Συμφωνία μεταξύ Ράμα και Ερντογάν για μετεγκατάσταση 30.000 προσφύγων από την Τουρκία στη Χιμάρα.

Τέλος δεν έχουν τα παιχνίδια της Αλβανίας και της Τουρκίας. Όπως καταγγέλλει βουλευτής του αλβανικού κοινοβουλίου υπάρχει συμφωνία μεταξύ του Ράμα και του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για μετεγκατάσταση 30.000 προσφύγων και παράνομων μεταναστών από την Τουρκία στην Αλβανία στη Χιμάρα. Απώτερος σκοπός είναι η πληθυσμιακή αλλοίωση των Βορειοηπειρωτών.

Ο βουλευτής Ligoraq Karamelo [Γρηγόρης Καραμέλος], ο οποίος εκλέχθηκε από τη λίστα ‘Basha’ (σημ. τον κατάλογο του αρχηγού του Δημοκρατικού Κόμματος στην Αλβανία, Λουλζίμ Μπασά) έχει προβεί σε καταγγελίες στην Ελλάδα, ισχυριζόμενος ότι τα αλβανικά μέσα ενημέρωσης παραμορφώνουν εντελώς την ελληνική ιστορία, γράφει η αλβανική Sot.

Η ΠΡΟΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτ. Καθηγητού του Α.Π.Θ.

Ώρα μοναδική στην ιστορία του κόσμου. Τα μάτια τα σάρκινα των μαθητών μπαίνουν στην πνευματική διάσταση κι ατενίζουν το άκτιστο φως. Εκεί στο υψηλό όρος όπου τους είχε ανεβάσει ο Ιησούς Χριστός και «μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών», οι τρεις απόστολοι (Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης) γίνονται θεαταί και μάρτυρες του υπερκοσμίου, «επόπται της θεότητος» και «κοινωνοί της θείας φύσεως». Βλέπουν την ουράνια δόξα σ’ όλη τη λάμψη και το μεγαλείο της! Κλήση και πρόκληση ιερή, για τον κάθε άνθρωπο – και για τη δική σου ψυχή, αδελφέ μου -, η ενόραση του Θεού, η κοινωνία μαζί του· αυτή η άγια συντροφιά, που διώχνει τη μοναξιά, νικά το φόβο και εμπνέει, για τα μεγάλα και υψηλά στη ζωή. Ρωτάς πως θα την επιτύχεις; Άκουσε τι ο Πατέρας αποκαλύπτει, την ώρα, που γίνεται η Μεταμόρφωση επάνω στο υψηλό όρος: «Ούτος εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, αυτού ακούετε».

Οι χαιρετισμοί της Παναγίας - Ακάθιστος Ύμνος ΝΕΟ

Ευχαριστώ τον αδελφόν μας Σταύρο για την αποστολή του ωραίου αυτού βίντεο!

Τη Δ΄ (4η Ιουλίου), μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών ΑΝΔΡΕΟΥ Αρχιεπισκόπου Κρήτης του Ιεροσολυμίτου.

Ανδρέας ο θείος πατήρ ημών ήκμασε περί το χπ΄ (680) από Χριστού έτος, πατρίδα έχων την περίφημον Δαμασκόν, και γεννηθείς από γονείς θεοσεβείς και εναρέτους, Γεώργιον και Γρηγορίαν ονομαζομένους. Ούτος  ο εν Αγίοις πατήρ ημών Ανδρέας έως του εβδόμου έτους της ηλικίας αυτού ήτο άφωνος, μη δυνάμενος να λαλήση ουδόλως. Όθεν ένεκα τούτου οι γονείς του ελυπούντο πάρα πολύ, νομίζοντες ότι θα μείνη βωβός δια παντός του βίου αυτού. Αλλά αφ’ ου παρήλθον τα επτά έτη, μεταβάς κάποτε μετά των γονέων αυτού ίνα μεταλάβη το πανάχραντον Σώμα και Αίμα του Κυρίου, ω του θαύματος! ευθύς ως μετέλαβεν, ελύθη η γλώσσα του και ελάλει ανεμποδίστως. Έκτοτε οι γονείς του έστειλλον αυτόν εις το σχολείον, δια να μάθη τα ιερά γράμματα. Ο δε καλός Ανδρέας, ως οξύς τον νουν, κατεγίνετο εις τα μαθήματα με πολλήν προθυμίαν και επιμέλειαν και γυμναζόμενος με πόθον υπερβολικόν εις πάσαν μάθησιν, επροχώρησε με μεγάλην σύνεσιν και εις την φιλοσοφίαν.

Τη Γ΄ (3η) Ιουλίου, η σύναξις της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου ΜΑΡΙΑΣ της επονομαζομένης ΓΑΛΑΚΤΟΤΡΟΦΟΥΣΗΣ.

Η Αγία εικών της Υπεραγίας Θεοτόκου της επιλεγομένης Γαλακτοτροφούσης ευρίσκετο, κατά τας προφορικάς παραδόσεις, τας εν τη Ιερά Μονή του Χιλιανδαρίου φυλαττομένας, κατ’ αρχάς εν τη Λαύρα του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου, τη ευρισκομένη 25 σχεδόν στάδια μακράν της Ιερουσαλήμ. Ότε δε ο μέγας καθηγητής και κτίτωρ της μοναδικής καθ’ όλην την Ανατολήν Λαύρας, Σάββας ο Ηγιασμένος, έμελλεν εκ του προσκαίρου τούτου βίου να απέλθη προς Κύριον, προφητικώς είπεν εις τους περικυκλώσαντας τον κράββατον αυτού αδελφούς, ότι μετά παρέλευσιν καιρού μέλλει να επισκεφθή την Λαύραν αυτού βασιλόπαις τις, Σέρβος το γένος και συνώνυμος αυτώ, Σάββας δηλαδή ονόματι· όθεν η Εικών της Θεοτόκου η Γαλακτοτροφούσα να δοθή εις αυτόν εκ της Λαύρας ευλογίας χάριν· και ούτως ο Ηγιασμένος Σάββας ησύχως και ιλαρώς απήλθε προς Κύριον κατά το τέταρτον έτος της του Μεγάλου Ιουστινιανού βασιλείας, δηλαδή κατά τον στ΄ αιώνα.

π. Θεόδωρος Ζήσης: Ανάγκη εξόδου από την οικουμενιστική αιχμαλωσία

Η διαφαινόμενη, πριν από μερικά χρόνια έξοδος από την αιχμαλωσία και τη δουλεία της Εκκλησίας στους νέους και χειρότερους αυτούς εικονομάχους του Προτεσταντικού Οικουμενισμού διακόπτεται. Δεν υπάρχει επίσκοπος, ηγέτης, ο οποίος θα αναλάβει ως νέος Μωϋσής να οδηγήσει τον ταλαιπωρούμενο, περιπλανώμενο και σε σύγχυση διατελούντα λαό μέσα στην έρημο του συγκρητισμού και να τον φέρει στη γη της Ορθοδοξίας· στον νέο χρυσό μόσχο της πλάνης θυσιάζουν δυστυχώς και χορεύουν γύρω του και πολλοί από τους εκλεκτούς. Αυτό φάνηκε κατά την επίσκεψη του πάπα τον Μάϊο του 2001 στην Αθήνα και τώρα με την πρόσκληση προς τους Προτεστάντες να έλθουν στην Αθήνα, όπου συνδιοργάνωσαν μετ΄ αυτών, οι μη ορθοδόξως φρονούντες ημέτεροι, το 14^ο Παγκόσμιο Συνέδριο για την Ιεραποστολή. Αυτά προκαλούν την λύπη και την πικρία μας, και προ παντός το ότι η οικουμενιστική αλλοτρίωση έχει προχωρήσει τόσο πολύ, ώστε πολλοί από τους επισκόπους δεν καταλαβαίνουν ότι πρόκειται περί σοβαρής εκκλησιολογικής, περί αιρετικής εκτροπής, περί συμφωνίας και συνεργασίας όχι απλώς με νέους εικονομάχους, αλλά με ανατροπείς του συνόλου σχεδόν των δογμάτων της πίστεως και των εντολών της εν Χριστώ ζωής, περί της όντως παναιρέσεως του Οικουμενισμού.

REPENTANCE -- By Archimandrite Seraphim Papacostas of Revered Memory.

Invitation to Repentance

The title of this book, the one word repentance, is a term that causes man of our modern society a feeling of discomfort similar to that which a sick man experiences on hearing the name of an unpleasant drug. Nevertheless, in every age and far more in the present deeply uneasy, tired and unsettled age nothing is more useful, more indispensable and more salutary than repentance. Often man wishes for nothing else more Keenly, even though he has no clear notion of what he really craves. Man has an ardent desire for repentance, because the finest and noblest words in human literature expressing the highest degree of human happiness and the most valuable gifts which respond to the deepest desires of our souls are rest, peace, love, joy, life, all of which are contained in one somewhat repulsive word and which are promised by the Lord who invites every man to repentance and are given by Him to every true penitent. We do not know whether the reader has ever heard of the inestimable invitation that the Lord addresses to us humans:

Πάντες εξέλιπον, πάντες ηχρειώθησαν;

Αναρωτιέται κανείς, δεν υπάρχει κανένας ορθόδοξος ιεράρχης με λίγη πίστη στο Θεό, ώστε να αντιληφθεί τον κίνδυνο εκ του παπισμού και να αντιδράσει όσο μπορεί; Όλοι σκύβουν μοιρολατρικά το κεφάλι στον Πρώτο και δεν τολμούν να πουν την Αλήθεια και να ξεσκεπάσουν την προδοσία; Αυτή είναι η εν Χριστώ Πνευματική ελευθερία, να εξαπατηθεί και προδοθεί ο πιστός ορθόδοξος λαός; 
Πάντες εξέλιπον, πάντες ηχρειώθησαν;

Η Ορθόδοξη Παράδοση είναι γεμάτη φώτα

Μετέχοντες του Ακτίστου φωτός αφθαρτοποιούμεθα. Το δε φως γίνεται μεθεκτό στο μέτρο της προσωπικής προσληπτικής ικανότητος του πιστού. Φως μεταμορφωτικό απορρέει από όλα τα Μυστήρια της Εκκλησίας τα οποία επιφέρουν την καλή αλλοίωση. Το φως του Παναγίου Τάφου ενυπάρχει στο μεταμορφωτικό Βάπτισμα του προσερχομένου προς αυτό. Το φως του Θαβώρ ενυπάρχει στην προσδοχή της Θείας Ευχαριστίας. Διά τούτο, η Ορθόδοξη Παράδοση είναι γεμάτη φώτα, φώτα σωστικά, αλλά και συμβατικά, φώτα μυστηριακά, αλλά και συμβολικά και λειτουργικά.

π. Θεόδωρος Ζήσης: Οι αιρετικοί αποβάλλονται και αναθεματίζονται

Η συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας στο λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» είναι πολύ πικρή και άχαρη ιστορία, όπως φάνηκε στο μεγάλο συνέδριο για τον Οικουμενισμό που οργάνωσαν στην Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβριο του 2004 το «Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας» της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και η «Εταιρεία Ορθοδόξων Σπουδών». Στηρίχθηκε σε πρωτοβουλίες και θέσεις μερικών ορθοδόξων κληρικών και θεολόγων, επηρεασμένων από τον Προτεσταντισμό, οι οποίοι από την αρχή του 20^ου αιώνος προσπάθησαν και προσπαθούν και σήμερα με τους διαδόχους τους, να ενισχύσουν και εγκαθιδρύσουν την μεγαλύτερη εκκλησιολογική αίρεση και πλάνη, την εγκατάλειψη της αποστολικής και πατερικής διδασκαλίας περί του ότι οι Χριστιανοί πρέπει να έχουν την ενότητα της πίστεως, την ορθότητα των δογμάτων, για να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας, για να ανήκουν στο σώμα του Χριστού.

Στήν ζώνη τού απείρου -- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Γιά νά μήν ξεχνιόμαστε, τώρα μάλιστα που οι δύο παράλληλες γραμμές, όπως λένε τά Μαθηματικά, τέμνονται στό άπειρο καί Δύση μέ (πρώην) Ανατολή, επιτέλους, συμπίπτουν ! Δηλαδή, βρισκόμαστε στό άπειρον !!

Διαβάστε, λοιπόν, οι σημερινοί άνθρωποι τού απείρου, καί δείτε συνειρμικά-επεξηγηματικά, μέ τά μάτια τού απείρου, πώς έχουν τά πράγματα σήμερα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά γιά νά μήν λέτε «δέν ήξερα, δέν γνώριζα».

Υστερόγραφο, δέν αποκλείω οι κυνηγοί κεφαλών spam νά μού πούν ότι «Το μήνυμά σας δεν στάλθηκε, επειδή περιλαμβάνει περιεχόμενο που έχει αναφερθεί ως προσβλητικό από άλλους χρήστες του Facebook». Σημειώνω, είναι σχόλιο καί όχι μήνυμα πρός πολλούς αποδέκτες. Όποιος θέλει τό διαβάζει, όποιος θέλει τό προσπερνά

Τό άρθρο που ακολουθεί έχει ημερομηνία 16 Ιανουαρίου 2018.

[ https://www.facebook.com/kypchri/posts/10211014703418894  ...

Ο Ρώσος πρόεδρος σύγκρινε τη σορό του Λένιν με τα λείψανα αγίων στο Άγιο Όρος.

ΝΕΑ ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ (ΠΕΡΙ ΗΣΥΧΙΑΣ)

Χριστού του πράγματι αγαθού και υπεράγαθου τις ευεργετικές θείες ακτίνες δεχόμενοι μέσα στην ησυχία, προς αυτές πρέπει να κινηθούμε για να φωταγωγηθούμε με αγαθές πράξεις.                                        Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Migne,  PC 3, st.  1085.

Πρέπει να προσπαθούμε για να έχουμε τον νουν σε ησυχία. Όπως όταν τα μάτια περιφέρονται συνεχώς, πότε μεν στα πλάγια κινούμενα, πότε δε προς τα επάνω και κάτω διαρκώς στρεφόμενα, δεν είναι δυνατόν να δουν το αντικείμενο καθαρά, αλλά πρέπει να στερεώσει κανείς το βλέμμα επάνω στο βλεπόμενον, αν θέλει να το δει με καθαρότητα, έτσι και ο νους του ανθρώπου, είναι αδύνατο να ατενίσει την αλήθεια με ζωηρότητα, αν έλκεται από πολλές εγκόσμιες φροντίδες…   

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ --- Orthodox Hymns

Λέγει ο μέγας Αθανάσιος: Η Θεοτόκος  ήτον όντως η επτάφωτος λυχνία των επτά χαρισμάτων τού α­γίου Πνεύματος, με τα οποία έλαμπε από τους πρώτους χρόνους της ηλικίας.

Αυτή ήτον η ζωηφόρος τρά­πεζα του άρτου της ζωής. Αυτή το χρυσούν θυμιατήριον όπου εκράτησεν αφλέκτως το πυρ της Θεότητος. Αυτή η στάμνος η χρυσή, οπού εβάσταξε το ουράνιον μάννα. Αυτή η πλάκα, οπού έφερε σωματούμενον τον ενυπόστατον Λόγον. Αυτή η ράβδος, όπου εβλάστησε παραδό­ξως το άνθος της αφθαρσίας. Αυτή η κιβωτός, οπού έσωσεν εκ τού κα­τακλυσμού της αμαρτίας το ανθρώπινον γένος. Αυτή το θείον ιλαστήριον, οπού επεσκίαζεν, όχι τα Χερουβίμ, άλλ' αυτή η δύναμις τού Υψίστου. Αυτή η θεοδόχος γαστήρ, τα όντως άγια των αγίων, οπού άπαξ εισήλθεν ασπόρως και εξήλθεν αφθόρως ο αθάνατος Αρχιερεύς, όταν ο Λόγος σαρξ εγένετο.

Τη Γ΄ (3η) Ιουλίου, μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών ΑΝΑΤΟΛΙΟΥ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Ανατόλιος ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και εν Αγίοις πατήρ ημών ήτο πρότερον πρεσβύτερος και αποκρισιάριος της εν Αλεξανδρεία Εκκλησίας. Μετά ταύτα εχειροτονήθη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, κατά τους τελευταίους χρόνους της βασιλείας Θεοδοσίου του Μικρού, του υιού Αρκαδίου, εν έτει υμζ΄ (447) προβληθείς, ως Πατριάρχης, υπό του μονοφυσίτου Διοσκόρου. Προέβαλε δε αυτόν Πατριάρχην ο μονοφυσίτης Πατριάρχης Αλεξανδρείας Διόσκορος, διότι ήλπιζεν, ο μάταιος, ότι θέλει έχει αυτόν σύμφωνον και ομόφρονα της κακοδοξίας του. Όμως όχι μόνον απέτυχε της ελπίδος του, αλλά και τα εναντία συνέβησαν, διότι ο μακάριος ούτος Ανατόλιος καθήρεσε τον κακόδοξον Διόσκορον, το δε όνομα του αοιδίμου αγιωτάτου Φλαβιανού, του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, τον οποίον ο Διόσκορος καθήρεσε παραλόγως και εθανάτωσεν εις την εν Εφέσω  ληστρικήν Σύνοδον, συνηρίθμησεν ούτος εις τα δίπτυχα μετά των άλλων αοιδίμων Πατριαρχών, επειδή, ως είπομεν, ο Άγιος Φλαβιανός καθηρέθη παραλόγως από τον Διόσκορον εις την ρηθείσαν εν Εφέσω ληστρικήν Σύνοδον.

Από τον «Εὐεργετινὸ» (τόμ. Α΄):

«Ἕνας Γέροντας διηγήθηκε ὅτι κάποτε κάποιος Μοναχός, ποὺ ἔμενε στὴν Αἴγυπτο, ἐβάδιζε στὸν δρόμο. Ὅταν βράδιασε, μπῆκε σὲ ἕνα τάφο γιὰ νὰ κοιμηθῆ, ἐπειδὴ ἔκανε κρύο. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ περνοῦσαν δύο δαίμονες καὶ λέγει ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον. 
-Βλέπεις τί θάρρος ἔχει αὐτὸς ὁ Μοναχός, ἀφοῦ καὶ σὲ τάφο ἀκόμη κοιμᾶται; Ἔλα ὅμως νὰ τὸν πειράξουμε. 
- Διατὶ νὰ τὸν πειράξουμε; ἀπάντησε ὁ ἄλλος· εἶναι δικός μας, ἀφοῦ κάνει τὰ θελήματά μας, τρώγει καὶ πίνει καὶ κατηγορεῖ τοὺς ἄλλους καὶ παραμελεῖ τὶς ἀκολουθίες του. Διατὶ λοιπὸν νὰ καθυστερήσουμε μὲ αὐτόν; Ἂς πᾶμε νὰ βασανίσουμε αὐτοὺς ποὺ μᾶς στενοχωροῦν καὶ μᾶς πολεμοῦν ἡμέρα καὶ νύκτα μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ὑπόλοιπη ἄσκηση.

Η ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΥΣΑ -- Αλεξ Παπαδιαμάντη

Ἂς εἰσδύῃ μία μόνη ἀκτὶς ἡλίου, ἅμα τῇ ἀνατολῇ, διὰ τοῦ θαμβοῦ φεγγίτου, εἰς τὸν πενιχρὸν θάλαμον, μὲ τοὺς τέσσαρας τοίχους ἀσβεστωμένους λευκούς, μὲ μίαν ψάθαν, καὶ ἐπ᾽ αὐτῆς μικρὸν ἀμαυρὸν κιλιμάκι στρωμένα ἐπὶ τοῦ πατώματος, μὲ δύο προσκεφαλάδες ἀκουμβημένας σύρριζα εἰς τοὺς τοίχους, ἔνθεν καὶ ἔνθεν τῆς γωνίας τοῦ πυρός, ὅπου τέσσαρες ξηροὶ δαυλοὶ καὶ δύο μεγάλα ξύλα ὀρθὰ καίουσι καὶ βρέμουσιν ἐπὶ τῆς ἑστίας. Τοιοῦτος νὰ εἶναι ὁ χειμερινὸς θάλαμος, ἔχων τὰ νῶτα ἐστραμμένα πρὸς βορρᾶν καὶ πρὸς δυσμάς, συνεχόμενος μὲ ἄλλον βορεινὸν θαλαμίσκον, ὅστις νὰ εἶναι συγχρόνως δῶμα καὶ ἡλιακωτὸν καὶ ὑπερῷον. Κατεσκευασμένος μὲ πλίνθους, μὲ ξυλοτοίχους, στεγασμένος μὲ ξύλα καὶ μὲ κεράμους, ἀφάτνωτος, ἀνώροφος, εὐήλιος, ἀθέρμαστος, εὐήνεμος, σχεδὸν ὑπαίθριος, μὲ τὸ μόνον ὑψηλὸν καὶ πλατὺ παράθυρον τὸ ἀπᾷδον εἰς ὅλον τὸν ρυθμὸν τοῦ κτιρίου, καί, χάριν πολυτελείας, μὲ πηχυαίαν ὕαλον, διὰ ν᾽ ἀπολαύῃ τις ὄρθιος, εἰς τὰ βασίλεια τοῦ Βορρᾶ, τὴν μεγάλην θέαν καὶ τὴν μεγάλην πάλην. Τοιαύτη θὰ ἦτο, χωρὶς νὰ παραβῶ τὴν δεκάτην Ἐντολήν, ἡ μόνη φιλοκτημοσύνη μου καὶ ἡ μόνη μου πλεονεξία.

Τεράστιο ἦταν τὸ µέγεθος τῆς καταστροφῆς, τὴν ὁποία προεκάλεσε ἡ θητεία τοῦ Ἀθηναγόρου στὸν Πατριαρχικὸ Θρόνο (1948-1972).

Οὐδεὶς ἄλλος συνέβαλε έως τότε, στὴν διαδικασία τῆς σταδιακῆς διαβρώσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ὁµολογίας καὶ ἐκκλησιολογικῆς αὐτοσυνειδησίας τῶν ἐπισήµων τοπικῶν ἐκκλησιῶν, ὅσον ὁ Ἀθηναγόρας, ὁ ὁποῖος εἶχε φθάσει καὶ µέχρι τῆς ἐσχάτης ὕβρεως νὰ ὁµιλῆ γιὰ τὴν ἐπανίδρυσι τῆς Mιᾶς, Ἁγίας καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας διὰ µέσου τῆς ἑνώσεως τῆς Ὀρθοδοξίας µὲ τὸν πολυ-αιρετικὸ Παπισµό: «Εἰς τὴν κίνησιν πρὸς τὴν Ἕνωσιν, δὲν πρόκειται ἡ µία Ἐκκλησία νὰ βαδίση πρὸς τὴν ἄλλην, ἀλλ᾿ ὅλαι ὁµοῦ νὰ ἐπανιδρύσωµεν τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν, ἐν συνυπάρξει εἰς τὴν Ἀνατολὴν καὶ τὴν Δύσιν, ὅπως ἐζῶµεν µέχρι τοῦ 1054, παρὰ καὶ τὰς τότε ὑφισταµένας θεολογικὰς διαφοράς»

 Ἀρχιµανδρίτου Ἀθανασίου Ἰ. Βασιλοπούλου,

 Ἀπὸ τὴν Πορεία τῆς Ἀγάπης,

Ἀθῆναι 1968, σελ. 87,

ἐκ τοῦ Μηνύµατος ἐπὶ τῇ Ἑορτῇ τῶν Χριστουγέννων 1967 τοῦ πατριάρχου Ἀθηναγόρου.

Οι τρεις γεννήσεις. -- Υπό της Οσίας Συγκλητικής.

Η αγία Συγκλητική, μεγάλη μορφή και υπόδειγμα του γυναικείου μοναχισμού, η οποία κατήγετο από την Μακεδονία και ασκήτευε εις την Αίγυπτο, διδάσκουσα τις μοναχές, έλεγε:

«Όσα πράξωμεν ή κερδίσωμεν εις τούτον τον κόσμον, πρέπει να τα στοχαζώμεθα πως είναι ολίγα, συγκρινόμενα με τον αιώνιον πλούτον της μελλούσης ζωής. Διότι εις τούτον τον κόσμον ευρισκόμεθα, ωσάν μέσα εις άλλην κοιλίαν Μητρός. Και καθώς όταν είμαστε μέσα εις την κοιλίαν της Μητρός μας, δεν είχαμεν τέτοιαν ζωήν, ό,τι λογής έχομεν τώρα, ουδέ ετρώγαμεν εκεί τέτοια στερεά φαγητά, καθώς τρώγομεν τώρα, ουδέ ημπορούσαμεν να κάμωμεν εκείνα, όπου κάμνομεν τώρα, διότι τότε δεν εβλέπαμεν τον ήλιον, ούτε κανένα άλλο φως. Καθώς λοιπόν όταν ευρισκόμεθα εις την κοιλίαν της Μητρός μας, υστερούμεθα από πολλά πράγματα του κόσμου τούτου, έτσι πάλιν και τώρα, οπού ευρισκόμεθα εις τούτον τον κόσμον, υστερούμεθα από πολλά αγαθά της Βασιλείας των Ουρανών.

Κατά του Σταυρού στο Μοναστήρι της Παναγίας της Αειθαλιώτισας στη Χιμάρα

Ο ανθελληνισμός των Αλβανών ξεπερνάει κάθε όριο!. Απαιτούν να ξηλωθεί ο Σταυρός από το Μοναστήρι της Παναγίας της Αειθαλιώτισσας στη Χιμάρα. Επειδή το Μοναστήρι έχει χαρακτηριστεί μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς δεν επιτρέπεται να τοποθετηθεί ο Σταυρός. Ενώ υπάρχει νομικά κατοχυρωμένο το δικαίωμα της Ορθοδόξου κοινότητας στη διαχείριση κατά τους κανόνες των περιουσιακών της στοιχείων και ειδικά των χώρων λατρείας και μονών που ιστορικά της ανήκουν. Η ανομία για μια ακόμη φορά δεσπόζει στην γείτονα χώρα κατά των Βορειοηπειρωτών.

Μνήμη θανάτου -- του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος.

«Δεν θα παραλείψω να σου παρουσιάσω και την ιστορία του Χωρηβίτου. Αυτός ζούσε αμελέστατα χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον για την ψυχήν του. Κάποτε λοιπόν συνέβη να ασθενήση βαρύτατα και να φθάση στο σημείο, ώστε επί μία ώρα να φαίνεται ότι απέθανε. Συνήλθε όμως πάλι, οπότε μας ικετεύει όλους να φύγουμε αμέσως. Και αφού έκτισε την πόρτα του κελλιού του, έμεινε κλεισμένος δώδεκα χρόνια χωρίς να ομιλήση καθόλου με κανένα. Δεν γευόταν δε τίποτε άλλο εκτός από ψωμί και νερό. Καθόταν πάντοτε σκεπτικός χύνοντας θερμά δάκρυα. Μόνο όταν πλησίασε η ώρα του θανάτου του αποφράξαμε την πόρτα και εισήλθαμε μέσα. Και αφού πολύ τον παρακαλέσαμε, τούτο μόνο μας είπε: «Συγχωρήστε με, αδελφοί. Αυτός που εγνώρισε τι σημαίνει μνήμη θανάτου, δεν θα μπορέση ποτέ πλέον να αμαρτήση». Εμείς δε εθαυμάζαμε βλέποντας τον άλλοτε αμελέστατο να έχη μεταμορφωθή τόσο απότομα. Και αφού τον εθάψαμε με ευλάβεια στο κοιμητήριο, ύστερα από μερικές ημέρες αναζητήσαμε το άγιό του λείψανο, αλλά δεν το ευρήκαμε. Με το θαυμαστό αυτό σημείο ο Κύριος επληροφόρησε πόσο ευάρεστα δέχθηκε την επιμελημένη και αξιέπαινη μετάνοιά του».

(ΚΛΙΜΑΞ, Λόγος ΣΤ¨ : 20).

Η Αγιότης του ιερού Αυγουστίνου.

Κύριε Διευθυντά,

Διάβασα σχόλιο του «Ορθοδόξου Τύπου» (15/6/1979) αναφερόμενο στον ιερό Αυγουστίνο, «του οποίου τη μνήμη επιτελεί η αγία μας Εκκλησία» στις 15 Ιουνίου. Ο  «Ο.Τ.» όμως τον Ιούνιο του 1967 είχε δημοσιεύσει άρθρον συνεργάτη του, ο οποίος πολύ σωστά υπεστήριζε πως «στη συνείδησι της Ορθοδόξου Εκκλησίας ποτέ ο Αυγουστίνος δεν υπήρξε άγιος. Απόδειξις ότι δεν αναφέρεται στα μηναία, που είναι το επίσημο αγιολόγιο της Εκκλησίας». Είναι γνωστό, κ. Διευθυντά, πως το όνομα του ιερού Αυγουστίνου μπήκε στο αγιολόγιο της Εκκλησίας μας επισήμως δια πρώτη φορά το έτος 1968 από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Μέχρι το 1968 ποτέ και καμμιά Ορθόδοξος Εκκλησία δεν ετίμησε τον Αυγουστίνο ως άγιο και γι΄ αυτό ούτε ναοί του υπήρχον, ούτε εικόνες του, ούτε ανεφέρετο στα αγιολόγια της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Συλλογή υπογραφών και συγκέντρωση -πορεία κατοίκων του Ε' Δημ. Διαμαερίσματος Θεσσαλονίκης ενάντια στη δημιουργία Hot Spot στη γειτονιά τους.

Αποστολή του συλλόγου μας ήταν πάντα η προάσπιση των αξιών της Ελλάδος και της Ορθοδοξίας στις πόλεις και στις γειτονιές μας.

Πριν ακριβώς ένα χρόνο, παρεμβαίναμε (δείτε εδώ και εδώ) στην πολύπαθη γειτονιά των Αγίων Πάντων (Ν.Σιδηροδρομικός Σταθμός)
Δυστυχώς η κατάσταση με χιλιάδες παράνομους λαθρομετανάστες να λυμαίνονται τις γειτονιές και να αλληλομαχαιρώνονται άλλοτε για κλοπές κι άλλοτε για εμπόριο ναρκωτικών, επιδεινώνεται και επεκτείνεται και σε άλλες γειτονιές τις Θεσσαλονίκης, σε γειτονιές που μέχρι πρόσφατα φαινομενικά δεν είχαν τόσο έντονο πρόβλημα. Σε αρκετές πλέον συνοικίες όταν νυχτώνει, οι Έλληνες κλειδαμπαρώνονται στα διαμερίσματά τους και οι λαθρομετανάστες περιφέρονται σε «αγέλες» παρανομώντας. Ήδη σε κάποιες συνοικίες, οι Έλληνες προσπαθούν να πουλήσουν (όσο-όσο) τα διαμερίσματά τους, αφήνοντας τις γειτονιές τους στο έλεος της γκετοποίησης της ισλαμοποίησης και των εγκληματικών συμμοριών διαφόρων εθνικοτήτων.