Αν θα μπορούσε κανείς να διεισδύσει πραγματικά στον πυρήνα της υπαρξιακής αγωνίας του ανθρώπου, που γεννάται από τον πόθο για ενότητα, θα ανακάλυπτε ακριβώς ότι ο πόθος αυτός προδίδει την ψυχική δίψα του ανθρώπου για ησυχία. Είναι γεγονός ότι ο διασπασμένος και διχασμένος εσωτερικά άνθρωπος, εκείνος τουλάχιστον που βιώνει την ανάγκη για ενότητα σαν μια βασική επιδίωξη της ζωής, στο βάθος της εσώτερης ψυχικής υποστάσεώς του λαχταρά την ησυχία. Εξάλλου, εάν ένας διαταραγμένος από εσωτερικές συγκρούσεις και διασπάσεις άνθρωπος κατέληγε στην ψυχική του συγκρότηση και ενοποίηση, το πρώτο αγαθό που θα γευόταν θάταν ασφαλώς η πνευματική ησυχία, σαν έκφραση της αρμονίας των ψυχικών του καταστάσεων και περιεχομένων. Γι’ αυτό το λόγο το ασκητικό βίωμα, η νηπτική πατερική έρημος, θα πρότεινε, σ’ αυτόν που διψά την ενότητα και τον πόθο του απολύτου, να βιώσει στο ψυχικό χώρο της μοναξιάς την ασκητική ησυχία και την «αναχώρηση» από τα πράγματα του κόσμου. Κι’ εδώ βέβαια θα αντιμετώπιζε κανείς μια «παράλογη» ίσως πραγματικότητα, μια ιδιάζουσα κατάσταση ησυχίας και ψυχικής μοναξιάς.
ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ
Η Κυρία Θεοτόκος ήτο και κατά τα δύο καθαρά και
αμόλυντος : και κατά το σώμα και κατά την ψυχήν και κατά την πράξιν και κατά τον
λογισμόν. Όθεν ο προφήτης Ιεζεκιήλ αινιγματωδώς είπε περί της Κυρίας Θεοτόκου :
Και ιδού δόξα Θεού Ισραήλ ήρχετο κατά την οδόν την προς ανατολάς (ήτοι εις την
ψυχήν της Παρθένου), και η γη (ήτοι το σώμα της Παρθένου), εξέλαμπεν ως φέγγος από
της δόξης κυκλόθεν.
Τη ΚΒ΄ (22α) του μηνός Αυγούστου, η σύναξις της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών ΘΕΟΤΟΚΟΥ εν τω Πυρσώ της Ευρυτανίας.
Εις τα μέρη της ποτέ μεν περιφήμου, νυν δε τεταπεινωμένης Ελλάδος (Ο συγγραφεύς της παρούσης διηγήσεως ονομάζει την Ελλάδα τεταπεινωμένην, διότι την εποχήν καθ’ ην συνέγραφε την διήγησιν ταύτην η νυν ελευθέρα Ελλάς ήτο υπό την δουλείαν των Οθωμανών.), κατά την Επαρχίαν του Λιτζάς και Αγράφων είναι όρος μέγα και υψηλόν, το οποίον ονομάζεται Όρθρυς, διότι από το ύψος, το οποίον έχει, ορθρίζει, ήτοι βλέπει τον ερχομόν της ημέρας και του ηλίου πρωτύτερα από όλα τα άλλα βουνά της Στερεάς Ελλάδος. Προς τα δυτικά μέρη και νότια του όρους τούτου ευρίσκονται και άλλα όρη, τα οποία είναι τόσον δύσβατα, όσον δεν ημπορεί να παραστήση ο λόγος, από αυτά δε εξέρχονται οι δεξιοί κλώνοι και αρχαί του Αχελώου ποταμού. Μέσον των ορέων τούτων, εις τους πλέον βαθυτάτους και δυσαναβάτους τόπους, ευρίσκεται η Ιερά Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου της Προυσιωτίσσης. Η Μονή αύτη περισφίγγεται εξόχως κάτωθεν μεν υπό ενός βαθυτάτου χάους, άνωθεν δε υπό φοβερωτάτου και αβάτου σπηλαίου, του οποίου το Καθολικόν, ήτοι η Εκκλησία, είναι μέσα εις το σπήλαιον με θόλον και ωραιοτάτη, αφιερωμένη εις μνήμην της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Ασάλευτο θεμέλιο -- Φώτης Κόντογλου
Σήμερα νομίζεται καλός σε όλα, όποιος είναι αδιάφορος, όποιος δεν νοιάζεται για τίποτα, όποιος δεν νιώθει καμιά ευθύνη. Αλλιώς τον λένε σωβινιστή, τοπικιστή, μισαλλόδοξο, φανατικό. Όποιος αγαπά την χώρα μας, τα ήθη και έθιμα μας, την παράδοση μας, την γλώσσα μας, θεωρείται οπισθοδρομικός. Οι αδιάφοροι παιρνούν για φιλελεύθεροι άνθρωποι, για άνθρωποι που ζούνε με το πνεύμα της εποχής μας, που έχουν για πιστεύω την καλοπέραση, το εύκολο κέρδος, τις ευκολίες, τις αναπαύσεις, κι ας μην απομείνει τίποτα που να θυμίζει σε ποιό μέρος βρισκόμαστε, από που κρατάμε, ποιοι ζήσανε πριν από μας στην χώρα μας. Η ξενομανία μας έγινε τώρα σωστή ξενοδουλεία, σήμερα περνά για αρετή, κι όποιος έχει τούτη την αρρώστεια πιο βαρειά παρμένη, λογαριάζεται για σπουδαίος άνθρωπος.
Κινδυνεύομε, ως Εκκλησία και ως Έθνος.
Οι κολυμβήθρες εστέγνωσαν δια το μη υπάρχειν βρέφη προς βάπτισι και η Ραχήλ, η αγία μας Εκκλησία, κλαίει απαρηγόρητα δια τα τέκνα Της τα αποβαλλόμενα και φονευόμενα υπό αναλγήτων μητέρων και κακούργων ιατρών. Τριάκοντα επτά περίπου χιλιάδες αθώων ψυχών φονεύονται κατά μήνα και ο εθνικός μας στρατός κατ΄ έτος ελαττώνεται, ενώ οι κύκλω ημών εχθροί υπερπληθύνονται. Οι δε Κληρικοί μας συζητούν περί ανέμων και υδάτων, περί ιερωσύνης γυναικών και στρατεύσεως αυτών… Ταλαίπωρε αιωνία Ελλάς, που πηγαίνεις; Με τρία εκατομμύρια μουσουλμάνων στα αγιοτόκα εδάφη σου, Ιέρειες ετοιμάζονται δια την Εκκλησία σου και γυναίκες δια την φύλαξι των συνόρων και της ακεραιότητός σου!!!
Άγιον Όρος και τεχνικός πολιτισμός (από κείμενο του έτους 1977).
…η διάνοιξις αρτηριακών οδών προς σύνδεσιν των Ιερών
Μονών μεταξύ των και με τας Καρυάς, ως και η εκμίσθωσις αγιορειτικών γαιών εις
Εταιρείας, αποτελεί νίκην του κοσμικού πνεύματος και εκ των έσω άλωσιν του
Αγίου Όρους υπό του κόσμου. Το ευλογημένον και παρθενικόν Περιβόλι της Παναγίας
θα μεταβληθή εις χώραν Τουρισμού, διακινήσεως παντοίων οχημάτων, εργοταξίων,
εμπορικών συναλλαγών, καυσαερίων, θορύβων, κοσμικών ανέσεων, ηλεκτρικών
εγκαταστάσεων και των λοιπών επακολούθων του τεχνικού πολιτισμού, ένεκα των
οποίων η ζωή εις τον κόσμον κατήντησε κόλασις. Τι νόημα δύναται να έχη τότε η
«αποταγή» του κόσμου, η νοερά προσευχή, η ιερά ησυχία και η θεωρία του Θεού
μέσα εις ένα τοιούτον περιβάλλον;
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιχορηγεί ισλαμικές οργανώσεις, αλλά ποτέ χριστιανικές! -- του Στέλιου Παπαθεμελή*
Η απόσπαση της Αιγύπτου από τα πλοκάμια των «Αδελφών Μουσουλμάνων» είναι θετική κίνηση που πιστώνεται στην υπογραφή της συμφωνίας Ελλάδος-Αιγύπτου. Οι αντιδράσεις έως αμόκ του νεοοθωμανού (ψευδο)σουλτάνου καθορίζουν το μέγεθος της σημασίας της. Οι αδελφοί Μουσουλμάνοι είναι μια επικίνδυνη φάρα εξτρεμιστών που δυστυχώς τους παίζει στα δάχτυλα του ο νεοοθωμανος.
Η συμφωνία μας με την Αιγυπτο φυσικά και δεν
είναι η αρίστη πασών, αλλά αν κρίνει κανείς από της κραυγές των «τουρκαλάδων»
είναι σίγουρα αρνητική γι΄ αυτούς και θετική για μας. Και πάντως παράγει μηνύματα ανατροπής.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις μας επί ποδός πολέμου.
Είναι αδύνατον επομένως ο εχθρός να μας βρει στον … ύπνο! Αν προκληθούμε, θα
χτυπήσουμε και μάλιστα να σπεύσουμε πρώτοι. Η Ηγεσία των Ένοπλων Δυνάμεων
γνωρίζει πολύ καλά την θεωρία του «πρώτου χτυπήματος», μη διστάσει να την
εφαρμόσει! Συγκλίνουσες είναι οι πληροφορίες για την υπεροχή των ηγεσιών των Ενόπλων
μας Δυνάμεων.
Οι αναλυτές μιλούν για
στρατιωτική ή πολιτική ήττα του (ψευδό)σουλτάνου στη Λιβύη. Από την πένα τους
και στου Θεού τ΄ αυτί!
Η ΗΣΥΧΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΑΡΑ ΤΩ ΠΑΛΑΜΑ -- Αθωνικά άνθη
«… ούτω γινόμεθα ναός Θεού, όταν μη φροντίσι γηϊναις το συνεχές της μνήμης διακόπτηται… αλλά πάντα αποφυγών ο φιλόθεος επί τον Θεόν αναχωρή» Μ. Βασίλειος.
Η Ησυχία δεν αποτελεί διακοσμητικόν τι πλαίσιον της προσευχής. Είναι το αναγκαίον περιβάλλον της. Εν τοις θορύβοις «το μοναδικόν του νου, καθ’ ο συνίσταται ο εντός και όντως Μοναχός, δυαδικόν, έστι δ’ ότε και πολυσχιδές, καθίσταται». Η διάσπασις του ενιαίου της ψυχής καθιστά αδύνατον την αληθή προσευχήν. Διασπάται το «μοναδικόν» του νου εις «δυαδικόν» ή και «πολυσχιδές» εκ των συνομιλιών και από αυτής της θέας των ανθρώπων. Εν αναλύσει, και αυτή η προσδοκία ελεύσεώς τινος προκαλεί σύγχυσιν. Αλλά και γράφων ο Ησυχαστής προς τινα, έστω και πνευματικά, πάλιν δεν δύναται ν’ αποφύγη την περισπώσαν τον νουν μέριμναν. Και αν μεν πρόκειται περί προκοψάντων εις τας αρετάς και δια της αγάπης ενωθέντων μετά του Θεού, η ζημιά είναι μικρά, διότι αίρεται μόνον η άμεσος και ειλικρινής μυστική ένωσις.
ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ
Ο Άγιος
Νικόδημος για την Υπεραγίαν Θεοτόκον : Είναι Θεός μετά τον Θεόν :
«Χωρίς
την μεσιτείαν της Κυρίας Θεοτόκου κανένας ούτε άγγελος, ούτε άνθρωπος, δύναται
να πλησιάσει εις τον Θεόν. Επειδή και Αυτή μοναχή ευρίσκεται μεθόριον αναμεταξύ
της ακτίστου και κτιστής φύσεως. Αυτή μόνη είναι Θεός άμεσος μετά τον Θεόν και
έχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος, ως ούσα μήτηρ αληθώς του Θεού και Αυτή μοναχή
είναι, όχι μόνον ο θησαυροφύλαξ όλου του πλούτου της Θεότητος, αλλά και ο
διαμοιραστής εις όλους, και αγγέλους και ανθρώπους, όλων των από Θεού διδομένων
εις την κτίσιν υπερφυσικών ελλάμψεων και θείων και πνευματικών χαρισμάτων».
Τη ΚΑ΄ (21η) του μηνός Αυγούστου, μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΘΑΔΔΑΙΟΥ, του και Λεββαίου καλουμένου.
Θαδδαίος ο Απόστολος πατρίδα είχε την Έδεσσαν, Εβραίος ων κατά το γένος και άριστα γεγυμνασμένος εις τας θείας Γραφάς. Ούτος λοιπόν αναβάς εις τα Ιεροσόλυμα, ίνα προσκυνήση, κατά τας ημέρας Ιωάννου του Βαπτιστού, και ακούσας τούτου το κήρυγμα, και υπερθαυμάσας την αγγελικήν ζωήν του, εβαπτίσθη υπ’ αυτού. Μετά ταύτα, βλέπων τον Δεσπότην Χριστόν και τα άπειρα θαύματα, όσα ετέλει, ακούσας δε και την διδασκαλίαν του, ηκολούθησεν αυτόν έως το σωτήριον πάθος.
Η ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ -- Του αειμνήστου Ανδρέου Θεοδώρου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής του Παν. Αθηνών.
«Χαίρε, αναστάσεως τύπον εκλάμπουσα·
χαίρε, των Αγγέλων τον βίον εμφαίνουσα.»
Δια της εν δόξη αδιαφθόρου μεταστάσεως Αυτής εις τα
φωτεινά σκηνώματα του ουρανού η Θεοτόκος Μαρία εκλάμπει τον εντελή τύπον της
αναστάσεως. Ό,τι ηδύνατο να λάβη το ποίημα εκ της ζωηφόρου εκ των νεκρών
αναστάσεως κατά την ημέραν της εν δόξη επιφανείας του Χριστού, αποτυπούται
ασπασίως επί της εντελεστάτης καλλονής της Παρθένου. Υπερβάσα εις δόξαν τα
Χερουβίμ και τα Σεραφίμ, ήδη αναστίλβει την θεσπεσίαν μαρμαρυγήν της θεώσεως. Η
στιλβηδών της χάριτος διακατέχει και διαπερά την Βασίλισσαν των ουρανών. Η
θεόμορφος καλλονή της νέας εξ αναστάσεως κτίσεως πληρούται εν τη θεονύμφω Κόρη
της Βασιλείας. Το θαύμα της αναστάσεως αστράπτει επί της Μητρός της Ζωής,
ανακλώμενον επ΄ Αυτής εκ της υπερφυούς χάριτος του Υιού, της πηγής πάσης
αναστάσεως και ζωής! (Ιω. 11, 25). Ενδιαιτωμένη εις τα σεπτά σκηνώματα του
ουρανού η Άνασσα – Μήτηρ εμφαίνει τον εν δόξη άϋλον βίον των Αγγέλων. Υπερβάσα
την φθοράν, εισήλθεν αμετακλήτως εις τον αιώνιον χώρον της αφθαρσίας.
Ομοδίαιτος των Αγγέλων χορεύει περί το τρισήλιον φως, εσθίει τον άρτον της
Βασιλείας, μετέχει της μακαρίας δόξης του Θεού. Δεχομένη το μακάριον φως,
αποστίλβει τούτο εις το κτιστόν και έγχρονον πεδίον της ζωής. Είναι εξάγγελος
των θείων ιδιοτήτων, υποφήτης των αρρήτων μυστηρίων της Τριάδος. Εν τη Θεοτόκω
– Μητρί συνοψίζεται πάσα κτιστή και άκτιστος καλλονή, πάσα φυσική και
πνευματική ωραιότης, το άϋλον κάλλος των αγγέλων και η ευγένεια της εν τω
ανθρώπω Χριστοφόρου εικόνος. Εν τη Μητρί ο Υιός αποτυποί τους θεοειδείς
χαρακτήρας Αυτού, την θεοείδειαν του εξ Αυτής προσλήμματος του πληρώσαντος του
πάντα της θεομόρφου ευκλείας του χριστολογικού θαύματος!
Άγιος Συμεών ο Ν. Θεολόγος στα «Πρακτικά και Θεολογικά Κεφάλαιά» του:
Ο ΘΕΟΣ ΣΥΝΕΡΓΕΙ ΦΑΝΕΡΑ ΚΑΙ ΚΡΥΦΑ.
«Ο Θεός δεν αφήνει ποτέ
εκείνους, που προσέρχονται ανεπιφύλακτα σε Αυτόν, δεν τους αφήνει να πέσουν
στην αμαρτία χωρίς σηκωμόν, αλλά όταν βλέπει ότι δεν έχουν την δύναμη,
συμπράττει και βοηθεί, τους προσφέρει ενίσχυση από ψηλὰ και τους φέρνει κοντά Του.
Συνεργεί και φανερά και κρυφά, και έτσι, που αυτοί να μη το συνειδητοποιούν,
και αλλιώς, με τρόπον συνειδητόν, έως ότου, αφού ανεβούν όλην την κλίμακα, προσεγγίσουν
σε Αυτόν και ενωθούν εξ ολοκλήρου με Αυτόν και λησμονήσουν όλα τα επίγεια και
βρεθούν μαζί του εκεί ψηλὰ —είτε με το σώμα τους είτε χωρίς το σώμα, δεν
γνωρίζω— να ζουν μαζί Του και να απολαμβάνουν τα απόρρητα αγαθά».
84 πολίτες παρεμβαίνουν απαιτώντας Εθνική Στρατηγική απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις
Ακολουθεί ολόκληρη η επιστολή και τα ονόματα των ακαδημαϊκών και πολιτών που συνυπογράφουν
Στρατηγική κατευνασμού ή Εθνική Στρατηγική;
Εδώ και μέρες το τουρκικό ερευνητικό σκάφος Ορούτς Ρέϊς και η συνοδεία του κινούνται εντός της – σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο – ελληνικής υφαλοκρηπίδας πραγματοποιώντας έρευνες. Ταυτόχρονα, επίσημες ή ημιεπίσημες δηλώσεις από την πλευρά της γειτονικής χώρας δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία για τα σχέδια και τις προθέσεις της.
Ο Δούρειος ίππος του Παπισμού
Η Ουνία απετέλεσε πέτρα σκανδάλου εις τις σχέσεις Ορθοδοξίας και Παπισμού δεδομένου, ότι δι΄ αυτής, δηλαδή της Ουνίας, προσπαθεί ο Παπισμός να παραπλανήση τους Ορθοδόξους και να προσηλυτίση αυτούς εις τον Παπισμό. Η χρησιμοποίησις εν προκειμένω του όρου «παραπλάνησις» πρέπει να εκληφθή εν κυριολεξία, διότι οι Ουνίτες ενώ είναι μέλη της Παπικής «Εκκλησίας» και αναγνωρίζουν τον Πάπαν ως κεφαλή της Εκκλησίας, αποδεχόμενοι πλήρως τις πλάνες και τις αιρέσεις αυτού, εν τούτοις φέρουν το σχήμα των Ορθοδόξων κληρικών και τελούν την λατρείαν των κατά το Ορθόδοξον Τυπικόν δια να παραπλανήσουν τους αφελεστέρους. Παρά δε τας εντόνους διαμαρτυρίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας, των Θεολογικών Σχολών μας κ.λ.π. ο Πάπας εμμένει ανενδότως εις την μέθοδον αυτήν της εξαπατήσεως, η οποία άλλωστε εναρμονίζεται πλήρως προς το διαβόητον αξίωμα, το οποίον ρυθμίζει την πολιτικήν του Βατικανού, το οποίον ως γνωστόν, έχει την αρχαιοτέραν διπλωματίαν του κόσμου, ότι δηλαδή «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Τοιαύται όμως μέθοδοι είναι απαράδεκτοι και δια στοιχειωδώς εντίμους ανθρώπους συνιστούν αληθή πρόκλησιν και σκάνδαλο όταν χρησιμοποιούνται υπό του διεκδικούντος την αποκλειστικήν εκπροσώπησιν του Χριστού επί της Γης, δηλαδή του Πάπα!
Ἄν ποτέ ἀνασυνταχθῇ ἡ Ὀρθοδοξία καί γίνῃ Πανορθόδοξος Σύνοδος, αὐτή θά μακαρίσῃ τούς ἁγνούς ἀγνωνιστάς τοῦ 1924 -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Οἱ «Π/Ηται» πού ἀντέδρασαν τό 1924 εἰς τήν Μασονικήν μεταρρύθμισιν τοῦ ἑορτολογίου, ἡ ὁποία, ὡς γνωστόν, ἦτο τό πρῶτον ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ βῆμα πρός τόν Οἰκουμενισμόν, ἀντιστοιχοῦν πρός τούς ἀντιδράσαντας εἰς τήν εἰκονομαχικήν ψευδο-σύνοδον τοῦ 754. Ἄν ποτέ ἀνασυνταχθῇ ἡ Ὀρθοδοξία καί γίνῃ Πανορθόδοξος Σύνοδος, αὐτή θά μακαρίσῃ τούς ἁγνούς ἀγνωνιστάς τοῦ 1924 καί θ' ἀναθεματίσῃ ὅσους κατόπιν ἐπρόδωσαν τόν ἱερόν ἀγῶνα χέρι-χέρι μέ τούς Οἰκουμενιστάς Μεταξάκην, Παπαδόπουλον καί ὅσους κατόπιν ἠκολούθησαν τήν γραμμήν τῶν δύο αὐτῶν «νέων Λουθήρων».
ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ -- Αλεξ Παπαδιαμάντη
Ἀνάμεσα εἰς συντρίμματα καὶ ἐρείπια, λείψανα παλαιᾶς κατοικίας ἀνθρώπων ἐν μέσῳ ἀγριοσυκῶν, μορεῶν μὲ ἐρυθροὺς καρπούς, εἰς ἔρημον τόπον, ἀπόκρημνον ἀκτὴν πρὸς μίαν παραλίαν βορειοδυτικὴν τῆς νήσου, ὅπου τὴν νύκτα ἑπόμενον ἦτο νὰ βγαίνουν καὶ πολλὰ φαντάσματα, εἴδωλα ψυχῶν κουρασμένων, σκιαὶ ἐπιστρέφουσαι, καθὼς λέγουν, ἀπὸ τὸν ἀσφοδελὸν λειμῶνα, ἀφήνουσαι κενὰς οἰμωγὰς εἰς τὴν ἐρημίαν, θρηνοῦσαι τὸ πάλαι ποτὲ πρόσκαιρον σκήνωμά των εἰς τὸν ἐπάνω κόσμον ― ἐκεῖ ανάμεσα ἐσώζετο ἀκόμη ὁ ναΐσκος τῆς Παναγίας τῆς Πρέκλας. Δὲν ὑπῆρχε πλέον οἰκία ὀρθή, δὲν ὑπῆρχε στέγη καὶ ἄσυλον, εἰς ὅλον τὸ ὀροπέδιον ἐκεῖνο, παρὰ τὴν ἀπορρῶγα ἀκτήν. Μόνος ὁ μικρὸς ναΐσκος ὑπῆρχε, καὶ εἰς τὸ προαύλιον τοῦ ναΐσκου ὁ Φραγκούλης Κ. Φραγκούλας εἶχε κτίσει μικρὸν ὑπόστεγον, καλύβην μᾶλλον ἢ οἰκίαν, λαβὼν τὴν ξυλείαν, ὅσην ἠδυνήθη νὰ εὕρῃ, καί τινας λίθους ἀπὸ τὰ τόσα τριγύρω ἐρείπια, διὰ νὰ στεγάζεται προχείρως ἐκεῖ καὶ καπνίζῃ ἀκατακρίτως τὸ τσιμπούκι του, μὲ τὸν ἠλέκτρινον μαμέν, ἔξω τοῦ ναοῦ, ὁ φιλέρημος γέρων.
ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ
Η Κυρία Θεοτόκος ήτο και κατά τα δύο καθαρά και
αμόλυντος : και κατά το σώμα και κατά την ψυχήν και κατά την πράξιν και κατά
τον λογισμόν. Όθεν ο προφήτης Ιεζεκιήλ αινιγματωδώς είπε περί της Κυρίας
Θεοτόκου : Και ιδού δόξα Θεού Ισραήλ ήρχετο κατά την οδόν την προς ανατολάς
(ήτοι εις την ψυχήν της Παρθένου), και η γη (ήτοι το σώμα της Παρθένου), εξέλαμπεν
ως φέγγος από της δόξης κυκλόθεν.
Τη Κ΄ (20η) του μηνός Αυγούστου, μνήμη του Αγίου ενδόξου Προφήτου ΣΑΜΟΥΗΛ.
Σαμουήλ ο ένδοξος Προφήτης κατήγετο εκ της Αρμαθαίμ Σιφά, εκ του όρους Εφραίμ, υιός ων Ελκανά και Άννης της Προφήτιδος. Ο δε Ελκανά έχων δύο γυναίκας, εκ των οποίων η μεν ονομαζομένη Άννα ήτο στείρα, η δε άλλη, Φεννάνα, είχε τέκνα, ανέβη μετά της Άννης εις τον τόπον Σηλώ, όπου ήτο τότε η Σκηνή και η Κιβωτός· εκεί δε ήτο και ο Ιερεύς Ηλί, και οι δύο υιοί του, ο Οφνί και ο Φινεές. Επειδή δε ο Κύριος απέκλεισε την μήτραν της Άννης και έμεινεν άτεκνος, η δε αντίζηλός της Φεννάνα ελύπει αυτήν, προσηυχήθη αύτη εις τον Θεόν μετά πόνου καρδίας, και εισηκούσθη παρ’ αυτού γεννήσασα δε υιόν τον μέγαν τούτον Προφήτην Σαμουήλ (το οποίον ερμηνεύεται Θεαίτητος) αφιέρωσεν αυτόν εις τον Θεόν.
Ο Όσιος Ηλίας ο Έκδικος, γράφει στο «Γνωμικὸν Ανθολόγιόν» του:
«Από τις αρετές, που εξαρτώνται από μας, οι σύμφωνες με την δύναμή μας είναι η προσευχή και η σιωπή. Από αυτές, που δεν εξαρτώνται από μας, αλλά κυρίως από την κατασκευή του σώματος, είναι η νηστεία και η αγρυπνία. Όποιο από τα έργα αυτά μπορεί να κάνη ευκολώτερα ο αγωνιστής, με εκείνο πρέπει να καταπιάνεται».
Φώτισόν μου τό σκότος! Φώτισόν μου τό σκότος!
Ήταν Άνοιξη του 1317, όταν έφτασε ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στον ποθούμενο σε αυτόν Άθωνα. Υποτάσσεται στον διάσημο ησυχαστή Νικόδημο, ο οποίος ζούσε τότε έξω από την Λαύρα του Βατοπεδίου. Ο Νικόδημος, ήταν γενναίος και θαυμαστός Μοναχός κατά την πράξη και θεωρία· γνωστός σ’ ολόκληρο το Άγιον Όρος για την αρετή του όταν ακόμη ασκούνταν ανατολικά της Χρυσούπολης, στο όρος το λεγόμενο «τοῦ Αὐξεντίου».
Ο θείος Γρηγόριος, κείρεται Μοναχός. Μετά την μοναχική του ομολογία, παραδίδεται ολοκληρωτικά στην άσκηση και τις πνευματικές θεωρίες, στην νίψη του νου και στην αδιάλειπτη νοερά προσευχή. Ο Πατριάρχης Φιλόθεος αφηγείται, ότι, άμεση προστάτιδά του είχε την Θεομήτορα. Πάντοτε σε Αυτήν απέβλεπε. Αυτήν, είχε προ των οφθαλμών του. Την δική Της βοήθεια επιζητούσε. Αυτήν, εξ αρχής, πρόφερε στους λόγους και τις προσευχές του. Και κάτω από την δική Της σκέπη και χειραγωγία, εμπιστεύθηκε ψυχή τε και σώματι τον εαυτό του.
Οι δύο χήρες
ΕΝΑΣ
επίσκοπος πληροφορήθηκε για δύο χριστιανές χήρες πώς δεν ζούσαν με σωφροσύνη.
Παρακάλεσε τότε Το Θεό νά τον πληροφορήσει κι 'Εκείνος για το θέμα αυτό, ώστε
ν' αποφασίσει ύστερα τι θα κάνει.
Πραγματικά, ο Θεός χάρισε στο δούλο Του ό,τι του ζήτησε. Στη διάρκεια της θείας
λειτουργίας, την ώρα πού κοινωνούσαν οι πιστοί, έβλεπε ο επίσκοπος στο πρόσωπο
του καθενός τις αμαρτίες πού είχε διαπράξει και τον βασάνιζαν.
Μερικά πρόσωπα φαίνονταν σαν βαμμένα με «καπνιά». Άλλα έμοιαζαν ολότελα καμένα, με μάτια
ματωμένα και φλογισμένα.
Προσέρχονταν όμως και χριστιανοί, πού είχαν την όψη λαμπρή και τα ρούχα
κατάλευκα. Όταν κοινωνούσαν οι πρώτοι, τούς έβλεπε να κυκλώνονται από φλόγες
και να καίγονται.