

Ρώτησαν κάποτε τον αββά Παλλάδιο, πού καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη: 

-Κάνε αγάπη, πάτερ, και πες μας από ποια αιτία έγινες μοναχός; 

-Στην πατρίδα μου, απάντησε εκείνος, μισό χιλιόμετρο μακριά από το τείχος, ζούσε ένας έγκλειστος μοναχός πού λεγόταν Δαβίδ. Είχε έρθει από τη Μεσοποταμία. Ήταν πολύ ενάρετος, ελεήμων και εγκρατής. Έμεινε κλεισμένος και προσευχόμενος στο κελί του, περίπου εβδομήντα χρόνια! 

Εκείνο τον καιρό, εξ αιτίας βαρβαρικών επιδρομών, τα τείχη της Θεσσαλονίκης φυλάγονταν μέρα και νύχτα από τούς στρατιώτες. 

-------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Καλά τά λές, γέροντα, ἀλλά δύσκολη ἡ καλογερική!

Από το είδωλο στο είδωλο - του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθ. Παν. Αθηνών

 (Μυθοποίηση της απομυθεύσεως)

Όταν ο πολιτισμένος, διαφωτισμένος και απελευθερωμένος από προλήψεις και δεισιδαιμονίες άνθρωπος φέρνει στο νου του και αναλογίζεται την ωμή και πρωτόγονη ειδωλολατρία των αρχαίων προγόνων του, σκέπτεται βέβαια από ποιό χαμηλό πνευματικό επίπεδο ξεκίνησε την ανοδική προοδευτική του πορεία το ανθρώπινο πνεύμα.

Πράγματι! Η τόσο ωμή λατρεία και θεοποίηση, από το πνεύμα αυτό, άψυχης ύλης και χωρίς ζωή αντικειμένων, είναι μια πολύ ταπεινωτική αφετηρία της εξελίξεως του ανθρωπίνου πνεύματος. Η λατρεία λ.χ. των λίθων, των ξύλων, της φωτιάς, του νερού και άλλων στοιχείων της φύσεως δείχνει μια πολύ ταπεινή εξάρτηση του ανθρώπινου πνεύματος από ασήμαντα και πολύ κατώτερά του σε υπαρκτική ποιότητα στοιχεία του κόσμου τούτου.

The Holy Hieromartyr Pancratius, Bishop of Tauromenium in Sicily

This Saint, who was a contemporary of the Apostles, had Antioch as his homeland, where he was guided to the Faith of Christ by Peter, the Chief of the Apostles. Later, he came to Sicily, where he brought many to the Faith, and was finally put to death by the pagans.

Οικουμενισμός: Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν Τόπω Αγίω!

 

Αναγνώριση για το Κόσοβο – απαξίωση για την Βόρειο Ήπειρο από την ελληνική κυβέρνηση;

 Έντονη είναι τις τελευταίες ημέρες η φημολογία, η οποία τροφοδοτείται από άρθρα κορυφαίων ελληνικών ΜΜΕ τα οποία δεν έχουν διαψευσθεί ακόμα από το Υπουργείο Εξωτερικών, ότι η ελληνική κυβέρνηση προτίθεται να αναγνωρίσει το Κόσοβο.

Αδιαμφισβήτητα μία τέτοια κίνηση, εάν πραγματοποιηθεί, θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου στα Βαλκάνια, με συνέπειες και εναντίον της Ελλάδας, αφού η ίδια η Αθήνα θα δώσει με αυτό τον τρόπο διπλωματικά και πολιτικά επιχειρήματα σε όσους επιβουλεύονται την εθνική κυριαρχία και ακεραιότητα του Ελληνισμού (βλ. περιπτώσεις Κύπρου – Θράκης).

Παράλληλα, η ελληνική κυβέρνηση θα συναινέσει στην πραγμάτωση της «μεγάλης Αλβανίας», την ώρα που το καθεστώς Ράμα διεξάγει πολιτική βελούδινης εθνοκάθαρσης εις βάρος του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.

---------------------------

 Ο/Η Ανώνυμος είπε...

΄΄Ελληνική Κυβέρνηση;΄΄, από πότε; Οι άνθρωποι δηλώνουν με περισσή περιφάνεια αντινατιβιστές, φιλοκίναιδοι, φίλοι των λαθροεισβολέων, υποστηρικτές των εκτρώσεων-δολοφονίας των αγεννήτων παιδιών και υποταγμένοι στους νεοναζιστές Γερμανούς.
Αυτή δεν είναι Ελληνική Κυβέρνηση, αλλά γενίτσαροι πραγματικοί.

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ -- Αθωνικά άνθη

Φίλοι αναγνώστες μας ερωτούν τι σημαίνει ο όρος, του οποίου κάνουμε συχνά χρήση: πνευματική παράδοση. Το θέμα είναι καίριο για την απλανή πορεία της Εκκλησίας. Αποτελεί αληθινόν πνευματικόν θησαυρόν και την λυδίαν λίθον του ήθους της Ορθοδόξου Εκκλησίας, γιατί είναι συμπύκνωση της βιουμένης πνευματικής αληθείας, η σάρκωση της δογματικής διδασκαλίας. Η πνευματική παράδοση άρχισε με το πρώτο κήρυγμα των Αποστόλων, που περιελάμβανε την διδασκαλία του Κυρίου και κατόπιν συνεχίσθηκε με τις αποκαλύψεις του εν τη Εκκλησία λαλούντος αγίου Πνεύματος. Αλλά η διδασκαλία αυτή ήταν συνοπτική. Το Ευαγγέλιον αποτελεί την πλήρη διδασκαλίαν της Εκκλησίας, αλλά σε αδρές γραμμές. Το άγιον Πνεύμα όμως, με την συνεργίαν των καθαρών ψυχών, απεκάλυψε σε όλες τις διαστάσεις και σε κάθε λεπτομέρεια την εν Χριστώ πνευματικήν ζωήν. Οι άγιοι Πατέρες, σαν σκεύη του αγίου Πνεύματος, δια μέσου των μεγάλων πνευματικών αγώνων των, αποκτώντες συνεχώς πείρα, κατά τους πολέμους των με τον διάβολον, τα πάθη και τον κόσμον και γευόμενοι ποικίλως τις ενέργειες του αγίου Πνεύματος, αλλά και διδασκόμενοι μυστικώς κατά την αναλογίαν της δεκτικότητός των, της καταβολής των, της παιδείας των και των χαρισμάτων των, έγιναν διδάσκαλοι της Εκκλησίας με την καταγραφή της γνώσεως και της σοφίας των, που την παρέδωσαν στους πιστούς.

Τη Θ΄ (9η) Ιουλίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ Επισκόπου Ταυρομενίας.

Παγκράτιος ο Άγιος Ιερομάρτυς, ο Επίσκοπος Ταυρομενίας, έσχε γονείς καταγομένους από τα όρια της Αντιοχείας, οίτινες ήκμαζον κατά τον καιρόν όπου συγκατέβη ο Υιός και Λόγος του Θεού και εγένετο δια τον άνθρωπον άνθρωπος, ο φιλάνθρωπος. Ούτοι ακούσαντες τα εξαίσια θαυμάσια, τα οποία ετέλει ο Δεσπότης Χριστός εις τα Ιεροσόλυμα, μετέβησαν εκεί ομού μετά του υιού των Παγκρατίου και ακούοντες την γλυκυτάτην διδαχήν του Σωτήρος επίστευσαν εις Αυτόν και βαπτισθέντες εις το όνομα της Αγίας Τριάδος, επέστρεψαν εις τον οίκον των, αινούντες τον Κύριον. Μετά δε πολύν καιρόν, ζήσαντες ευσεβώς, ετελεύτησαν, ο δε Παγκράτιος έμεινεν εις τον οίκον των, προκόπτων εις σοφίαν και σύνεσιν και εις μελέτην των θείων Γραφών και ανάγνωσιν. Μετά δε την Ανάληψιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, κηρύττων ο Απόστολος Πέτρος εις τας πόλεις και χώρας τον λόγον του Θεού, ήλθε και εις τα μέρη του Πόντου, όπου ο Παγκράτιος υπεδέχθη αυτόν ασμένως ως Απόστολον του Σωτήρος Χριστού και εφιλοξένησε πλουσιοπαρόχως μεθ’ όλης αυτού της συνοδείας.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.