Πρόσωπο και προσωπείο. Η Ουνία χθες και σήμερα,
Η Ουνία στην Ελλάδα -- π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός
Τέσσερις ΜΚΟ κατηγορούνται για συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης και για κατασκοπεία
Επί χρόνια αλώνιζαν οι τέσσερις γερμανικές μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι οποίες είχαν σκοπό την διακίνηση παράτυπων μεταναστών ακόμα και την κατασκοπεία εις βάρος της χώρας μας. Το θλιβερό είναι ότι το Ελληνικό κράτος παρείχε υλική αλλά και οικονομική στήριξη αυτών.
Τέσσερις γερμανικές μη κυβερνητικές οργανώσεις, ένα καλά οργανωμένο, πολυδαίδαλο σύστημα διακίνησης παράνομων μεταναστών από τα τουρκικά παράλια στη Λέσβο και ένα σκάφος-«στρατηγείο». Η πολύμηνη έρευνα της ΕΛ.ΑΣ. και της ΕΥΠ κατέληξε στην αποκάλυψη (εδώ) του επικίνδυνου για την εθνική ασφάλεια ρόλου των τεσσάρων ΜΚΟ στη Λέσβο και στον σχηματισμό δικογραφίας σε βάρος 35 προσώπων.
Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου
2. Η 10η Μαρτίου 1924
Τη Ζ΄ (7η) Απριλίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΚΑΛΛΙΟΠΙΟΥ.
Καλλιόπιος ο Άγιος του Χριστού Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπστ΄ - τε΄ (286 – 305), υιός μεν υπάρχων Θεοκλείας, η οποία ήτο δεδιδαγμένη την του Χριστού Πίστιν, καταγόμενος δε εκ Πέργης της Παμφυλίας. Ανατραφείς λοιπόν ούτος ευσεβώς παρά της μητρός του, εμελέτησε καλώς τας θείας Γραφάς, όταν δε εκινήθη ο κατά των Χριστιανών διωγμός υπό του Μαξιμιανού, τότε και ο γενναίος ούτος αγωνιστής ενδυναμωθείς τω πνεύματι και ακολουθών εις τας συμβουλάς της μητρός του, η οποία τον συνεβούλευε να αποθάνη δια τον Χριστόν με Μαρτύριον, προσήλθεν αυτόκλητος εις τον ηγεμόνα Μάξιμον, όστις διέτριβεν εις την εν τη Γαλατία Πομπηϊούπολιν, ήτις ωνομάσθη ούτως εκ του μεγάλου Πομπηϊου, του πέριξ ταύτης νικήσαντος τον Μιθριδάτην και η οποία το πάλαι εκαλείτο Ευπατορία.
Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.
Η αποσύνδεση της χριστιανικής ζωής από την Εκκλησία, που σημειώθηκε κατά τους νεώτερους χρόνους, παραμόρφωσε τον Χριστιανισμό και ευνόησε την εκκοσμίκευση. Κι επειδή η εκκοσμίκευση καθιερώθηκε και εμπεδόθηκε πρώτα στην Δύση, για να διαδοθεί ως εισαγόμενη και στην Ανατολή, η υπεροχή των δυτικών στην κατάσταση αυτή ήταν ευνόητη. Γι αὐτό οι εκκοσμικευόμενες κοινωνίες της Ανατολής είναι φυσικό να μειονεκτούν απέναντι στις εκκοσμικευμένες κοινωνίες της Δύσεως και να χρειάζονται να τις ακολουθούν διαρκώς ως ουραγοί κατευθυνόμενοι σε αδιέξοδο. Περιφρονήσαμε τις αυθεντικές μας ρίζες, απαρνηθήκαμε τον πνευματικό μας πλούτο, λησμονήσαμε τον υπερβατικό προσανατολισμό μας και θελήσαμε να εκσυγχρονιστούμε περπατώντας ξιπόλητοι στα αγκάθια της εκκοσμικεύσεως.
H Πίστις του λαού μας την Μεγάλην Εβδομάδα --- του Φώτη Κόντογλου
«Εκείνοι οι απλοϊκοί άνθρωποι, εκείνα τα αγράμματα γεροντάκια και οι γριούλες, που τη Σαρακοστή και τη Μεγάλη Βδομάδα βρίσκονται όλη μέρα στην εκκλησία, ζήσανε από τα μικρά τους χρόνια εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου και καταλάβανε αυτό το χαροποιόν πένθος, που δεν το καταλάβανε, αλίμονο, οι σπουδαγμένοι μας, που θέλουνε να τους διδάξουμε, αντί να διδαχθούνε απ΄ αυτούς. Τώρα τις μέρες της Σαρακοστής, της Μεγάλης Βδομάδας και του Πάσχα πορεύονται μαζί με τον Χριστό, ακολουθάνε ολοένα από πίσω του, αληθινά, όχι φανταστικά, ακούγοντάς Τον να λέγη: «Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και παραδοθήσεται ο Υιός του ανθρώπου, καθώς γέγραπται περί αυτού». Μαζί Του βρίσκονται στο Μυστικό Δείπνο και δακρύζουνε από τα λόγια Του, μαζί Του πάνε στο πραιτώριο και στον Πιλάτο, μαζί Του ραπίζονται, μαζί Του μαστιγώνονται, μαζί Του εμπαίζονται, μαζί Του σταυρώνονται, μαζί Του θάβονται, μαζί Του ανασταίνονται. Τα μάτια τους γίνονται βρύσες και τρέχουνε, μα αυτά τα δάκρυα δεν είναι δάκρυα της απελπισίας, αλλά της ελπίδας και της βεβαιότητας πως μ΄ αυτά ποτίζεται το ολόδροσο κι αμάραντο δέντρο της αληθινής χαράς, της χαράς της Αναστάσεως. Αυτό γίνεται κάθε χρόνο. Ω! Πόσο αληθινή πίστι είναι η ορθόδοξη πίστι του λαού μας!»
Η αλλαγή του ημερολογίου έγινε για να ενωθεί (υποταχθεί δηλαδή) η Ορθοδοξία στον Παπισμό. -- Γράφει ο κ. Χαρίλαος Ι. Στουραΐτης, Θεολόγος
Τα όσα αναφέρει ο αποθανών Σακαρέλλος για την ανοιξιάτικη ισημερία δεν είναι αληθή. Το σχετικό δε απόσπασμα εκ του Πηδαλίου, είναι προϊόν παπικής προελεύσεως, με σκοπό να δικαιολογήσει την καταδικασμένη και αναθεματισμένη υπό των Πανορθοδόξων Συνόδων του 16ου αιώνος, καινοτομία-αλλαγή του Ημερολογίου. Πως είναι δυνατόν να έχει πέσει η ισημερία και αυτή σήμερα να συνεχίζει να γίνεται στις 7-8 Μαρτίου Ιουλιανού Ημερολογίου; Και διατί η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος θέσπισε ως κατώτατον όριο του Πάσχα την 22α Μαρτίου και ως ανώτατον την 25η Απριλίου; [όρος που δεν τηρείται στον νέο ημερολόγιο]. Παραθέτω την σχετική ανάλυση, ώστε να γίνει κατανοητό, ότι η εαρινή ισημερία ευρίσκεται εκεί που την έθεσε ο Δημιουργός, στις 7-8 Μαρτίου Ιουλιανού Ημερολογίου. Ως γνωστόν, τα όρια που έθεσε η Α' Οικουμενική Σύνοδος για τον εορτασμό του Πάσχα είναι από 22 Μαρτίου μέχρι 25 Απριλίου. Λένε με το νέο πως το Πάσχα εορτάζεται την Κυριακή που ακολουθεί την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία (δηλαδή αν στις 21 Μαρτίου είναι πανσέληνος και ημέρα Σάββατο τότε το Πάσχα είναι την Κυριακή 22 Μαρτίου, το κατώτατο όριο, άρα χρησιμοποιούν το "διορθωμένο Ιουλιανό"). Εμείς λέμε ότι εορτάζεται την Κυριακή μετά την πρώτη ΕΑΡΙΝΗ πανσέληνο (δηλαδή της πανσελήνου του πρώτου φεγγαριού που θα γεννηθεί μετά την εαρινή ισημερία).
-----------------------------
ΧΣ: «Το σχετικό δε απόσπασμα εκ του Πηδαλίου, είναι προϊόν παπικής προελεύσεως, με σκοπό να δικαιολογήσει την καταδικασμένη και αναθεματισμένη υπό των Πανορθοδόξων Συνόδων του 16ου αιώνος, καινοτομία-αλλαγή του Ημερολογίου. Πως είναι δυνατόν να έχει πέσει η ισημερία και αυτή σήμερα να συνεχίζει να γίνεται στις 7-8 Μαρτίου Ιουλιανού Ημερολογίου;»
Σχόλιον: Δέν μοῦ ἀρέσει νά ἐμπλέκωμαι σέ συζητήσεις πού ἀνάγουν τό ἡμερολογιακόν ζήτημα εἰς ἀστρονομικόν θέμα, ἐνῷ στήν πραγματικότητα εἶναι ἀκραιφνῶς δογματικόν, ὅπως ἀναφέρει καί ὁ τίτλος τοῦ παρόντος ἄρθρου. Ὡστόσον, ὅταν οἱ συνεχισταί τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως, χλευαζόμενοι ὡς «Παλαιοημερολογῖται», λέγουν καί γράφουν ἀνακρίβειες καί πράττουν ἄτοπα, τότε δίδουν λαβήν εἰς τό οἰκουμενιστικόν στρατόπεδον νά ἐμφανίζωνται ὅτι αὐτοί κατέχουν τήν Ἀλήθειαν καί ἄρα δικαίως χλευάζουν τούς «Παλαιοημερολογῖτας» ὡς «ἀγραμμάτους», «σχισματικούς» κ.λπ. Ἐν προκειμένῳ, ὅλοι οἱ ἐρευνηταί οἱ ἀσχοληθέντες μέ τό θέμα γράφουν ὅτι ὄντως ἡ ἐαρινή ἰσημερία ἔπεσε ἀπό τήν 21ην Μαρτίου, πού ἦτο κατά τήν Α' Οἰκουμενικήν Σύνοδον (325 μ.Χ.), στήν 8ην Μαρτίου (Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης) καί ἐσχάτως στήν 7ην Μαρτίου μέ τό Ἰουλιανόν Ἡμερολόγιον (Ν. Μάννης), ἐπειδή τό Ἰουλ. Ἡμερολόγιον «χάνει» κάποια λεπτά κάθε χρόνο. Πολλοί ἐρευνηταί ἀναφέρουν μάλιστα ὅτι οἱ Πατέρες τῆς Α' Οἰκ. Συνόδου εἶχον ὑπ' ὄψιν των αὐτήν τήν ἀνακρίβειαν τοῦ Ἰουλ. Ἡμερολογίου. Συνεπῶς, ποῦ στηρίζει ὁ κ. Στουραΐτης τόν ἰσχυρισμόν του, ὅτι ἡ ὡς ἄνω πτῶσις τῆς ἰσημερίας εἶναι δῆθεν ψεύδη τοῦ Πηδαλίου, διότι αὐτό δέν εἶναι δῆθεν δυνατόν;
------------------------
Κε Στουραΐτη, μελετῶ τό ἡμερολογιακόν ζήτημα ἀπό τό 1998. Οὐδείς ἀπό τούς συγγραφεῖς πού ἔχω διαβάσει ἀμφισβητεῖ τούς τέσσερας ὅρους πού ἔθεσεν ἡ Α' Οἰκ. Σύνοδος διά τόν καθορισμόν τῆς ἡμερομηνίας τοῦ Ἁγίου Πάσχα, ὅπως ἀκριβῶς αὐτοί περιγράφονται στην σελ. 8 τοῦ ἱεροῦ Πηδαλίου, στήν ὑποσημείωσιν 1 τοῦ Ζ' Ἀποστολικοῦ Κανόνος. Στούς 4 αὐτούς ὅρους ΔΕΝ περιλαμβάνεται καί ὁ ὅρος τό Πάσχα νά ἑορτάζεται ἀπό 22-3 μέχρι 25-4. Οὔτε θά μποροῦσε, βεβαίως, νά περιλαμβάνεται, ἐφόσον ὡς καθοριστικός ὅρος ἐτέθη ἡ ἐαρινή ἰσημερία, ἡ ὁποία, ὅπως ἔγραψα καί χθές, πέφτει, ἄρα δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρχουν τά ὡς ἄνω σταθερά ὅρια ἡμερομηνιῶν. Τά ὅρια αὐτά ἀναφέρουν, βεβαίως, καί ἄλλοι συγγραφεῖς, ἀλλ' οὐδείς ἐξ αὐτῶν ἔγραψεν ὅτι ἀποτελοῦν ὅρον τῆς Α' Οἰκ. Ἁπλούστατα, μέ τά μέχρι τοῦδε δεδομένα, τά ὡς ἄνω ὅρια ἀπορρέουν ἀπό τούς 4 ὅρους. Εἶσθε ὁ πρῶτος πού ἰσχυρίζεται ὅτι τό διάστημα ἀπό 22-3 μέχρι 25-4 ἀποτελεῖ ὅρον τῆς Α' Οἰκ. καί ἑπομένως τό Πηδάλιον, πού δέν περιλαμβάνει αὐτόν τόν «ὅρον», δῆθεν ψεύδεται. Ὅπως ἔγραψα καί χθές, ἡ ἀστρονομική διάστασις τοῦ θέματος οὐδέποτε μέ εἵλκυσε νά τήν μελετήσω, διότι ἔχω πεισθῆ πρό πολλοῦ ὅτι τό θέμα εἶναι δογματικόν. Αὐτή εἶναι ἡ πτυχή τοῦ προβλήματος πού οἱ τοῦ στρατοπέδου τῶν Οἰκουμενιστῶν ΔΕΝ δύνανται ν' ἀντιμετωπίσουν σοβαρῶς, παρά μόνον μέ διαστροφές τῆς ἀληθείας. Δῶστε τους, λοιπόν, καί ἄλλην τροφήν μέ τίς ἀνακρίβειες πού γράφετε, ὅπως τούς δώσατε καί μέ τό ἀνούσιον σχίσμα πού κάνατε τό 1937. Γιά μένα, ὅπως ἔχω γράψει πολλές φορές, οἱ Ματθαιϊσταί φέρουν τήν ἰδίαν εὐθύνην μέ τούς Οἰκουμενιστάς διά τό σημερινόν χάλι πού ἐπικρατεῖ στήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Δέν ἐπανέρχομαι, διότι δέν ἐπιθυμῶ νά ὑποβιβάσω ἕν δογματικόν ζήτημα εἰς ἀστρονομικόν.
Το Πορτραίτο της Παναγίας δια χειρός Αποστόλου Παύλου --- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Καθηγητού Α.Π.Θ.
Δίπλα στο πρόσωπο του Υιού και Λόγου του Θεού, που ευδόκησε να δανεισθεί τη σάρκα της και να μπει στην ιστορία ως ο Μονογενής Υιός της Παρθένου, η Παναγία Μητέρα του Κυρίου κατέχει μία θέση μοναδική. Ανάμεσα στην υπερτίμηση των παπικών, που σχεδόν θεοποίησαν τη σεμνή κόρη της Ναζαρέτ, και στην υποτίμηση των προτεσταντών, που τη θεωρούν ως μία απλή γυναίκα, σύζυγο του Ιωσήφ, στέκει η ορθόδοξη πίστη μας. Εδώ η Θεοτόκος απολαμβάνει την πρέπουσα τιμή. Το πρόσωπό της αναδεικνύεται κριτήριο ορθοδοξίας, καθοριστικό για τη διατύπωση των δογματικών όρων. Ζωντανή κι αγαπημένη η μορφή της στις καρδιές των πιστών εκπληρώνει ανά τους αιώνες την προφητική διαβεβαίωση της ίδιας· «από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (Λουκ. 1: 48). Πλήθος οι γιορτές προς τιμήν της, αγκαλιάζουν όλα τα γεγονότα της ζωής της, από τη σύλληψη ως την κοίμησή της.
Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου
1. Το ημερολόγιο δεν είναι μόνο αστρονομικό ζήτημα
Το ημερολόγιο είναι
πρώτιστα ζήτημα αστρονομικό. Για την Εκκλησία όμως, αφότου πάνω σ’ αυτό
οικοδόμησε το εορτολόγιο και το Πασχάλιό της, απόκτησε εκκλησιαστική σημασία.
Γι’ αυτό την Εκκλησία δεν την ενδιαφέρει το ημερολόγιο από πλευράς αστρονομικής. Την πλευρά αυτή την αφήνει στους αστρονόμους. Την ενδιαφέρει το
ημερολόγιο, μόνο από την εκκλησιαστική του πλευρά. Ας δούμε όμως τα δύο
ημερολόγια, για τα οποία δημιουργήθηκε ζήτημα στην Εκκλησία.
Α. Το Ιουλιανό ημερολόγιο
και το Πασχάλιο
1. Το ημερολόγιο αυτό πήρε το όνομά του από τον αυτοκράτορα της Ρώμης Ιούλιο Καίσαρα. Αυτός, το 45 π.Χ. το επέβαλε στο Ρωμαϊκό κράτος. Το εφεύρε ο Έλληνας αστρονόμος Σωσιγένης από την Αλεξάνδρεια. Ήταν το τελειότερο ημερολόγιο για την εποχή εκείνη. Δεν ήταν όμως και το τέλειο, γιατί κάθε 128 χρόνια έχανε και μία μέρα. Αυτό έχει σημασία για την ημερομηνία της εαρινής ισημερίας. Ενώ δηλ. το 45 π.Χ., που επεβλήθη το ημερολόγιο αυτό στο ρωμαϊκό κράτος, η εαρινή ισημερία συνέπιπτε στις 23 Μαρτίου, 170 μετά από 128 χρόνια η ισημερία αυτή, κατέβηκε στις 22 Μαρτίου. Αυτό εννοούμε όταν λέμε χάνει μία μέρα κάθε 128 χρόνια. Το έτος 325, που συγκλήθηκε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος η εαρινή ισημερία κατέβηκε στις 21 Μαρτίου. Η Εκκλησία των πρώτων χριστιανικών χρόνων αναπτύχθηκε μέσα στο ρωμαϊκό κράτος, που ίσχυε το Ιουλιανό ημερολόγιο. Πάνω σ’ αυτό καθόρισε το «εορτολόγιό» της. Οι γιορτές της ήταν οι επέτειοι της άθλησης των μαρτύρων, της μνήμης των οσίων της και κυρίως ο γιορτασμός του Πάσχα . Επίσης, και ορισμένα άλλα ιστορικά γεγονότα απ’ τη ζωή του Χριστού και της Εκκλησίας.
Αλύτρωτος Ελληνισμός -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Μεσούσης της άνυδρης βιούμενης πραγματικότητας, της επιβαλλομένης υγειονομικής δικτατορίας, με όλες τις καχεξίες και αστοχίες, κατά τον εορτασμό της 25ης Μαρτρίου, η κυβέρνησις συνθηκολογώντας με τους εθνομηδενιστές και τα έμμισθα ακροβολισμένα φερέφωνα της αποδόμησης του έθνους, λεηλασίας της ζώσης Ορθοδόξου παραδόσεως (Μεγάλης Ιδέας), παραχαράξεως της ιστορίας, κατακρεουργήσεως της Ελληνικής γλώσσης, απαγόρευσε ρητώς τις δημόσιες συναθροίσεις, εκμηδενίζοντας τον πυρήνα του Θεμελιώδους δικαιώματος του συναθροίζεσθαι το οποίο κατοχυρώνεται ρητώς εις το άρθρο 11 του Συντάγματος συμπληρώνοντας το δικαίωμα της ελευθερίας εκφράσεως κατά το άρθρο 14 παρ. 1 του Συντάγματος, αλλά και του σύστοιχου άρθρου 11, της ανυπερθέτως, υπερνομοθετικής ισχύος κατά το άρθρο 28 του Συντάγματος, συνελόντι ειπείν, της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως του δικαιώματος ανθρώπου ( ήτοι, το δικαίωμα «συνέρχεσθαι και συνετερίζεσθαι» κατά την Ε.Σ.Δ.Α όπου κυρώθηκε από την Ελλάδα δια του ν.δ 53/74).
Η «αυθεντία» της κυβερνήσεως, συρόμενη από τον συρφετό του πολιτισμικού Μαρξισμού, του εθνομηδενισμού και των λοιπών κεκαλυμμένων υποζυγίων των υπερεθνικών διευθυντηρίων, περιφρόνησε ιταμώς την αυξημένη τυπική ισχύ του Συντάγματος κατά κατάφωρη παραβίαση, μεταξύ άλλων της αρχής της ισότιμης μεταχειρίσεως και της αναλογικότητας (άρθρα 4 και 25 του Συντάγματος), την στιγμή την οποία επέτρεψε ευθαρσώς την διεξαγωγή συναθροίσεων, μόνον το μήνα Φεβρουάριο –καθ’ ομολογίαν της- έλαβαν χώρα απρόσκοπτα 632 πορείες ανά την επικράτεια, αναιρώντας εαυτώ περί των δρακόντειων μέτρων περί της πανδημίας.
Τη ΣΤ΄ (6η) Απριλίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΕΥΤΥΧΙΟΥ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.
Ευτύχιος ο μέγας άνθρωπος του Θεού και λαμπρός Αρχιερεύς έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Ιουστινιανού Α΄ του μεγάλου, βασιλεύσαντος κατά τα έτη φκζ΄- φξε΄ (527 – 565), κατήγετο δε εκ χωρίου της Φρυγίας καλουμένου Θεία Κώμη. Οι γονείς αυτού ήσαν λαμπροί και περίβλεπτοι κατά τε τον πρόσκαιρον πλούτον και τον της αρετής, μάλιστα δε τούτου επλούτουν περισσότερον, εκαλούντο δε Αλέξανδρος και Συνεσία, ήτο δε ο πατήρ αυτού τετιμημένος με το αξίωμα του Σχολαρίου. Αφού δε η πράγματι φερώνυμος Συνεσία συνέλαβε τον θαυμαστόν τούτον Ευτύχιον, είδεν όραμα, ότι εν ω εκάθητο επί της κλίνης περιέλαμψεν αίφνης αυτήν φως μέγα και ταραχθείσα δια το παράδοξον του οράματος διελογίζετο τι άραγε εσήμαινε το φανέν. Τούτο δε βεβαίως προεμήνυεν, ότι ο εξ αυτής μέλλων να προέλθη θέλει φωτίσει τους εν τω σκότει της αμαρτίας βεβυθισμένους. Μετά την γέννησιν και τον απογαλακτισμόν του παιδίου και αφού δια του θείου Βαπτίσματος εδόθη εις αυτό το όνομα Ευτύχιος, ωδηγήθη προς τον πάππον αυτού, Ησύχιον ονομαζόμενον, όστις ήτο Ιερεύς έχων το οφφίκιον του Σκευοφύλακος εις την Εκκλησίαν της Αυγουστουπόλεως δια να το αναθρέψη επιμελώς κατά τον νόμον του Κυρίου.
ΔΡΟΣΙΣΕΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΑΣ -- Του Φώτη Κόντογλου
Στην καλοσύνη και την αγιότητα
Τούτος ο κόσμος είναι
ανάποδος.
Τούτος ο κόσμος είναι ανάποδος. Όπως και να κάνεις, δεν τον ευχαριστείς. Ούτε στον ήλιο τον βρίσκεις, ούτε στον ίσκιο. Ο κάθε ένας λέγει το κοντό του και το μακρύ τους. Για ό,τι ενθουσιάζεται ο ένας, για ίδιο στενοχωριέται ο άλλος. Άλλη φορά μπορεί οι άνθρωποι να μην ήτανε όλοι σύμφωνοι, μα για τους πιο πολλούς το καλό ήτανε καλό και το κακό, κακό. Τώρα ο καθένας έχει σηκώσει μια παντιέρα και κάνει τον καπετάν Έναν. Πολύς κόσμος διαβάζει με ευχαρίστηση αυτά που γράφω. Δεν είναι σπουδαία πράγματα, μόνο που τα λέω ίσια κι απλά όπως τα αισθάνουμαι, και δεν θέλω να είμαι ψεύτης στον εαυτό μου και στους άλλους. Αυτό μπορεί να το κάνει ο κάθε ένας. Μα οι πιο πολλοί μποδίζονται από τιποτένια πράγματα: ο ένας θέλει να φαίνεται πιο «βαθυστόχαστος» από ό,τι είναι, ο άλλος θέλει να φαίνεται μοντέρνος, να μην τον πάρουνε για χωριάτη, ο άλλος φοβάται μην τον πάρουνε για «αφελή», για όχι «σοβαρόν» άνθρωπο, ο άλλος δεν θέλει να δυσαρεστήσει κάποιον, έτερος κολακεύει τις γυναίκες και κάνει τον «ιππότη» μιλώντας με ψεύτικη ευγένεια κ.λ.π. Όσοι είναι ίσιοι και απλοί, δεν έχουνε καμμιά σκοτούρα.
Εμβολιασμός και πιστοποιητικά φρονημάτων -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Η ανενδοίαστη και κυνική ομολογία εκ μέρους της κυβερνήσεως περί της αποτυχημένης, μέχρι τούδε πρακτικής των αλλεπάλληλων καθολικών εγκλεισμών καθώς και του επιβληθέντος βασανιστηρίου της, επί μακρόν μασκοφορίας μας, συνάγεται ευθέως δια της λήψεως άτοπων, αντιφατικών και σπασμωδικών καινοφανών μέτρων, κατόπιν γνωμοδοτήσεως της περίπυστης επιτροπής «των αυθεντών-αλάθητων-σοφών» λοιμοξιολόγων, δεδομένου όμως ότι, εφεξής (η κυβέρνησής) ατόπως, αποκλιμακώνει και αίρει εν μέρει τα περιοριστικά μέτρα, ανακοινώνοντας όμως συγχρόνως τον πρωτοφανή και ραγδαίο πολλαπλασιασμό των κρουσμάτων.
Η σχιοδοειδής αυτή κατάσταση, αποδεικνύει ότι η χώρα μας, ακροβατεί σε ολισθηρά μονοπάτια μίας σκοτεινής κοινοβουλευτικής δικτατορίας, η οποία δια του μονισμού της υγειονομικής πανδημίας, εξυπηρετεί αλλότρια από τα επιφαινόμενα συμφέροντα και το αφήγημα της δημόσιας υγείας.
Βασικὲς ὀρθόδοξες ἐκκλησιολογικὲς ἀρχὲς
Ὁ Οἰκουμενισμός, ἐκκινώντας ἀπὸ προσπάθειες προσεγγίσεως τῶν «χριστιανῶν» σὲ πρακτικὰ θέματα στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ἐξελίχθηκε σὲ προσπάθεια ἐξωτερικῆς συγκολλήσεως τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὶς λοιπὲς «ὁμολογίες», χωρὶς τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ ἐκεῖνες τῆς μόνης ἀναλλοίωτης καὶ παραδοσιακῆς, τῆς ὀρθόδοξης, διδασκαλίας, ἀλλὰ μέσῳ ἐλαχιστοποιήσεως τῆς σημασίας («μινιμαλισμοῦ»), τῆς ἀποσιωπήσεως καὶ παρερμηνείας τῶν ἱ. δογμάτων ἀπὸ ὅλες τὶς διαλεγόμενες πλευρές. Ἐκκινώντας στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ οἱ αἱρετικοὶ (ἑτερόδοξοι ) ὀνομάστηκαν σὲ ἐπίσημα ὀρθόδοξα ἐκκλησιαστικὰ κείμενα «Ἐκκλησίες» (τὸ 1903 καὶ κυρίως τὸ 1920), ἡ δογματικὴ παρέκκλιση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μεταξὺ ἄλλων φοβερῶν πτώσεων ὁδήγησε σταδιακῶς στὴν ἀπὸ μέρους ἐπιφανῶν ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ θεολόγων (α) ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας μὲ τοὺς παπικούς («ἄρση τῶν ἀναθεμάτων») τὸ 1965, (β) μερικὴ ἀποδοχὴ τῶν ἑτεροδόξων τελετῶν βαπτίσματος, εὐχαριστίας καὶ ἱερωσύνης («Κείμενον Β.Ε.Μ.», Λίμα τοῦ Περοῦ 1982, (γ) διαπίστωση δῆθεν χριστολογικῆς συμφωνίας μὲ τοὺς μονοφυσίτες-μονοθελῆτες (Β΄Κοινή Δήλωση, Chambésy 1990) - ἡ ὁποία σημαίνει τὴν ἀπόρριψη τῆς συμπαγοῦς ὀρθοδόξου χριστολογίας 15 αἰώνων, Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ πληθύος Ἁγίων Πατέρων, (ε) διαπίστωση ὅτι ὁ παπισμὸς εἶναι ὄχι αἵρεση, ἀλλὰ «ἀδελφὴ Ἐκκλησία» μὲ ἔγκυρα μυστήρια (Κείμενον Balamand 1993) κ.ἄ. Χειρότερο ὅλων εἶναι (στ) τὸ ἐκκλησιολογικὸ κείμενο τῆς Θ΄ Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε (Βραζιλία, 2006) · ἐκεῖ ἡ πλειονότης τῶν ὀρθοδόξων ἐκπροσώπων ἀρνήθηκε ἰδιότητες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τὶς ὁποῖες ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ἐκεῖνες τῆς «Μιᾶς» (δηλ. σὲ ἑνότητα πίστεως) καὶ τῆς «Καθολικῆς», ἐπειδὴ συμφώνησαν ὅτι κανένα μέλος τοῦ Π.Σ.Ε. δὲν ἀποτελεῖ καθ’ ἑαυτὸ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία (§6) καὶ ὅτι εἶναι θεμιτὴ ἡ ὕπαρξη ποικιλίας δογμάτων ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας (§5). Αὐτὸ εἶναι ποὺ λίγο ἀργότερα οἱ οἰκουμενιστὲς ὀνόμασαν «ἑνότητα μέσα στὴ (δογματικὴ) διαφορετικότητα» , “unity in diversity”, ἔνα σύνθημα παρμένο ἀπὸ τὰ βουδιστικὰ κινήματα τῆς New Age, δηλαδὴ μιὰ «περιεκτικότητα» (“comprehensiveness”) ἀντίθετη μὲ τὴν ἁγιοπατερικὴ «ἀποκλειστικότητα» (“exclusiveness”).
Ἀνάγκη ψυχικῆς ἠρεμίας -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι κουρασμένος καί πολυβασανισμένος, κι ἄς μή καταπονεῖ τίς σωματικές ἤ τίς πνευματικές του δυνάμεις. Ἡ κούραση τούτη δέν ὀφείλεται σ᾽ ἐξωγενεῖς παράγοντες τόσο, ὅσο σέ κάποιες ἐσωτερικές ψυχοπαθολογικές καταστάσεις τοῦ συνειδητοῦ ἤ και ὑποσυνειδήτου. «Βάθος καρδίας ἀνθρώπου οὐχ εὑρήσετε» (Ἰουδείθ Η´ 14). Ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀβυθομέτρητος ὠκεανός. Εἶναι τό μεγαλύτερο μυστήριο τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Ἀναζητεῖ, ὡστόσο, μέ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον, λίγη ψυχική ἀνάπαυση καί ἠρεμία. Πόσο τή νοσταλγεῖ! Πόσο την ἐπιθυμεῖ και τη γλυκοποθεῖ! Πόσο τήν ἔχει ἀνάγκη! Εἶναι θησαυρός τῆς ψυχῆς ἀνεκτίμητος. "Πρό πάντων σπουδάζωμεν, ἀτάραχον ἔχειν τήν ψυχήν", λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος. Γιά τήν ἀπόκτησή της, χρειάζεται σπουδή και ἐπιμέλεια. Οὔτε μεμψιμοιρίες ὠφελοῦν, πολύ δέ περισσότερο, οὔτε ἀπόγνωση καί ἀπελπισία. Οἱ ἀδυσώπητοι ἐχθροί τῆς ψυχικῆς ἠρεμίας, εἶναι ἡ ἁμαρτία, ὁ διάβολος καί ἡ ἀπόγνωση (ἀπελπισία).
Οικουμενισμός: Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν Τόπω Αγίω!
Διακοπή
μνημοσύνου
«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).
Και νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός
αποφάσεως σωτηρίας.
«Συντετέλεσται» (1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει
του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω συν αυτώ Πατριαρχών Αντιοχείας,
Αλεξανδρείας, Σερβίας, Ρωσίας, Ιεροσολύμων, Ρουμανίας, Βουλγαρίας Γεωργίας,
Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων αυτοίς κληρικών και
λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: Πέπτωκε Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, και
διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι δυστυχείς και
θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και ιεράν Παράδοσιν
και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας. Ωμολόγησαν την
μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική παναιρέσει του
Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών ΑΒ
Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι.
Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο ορίζεται δια του ΛΑ΄
Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί
χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος Επισκόπου.
«Σώζων σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του
ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον (Γεν. 19:17).
Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου
Γ΄
Το ημερολόγιο στην
Εκκλησία
Στην ενότητα αυτή
εξετάζουμε το Ημερολόγιο ως αστρονομικό ζήτημα, το οποίο όμως για την Ορθόδοξη
Εκκλησία είναι καθαρά εκκλησιαστικό θέμα. Έχουμε έτσι το «ημερολογιακό» ζήτημα,
με το Ιουλιανό Ημερολόγιο και το Γρηγοριανό. Εξετάζουμε τα της δημιουργίας του
Γρηγοριανού Ημερολογίου από τον διαβόητο Πάπα Γρηγόριο 1Γ΄. Στη συνέχεια εξετάζουμε την διάβρωση που έγινε
στο χώρο της Ορθοδοξίας για την επιβολή του Ημερολογίου αυτού από τους Μελέτιο
Μεταξάκη και Χρυσόστομο Παπαδόπουλο. Τέλος, εξετάζουμε το «Πατριαρχικό
Διάγγελμα» του 1920 και το «Πανορθόδοξο Συνέδριο» της Κωνσταντινουπόλεως του
1923. Επίσης εξετάζουμε το πως αντιμετώπισαν την αλλαγή του Παλαιού Ημερολογίου,
τόσο ο πιστός Ορθόδοξος λαός, όσο και οι καινοτόμοι Ιεράρχες της Εκκλησίας. ΄Εχει
μεγάλη σημασία η μελέτη της στάσης τους αυτής, γιατί αυτή καθορίζει το αν
κινήθηκαν μέσα στα όρια της Εκκλησίας, που καθορίζουν οι Ιεροί Κανόνες. Γιατί,
αν κάποιοι κινήθηκαν έξω από τα πλαίσια των Ιερών Κανόνων υπάρχει κίνδυνος να
είναι ήδη έξω από την Εκκλησία.
Συνεχίζεται
Τη Ε΄ (5η) Απριλίου, μνήμη της Οσίας Μητρός ημών ΘΕΟΔΩΡΑΣ της εν Θεσσαλονίκη.
Θεοδώρα η Οσία Μήτηρ ημών, αγαπήσασα τον Χριστόν εκ νεαράς ηλικίας, ηρνήθη τον κόσμον και τα εν κόσμω και εισελθούσα εις Κοινόβιον έγινε Μοναχή· εκεί δε αγωνισθείσα απέκτησεν όλας τας αρετάς. Τόσην δε υπερβολικήν υπακοήν και τιμήν προσέφερεν η μακαρία εις όλας τας αδελφάς και μάλιστα εις την Προεστώσαν και Ηγουμένην, ώστε και μετά θάνατον εφέρθη ως να ήτο ζώσα. Επειδή λοιπόν εφύλαξε την ζωήν της καθαράν και ακηλίδωτον, αφήκεν εαυτήν στήλην ζώσαν και παράδειγμα έμψυχον αρετής δια τας λοιπάς αδελφάς του Μοναστηρίου. Μετά τον θάνατον της Θεοδώρας απέθανε και η Ηγουμένη, ήτις και αυτή έζησε με καθαράν και πνευματικήν ζωήν· δια τούτο κατά τον ενταφιασμόν της συνέρρευσε πλήθος λαού άπειρον, ως και ονομαστοί άρχοντες.
Νόμος Περί Ρατσισμού και Πιστοποίηση φρονημάτων -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Είναι πρόδηλο ότι, επί καθημερινής βάσεως αναφύονται εις τους κόλπους της κοινωνίας, μεταιχμιακές καταστάσεις οι οποίες προκαλούν αμοιβαία διχόνοια, βιαιοπραγίες κτλ, με συνέπεια να απειλείται η δημόσια τάξη, ασφάλεια και η κοινωνική ειρήνη, γεγονότα δηλαδή τα οποία εμπίπτουν εις την νομοτυπική μορφή του άρθρου 184 του Π.Κ (Διέγερση σε διάπραξη εγκλημάτων, βιαιοπραγίες ή διχόνοια).
Ειδικότερον, η παράγραφος 2 του εν λόγω άρθρου παραπέμπει εις το άρθρο 82Α όταν το ως άνω αδίκημα, συν τοις άλλοις, πέραν δηλαδή της αυτοτελούς πλήρωσης της νομοτυπικής μορφής αυτής καθ’ εαυτήν, ως εν γένει εγκλήματα κατά της δημοσίας τάξεως, εμφιλοχωρούν ρατσιστικά χαρακτηριστικά, δηλαδή οι βιαιοπραγίες αλλά και ο «εμπρηστικός λόγος» υποκίνησης έστω και λεκτικής βίας, απαξίας, καταφρόνησης, μισαλλοδοξίας, στρέφεται, στοχοποιώντας ορισμένη πληθυσμιακή κοινωνική ομάδα, διακρίνοντας της μην ισότιμα από τους άλλους πολίτες, ένεκεν του διαφορετικού γνωρίσματός της, το οποίο εδράζεται, ενδεχομένως, εις την εθνότητα, το θρήσκευμα, τον γενετήσιο προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου και τα χαρακτηριστικά φύλου.
ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ.
Ὁ Μέγας Βασίλειος σὲ μία «Ὁμιλία» του, γιὰ τοὺς Ψαλμοὺς τοῦ Δαβίδ, ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων:
«Γιὰ
μᾶς τοὺς Χριστιανοὺς ὁ τελικὸς σκοπὸς τῆς ζωῆς, χάριν τοῦ ὁποίου κάνουμε τὰ
πάντα, καὶ πρὸς τὸν ὁποῖον σπεύδουμε, εἶναι ἡ πανευτυχὴς ζωὴ στὸν μέλλοντα αἰῶνα.
Αὐτὴ δὲ ἡ μέλλουσα ζωὴ εἶναι πλήρης καὶ τέλεια, γιατὶ ὁ Βασιλιᾶς, ποὺ θὰ κυβερνᾶ
θὰ εἶναι ὁ Θεός. Τίποτε καλύτερον γιὰ λογικὰ ὄντα, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐπινοήση
καὶ νὰ βρῆ κανείς».
Δεν ξεχνώ!
Η αλλαγή του Ημερολογίου εγένετο εις εφαρμογήν του προγράμματος του Αντιχρίστου Οικουμενισμού όπως αυτό διετυπώθη εις τον Καταστατικόν Χάρτην της Οικουμενιστικής Κινήσεως, την διαβόητον αιρετικήν Εγκύκλιον του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως του 1920, συμφώνως προς την οποίαν όλαι αι Αρέσεις αναγνωρίζονται ως «Εκκλησίαι Χριστού, ως σύσσωμοι και συγκληρονόμοι της Βασιλείας του Θεού».