ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΝ -- Αθωνικά άνθη

Ξενιτευμένος ορθόδοξος χριστιανός, με άγχος στην ψυχήν, επανήλθε στην πατρώαν γην της Ελλάδος, ύστερα από δεκαετή παραμονήν εις την Δύσιν, όπου εσπούδαζε φιλοσοφίαν. Του συνέστησαν κάποιον μοναχόν—Γέροντα ασκητήν του Αγίου Όρους δια να εύρη λύσιν εις τα προβλήματά του, που δεν του την έδιδε η φιλοσοφία. Με τον φιλόσοφον αυτόν συνηντήθην εις το ασκητήριον του Γέροντος αυτού μετά τας αγίας εορτάς της θεοφανείας εν ανθρώποις. Ο ασκητής ήτο παλαιός φίλος, τιμώμενος δια την αγιότητα του βίου του και την ένθεον σοφίαν του. Καταγράφω και παραδίδω τον διάλογον πιστώς, όπως τον απετύπωσα σε σημειώσεις και όπως διεξήχθη μέσα στην βαθείαν σιωπήν της ερήμου του Άθω, σε δύο διαστήματα, την νύκτα και την αυγήν, με το φως της κανδήλας μόνον.    

Οικουμενισμός το βδέλυγμα της ερήμωσης (7ον)

Δεύτε λαοί -- Orthodox Hymns

Τη ΙΓ΄ (13η) Οκτωβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΚΑΡΠΟΥ, ΠΑΠΥΛΟΥ, ΑΓΑΘΟΔΩΡΟΥ και ΑΓΑΘΟΝΙΚΗΣ.

Κάρπος, Πάπυλος, Αγαθόδωρος και Αγαθονίκη οι ένδοξοι Άγιοι Μάρτυρες, οι στεροί στύλοι της Εκκλησίας και θεμέλιοι άσειστοι, ήσαν από την περιφανή Πέργαμον, ακμάσαντες κατά τους χρόνους Δεκίου μεν του βασιλέως, ανθυπάτου δε της Ανατολής Βαλεριανού, εν έτει σν΄ (250). Εκ τούτων οι Άγιοι Κάρπος και Πάπυλος ήσαν ιατροί κατά την τέχνην, η Αγία Αγαθονίκη ήτο αδελφή του Αγίου Παπύλου και ο Άγιος Αγαθόδωρος ήτο υποτακτικός των Αγίων Κάρπου και Παπύλου.

Αυτό μου λέγει ο λογισμός μου. Κάνω λάθος;

Ο γ. Ιωσήφ ο Ησυχαστής ζήτησε βοήθεια από τον Κύριο, εάν πρέπει να παραμείνει με τους Ζηλωτές ή να ενωθεί με τους Αγιορείτες μνημονευτές του Αθηναγόρα, και ο Κύριος του την έδωσε. Τι του είπε; Να «γραπωθεί» από το Όρος για να σωθεί. Ποιό είναι το Όρος; Δεν είναι η Κυρία Θεοτόκος;  [ διότι Σε Θεοτόκε, είπεν ο Αββακούμ· «Όρος δασύ και κατάσκιον» δια τας αρετάς Σου, και τα πνευματικά χαρίσματα. Και ο Δανιήλ Σε προείπεν· «Όρος αλατόμητον, εξ ου ετμήθη Λίθος άνευ χειρός», ο Χριστός δηλαδή δίχα σποράς ανδρός. Και ο Ησαϊας μεγαλοφώνως, Όρος Σε προεκήρυξε λέγων· «Έσται εν ταις εσχάταις ημέραις εμφανές το Όρος Κυρίου»].

Η Κυρία Θεοτόκος δεν είναι η Ηγουμένη του Αγίου Όρους; Πρίν από τον γ. Ιωσήφ τον Ησυχαστή δεν κάηκαν ζωντανοί οι 26 Οσιομάρτυρες της Ι.Μ. Ζωγράφου διότι δεν μνημόνευαν τον λατινόφρονα Βέκκο; Δεν ήξερε (ο γ. Ιωσήφ) τίποτε από την διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά για τους Λατίνους και λατινόφρονες; Δεν είχε διαβάσει ή ακούσει την διδασκαλία του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου και τόσων άλλων Πατέρων, για τους Λατίνους και λατινόφρονες; Ο γ. Ιωσήφ ο Ησυχαστής γνώριζε πολύ καλά, αυτός και η συνοδεία του, ότι ο Αθηναγόρας ήταν φοβερός λατινόφρονας. Λοιπόν, ήταν ποτέ δυνατόν ο Κύριος να του πει να κάνει κάτι που θα ανέτρεπε την Ομολογία της Κυρίας Θεοτόκου για τους λατινόφρονες; Δεν είχε, ποτέ του, διαβάσει τον Συναξαριστή των 26 Οσιομαρτύρων της Ι. Μ. Ζωγράφου (22 Σεπτεμβρίου), να μάθει ότι κάηκαν ζωντανοί από τον λατινόφρονα Βέκκο διότι αρνούντο να τον μνημονεύουν για μόνο τον λόγο ότι ήταν λατινόφρονας; Θα μάθαινε μια για πάντα την θέση της Ηγουμένης του Αγίου Όρους ότι οι λατινόφρονες είναι:  "εχθροί Εμού και του Υιού μου"!  Εξήγησε λανθασμένα το όραμα και έπεσε σε πλάνη! Αυτό μου λέγει ο λογισμός μου. Κάνω λάθος;

Η Εκκλησία της Ελλάδος αναγνώρισε την Εκκλησία της Ουκρανίας

Ολοκληρώθκε πριν από λίγο η έκτακτη σύγκληση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία συνεδρίαζε υπό την προεδρία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.
Κατά τη διάρκεια της συνεδρίας πραγματοποιήθηκε εισήγηση με θέμα: «Ενημέρωσις περί του Αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Ουκρανίας» από τον Πρόεδρο της Ιεραρχίας, Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.
Σύμφωνα με πληροφορίες ο Αρχιεπίσκοπος στην εισηγησή του, αναφέρθηκε στο προνόμιο του Οικουμενικού Πατριαρχείο να εκχωρεί Αυτοκεφαλία, καθώς και στις θετικές εισηγήσεις των δύο Επιτροπών.

Ἀνοικτή Ἐπιστολή πρός τόν Πρωθυπουργόν κ. Κυριάκον Μητσοτάκην διά τήν «Κάρταν τοῦ Πολίτου» -- Γράφει ο κ. Δημήτριος Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητής Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ἐξοχώτατε Κύριε Πρωθυπουργέ,

Ἡ Κυβέρνησίς σας ἀνεκοίνωσεν ὅτι θά φροντίσῃ ὥστε ἐντός τοῦ 2020 οἱ πολῖται νά προμηθευθοῦν τήν ἠλεκτρονικήν «Κάρταν τοῦ Πολίτου» (ἐφεξῆς ΚτΠ), ἡ ὁποία εἶχεν ἀνακοινωθῆ διά πρώτην φοράν πρό δέκα περίπου ἐτῶν ἀπό τόν τότε Πρωθυπουργόν κ. Γεώργιον Παπανδρέου, ἀλλ’ ἡ ἔκδοσίς της ἀνεβλήθη, προφανῶς λόγῳ τῶν πολλῶν ἀντιδράσεων, αἱ ὁποῖαι ἔλαβον χώραν τότε. Οἱ λόγοι διά τάς ἀντιδράσεις αὐτάς εἶναι γνωστοί, ὁπότε δέν θά τούς ἀναπαραγάγω εἰς τήν παροῦσαν ἐπιστολήν. Ἁπλῶς, ἀναφέρω ὅτι ἅπτονται τῶν Συνταγματικῶς κατωχυρωμένων θεμελιωδῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, ἤτοι τοῦ σεβασμοῦ τῶν προσωπικῶν δεδομένων καί τῶν θρησκευτικῶν καί ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν του. Σᾶς παρακαλῶ νά μοῦ ἐπιτρέψητε νά τονίσω μίαν μόνον πτυχήν τοῦ ὅλου θέματος.

Το μεγάλο μυστικό…! -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών

Όλο το πνεύμα του Ευαγγελίου του Χριστού, από τη στιγμή που πραγματοποιούμε την πρώτη κατάδυσή μας στην ιερή κολυμβήθρα του Μυστηρίου του Βαπτίσματος, μας εντάσσει σε μια μεταμορφωτική πορεία. Η πνευματική μας προσπάθεια δεν προσδιορίζεται μόνο ως ακρόαση του λόγου του Θεού και ως εφαρμογή ορισμένων εντολών. Προβάλλεται και διευκρινίζεται σαν μια διαδικασία δημιουργίας νέας ζωής! Θα έλεγε κανείς ότι, μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων της φύσεως του ανθρώπου, η νέα ζωή κατανοείται σαν μια οντολογική μεταβολή με σαφή τον εξελικτικό της χαρακτήρα από την πνευματική νηπιότητα στην ανδρική πνευματική ωριμότητα, εφ’ όσον οφείλουμε να φτάσουμε «οι πάντες εις την ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεως του υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού».

πατέρας Αθανάσιος Μυτιληναίος : Αντίσταση στον Οικουμενισμό

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ --- Orthodox Hymns

Τη ΙΒ΄ (12η) Οκτωβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΠΡΟΒΟΥ, ΤΑΡΑΧΟΥ και ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ.

Πρόβος, Τάραχος και Ανδρόνικος οι Άγιοι Μάρτυρες έζησαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού και του ηγεμόνος Φλαβιανού εν έτει 295. Κατά τούτους τους χρόνους υφίσταντο μέγαν διωγμόν όλοι οι Χριστιανοί, και μη δυνάμενοι να κρύπτωνται εις τας πόλεις έφευγον εις τα όρη και τα σπήλαια, και δεν ετόλμων να παρουσιασθούν, μη ηξεύροντες το συμβησόμενον, διότι παντού είχον ητοιμασμένα δια τους ευσεβείς οι δυσσεβείς και παράνομοι παγίδας και θήρατρα.

Ἰωάννης Α. Καποδίστριας Ὁ σύγχρονος Ἅγιος Ἐθνομάρτυς

Ἡ κυκλοφορία τοῦ τελευταίου φύλλου τῆς ἐφημερίδος γιὰ τὸν μήνα Σεπτέμβριο συμπίπτει φέτος μὲ τὴν θλιβερὴ ἐπέτειο τῆς δολοφονίας τοῦ Ἰωάννη Α. Καποδίστρια.

Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, καὶ θεωρώντας ἐπιβεβλημένη τὴν ἀναφορὰ στὸ πρόσωπο καὶ στὸ ἔργο τοῦ Μαρτυρικοῦ Κυβερνήτη, θὰ διακόψουμε καὶ πάλι τὴν καθιερωμένη συνέχεια τῆς ἀρθρογραφίας μας, ὅπου ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ καλοκαιριοῦ μελετοῦ­με τὸ πῶς οἱ ΗΠΑ χρησιμοποίησαν τὶς Ἑλληνοτουρκικὲς σχέσεις ὡς ρυθμιστὴ τῶν ἐσωτερικῶν ὑποθέσεων τῆς Ἑλλάδος καί, κυρίως, πῶς χρησιμοποίησαν –καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ χρησιμοποιοῦν– τοὺς Ἕλληνες πολιτικοὺς προκειμένου νὰ ἐξυπηρετήσουν τὰ σχέδιά τους.

Στὶς 27 Σεπτεμβρίου 2019, συμπληρώνονται 188 χρόνια ἀπὸ τὴν χειρότερη –ἴσως– ἡμέρα στὴν Ἱστορία τῆς Ἑλλάδος.

Ξημερώματα –λίγο πρὶν τὶς 6:15– τῆς Κυριακῆς 27 Σεπτεμβρίου 1831 ὁ Κυβερνήτης κατευθυνόταν πρὸς τὸν Ναὸ τοῦ Ἁγ. Σπυρίδωνος προκειμένου νὰ ἐκκλησιαστεῖ. Στὸν δρόμο τὸν συνάντησαν καὶ τὸν χαιρέτησαν(!), ὡς γνήσιοι ἀπόγονοι καὶ μαθητὲς τοῦ Ἰσκαριώτη, ὁ Κωνσταντῖνος καὶ ὁ Γεώργιος Μαυρομιχάλης. Μαζί τους ἦσαν καὶ οἱ δύο ἀστυνομικοὶ-φρουροί τους, Ἰωάννης Καραγιάννης καὶ Ἀνδρέας Γεωργίου, συν­εργοὶ στὸ ἀνοσιούργημα, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ ἐπακολουθήσει.

Καθὼς ὁ Κυβερνήτης ἔμπαινε στὴν ἐκκλησία, ὁ Κωνσταντῖνος Μαυρομιχάλης, τὸν ἔπιασε μὲ τὸ ἀριστερό του χέρι ἀπὸ τὸν τράχηλο καὶ τὸν πυροβόλησε ἀπὸ πίσω(!) στὸ κεφάλι.

Μέγας Αθανάσιος: "Πολλάκις γαρ ουχ η πολιτεία του θαυματουργούντους εστίν η την ίασιν εργαζομένη, αλλ' η προς Aυτόν πίστις του προσερχομένου ανθρώπου"

Ο Μέγας Αθανάσιος απαντά στην ερώτηση "Πως και τινές αιρετικοί ποιούσι πολλάκις σημεία": "Τούτο ημάς ουκ οφείλει ξενίζειν. Ηκούσαμεν γαρ του Κυρίου λέγοντος, ότι πολλοί εν εκείνη τη ημέρα ερούσι: "Κύριε, ουκ εν τω σω ονόματι δαιμόνια εξεβάλομεν, και δυνάμεις πολλάς εποιήσαμεν;" και ερεί αυτοίς: "Αμήν λέγω υμίν, ουδέποτε έγνων υμάς, αποχωρήται απ' εμού εργάται της ανομίας". Και πρόσεξε πως, συνεχίζει ο άγιος Πατήρ: "Πολλάκις γαρ ουχ η πολιτεία του θαυματουργούντους εστίν η την ίασιν εργαζομένη, αλλ' η προς Aυτόν πίστις του προσερχομένου ανθρώπου".

«Κριτής κι αφέντης ειν’ ο Θεός // και δραγουμάνος του ο λαός» -- του Στέλιου Παπαθεμελή*

 Τα γεγονότα στη Μόρια απεδείχθησαν εκτός ελέγχου και με την συνεχιζόμενη καταιγίδα μουσουλμάνων εποίκων και τα πεισμόνως «ανοικτά σύνορά» μας. το φαινόμενο «Μόρια» θα έχει πολλαπλασιαστική διόγκωση.

Οι εξεγερμένοι, δεν επέτρεπαν στις αστυνομικές αρχές αλλά και την πυροσβεστική να πλησιάσουν στο σημείο των επεισοδίων, ενώ προκάλεσαν φθορές σε τρία πυροσβεστικά οχήματα και τον ελαφρύ τραυματισμό τεσσάρων αστυνομικών και ενός πυροσβέστη. Το πλήθος είχε πολύ επιθετική συμπεριφορά. Φώναζαν εξαγριωμένοι το σύνθημα «kill police».
Και ενώ οι μουσουλμάνοι έποικοι εγκαθίστανται μονίμως στην Ελλάδα, η Κυβέρνησή μας απεφάσισε μετά τα γεγονότα στη Μόρια να εγκαταστήσει 8 στους 10 μετανάστες (πρόσφυγες τούς ονομάζει, που δεν είναι, αφού δεν προέρχονται από εμπόλεμες περιοχές) σε ξενοδοχεία και σπίτια!  Αυτό φυσικά είναι πρόσθετο κίνητρο. Και επληρώθη το ρηθέν παρά του Ι.Κ.Πρετεντέρη λέγοντος «Το μεταναστευτικό κατέστη όμηρος κυκλωμάτων, εμπόρων, ΜΚΟ, ακτιβιστών, βλαμμένων, πρακτόρων ή απλώς διαφόρων κακοποιών»(ΝΕΑ 1/10/2019).

Ο Πανσεξουαλισμός αφηνίασε.

Πολλά θηρία λυσσομανούν, δια να κατασπαράξουν τους Ορθοδόξους Έλληνας. Να εξαφανίσουν τον Ορθόδοξον Ελληνισμόν. Το πιο επικίνδυνον από αυτά, ο Πανσεξουαλισμός. Αποκτηνώνει τον άνθρωπον. Δολοφονεί την ψυχήν και θεοποιεί την σάρκα. Καταβιβάζει το κέντρον της σκέψεως του ανθρώπου από τον Θεοδρόμον νουν εις το υπογάστριον. Ανέκαθεν βεβαίως υπήρχεν ο «νόμος της σαρκός», που αντεστρατεύετο εις τον «νόμον της διανοίας». Σήμερα, όμως, προσέλαβε τας διαστάσεις συστηματικής κινήσεως. Σήμερα διαθέτει άφθονα και πλούσια μέσα: α) Τον ημερήσιον και περιοδικόν Τύπον. Αι φωτογραφίαι, που δημοσιεύονται, τροφοδοτούν τας κατωτέρας ορμάς· αφυπνίζουν την γενετήσιον βουλιμίαν· κατασπιλώνουν τον παρθενικόν θάλαμον της ψυχής με εικόνας και παραστάσεις αισχρότητος. β) Τας διαφημίσεις. Αι παραστάσεις ημιγύμνων γυναικών, με πορνικήν διάθεσιν, καταστρέφουν την εντροπήν, χαλαρώνουν την ηθικήν αυστηρότητα και αιχμαλωτίζουν με τα δεσμά του φιληδόνου θεάματος την διάνοιαν. γ) Τον κινηματογράφον. Αποκορύφωσις του εγκλήματος. Σκηναί βρωμεραί, υπενθυμίζουσαι Σόδομα και Γόμορρα. Τίτλοι και υπότιτλοι, διαφλέγοντες, με την φωτιά της εφαμάρτου ηδονής, την φαντασίαν. Προβολή έργων γενετησίου διαστροφής και ολογύμνων οργίων ναρκώνουν, μέχρις απονεκρώσεως την ηθικήν συνείδησιν και μεταμορφώνουν τους θεατάς εις «αγέλην χοίρων πολλών βοσκομένην». δ) Την τηλεόρασιν. Δεν υστερεί εις καταστρεπτικήν επίδρασιν από τον Κινηματογράφον.

Εξ ὅλων τῶν εἰδήσεων μία εἴδησις ἀναστάτωσε κυριολεκτικῶς τὴν συνείδησιν τῶν ἀπανταχοῦ πιστῶν τέκνων τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας.

Ποία ἡ εἴδησις; Τὴν ἀντιγράφομεν ὡς ἔχει ἐκ τῆς ἐπικεφαλίδος, ἡ ὁποία ἐτέθη ὑπεράνω μακρᾶς περιγραφῆς τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Οἰκουμ. Πατριάρχου εἰς Ἱερουσαλήμ˙ «Ὁ Οἰκουμ. Πατριάρχης εἰσῆλθε γυμνόπους εἰς τὸ τέμενος Ὀμὰρ καὶ ἐκεῖ προσηυχήθη ὑπὲρ τοῦ Χουσεΐν».
Εἰς τὸ τζαμὶ λοιπὸν τοῦ ψευδοπροφήτου Μωάμεθ Πατριάρχης προσευχόμενος; Κύριε ἐλέησον! Ἀλλὰ πρέπει νὰ καῆ τὸ Πηδάλιον, πρέπει νὰ ποδοπατηθοῦν οἱ Κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν ἐπὶ ἀπειλῆ ἀφορισμοῦ τῶν λαϊκῶν καὶ καθαιρέσεως τῶν κληρικῶν τὴν εἴσοδον καὶ τὴν προσευχὴν εἰς κέντρα λατρείας ἀλλοπίστων καὶ αἱρετικῶν. Ἡ Ὀρθοδοξία μετʼ ἀγανακτήσεως καὶ βδελυγμίας ἀποστρέφει τὸ πρόσωπόν της καὶ ἐκ τῆς φανταστικῆς ἀκόμη εἰκόνος κληρικοῦ, ὅστις μὲ γυμνοὺς τοὺς πόδας εἰσέρχεται καὶ προσεύχεται εἰς τζαμὶ τοῦ ψευδοπροφήτου. Τοιοῦτόν τι δὲν ἀναφέρει ἡ αἱματοπότιστος ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν. Ἀναφέρει ἀντιθέτως ἱερεῖς καὶ ἐπισκόπους καὶ πατριάρχας ἀλλὰ καὶ ἀπλοὺς χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ἐπροτίμησαν μαρτυρικὸν θάνατον ἤ νὰ εἰσέλθουν καὶ νὰ συμπροσευχηθοῦν μετὰ τῶν Τούρκων εἰς τζαμί.

Κατά την ΙΑ΄ (11ην) του μηνός Οκτωβρίου, μνήμην επιτελούμεν των Αγίων Πατέρων της Αγίας Οικουμενικής Εβδόμης Συνόδου

Κατά την ΙΑ΄ (11^ην) του μηνός Οκτωβρίου, ει τύχη Κυριακή ή κατά την πρώτην ερχομένην Κυριακήν μνήμην επιτελούμεν των Αγίων Πατέρων της Αγίας Οικουμενικής Εβδόμης Συνόδου των εν Νικαία συνελθόντων το δεύτερον, επί των ευσεβών και φιλοχρίστων βασιλέων Κωνσταντίνου και Ειρήνης, κατά των δυσσεβών και αμαθώς και απερισκέπτως την Εκκλησίαν του Θεού ειδωλολατρείν ειπόντων, και τας σεπτάς και αγίας Εικόνας καταβαλόντων.

ΜΙΑ ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ

«Τότε γαρ τω Θεώ σύνεσμεν, ότε πανάγνοις μεν ευχαίς, ανεπιθολώτω δε νω, τούτον επικαλώμεθα» Διονύσιος Αρεοπαγίτης.

Εις το «Θεοτοκάριόν» του ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, έχει περιλάβει ένα συνταρακτικόν και κατανυκτικόν ασματικόν κανόνα, του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου. Ούτος αποτελεί τριλογίαν μεταξύ ικετεύοντος την Θεοτόκον αμαρτωλού, μεσιτευούσης προς τον Υιόν Της Θεομήτορος, και του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δεχομένου την πρεσβείαν Αυτής. Η όλη τριλογία, δίδει το διάγραμμα της επιγνώσεως της αμαρτωλότητος του ασματογράφου, της ισχύος των πρεσβειών της Θεομήτορος και της ευσπλαγχνίας, μετά της δικαιοσύνης, του Κυρίου. Κανέν δράμα και καμμία τραγωδία κλασσική δεν ημπορεί να φθάση το ύψος των αισθημάτων και εννοιών, που γεννά ο μεταξύ Θεού και ανθρώπου διάλογος, εις τον οποίον παρεμβάλλεται και ο τρίτος λόγος της Μητρός του Θεού. Διότι εδώ, εισάγεται ο αληθής Θεός, δια δικαιοσύνης και αληθείας προβαλλόμενος, και εκ του άλλου, εν θείον του πλάσμα, που, εν τούτοις, σπιλώνει δια της αμαρτίας το βασιλικόν του αξίωμα και γίνεται ανάξιον της αιωνίου μετά του Θεού ζωής.

π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ : Η ένωση με τους Παπικούς έχει γίνει

-------------

 Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἄν καί σχετικῶς ὀλίγοι Ν/Ηται γνωρίζουν ὅτι τό 1965 ἔγινεν ἡ «Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν», ἐν τούτοις πολλοί κάτι ἔχουν καταλάβει καί θά ἤθελαν νά ἐγκαταλείψουν τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Αἰσθάνονται ἐγκλωβισμένοι εἰς τήν αἵρεσιν, ὅμως, διότι ἡ πρώτη ἐναλλακτική πού ἔρχεται κατά νοῦν εἶναι τό Πάτριον Ἑορτολόγιον (π.ἑ.), τό ὁποῖον δυστυχῶς ἔχει πρό πολλοῦ ἀπολέσει τήν ἀξιοπιστίαν του, λόγῳ τῶν πολλῶν σχισμάτων καί κακοδοξιῶν πού ἔχουν καλλιεργηθῆ κι ἐκεῖ. Ὅταν ἡ ἀντίστασις τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ π.ἑ. ἐξεκίνησησε τό 1924 καί ἐνεδυναμώθη τό 1935, μέ τήν ἀνάληψιν τῆς ἡγεσίας τοῦ κινήματος ὑπό τῶν τριῶν Μητροπολιτῶν, τό π.ἑ. ἦτο ἡ ἱερωτέρα καί ἡ σοβαρωτέρα ὑπόθεσις τῆς νεωτέρας Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, ἀντίστοιχον τοῦ κινήματος τῶν Εἰκονοφίλων ἐπί Εἰκονομαχίας ἤ ἔτι σπουδαιότερον. Διό καί ἐπολεμήθη λυσσωδῶς ὑπό τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους, μέ ἐπικεφαλῆς τῶν διωκτῶν τήν κρατοῦσαν «ἐκκλησίαν», κι ἐγράφησαν ἔτσι χρυσαῖ σελίδες ὁμολογίας καί ἁγιότητος. Ὅπως ἦτο ἑπόμενον, ὁ Διάβολος ἐπεστράτευσε τότε πολλούς τσαρλατάνους καί τούς ἔκανε ἐπισκόπους στό π.ἑ. διά νά τό διαλύσουν. Δυστυχῶς, τό κατώρθωσε! Διό καί ὁ Οἰκουμενισμός καλπάζει πλέον ἀνενόχλητος! Ὁ π. Γεώργιος τό βλέπει αὐτό, ἀλλά αἰσθάνεται καί αὐτός ἐγκλωβισμένος ἐντός τῶν τειχῶν τῶν αἱρετικῶν, μή τολμῶν -- ἀδικαιολογήτως, κατά τήν γνώμην μου -- ν' ἀποτειχισθῇ, ν' ἀκολουθήσῃ τό π.ἑ., χωρίς νά προσχωρήσῃ εἰς κάποιαν παράταξιν. Ἀμήν, γένοιτο!

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ --- Orthodox Hymns

Τη ΙΑ΄ (11η) Οκτωβρίου, μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΦΙΛΙΠΠΟΥ ενός των επτά Διακόνων.

Φίλιππος ο Απόστολος και Διάκονος του Κυρίου ήτο εις εκ των Εβδομήκοντα Αποστόλων και των επτά Διακόνων, κατήγετο δε από την Καισάρειαν της Παλαιστίνης. Ούτος είχε τέσσαρας θυγατέρας, αίτινες προεφήτευον (μεταξύ των οποίων ήσαν η Ερμιόνη και η Ευτυχίς) καθώς περί τούτου αναφέρει ο θείος Ευαγγελιστής Λουκάς εις διάφορα μέρη των Πράξεων, και Ευαγγελιστήν αυτόν ονομάζει, λέγων· «τη δε επαύριον εξελθόντες ήλθομεν εις Καισάρειαν, και εισελθόντες εις τον οίκον Φιλίππου του Ευαγγελιστού, όντος εκ των επτά, εμείναμεν παρ’ αυτώ. Τούτω δε ήσαν θυγατέρες παρθένοι τέσσαρες προφητεύουσαι» (Πράξ. κα: 8-9).

Ο Ομολογητής ΘΕΟΦΑΝΗΣ ο Γραπτός ο Επίσκοπος Νικαίας: είμεθα έτοιμοι να υπομείνωμεν μυρίους θανάτους κάλλιον, παρά να συγκοινωνήσωμεν μετ’ αυτών εις την αίρεσιν

«Εάν σιωπήσω τα βάσανα, τα οποία μας έκαμαν οι μισόχριστοι, ζημιούνται οι φιλόχριστοι. Λοιπόν ας τα είπω με βραχύτητα εις δόξαν Θεού και πολλών ωφέλειαν, μάλιστα δια να φαίνεται το σαθρόν και αραχνώδες δόγμα των ασεβών. 

Όταν έφθασαν εις την Αφουσίαν οι υπηρέται του βασιλέως, μας ήρπασαν με βίαν πολλήν και ταχύτητα· ερωτώμεν την αιτίαν τούτου. Οι δε έλεγον, ότι δεν εγνώριζον, ειμή μόνον ότι τους προσέταξεν ο βασιλεύς να μας υπάγουν εις το Βυζάντιον τάχιστα· εις το οποίον εφθάσαμεν εις τας οκτώ του Ιουλίου, και μας εφυλάκισαν εις το πραιτώριον. Μετά εξ ημέρας μας εξέβαλεν ο έπαρχος και μας ωδήγησεν εις τον βασιλέα, όστις ήτο πολλά θυμωμένος, πριν δε να ερωτήση ημάς τίποτε, πρόσταξε να μας δείρουν εις τας όψεις, και ούτως εκτύπησαν εις το πρόσωπόν μας τόσα ραπίσματα, ώστε έπεσα εις το υποπόδιον του βασιλέως, μη δυνάμενος να ίσταμαι όρθιος. Τότε μας ηρώτησεν ο βασιλεύς λέγων· «Διατί ήλθετε προς ημάς, αναιδέστατοι»; Ταύτα λέγων μας παρετήρει με βλέμμα άγριον, έχων δε και εις τας χείρας χαρτίον, λέγει προς τον έπαρχον· «Λάβε αυτούς και χάραξε εις τα πρόσωπά των τους στίχους τούτους, έπειτα παράδωσε αυτούς εις δύο Σαρακηνούς, να τους υπάγουν εις την χώραν των», ταύτα δε ειπών ενεχείρισε και το χαρτίον εις τον έπαρχον.