Ἐθνικό ἔγκλημα ΣΥΡΙΖΑ: Ὑπέρ ἀναγνωρίσεως «τουρκικῆς» μειονότητος

Ἐνῶ ζητεῖ τήν ἀποκαθήλωση χριστιανικῶν συμβόλων ἀπό ὅλες τίς δημόσιες ἀρχές καί οὐδετεροθρησκεία – Οἱ θέσεις του στόν προσυνεδριακό διάλογο

YΠΕΡ τοῦ δικαιώματος τῶν μελῶν τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητος τῆς Θράκης στόν συλλογικό ἐθνοτικό αὐτοπροσδιορισμό εἰς τρόπον ὥστε αὐτή εἰς τό μέλλον νά δύναται νά χαρακτηρισθεῖ ὡς «τουρκική», τάσσεται ὁ ΣΥΡΙΖΑ μέ τό κείμενο τῶν θέσεών του πού ἐδόθη στήν δημοσιότητα στό πλαίσιο τοῦ προσυνεδριακοῦ διαλόγου του. Μέ τό ἴδιο κείμενο «κλείνει» ἐν ὄψει καί τῆς ἔντονης φημολογίας περί πρόωρων ἐκλογῶν πονηρά τό μάτι στήν μειονότητα ὑποστηρίζοντας τήν καθιέρωση τῆς τουρκικῆς γλώσσης ὡς γλώσσης ἐπιλογῆς στά σχολεῖα τῆς περιοχῆς τῆς Θράκης δίδοντάς της προτεραιότητα ἔναντι τῆς γλώσσης τῆς Ρωμανί καί τῆς Πομακικῆς. Συγκεκριμένα, ἡ ἀναφορά στό ζήτημα τοῦ συλλογικοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ καί ὄχι τοῦ ἀτομικοῦ ὅπως ἀναγνωρίζει ἕως σήμερα ἡ Πολιτεία εἶναι ἡ ἑξῆς: «Ὁ ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει τό δικαίωμα τοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ ὅπως ὁρίζεται ἀπό τό εὐρωπαϊκό νομικό κεκτημένο στήν βάση καί τῶν ἐν ἐξελίξει δικαστικῶν ἀποφάσεων».

Ἐπί τῆς οὐσίας ἡ ἀξιωματική Ἀντιπολίτευσις ἐπιχειρεῖ νά παρέμβει ὑπέρ τῆς ἀναγνωρίσεως «τουρκικῶν συλλόγων» ὅπως ἡ αὐτοαποκαλουμένη «Τουρκική Ἕνωσις Ξάνθης» στήν κρίση τῆς Ὁλομελείας τοῦ Ἀρείου Πάγου ἐνώπιον τοῦ ὁποίου ἐκκρεμεῖ ἡ αἴτησις ἀναιρέσεως τοῦ σωματείου αὐτοῦ. Καί παρεμβαίνει πρῶτον ἐναντίον τῆς ἰδίας τῆς νομοθεσίας πού ψήφισε ὑπό τήν πίεσιν πολιτειακῶν παραγόντων ἀλλά καί τῆς ΝΔ ὁ ἴδιος ὡς κυβέρνησις ἐπί Ὑπουργίας Σταύρου Κοντονῆ, μέ τήν ὁποία δέν ἐπιτρέπεται ἡ λειτουργία τέτοιων συλλόγων ὅταν προκύπτουν θέματα ἀσφαλείας καί δημοσίας τάξεως, καί δεύτερον (παρεμβαίνει) ὅταν μόλις λίγες ἡμέρες πρίν ἀπό τό μειονοτικό κόμμα τῆς Θράκης ΚΙΕΦ παρενέβη ὑπέρ τοῦ δικαιώματος αὐτοπροσδιορισμοῦ ὡς «Μακεδόνων» ἑνός δῆθεν πολιτιστικοῦ συλλόγου ἀπό τίς Σέρρες («Ἀδελφότητα γηγενῶν ντόπιων νομοῦ Σερρῶν Κύριλλος καί Μεθόδιος»), τό καταστατικό τοῦ ὁποίου ἀπερρίφθη ἀπό τό Μονομελές Ἐφετεῖο Θεσσαλονίκης.

----------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Τό ἄρθρον ἀναφέρεται εἰς τόν κόκκινον ΣΥΡΙΖΑ, ἀλλά καλόν θά ἦτο νά τονίζεται ὅτι ἐξ ἴσου ἐπικίνδυνοι εἶναι καί οἱ γαλάζιος καί πράσινος ΣΥΡΙΖΑ. Προσφάτως, σύμφωνα μέ τό «ΜΑΚΕΛΕΙΟ», ὁ Μητσοτάκης (=γαλάζιος Τσίπρας) κατέθεσε νομοσχέδιον ἀναγνωρίσεως «τουρκικῆς μειονότητος» στήν Ἑλλάδα, «μακεδονικῆς μειονότητος» κ.λπ., ἔτσι ὥστε ἡ Τουρκία, τά Σκόπια κ.ἄ. νά ἔχουν δικαίωμα παρεμβάσεως. Βλ. https://www.makeleio.gr/%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf/%ce%91%ce%a0%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%95%ce%a5%ce%a4%ce%9f-%ce%a0%ce%9f%ce%a3%ce%9f-%ce%91%ce%9d%ce%98%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%95%ce%a3-%ce%a0%ce%99%ce%91-%ce%97-%ce%a0%ce%91%ce%a1%ce%91%ce%94/

ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ; -- τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Γράφει ἡ Ρομίνα Ξύδα στὸ ἄρθρο της «Ποιοὶ εἶναι οἱ Δωδεκαθεϊστές ποὺ συρρέουν στὸν Ὄλυμπο;», «Πρῶτο Θέμα», 22 Ἰου­λίου 2016[1]: «Παγανιστές, νεοπαγανιστές, ἀρχαιοελληνιστές, ἑτερο­χρο­νι­στές, εἰδωλολάτρες, δωδεκαθεϊστές, ἀρχαιολάτρες, ἐθνικοὶ ἢ πολυθεϊστές, ὑπάρχουν διάφορα ὀνόματα γιὰ νὰ ἀποδώσει κάποιος στοὺς τύπους ποὺ κάθε λίγο καὶ λιγάκι παίρνουν τὰ ὄρη καὶ τὰ βουνὰ κρατῶντας παραμάσχαλα χλαμύδες, σανδάλια, στάρι, ξηροὺς καρποὺς καὶ «ἀνθόσπαρτα» στεφάνια γιὰ νὰ ἐκφράσουν τὴν πίστη τους στοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες θεούς. Αὐτὴ ποὺ κατατέθηκε προσφάτως στὸ Λιτόχωρο Πιερίας μὲ ἀφορμὴ τὰ Προμήθεια ἤ, ἀλλιῶς, τὴ μεγάλη ἐτήσια γιορτὴ ὅλων ὅσοι δὲν πιστεύουν στὸ δικό μας θεό...

»Μέσα στοὺς πρώτους "καθοδηγητὲς" συναντᾶ κάποιος τὰ ὀνόματα τοῦ Παναγιώτη Μαρίνη ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Ἑταιρεία Ἀρ­χαι­οφίλων καὶ τοῦ Βλάση Ρασσιά ἀπὸ τὸ Ὕπατο Συμβούλιο Ἑλλή­νων Ἐθνικῶν, καθὼς καὶ ἄλλες προσωπικότητες ποὺ ἐπηρέασαν μὲ τὸ ἔργο τους τούς κύκλους τῶν ἀρχαιολατρῶν, ὅπως ὁ Ραδάμανθυς Ἀναστασάκης μὲ τὸ "Ἰδιοθέατρον" καὶ ὁ Τρύφων Ὀλύ­μπιος, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ξεκίνησε τὶς γιορτὲς τῶν Προμηθείων...».

''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''


 

Η πάντιμος των Ορθοδόξων Παράδοση, μας διδάσκει, ότι η Αειπάρθενος Κόρη ευρέθη η μόνη καθαρά και άμωμος, ώστε να σαρκωθή εξ Αυτής ο πάσης επέκεινα καθαρότητος Υιός και Λόγος του Θεού. Είναι Ναός του Υψίστου υγιασμένος πρώτα με την προσωπικήν Της αγιότητα και αρετήν και ύστερα με την επιφοίτησιν της αγιαστικής δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος. Κάθε άλλη υπερτίμηση ή υποτίμηση της Ορθοδόξου αυτής θεωρήσεως αποτελεί ασέβεια και βλασφημία στο πρόσωπό Της και οδηγεί σε αίρεση και πλάνη.

Τη ΙΖ΄ (17ην) Φεβρουαρίου, μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος ΘΕΟΔΩΡΟΥ του Τήρωνος.

Θεόδωρος ο ένδοξος Άγιος Μάρτυς ήτο κατά τους χρόνους των βασιλέων της Ρώμης Διοκλητιανού και Μαξιμιανού των βασιλευσάντων κατά τα έτη σπδ΄- τε΄ (284-305), Μαξιμιανού Γαλερίου του εν τη ανατολή βασιλεύσαντος (τε΄ - τια΄ 305-311) και Μαξιμίνου του ανεψιού και διαδόχου του Γαλερίου, κατήγετο δε εκ της Αμασείας πόλεως της Καππαδοκίας, από το χωρίον Χουμιαλά. Κατ’ εκείνον τον καιρόν έστειλαν οι βασιλείς διαταγάς, ότι όποιος εκ των Χριστιανών αρνηθή το Χριστόν και πιστεύση εις τα είδωλα θα έχη μεγάλας τιμάς από τους βασιλείς· όστις δε αρνήται να θυσιάση εις τα είδωλα και μένει εις την πίστιν του, να θανατώνεται με τιμωρίας και βασάνους. Χριστιανοί δε τινες μετέβαινον φανερά και ωμολόγουν τον Χριστόν ως Θεόν αληθινόν, διο και απέθνησκον με πολλάς τιμωρίας. Άλλοι πάλιν ηρνούντο φεύ εκ του φόβου των βασάνων τον Χριστόν και εθυσίαζον εις τα είδωλα. Όσοι δε ούτε να αρνηθούν τον Χριστόν ήθελον, ούτε να μαρτυρήσουν ηδύναντο έφευγον εις τα όρη και εκρύπτοντο εις τα σπήλαια. Πολλοί δε πάλιν φοβούμενοι μήπως ανακαλυφθούν προσεποιούντο εις το φανερόν ότι είναι ειδωλολάτραι, εν τω κρυπτώ δε ελάτρευον τον Χριστόν.

Μνήμη της οπτασίας Κοσμά μοναχού, φοβεράς και ωφελίμου

Το δέκατο τρίτο χρόνο της βασιλείας του Ρωμανού ( 920-944μ.Χ.), ζούσε στη Βασιλεύουσα (Κων/πολη) κάποιος άνδρας, που υπηρετούσε σαν ένας από τους πιο έμπιστους φύλακες του βασιλικού κοιτώνα του Αλεξάνδρου, προκατόχου του Ρωμανού στο θρόνο. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος προτίμησε τη μοναχική ζωή. Έγινε μοναχός με τ' όνομα Κοσμάς, και αργότερα ηγούμενος του μοναστηριού που βρίσκεται κοντά στο Σάγαρη ποταμό. Κάποτε όμως τον χτύπησε μια πολύ βαριά αρρώστια, που τον ταλαιπωρούσε για πολύ καιρό. 

Συμπλήρωνε ήδη πέντε μήνες σ' αυτή τη φοβερή δοκιμασία, όταν μια μέρα, γύρω στην τρίτη ώρα, συνήλθε λίγο, ανασηκώθηκε μαλακά πάνω στο μικρό του κρεβάτι και ανακάθησε, στηριζόμενος από το ένα μέρος κι από το άλλο στους αδελφούς που τον διακονούσαν. 
Μόλις όμως κάθησε, έπεσε σε έκσταση. Έμεινε σ' αυτή την κατάσταση από την τρίτη ώρα μέχρι την ενάτη. Τα μάτια του ήταν ανοικτά και στηλωμένα στην οροφή του κελλιού του, ενώ το στόμα του σιγοψιθύριζε λόγια άναρθρα και εντελώς ακατανόητα.
 

Μοιραία Στρατηγικά Λάθη της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) --- Του Φοίβου Κλόκκαρη, αντιστράτηγος ε.α.

 Μοιραία Στρατηγικά Λάθη της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ)

Οι εξελίξεις στο Κυπριακό, που δρομολογούνται από την Τουρκία και Βρετανία με την επικείμενη πενταμερή διάσκεψη χωρίς παρουσία της ΚΔ, είναι εξαιρετικά δυσοίωνες. Οι λύσεις που υπάρχουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων είναι συνομοσπονδιακής μορφής (Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ) – Δύο κράτη) και εξυπηρετούν την στρατηγική της Τουρκίας και Βρετανίας ,που στοχεύουν στην κατάλυση της ΚΔ, τον έλεγχο όλης της Κύπρου και την διαιώνιση της παραμονής των Βρετανικών βάσεων .

Για τη διαμόρφωση αυτών των δυσμενών δεδομένων στο εθνικό μας θέμα, μεγάλη ευθύνη έχει και η ΚΔ, που διέπραξε μοιραία στρατηγικά λάθη μετά την Τουρκική εισβολή του 1974, τα οποία διευκόλυναν την συνέχιση της τουρκικής επεκτατικής στρατηγικής και μας οδήγησαν στο σημερινό στρατηγικό αδιέξοδο:

π. Θεόδωρος Ζήσης:

H συγκρητιστική χοάνη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, ως εκφράζεται σήμερον τόσον εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον των λεγομένων Εκκλησιών, όσον και εις τα διάφορα διεθνή fora καταδολιεύει και ευτελίζει την Χριστιανικήν αποκάλυψιν και εκκοσμικεύει το άγγελμα της σωτηρίας, μετατρέπουσα αυτό εις ηθικολογίαν στερουμένης ζωής, χάριτος και δυνάμεως Θεού. Είναι τελικώς η προσπάθεια αυτή μία ακόμη άπεπλις απόπειρα του βυθίου δράκοντος να εκμηδενίση το σταυροαναστάσιμον μήνυμα ζωής της Αποστολικής Καθολικής Εκκλησίας. Συγκρητιστική παναίρεση λοιπόν ο Οικουμενισμός, οι εκκλησίες του Παγκόσμιου Συμβουλίου λέγονται εκκλησίες, χωρίς να είναι, όλη δε αυτή η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου.

Άλμα στην αιωνιότητα. Ματθαίος· ο τελώνης που έγινε απόστολος! -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού ΑΠΘ

Η μετάνοια είναι η πιο μεγάλη παραχώρηση του Θεού στον αμαρτωλό άνθρωπο, αλλά και η πιο γενναία και ηρωϊκή ανθρώπινη πράξη. Είναι ένα άλμα, το οποίο επιτελεί ο αμαρτωλός με τη βοήθεια της πίστεως, για να μπει έτσι στη σφαίρα της χάριτος, όπου όλα είναι τέλεια και άγια, διότι η αγάπη του Θεού γνωρίζει να λαμπρύνει και να αξιοποιεί θετικά και τα πιο μελανά και αρνητικά στοιχεία του ανθρώπου. Αυτό το γενναίο άλμα της μετανοίας, με τις ασύλληπτες συνέπειές του, μπορούμε να μελετήσουμε απλά, αλλά και πολύ καθαρά στην αγιασμένη μορφή του ευαγγελιστού Ματθαίου, του τελώνη, που έγινε απόστολος του Χριστού.

Η θεία πρόσκληση.

Στην Καπερναούμ, την «ιδίαν πόλιν» του Ιησού, κατοικεί και εργάζεται ο Ματθαίος. Εκεί, στο μέσον μιας ημέρας γεμάτης σημεία και διδαχές, ο Κύριος περνώντας μπροστά από το «τελωνείο» του Ματθαίου τον βλέπει και του απευθύνει το κάλεσμα· «ακολούθει μοι». Κι εκείνος εγκαταλείποντας την ίδια στιγμή τις εκκρεμότητες του τελωνικού του γραφείου, κλείνει μια για πάντα τους παλιούς λογαριασμούς και «αναστάς ηκολούθησεν αυτώ».

Η ΠΕΠΟΙΚΙΛΜΕΝΗ -- Aλεξ. Παπαδιαμάντη

Εἶχα τάξιμον νὰ ὑπάγω στὴν Κεχριάν, νὰ ψάλω τὸ «Πεποικιλμένη», εἰς τὰ Ἐννιάμερα, τὴν 23 Αὐγούστου. Ἀπὸ δέκα χρόνων δὲν εἶχα ἐπισκεφθῆ τὴν Παναγίαν τὴν Κεχριάν. Δέκα χρόνια εἶχα ν᾿ ἀσπασθῶ τὴν σεβασμίαν παλαιὰν Εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως, ὁποὺ εἶναι ζωγραφισμένοι, ἐπάνω εἰς δύο ὑπερῷα, ἔνθεν καὶ ἔνθεν, ὁ ἱερὸς Κοσμᾶς (αὐτὸς ὁ θεσπέσιος ποιητὴς τῆς Πεποικιλμένης) καὶ ὁ θεῖος Δαμασκηνός, τείνοντες δύο τόμους κάτω πρὸς τὴν σύνθεσιν τῆς Εἰκόνος, ἐφ᾿ ὧν εἶναι γεγραμμένα δύο τροπάρια, τὸ «Γυναῖκά σε θνητήν, ἀλλ᾿ ὑπερφυῶς καὶ Μητέρα Θεοῦ», καὶ τὸ «Ἀξίως ὡς ἔμψυχόν σε οὐρανὸν ὑπεδέξαντο…» Καὶ δὲν εἶχα ἀγναντέψει οὔτε μακρόθεν τὸν περικαλλῆ θόλον τοῦ σεμνοῦ ναΐσκου, ὅπου ἀστράπτει εἰς τὸν ἥλιον ὅλος πεποικιλμένος ἀπὸ τὰ ὡραῖα παλαιὰ πινάκια, τὰ ἐγκολλημένα εἰς τὸ κτίριον ὡς ὄστρακα μαργαριτοφόρα.

Καὶ παρημέλησα τὸ τάξιμόν μου, καὶ δὲν ἀπεφάσιζα νὰ ὑπάγω. Ἐνύκτωσε, κ᾿ ἐκαθόμουν ἔξωθεν τοῦ μαγαζείου τοῦ ἀγαπητοῦ νεαροῦ φίλου μου, τοῦ Κωστῆ τοῦ Τσαμασφύρου, πολλὰ ρεμβάζων, καὶ οὐδὲν σκεπτόμενος. Ὁ Κωστάκης μοῦ ἔφερε ποτήριον ρακίου, νὰ μὲ κεράσῃ, καὶ μοῦ εἶπε:

Πώς σταμάτησε η χολέρα στην Πόλη το 1910

«Κατά τό έτος 1910 νόσος επάρατος καί πάλιν εμάστιζε τήν Κωνσταντινούπολιν καί τά περίχωρα, η χολέρα.

Κατά εκατοντάδες καθ εκάστην απέθνησκον, εις τρόπον ώστε νά μή καθίστανται δυνατή η ταφή τών πολυαρίθμων νεκρών, αδιακρίτως φυλής καί θρησκεύματος, Χριστιανών, Αρμενίων, Μουσουλμάνων καί Εβραίων. Ο πληθυσμός, ιδίως τής Κωνσταντινουπόλεως, περιδεής καί περίφοβος εζήτει τήν σωτηρίαν αυτού. Οι ναοί τών Ορθοδόξων καί Αρμενίων, τά Τεμένη καί αι Συναγωγαί καθ εκάστην ήσαν πλήρεις, τού πλήθους μετά δακρύων καί απογνώσεως επικαλουμένου τήν θείαν επέμβασιν πρός κατάπαυσιν τού κακού. Παρά ταύτα όμως η επάρατος νόσος εξηκολούθει τό καταστρεπτικόν έργον αυτής.

Η Κωνσταντινούπολις παρουσίαζεν απαίσιον θέαμα, ενεκρώθη δέ πάσα κίνησις καί ζωή εν αυτή. Εξαίφνης ο χριστιανικός πληθυσμός εν τή απελπισία του, ανεμνήσθη τό προηγούμενον τού 1871 επί Πατριάρχου Ανθίμου τού ΣΤ΄ τού Κουταλιανού καί εν φωνή εζήτει τήν μετάκλησιν τής Τιμίας Ζώνης εξ Αγίου Όρους. Εκτάκτως συγκαλείται η Ιερά Σύνοδος καί τή προτάσει τού αοιδίμου Πατριάρχου Ιωακείμ τού Γ΄ αποφασίζεται όπως αποσταλή επιτροπή εις Άγιον Όρος καί μεταφέρει εις τήν νεκρωθείσαν εκ τού θανάτου καί τού φόβου Κωνσταντινούπολιν τό τίμιον τής ευσεβείας ημών θησαύρισμα.

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ


 

Τη ΙΣΤ΄ (16ην) Φεβρουαρίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΦΛΑΒΙΑΝΟΥ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Φλαβιανός ο εν Αγίοις Πατήρ ημών ήτο κατά τους χρόνους του βασιλέως Θεοδοσίου του Μικρού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη υη΄ - υν΄ (408-450). Πρεσβύτερον ων της εν Κωνσταντινουπόλει Αγίας Εκκλησίας, δια δε την ενάρετον αυτού πολιτείαν εχειροτονήθη εν έτει υμστ΄ (446) Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως με την θέλησιν του Θεού και με την ψήφον της Συνόδου, του βασιλέως και της Συγκλήτου· διανύσας δε εις τον θρόνον έτη τρία, κατά παραχώρησιν Θεού, εξώσθη του θρόνου του παρά του Μονοφυσίτου Διοσκόρου και των ομοφρόνων αυτού και επέμφθη εις εξορίαν, όπου υπομείνας πολλάς θλίψεις δια την Ορθόδοξον πίστιν και ασθενήσας, προς Κύριον εξεδήμησεν.

Ἡ ἐπιβολή τῆς μειοψηφίας, ἐπί τῆς πλειοψηφίας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΜΙΑ, ΑΛΛΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

 Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Τραμπούλης, θεολόγος

Μεγάλη ὀργή ἔχει προκαλέσει ἡ συμπεριφορά τῆς Προέδρου τῆς Δημοκρατίας κας Αἰκατερίνης Σακελλαροπούλου στόν Ἑλληνικό λαό κατά τήν δοξολογία στήν Μητρόπολη Ἀθηνῶν γιά τό νέο ἔτος, ὅπου ὄχι μόνον τόν Σταυρό δέν προσκύνησε, ἀλλά καί δέν ἀκούσθηκε ὁ Ἐθνικός Ὕμνος κατά τήν προσέλευσή της στήν Μητρόπολη. Μία πράξη πού συμβαίνει γιά πρώτη φορά, καί γιά τήν ὁποία φέρουν εὐθύνη καί οἱ ἐπιτελεῖς της. Ἐπίσης, μεγάλη δυσαρέσκεια ὑπάρχει στό πρόσωπό της μέ τήν δημοσίευση ἄρθρου, μέ τό ὁποῖο ἀπαξιώνει τίς ἔννοιες τοῦ Ἔθνους καί τοῦ Κράτους, ἀλλά καί ἀμφισβητεῖ τά δικαιώματα τῆς πλειοψηφίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ σέ συνάρτηση μέ τίς ὅποιες μειοψηφίες.

Ἡ ΠτΔ σιωπᾶ, ἀλλά καί προκαλεῖ

Δυστυχῶς, ἡ κα Πρόεδρος δέν ἔχει καταλάβει ἤ δέν θέλει νά καταλάβη ὅτι ἡ ἀπόπειρα τῆς ἐπιβολῆς τῆς ὅποιας μειοψηφίας ἐπί τῆς πλειοψηφίας δέν εἶναι ἁπλά ἀνομία, ἀλλά φασισμός καί γιά τήν ἀκρίβεια ὁ ὁρισμός τοῦ φασισμοῦ. Καί μάλιστα, ἡ ἐπιλογή της νά δημοσιευθῆ τό ἄρθρο στήν Ἐφημερίδα τῶν Συντακτῶν, μία ἀριστερή ἐφημερίδα, ἡ ὁποία προωθεῖ τήν ἀποδόμηση τοῦ ἑλληνισμοῦ καί τῆς Πίστεως, ἀποκαλύπτει τίς προθέσεις τῆς “δεξιᾶς” κυβερνήσεως καὶ τοῦ κ. πρωθυπουργοῦ πού τήν ἐπέλεξε καί τήν ἐπέβαλε. Διότι ἡ κα Σακελλαροπούλου, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπό τόν κεντροαριστερό “προοδευτικό” χῶρο, ποτέ δέν ἔκρυψε τίς ἀπόψεις καί τά πιστεύω της, ἐνῷ ὁ κ. πρωθυπουργός εἶναι αὐτός πού ὑφάρπαξε τήν ψῆφο τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὑποσχόμενος μία ἀνιδιοτελῆ καί ἐθνική πολιτική.

Ὑπάρχουν τρία εἴδη ἀθεΐας διακηρύττουν πατέρες τῆς Εκκλησίας τοῦ τελευταίου καιροῦ:

1. ἄρνηση τῆς ὕπαρξης τοῦ Θεοῦ 2. οἱ αἱρέσεις καὶ 3. ἀπόκρυψη τῆς ἀλήθειας διὰ τῆς ἔνοχης σιωπῆς, ποὺ ἀποβλέπει σὲ καλὲς σχέσεις μὲ τὴν κοσμικὴ ἐξουσία καὶ τοὺς ἰσχυροὺς σὲ καιρούς, ποὺ ὁ πιστὸς πρέπει νὰ μιλήσει, νὰ ὁμολογήσει τὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἀλήθεια πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις. H σύγχρονη αἵρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ποὺ διαβρώνει τὸ λαό μας, τὶς θεολογικὲς σχολὲς καὶ δυστυχῶς καὶ τὸν ἱερὸ κλῆρο. Ὁ οἰκουμενισμὸς εἶναι ἡ σύγχρονη καὶ σὲ ἐξέλιξη αἵρεση, ποὺ νοθεύει καὶ διαστρέφει ἔντεχνα τὴν ὀρθόδοξη πίστη, ἀναμιγνύει τὴν ἀλήθεια μὲ τὸ ψέμα, σχετικοποιεῖ τὰ ὀρθόδοξα δόγματα, τὴν Πατερικὴ καὶ Αποστολικὴ Παράδοση καὶ Παρακαταθήκη, υἱοθετεῖ τὴ “θεωρία τῶν κλάδων”, ἀμφισβητεῖ τὴν μοναδικότητα τῆς Μίας ἀληθινῆς ἀδιαιρέτου Ορθοδόξου Eκκλησίας, ἀμβλύνει τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα, ἀλλάζει συχνὰ μορφή, ὥστε εἶναι δύσκολο νὰ τὴν παρακολουθήσει κανείς.

Ελευθερία ή Θάνατος -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Ένας λαός ο οποίος ιταμώς ακρωτηριάζει τις ιστορικές του ρίζες του και δεν τιμάει τους κεκοιμημένους προγόνους του, οι οποίοι θυσιάσθηκαν με αυταπάρνηση δια την επιγενόμενη ελευθερία την οποία αυτός ( ο λαός) απολαμβάνει σήμερα απλοχερώς, καθίσταται νομοτελειακά καταδικασμένος εις την λήθη της ιστορίας και την ανυποληψία του μέλλοντος.

Εκ των εξωνημένων Μ.Μ.Ε, τα οποία έχουν υποκαταστήσει ευθέως την δικαστική εξουσία, καταλύοντας κατάφωρα την Συνταγματική έννομη τάξη, παρακολουθούμε «τηλεδίκες», επί καθημερινής βάσεως καθιστάμεθα, κοινωνοί δυσώδους παραπληροφορήσεως, ενώ παραλλήλως υφιστάμεθα την, εν γένει, επονείδιστη επιβολή μίας ιδιότυπης δικτατορίας, αυτή της πολιτικής ορθότητας.

Ὁ μονόδρομος τῆς ἀντίστασης… -- του Νεκτάριου Δαπέργολα Διδάκτορος Ιστορίας

Τα ὅσα ζοῦμε ἀπό τό μέτωπο τῆς δῆθεν πανδημίας, ὅλη ἡ συνεχῶς κλιμακούμενη παράνοια τῶν διαταγμάτων τοῦ δυστοπικοῦ συρφετοῦ μέ τά ὁποῖα ἀποτελειώνουν καί τά τελευταῖα ἴχνη που ἀπέμειναν ἄθικτα ἀπό τίς ζωές μας καί κυρίως ἀπό τήν ἀξιοπρέπειά μας, ὅλος ὁ πρωτοφανής φασισμός τῶν ἀπειλῶν, καθώς καί τοῦ ἐπερχόμενου πογκρόμ ἐναντίον ὅσων ἀρνοῦνται νά ἐμβολιαστοῦν (ἀρχικά οἱ γιατροί, μετά ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι), ὅσα εἴδαμε σε Πάρνηθες καί Ἰκαρίες (μέ τόν ξετσίπωτο ἐμπαιγμό ἀπό τόν φασίζοντα γκαουλάιτερ τῆς ἀλαμανικῆς ἀποικίας καί τήν ἀνεκδιήγητη παρεούλα του), ὅσα ἐπίσης βλέπουμε καί σχεδόν ὁπουδήποτε ἀλλοῦ ἐμπλέκεται στέλεχος ἤ παρατρεχάμενος τοῦ διεστραμμένου ἐσμοῦ, ὅλο και περισσότερο ξεκαθαρίζουν το τοπίο. 

     Το πλῆρες ξεπούλημα ὅλων τῶν έθνικῶν μας θεμάτων (ἀπό τή Μακεδονία ὥς τό Αἰγαῖο καί τή Θράκη, πού ἔτσι γιά πλάκα ἀφέθηκαν βορά στά χέρια τοῦ κάθε γελοίου παλιάτσου σφετεριστῆ καί τοῦ κάθε ψυχωσικοῦ τουρκοφασίστα πειρατῆ) ὁλοκληρώνουν τό ξεκαθάρισμα.

     Καί ὁ προκλητικά συνεχιζόμενος ἐγκάθετος λαθρεποικισμός τῆς ἤδη καταρρέουσας πατρίδας ἀπό ἀφιονισμένα στίφη βασιβουζούκων (τήν ὧρα πού οἱ ξέψυχοι ραγιᾶδες δέν ἀποτολμοῦν νά βγάλουν στόν δρόμο οὔτε κἄν τά σκουπίδια τους μετά τίς ἔξι τό ἀπόγευμα καί ἐτοιμάζονται νά φορέσουν ὁσονούπω μέχρι και…τριπλό φίμωτρο, διαλυμένοι ἀπό τόν τρόμο μήπως κινδυνέψει ἡ μίζερη ζωούλα τους ἀπό ἀμφιλεγόμενες ἀσθένειες) ξεχειλίζει τό ποτῆρι.

O κόσμος στον δρόμο του. Δεν γίνεται πια μεταστροφή -- Φώτης Κόντογλου

Πολλοί αναγνώστες μου γράφουνε, παρακαλώντας με, και μά­λιστα ξορκίζοντάς με, να γράψω για να χτυπήσω την ανηθικότητα, που δέρνει την κοινωνία, προ πάντων τη νεολαία, και που «τη σερ­βίρουν τα σινεμά», όπως μου γράφουνε. Φωνάζουνε: «Υψώσετε τη φωνή σας!». Ένας σπουδαστής μου γράφει από την Αγγλία: «Μη σταματήσετε αυτόν τον ωραίον αγώνα, μην πτοηθήτε από τις επιθέ­σεις. Υπάρχουν βέβαια πολλοί αντίπαλοι, αλλά και πολλοί θαυμα­στές του ωραίου σας έργου. Σας χρειαζόμαστε για να δώσετε φτε­ρά στις καρδιές μας, που είναι γεμάτες κενό και απαισιοδοξία».


Καημένοι άνθρωποι, πόση σημασία δίνετε στο πρόσωπό μου και σ’ αυτά που γράφω! Τί φωνή να υψώσω, που είναι βραχνιασμένη και αδύνατη, και χάνεται μέσα στον κυκεώνα της σημερινής ζω­ής; Όχι φωνή, αλλά και τ' αστροπελέκι να κρατά στα χέρια του κανένας σήμερα, και να το σφενδονίζει για να κάνει τους ανθρώ­πους ν' αλλάξουνε δρόμο, πάλι τίποτα δεν θα κάνει. Ο ίδιος ο ά­γιος Γιάννης ο Πρόδρομος, το ερημοπούλι της ερήμου, που τον φοβόντανε οι αμαρτωλοί, γιατί τους έλεγε «γεννήματα εχιδνών», κι αυτός μάταια φώναζε. Η φωνή του χανότανε μέσα στην έρημο, «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Και πότε;

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΦΩΣΤΗΡΕΣ ΚΑΙ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ -- π. Γεώργιος Αγγελακάκης


 Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ • Προβολή θέματος - ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΦΩΣΤΗΡΕΣ ΚΑΙ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ...(12-2-21)π.Γεώργι (agiooros.org)

Έκπτωτος άνθρωπος --- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω.

Η έννοια της μνήμης και του παρελθόντος εις την σημερινή κοινωνία την οποία βιώνουμε έχει εκλείψει ολοσχερώς, δοθέντος ότι ο σημερινός έκπτωτος σύγχρονος αλλοτριωμένος άνθρωπος καθίσταται φορέας του μηδενισμού, (εθνικού, κοινωνικού και πολιτικού) ενστερνιζόμενος το δόγμα του «γαιά πυρί μυχθήτω» υπό την έννοια, ότι η μόνα αξία εις την ζωή είναι η καθοιονδήποτε τρόπο επιβίωσή, δίχως οντολογική πυξίδα.

Το αφήγημα του υπερδύναμου δήθεν ανθρώπου, είναι εξ ορισμού αλυσιτελές, την στιγμή την οποία ο άνθρωπος καθίσταται εν τη γενέσει του ατελές και θνησιγενές ον, ανεξαρτήτως ότι ως δημιούργημα του Θεού, συνιστά κατ’ εικόνα πρόσωπο και εναπόκειται εις την δυνητική του ευχέρεια η κατάκτηση του καθ’ ομοίωση προς τον Δημιουργό του, τον Πλάστη του.

Οικουμενισμός: το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώ εν τόπω αγίω!


 

Η ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕ ΑΙΡΕΤΚΟΥΣ --- Του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση, Ομ. καθηγητού του Α.Π.Θ.

Το πρόβλημα  τῆς συμπροσευχῆς με τους αἱρετικούς ἀπασχολεῖ σοβαρά τις τελευταῖες δεκαετίες το ὀρθόδοξο πλήρωμα, διότι ἔχουν πληθυνθῆ οἱ παραβάσεις τῶν Ἱερῶν Κανόνων, οἱ ὁποῖοι με ἀναμφισβήτητη σαφήνεια καταδικάζουν τις συμπροσευχές. Ἡ πράξη τῆς Ἐκκλησίας ἐπί μακρά σειρά αἰώνων ἐσέβετο καί ἐτηροῦσε την ἱεροκανονική τάξη. Ἀκόμη και ἡ πρωτοστατοῦσα τώρα στις συμπροσευχές και κακόν παράδειγμα δίδουσα Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως δεν τόλμησε ἐπισήμως να ὑποστηρίξει την κατάργηση τῶν Ἱερῶν κανόνων, μολονότι μεμονωμένες φωνές ἰσχυρῶν ἐκπροσώπων της θεωροῦν ἀναχρονιστική την ἐφαρμογή τους. Δυστυχῶς ἡ ἄνευ σοβαρῶν ἐμποδίων πρόοδος τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ και ἡ συνακόλουθη ἄμβλυνση τῆς ὀρθοδόξου εὐαισθησίας ἐπί δεκαετίες, λόγῳ ἀφωνίας και ἀπραξίας τῶν ἐντεταλμένων να φρουροῦν και να φυλάττουν αὐτά, πού παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι και οἱ Ἅγιοι Πατέρες, συνετέλεσαν στην ἐνθάρρυνση τῶν Οἰκουμενιστῶν να ὀργανώνουν «ἑβδομάδες συμπροσευχῆς», με συμμετοχή κληρικῶν και καθηγητῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, να λαμβάνουν μέρος ἀδεῶς στις ἀκολουθίες τῶν  ἑτεροδόξων, μερικοί δε και να ξεπερνοῦν την «κόκκινη γραμμή», πού θέτουν ὁρισμένοι ὡς ἔσχατο ὅριο ἀνοχῆς, και να μετέχουν τῆς ἀτέλεστης και ἀχαρίτω της «ΘείαςΕὐχαριστίας» τῶν ἑτεροδόξων «ἀζυμῖται γινόμενοι».

Τη ΙΕ΄ (15ην) Φεβρουαρίου, μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΟΝΗΣΙΜΟΥ.

Ονήσιμος ο Άγιος Απόστολος ήτο πρότερον δούλος του Αγίου Αποστόλου Φιλήμονος, όστις κατά τον Θεοδώρητον, κατήγετο από τας Κολοσσάς, προς τον οποίον γράφει χωριστήν επιστολήν ο μακάριος Παύλος. Κλέψας δε ο Ονήσιμος ούτος χρήματα από τον οίκον του Αποστόλου Φιλήμονος, ως τούτο δηλούται από την ρηθείσαν επιστολήν του Παύλου προς τον Φιλήμονα, έφυγε και επήγεν εις την Ρώμην, εκεί δε συναντήσας τον Απόστολον Παύλον, εις τα δεσμά ευρισκόμενον, κατηχήθη από αυτόν την εις Χριστόν πίστιν και βαπτισθείς έγινε και αυτός θαυμάσιος εις την αρετήν. Επειδή δε ο θείος Παύλος δεν έκρινε δίκαιον να λυπήται ο Φιλήμων δια την κλοπήν και την φυγήν του δούλου του τούτου Ονησίμου, απέστειλεν αυτόν εις τον αυθέντην του Φιλήμονα, ομού με την προς αυτόν συστατικήν και παρακλητικήν επιστολήν. Ο δε Φιλήμων, δεξάμενος τον Ονήσιμον ομού μετά της επιστολής, εχάρη και πάλιν απέστειλεν αυτόν οπίσω εις τον Παύλον, τον οποίον και υπηρέτει. Ας ίδωμεν όμως πως ακριβώς περιγράφονται τα κατά τον Άγιον Ονήσιμον εν τω πλατυτέρω αυτού Βίω τον οποίον παραθέτομεν ενταύθα το πρώτον εν μεταφράσει.