Η τελευταία πορεία του Κυρίου με τους μαθητές του στα Ιεροσόλυμα ήταν πορεία, μάλλον ανάβαση, στο μαρτύριο· στο σταυρικό πάθος με τέρμα την Ανάσταση! Ο λόγος Του προς τους μαθητές Του σαφής και ξεκάθαρος· «Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και ο υιός του ανθρώπου παραδοθήσεται τοις αρχιερεύσι… και κατακρινούσιν αυτόν θανάτω… και αποκτενούσιν αυτόν, και τη Τρίτη ημέρα αναστήσεται»! Η ψυχολογία των μαθητών, κατά την πορεία αυτή, ήταν φορτισμένη με συναισθήματα θάμβους, μπροστά στην αποφασιστική και ακτινοβολούσα ακάθεκτη διάθεση θυσίας, μορφή του Διδασκάλου, αλλά και φόβου, για τα μελλούμενα να συμβούν εκεί. Σε μια τέτοια κατάσταση αγωνίας και προβληματισμού των μαθητών, συνέβη το αναπάντεχο και γι΄ αυτό απίστευτο. Δυό μαθητές του Χριστού, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, αξιώνουν πρωτεία καθέδρας και δόξης, πλησίον, του, όπως ενόμιζαν, θριαμβευτού στα Ιεροσόλυμα Κυρίου. Φαίνεται ότι δύο, συμπορευόμενα με τη συνοδία του Κυρίου προς τα Ιεροσόλυμα, δαιμόνια, βρήκαν την ευκαιρία να πλήξουν τις καρδιές των δύο μαθητών, με τα «πεπυρωμένα βέλη» του πειρασμού της εξουσίας και της κοινωνικής προβολής! Αλλά το πειρασμικό αυτό αίτημα ήταν για τους μαθητές του Χριστού, μελλοντικούς μάρτυρες υπέρ του ονόματός Του «εν τε Ιερουσαλήμ και εν πάση τη Ιουδαία και Σαμαρεία και έως εσχάτου της γης», αποτρεπτικό κάθε διαθέσεως θυσίας και μαρτυρίου υπέρ της αληθείας του Ευαγγελίου.
π. Στυλιανός Καρπαθίου: Η Ιερά Σύνοδος εξαπατήθηκε από τον Μητροπολίτη Μεσογαίας!
----------------------------
Κατά την γνώμη μου, δεν εξαπατήθηκε κανείς!
Συνοδοιπόροι στην άρνηση της Ορθοδοξίας, συνοδοιπόροι και στην υπεράσπιση των ολετήρων Παγκοσμιοποιητών και της Νέας Τάξεως Πραγμάτων.
Και στην τελική: είναι πολλά τα λεφτά. [Βλ.επιχορηγήσεις από την Ε.Ε.]
Στήν μνήμη ενός δήθεν ιδανικού αυτόχειρα (Δ. Λιαντίνη) --- Tου ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Ο θεολογικά πανάσχετος
Λιαντίνης ήταν η προσωποποίηση τού εγωισμού. Απόδειξη, ότι προτίμησε τόν δι΄
αυτοκτονίας θάνατο. Παρένθεση, σωστά λένε ότι η τρέλα δέν πάει στά βουνά, πήγε
σ΄ αυτόν καί αυτός πήγε στά βουνά, πρός απόδειξη (φεύ) τής εσφαλμένης λαϊκής
θυμοσοφίας. Η παρένθεση κλείνει.
Δέν τού άρεσε τό αγαπήσεις τόν πλησίον σου ως σεαυτόν, επειδή αγνοούσε τό
"23 Θεὸς ἐγγίζων ἐγώ εἰμι, λέγει Κύριος, καὶ οὐχὶ Θεὸς πόρρωθεν."
(Ιερεμίας, κεφ. 23). Αυτά περί τού πολλά τιμωμένου - δήθεν ιδανικού -
αυτόχειρα.
Καί κάτι ακόμη. Απέρριπτε τήν εκ Θεού δημιουργία καί προτιμούσε τόν Δαρβίνο.
Δηλαδή, προτιμούσε ... τήν αμοιβάδα καί μετά από κάποιες αμέτρητες χιλιετίες
τόν πίθηκο, ύστερα τόν άνθρωπο ! Θαυμάστε σοφία !!
Oι φονείς τον Χριστού -- Του Φώτη Κόντογλου
«Ήδη βάπτεται κάλαμος αποφάσεως παρά κριτών αδίκων και Ιησούς δικάζεται και κατακρίνεται σταυρώ. Και πάσχει η κτίσις, εν σταυρώ καθορώσα τον Κύριον. Αλλ' ο φύσει σώματος δι' εμέ πάσχων, αγαθέ Κύριε, δόξα σοι».
Ο άνθρωπος δεν έφταξε που σκότωσε τόσους ανθρώπους, σκότωσε και τον Χριστό. Δεν τον σκότωσε κανένα θηρίο, δεν τον σκότωσε τουλάχιστον κανένας κακούργος, παρά τον σκοτώσανε οι άνθρωποι που βαστούσανε τον νόμο του Μωυσή και που περίμενε ο λαός να του δείξουνε τον δρόμο του Θεού, οι γραμματείς κ' οι φαρισαίοι. Αυτοί ήτανε κρυφοδαγκανιάρηδες σκύλοι, τυλιγμένοι με προβιά αρνίσια για να ξεγελάνε τον κόσμο. Πονηροί, υποκριτές, μαθητάδες του σατανά, που απάτησε τον Αδάμ για να τον καταπιεί, γλυκομιλώντας του και λέγοντάς του πως θα γίνει Θεός αν πορευθεί κατά τα λόγια του. Ο υποκριτής είναι ένα τέρας πιο σιχαμερό από κάθε άλλο, που κάθεται κρυμμένο στα σκοτεινά τάρταρα της ψευτιάς κι απέξω στήνει τις παγίδες του για να παραπλανέσει κανέναν αθώον άνθρωπο. Είναι εγωιστής, σκληρός, αλύπητος, φιλάργυρος, φοβιτσιάρης, αλλά αυτά τα σκεπάζει με ψεύτικη ταπείνωση, με συμπονετικά λόγια, με γλυκομιλήματα. Ο υποκριτής δεν έχει Θεό και νόμο και καμώνεται ίσα-ίσα πως φοβάται τον Θεό και τον νόμο του.
Τη ΙΣΤ΄ (16η) Απριλίου, ο Άγιος Νεομάρτυς ΜΙΧΑΗΛ ο Βουρλιώτης, ο εν Σμύρνη μαρτυρήσας εν έτει αψοβ΄ (1772), ξίφει τελειούται.
Μιχαήλ ο Άγιος Νεομάρτυς κατήγετο από τα Βουρλά της Μικράς Ασίας, ήτο δε χαλκουργός την τέχνην, νέος εις την ηλικίαν έως δέκα οκτώ ετών και ωραίος πολύ εις την όψιν. Απατηθείς δε ούτος από χαλκουργόν τινα Αγαρηνόν, ηρνήθη, φεύ! την Πίστιν του Χριστού, κατά το πρώτον Σάββατον των Νηστειών και υπηρέτει τον Αγαρηνόν με μισθόν. Όταν δε ήλθεν η Αγία Ανάστασις του Κυρίου, ακούων τους συνομηλίκους του και όλους τους Χριστιανούς να εορτάζουν την λαμπροφόρον ημέραν και να ψάλλουν με αγαλλίασιν και χαράν, εντός πανδοχείου τινός, το κοσμοπόθητον τροπάριον «Χριστός Ανέστη», ήλθεν εις αίσθησιν του κακού όπερ έπαθε και μετανοήσας καθ’ εαυτόν δια τούτο, εγκατέλειψε την υπηρεσίαν του και συνέψαλλε και αυτός μετά των άλλων το «Χριστός Ανέστη». Τούτο ακούοντες οι εκεί παρευρισκόμενοι, ημπόδιζον αυτόν λέγοντες, ότι είναι ανοίκειον εις Τούρκον να λέγη τοιούτους λόγους, οι οποίοι αρμόζουν μόνον εις τους Χριστιανούς.
ΑΓΙΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Στρατοκόποι ἀέναοι σ᾿ αὐτόν τον κόσμο ἀδιάκοπα βαδίζουμε -ἤ μᾶλλον τρέχουμε- γιά νά προλάβουμε «νά κάνουμε κάτι»· εἶναι τρομακτικά σύντομη ἡ πορεία μας. Τό νιώθουμε αὐτό ἰδιαίτερα στή γοργή ἀνακύκληση τῶν ἑορτῶν, στό γρήγορο πέρασμα ἀπό τήν προηγούμενη χρονολογία στήν ἑπόμενη. Ποιό νά ᾿ναι τό νόημα τοῦ δρόμου μας, ποιά ἡ ἀφετηρία καί ποῦ ὁριοθετεῖται τό τέρμα του; «Ἀπ᾿ το μηδέν προήλθαμε καί στό μηδέν τραβᾶμε», ἀκούγεται ὁ καημός τοῦ ὑλιστῆ, πού δέν ἀντιλαμβάνεται παρά μόνο τήν ὁριζόντια πεπερασμένη διάσταση, ἀπό τό λίκνο ὥς τό μνῆμα. Παρόμοια σκέπτονται κι ὅλοι ὅσοι δέν ἔνιωσαν τήν εὐλογία τῆς πίστεως. Γιά τόν πιστό ὅμως ἡ ζωή ἔχει εὐγενική προέλευση και προορισμό: τήν ἀληθινή ζωή, τον Δημιουργό καί Πατέρα μας. Ἀπό τήν ἀγάπη του ξεκινᾶ, στό ἔλεός του ἐκτυλίσσεται καί στήν αἰώνια δόξα τῆς βασιλείας του καταλήγει. Στήν προοπτική τῆς πίστεως παίρνει ἄλλη, αἰώνια, διάσταση ἡ τόσο μικρή, σκληρή καί πικρή ζωή μας. Γίνεται τό πολύτιμο σκαλοπάτι, πού μᾶς ἀνεβάζει στήν αἰωνιότητα.
Εγώ γαρ ειμι Κύριος ο Θεός σου ο ιώμενός σε !
Διότι εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου, που έχω την δύναμιν να σε θεραπεύω και να σε προφυλάσσω από νόσους και συμφοράς !
Έξοδος ιε : 26
TH ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ Ε΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Τη Πέμπτη της πέμπτης εβδομάδος των νηστειών, κατά την αρχαίαν παράδοσιν ψάλλομεν την Ακολουθίαν του Μεγάλου και κατανυκτικού Κανόνος.
Τον μέγιστον όντως τούτον και κατανυκτικώτατον απάντων των Κανόνων αρίστως και τεχνηέντως συνέθεσε και συνέγραψεν ο εν Αγίοις Πατήρ ημών Ανδρέας, ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης ο και Ιεροσολυμίτης καλούμενος, ο εορταζόμενος κατά την δ΄ (4ην) Ιουλίου. Ούτος πατρίδα είχε την Δαμασκόν, υπήρχε δε μέχρι του εβδόμου έτους της ηλικίας του άφωνος, θεραπευθείς δια θαύματος. Δεκατετραετής δε γενόμενος παρεδόθη από τους γονείς του εις το σχολείον, επειδή δε ήτο οξύς εις τον νουν κατεγίνετο εις τα μαθήματα με πολλήν προθυμίαν και επιμέλειαν και γυμναζόμενος με πόθον υπερβολικόν εις πάσαν μάθησιν επροχώρησε με μεγάλην σύνεσιν και εις την φιλοσοφίαν και την επιστημονικήν μελέτην των Θείων Γραφών. Αφού δε ο μακάριος ετελείωσε τας σπουδάς του, μετέβη εις τα Ιεροσόλυμα και έγινε Μοναχός οσίως και θεοφιλώς πολιτευόμενος και πολλά συγγράμματα ψυχωφελέστατα, λόγους δηλαδή και κανόνας πανηγυρικούς συγγράφων δια την Εκκλησίαν του Θεού, συν δε τούτοις και τον παρόντα Μέγαν Κανόνα εποίησεν, κατάνυξιν άπειρον αποστάζοντα, ομού δε και παρηγορίαν. Εις τον Κανόνα τούτον συνήθροισε και έθεσεν ο Άγιος όλας τας ιστορίας της Παλαιάς και Νέας Διαθήκης, αρχίζων από τον Αδάμ, έως εις αυτήν την Ανάληψιν του Χριστού και μέχρι του Αποστολικού κηρύγματος, τούτο δε το μέλος τεχνηέντως συνθέσας, προτρέπει δι’ αυτού πάσαν ψυχήν προς μίμησιν μεν των καλών, αποφυγήν δε των κακών και εις Θεόν επιστροφήν δια μετανοίας και δακρύων και πάσης αγαθής πράξεως.
Η ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
π. Δημητρίου Μπόκου
«Χαίρε δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα»
Οι Χαιρετισμοί είναι ένας μεγαλόπνοος ύμνος προς την Παναγία. Την υμνούμε με τα λαμπρότερα λόγια της ανθρώπινης γλώσσας για την ανεπανάληπτη ωραιότητα που περιβάλλει την υπέροχη μορφή της. Ανάμεσα στα πολλά εγκώμια, που ο ποιητής του Ακαθίστου Ύμνου απευθύνει στο πρόσωπό της, είναι και ο στίχος: «Χαίρε δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα».
Η Παναγία είναι ο μεγάλος πρέσβυς μας μπρος στον Θεό. Η πρεσβεία της για τον κόσμο είναι αδιάκοπη. Και ευχαρίστως ευπρόσδεκτη από τον Θεό. Σαν το ευωδιαστό θυμίαμα. Γιατί ο Θεός δέχεται τόσο ευχάριστα την πρεσβεία της Παναγίας;
Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου
3. Είναι αιρετικοί
1. Για τη περίοδο, λοιπόν,
1924 – 1935 δεν υπάρχει θέμα χαρακτηρισμού όσων συνέχισαν ν’ ακολουθούν το
Παληό ημερολόγιο, ως αιρετικών! Η κατηγορία αυτή αποδόθηκε ύστερα από 40
περίπου χρόνια 218 ! Θα πούμε, λοιπόν, λίγα λόγια, για την σοβαρότατη αυτή
κατηγορία. Όπως είπαμε προηγουμένως, η κατηγορία αυτή είναι μεταγενέστερη. Η
πάγια επίσημη θέση της Νεοημερολογιτικής Εκκλησίας, κατά την περίοδο από το
1924 μέχρι το 1935, ήταν, και είναι ακόμη, ότι όσοι αρνήθηκαν να δεχτούν το Νέο
ημερολόγιο, είναι «απείθαρχα τέκνα» της! Πολλές φορές μάλιστα Νεοημερολογίτες
Ιεράρχες τόνισαν, ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι ούτε σχισματικοί, ούτε
αιρετικοί! Και αυτό είναι σημαντικό, άσχετα για ποιούς λόγους λένε αυτά οι
Νεοημερολογίτες επίσκοποι. Γιατί, πράγματι, υπάρχει κάποια κατάκριτη
σκοπιμότητα, που λέγονται αυτά. Και η σκοπιμότητα αυτή είναι, το να στερηθούν
όσοι συνέχισαν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, την έννομη προστασία του
κράτους. Αυτό σημαίνει τα εξής: Η Ελληνική Πολιτεία, τόσο από το Σύνταγμά της,
όσο και από διεθνείς συνθήκες, που υπέγραψε, όπως είναι η Συνθήκη της Ρώμης για
τα ανθρώπινα δικαιώματα μεταξύ των οποίων είναι και το δικαίωμα της ελευθερίας
της θρησκευτικής συνειδήσεως, είναι υποχρεωμένη να παρέχει έννομη προστασία σε
κάθε γνωστή θρησκεία, σε κάθε «κοινότητα» πιστών, άσχετα αν τα μέλη της
κοινότητας αυτής, ή «εκκλησίας», είναι αιρετικοί, ή σχισματικοί. Αρκεί να μη
διασαλεύουν την δημόσια τάξη. Εάν η Νεοημερολογίτικη Εκκλησία χαρακτήριζε όσους
ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο ως «σχισματικούς», ή «αιρετικούς», η Πολιτεία θα
ήταν υποχρεωμένη να τους παρέχει έννομη προστασία τουλάχιστον όση παρέχει στις
άλλες θρησκείες και δόγματα. Στην περίπτωση αυτή δεν θα μπορούσε να γίνουν οι
διωγμοί του 1950 και να ασκούνται ποικιλότροπες πιέσεις για να διαρρεύσουν προς
τη μερίδα των Νεοημερολογιτών. Αλλά, αυτό είναι άλλο θέμα και δεν μπορούμε εδώ
να επεκταθούμε περισσότερο.
2. Στη δεκαετία του 1970 άρχισε να υποστηρίζεται από μεμονωμένους Νεοημερολογίτες η άποψη ότι τάχα όσοι ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο είναι αιρετικοί.
Τη ΙΕ΄ (15η) Απριλίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΚΡΗΣΚΕΝΤΟΣ.
Κρήσκης ο Άγιος του Χριστού Μάρτυς κατήγετο εκ των Μύρων της Λυκίας, εκ γένους λαμπρού και περιφανούς, ήτο δε κατά την ηλικίαν προβεβηκώς. Βλέπων δε εντεινομένην την ασέβειαν και αυξανομένην την θρησκείαν των ειδώλων και ότι πολλοί ήσαν οι δεδουλωμένοι εις την πλάνην και προσέφερον θυσίας εις τα άψυχα ξόανα, ζήλω θείω κινούμενος, ο μακάριος, ήλθεν εις το μέσον των ειδωλολατρών και ενουθέτει αυτούς να απέχωσι μεν από της πλάνης ταύτης, να επιστρέψωσι δε προς τον Θεόν, ο οποίος πιστεύεται υπό των Χριστιανών και είναι δημιουργός πάσης πνοής και χορηγός πάσης ζωής. Επειδή δε ο ηγεμών ωνόμασε τον Άγιον κακοδαίμονα και δυστυχή, διότι εθελουσίως ηθέλησε να δεχθή τας βασάνους, δια τούτο ο Άγιος απεκρίθη προς αυτόν, ότι το να πάσχη τις δια τον Χριστόν, τούτο φέρει ευτυχίαν και ευδαιμονίαν.
Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ. -- Αθωνικά άνθη
Ο Ελληνικός λαός είναι ένας λαός τραγικός. Ο μακραίων βίος του χαρακτηρίζεται απ’ όλα εκείνα τα στοιχεία, που συνθέτουν τας αρχαίας τραγωδίας, τα στοιχεία της αμαρτίας και της καθάρσεως, τον έλεον και την δικαίωσιν. Εγκαυχώμενοι συνήθως δια την προσφοράν μας εις τον κόσμον, λησμονούμεν τας κακίας μας. ναρκισσευόμενοι δια την πνευματικήν ακτινοβολίαν μας, παραβλέπομεν τα ελαττώματά μας. Η ιστορία μας είναι ιστορία εναλλασσομένου μεγαλείου και αθλιότητος, εξάρσεων και καταπτώσεων. Και όσον μεν ευρισκόμεθα εις την περίοδον της λατρείας των ειδώλων, ερμηνεύαμεν τας εθνικάς μας συμφοράς δια της ειμαρμένης. Όταν δε ελάβαμεν τον Χριστιανισμόν, εμάθαμεν ότι αι συμφοραί του λαού μας ήσαν παιδαγωγικαί μάστιγες προς το συμφέρον μας, παραχωρούμεναι υπό του Θεού μας, του Θεού της αγάπης. Εν τούτοις θέλομεν να το αγνοώμεν, διότι περιεπέσαμεν εις απιστίαν της Θείας Προνοίας. Και θέλομεν να ερμηνεύωμεν την ιστορίαν μας «ιστορικώς». Την εκδεχόμεθα ως μίαν σειράν εσωτερικώς αλληλενδέτων γεγονότων. Αυτός, όμως, ο τρόπος ερμηνείας είναι ο κλασσικός τρόπος της αθέου κριτικής, που δεν βλέπει τίποτε άλλο από ορατάς αιτιώδεις σχέσεις γεγονότων.
Ο βλάσφημος ψαράς
Στο πίσω Λιβάδι της Πάρου, προπαραμονή Δεκαπενταύγουστου 1931, βρίσκονταν τρεις ομάδες ψαράδων, που ψάρευαν τις νύχτες με τα γρι-γρι στο στενό μεταξύ Πάρου και Νάξου .
Εκείνη τη νύχτα η μια
ομάδα έμεινε στο μικρό λιμάνι. Οι ψαράδες το έριξαν στο πιοτό, το πιοτό έφερε
το κέφι, κι εκείνο παρεξηγήσεις και βαρειές κουβέντες. Ούτε την Παναγία δεν
σεβάστηκαν οι βλάσφημοι. Του κάκου προσπαθούσαν ο λιμενοφύλακας και ο
μαγαζάτορας του μικρού λιμανιού να τους συγκρατήσουν.
Απότομα ο ουρανός βάρυνε.
Η θάλασσα άρχισε να μουγγρίζει. Σε μισή ώρα το κύμα σηκώθηκε βουνό,
παρασύροντας το ψαροκάικο και τις βάρκες με τις λάμπες, μέχρι που τις πέταξε
σπασμένες στη στεριά. Κατόπιν η θάλασσα γαλήνεψε, κι ένα καΐκι από τη Νάξο
φάνηκε να μπαίνει στο λιμανάκι. Ο καπετάνιος του, απόρησε βλέποντας τα
συντρίμμια στη στεριά.
- Πώς έγινε αυτό; ρώτησε.
Εγώ ταξίδευα με θάλασσα γυαλί!
- Ήταν θαύμα της Παναγίας,
εξήγησε ένας από τους ψαράδες του γρι-γρι.
Τέκνα υπακοής εσμέν....
Στον Κανόνα Α΄ της 7ης Οικουμενικής Συνόδου διαβάζουμε: «Ημείς τοιγαρούν πατρώοις νόμοις επόμενοι παρά του ενός Πνεύματος λαβόντες χάριν ακαινοτομήτως και αμειώτως πάντα τα της Εκκλησίας εφυλάξαμεν, καθώς αι Άγιαι Οικουμενικαί εξ Σύνοδοι παραδεδώκασι και όσα είασαν τιμάσθαι εν τη Καθολική Εκκλησία αποδεχόμεθα δίχα πάσης αμφιβολίας».
Όσοι Ορθόδοξοι ζητούν την εφαρμογή του 15ου κανόνας
της Α-Β Συνόδου, δεν είναι ούτε πλανεμένοι, ούτε εκτός Εκκλησίας, ούτε
ανυπάκουοι.
«Τέκνα υπακοής εσμέν και εγκαυχώμεθα εν προσώπω της Μητρός τη παραδόσει της
Καθολικής Εκκλησίας».
(Κανών Α΄ της 7ης Οικουμενικής Συνόδου)
«Δος αίμα και λάβε πνεύμα» - του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθ. Θεολογικής Παν. Αθηνών
Οι υπηρεσίες της σύγχρονης ψυχολογίας στην βελτίωση των όρων της ζωής του ανθρώπου είναι ασφαλώς όχι απλώς αξιόλογες αλλά και επαινετές. Η ευρεία διάδοση των ψυχολογικών γνώσεων συνετέλεσε και συντελεί στην κατανόηση του ανθρώπου από τον άνθρωπο σε όλες τις εκδηλώσεις του και τις μορφές ή τους τομείς της ζωής του. Η συνεχώς σωρευμένη ψυχολογική εμπειρία, από τη μεθοδική έρευνα ή το αυθόρμητο και τυχαίο ψυχολογικό γεγονός, τίθεται συνεχώς στην υπηρεσία της βελτιώσεως και εξομαλύνσεως της καθημερινής ζωής του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει ότι η πορεία της ζωής του ανθρώπου διαποτίζεται συνεχώς από το πνεύμα της ψυχολογίας «για ένα καλύτερο σήμερα»! Ό,τι είναι ψυχολογικό, είναι χρήσιμο σαν δείκτης ζωής, Ενώ κάθε «αψυχολόγητο» θεωρείται σαν κάτι σχεδόν … απάνθρωπο!
Η τάση αυτή να «ψυχολογοποιούμε» την ύπαρξη και τη δράση του ανθρώπου είναι πολύ χρήσιμη, αλλά. .. μέχρις ενός σημείου! Πέρα από αυτό το σημείο αρχίζει η κατάχρηση του πνεύματος της ψυχολογίας. Οι επιστήμονες στην περίπτωση αυτή μιλούν για «ψυχολογιαρχία» (Psychologismus). Σύμφωνα με την τάση αυτή, στην περιοχή της επιστημονικής ψυχολογικής ερεύνης, τα πάντα ανάγονται σε ψυχολογικά αίτια και άγονται σε ψυχολογικούς σκοπούς.
Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου
2. Είναι «εκτός Εκκλησίας»
1. Ισχυρίζονται ακόμα οι Νεοημερολογίτες, ότι όσοι συνέχισαν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο είναι «εκτός Εκκλησίας»! Αποσχίστηκαν από την Εκκλησία! Επομένως, επειδή είναι «εκτός Εκκλησίας», δεν έχουν «αποστολική διαδοχή»! Και αφού δεν έχουν «αποστολική διαδοχή», λένε, ότι δεν έχουν ιερωσύνη και χάρη στα μυστήριά τους, γιατί «εκτός Εκκλησίας» δεν επενεργεί το Άγιο Πνεύμα. α. Η απάντηση στον ισχυρισμό αυτό των Νεοημερολογιτών εξαρτάται από το ποια μερίδα, που χωρίστηκαν οι πιστοί στις 10 Μαρτίου το 1924, είναι η «Εκκλησία του Χριστού». Εάν «Εκκλησία του Χριστού» είναι οι Νεοημερολογίτες, τότε όσοι συνέχισαν ν’ ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, αναγκαστικά είναι «εκτός Εκκλησίας», χωρίς ιερωσύνη και χάρη μυστηρίων! Εάν όμως, «Εκκλησία του Χριστού» είναι όσοι ακολουθούν το Παληό ημερολόγιο, τότε αναγκαστικά οι Νεοημερολογίτες είναι «εκτός Εκκλησίας», χωρίς ιερωσύνη και χάρη μυστηρίων! Γιατί, όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος αυτοί οι οποίοι αποστατούν από την Εκκλησία, δεν έχουν πια τη χάρη του αγίου Πνεύματος, γιατί σταματά η μετάδοσή της, επειδή διακόπτεται η αποστολική διαδοχή.
''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''
Η πάντιμος
των Ορθοδόξων Παράδοση, μας διδάσκει, ότι η Αειπάρθενος Κόρη ευρέθη η μόνη καθαρά
και άμωμος, ώστε να σαρκωθή εξ Αυτής ο πάσης επέκεινα καθαρότητος Υιός και Λόγος
του Θεού. Είναι Ναός του Υψίστου υγιασμένος πρώτα με την προσωπικήν Της αγιότητα
και αρετήν και ύστερα με την επιφοίτησιν της αγιαστικής δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος.
Κάθε άλλη υπερτίμηση ή υποτίμηση της Ορθοδόξου αυτής θεωρήσεως αποτελεί ασέβεια
και βλασφημία στο πρόσωπό Της και οδηγεί σε αίρεση και πλάνη.
Τη ΙΔ΄ (14η) Απριλίου, μνήμη του Αγίου Νέου Μάρτυρος ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ του Πελοποννησίου, αθλήσαντος εν έτει αωγ΄ (1803).
Δημήτριος ο νεοφανής Μάρτυς του Χριστού κατήγετο από την Πελοπόννησον εκ χωρίου τινός της Αρκαδίας Λιγούδιστα καλούμενον, υιός ων Χριστιανών γονέων. Ο πατήρ αυτού ωνομάζετο Ηλίας, η δε μήτηρ του απέθανεν, ότε ο Άγιος ήτο ακόμη βρέφος μικρόν και δεν την εγνώρισε καθόλου, είχε δε και αδελφόν μεγαλύτερον. Ο πατήρ του, μετά τον θάνατον της πρώτης του συζύγου, έλαβε και δευτέραν τοιαύτην, η οποία, καθό μητρυιά, όχι μόνον δεν είχε καμμίαν επιμέλειαν δια τους προγονούς της, αλλ’ όλως αντιθέτως, εφέρετο ως μητρυιά. Όθεν, στενοχωρημένοι οι παίδες από την πτωχείαν και περιφρονημένοι και μεμισημένοι από την μητρυιάν, ανεχώρησαν εκείθεν και ο μεν πρώτος αδελφός μετέβη εις την Τρίπολιν και έγινεν υπηρέτης εις τουρκικήν τινά οικογένειαν, ο δε Δημήτριος προσεκολλήθη εις τινας κτίστας, οι οποίοι κατά το σύνηθες εις αυτούς περιεπάτουν από τόπου εις τόπον δια να κτίζουν οικοδομάς. Όθεν μετά καιρόν ήλθον και εις την Τρίπολιν, έχοντες μαζί των και τον Δημήτριον, όστις συνανεστρέφετο εκεί με τουρκόπαιδας.
Η επίδραση του φόβου στην επιδείνωση των ασθενών Covid-19
Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής ΑΠΘ,
Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων (ΠΕΘ)
Η επίδραση του φόβου στην επιδείνωση των ασθενών Covid-19
Είναι γνωστό στον ιατρικό κόσμο ότι, όταν ένα άτομο βιώνει συχνά φόβο, τότε είναι δυνατόν να επέλθει κατάρρευση της ομοιόστασης του οργανισμού και να αυξηθεί η ευπάθειά του στις ασθένειες.
Ο λόγος που οι προσβαλλόμενοι από Κορωναϊό, πηγαίνουν στο Νοσοκομείο, με ήδη πληγωμένο και μειωμένο από τον φόβο το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού τους, φαίνεται ότι είναι ο μακροχρόνιος αποκλεισμός τους στο σπίτι και ο συνεχής βομβαρδισμός τους με τον φόβο και την καθημερινή τρομοκρατία που ασκούν τα ΜΜΕ ως προς το τι θα επακολουθήσει για όποιον νοσήσει!
Αρχιεπίσκοπος Ἀβέρκιος :
(Ἀπὸ τὸν Χαιρετιστήριο Λόγο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Συρακουσῶν καὶ Ἁγίας Τριάδος Ἀβερκίου πρὸς τὸν Φιλάρετο Πρωθιεράρχη τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἐν Διασπορᾷ – 1/14-12-1967).
«Διανύουμε μία τρομερὴ περίοδο. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνο ἐπειδὴ οἱ δυνάμεις τοῦ παγκόσμιου κακοῦ κερδίζουν ὅλο καὶ μεγαλύτερο ἔδαφος στὸν κόσμο, ἀλλά ἀκόμα περισσότερο, ἐπειδή – τρομερό να το λέει κανείς! – πολλοὶ ὑψηλόβαθμοι ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ διεξάγουν μία πραγματικὴ προδοσία τῆς ἱερῆς μας Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Μία ἐντελῶς νέα ἐποχή στὸν Χριστιανισμὸ διακηρύσσεται. Σκέφτονται νὰ δημιουργήσουν νέα ἐκκλησία στὴν ὁποία ὄχι μόνο ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι πρέπει νὰ μετέχουν, ἀλλὰ καὶ οἱ ἑτερόδοξοι, καὶ ἀκόμη καὶ οἱ Μουσουλμάνοι, οἱ Ἑβραίοι καὶ οἱ εἰδωλολάτρες. Μιλᾶνε ἐπίσης καὶ γιὰ κάποιου εἴδους «διάλογο» μὲ τοὺς ἄθεους! Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἀντὶ τῆς ἀληθινῆς Πίστεως καὶ τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας, μία ψεύτικη πίστη ἤ, κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ μεγάλου μας πνευματοφόρου λύχνου, Ἐπισκόπου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου, μία δαιμονικὴ πίστη καὶ μία ψεύτικη ἐκκλησία, ἑτοιμάζεται νὰ ἀνατείλει. Καὶ εἶναι σὲ αὐτὲς τὶς φοβερὲς στιγμές, ποὺ θέλουμε νὰ δοῦμε στὸ πρόσωπό σας τὸν σταθερὸ καὶ ἀκλόνητο πνευματικὸ ἡγέτη μας, ποὺ θὰ μᾶς ἐμπνέει ὅλους στὸν ἱερὸ Ἀγῶνα – τὴν ἱερὴ μάχη – γιὰ τὴν ἀληθινὴ Πίστη καὶ τὴν ἀληθινὴ Ἐκκλησία ἐναντίον αὐτῆς τῆς ψεύτικης πίστεως καὶ ψεύτικης ἐκκλησίας. Αὐτὸ εἶναι ὅ,τι θέλουμε! .. Καὶ μόνο αὐτό!»