Η ΟΥΚΡΑΝΙΚΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ, ΑΙΤΙΑ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ! -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Βασιλείου Ε. Βολουδάκη

Ὁ 28ος Κανών τῆς Δ΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου, συνετέθη γιά νά περιορίση  τόν ἐπεκτατισμό τῆς τότε Πρωτοκαθέδρου καί στό μέλλον τοῦ κάθε Πρωτοκαθέδρου!

Η  ΟΥΚΡΑΝΙΚΗ  ΠΡΟΣΒΟΛΗ,  ΑΙΤΙΑ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ!

Πρόκειται γιά μιά οἰκουμενικῶν διαστάσεων προσβολή ἑνός Προκαθημένου τοῦ πλέον πολυαρίθμου Πατριαρχείου τῆς Ὀρθοδοξίας,  δηλαδή τοῦ Πατριάρχου Μόσχας καί Πασῶν τῶν Ρωσιῶν,  ἡ ὁποία ἔγινε ὄχι γιά λόγους Πίστεως, οὔτε γιά κάποιον ἄλλον ἀναγκαῖο λόγο, ἀλλά μόνο «περί τῆς ὑπεροχῆς καί τῆς ἡγεμονίας», ὡς ἐπίδειξη δυνάμεως καί ἰσχύος!  Ὡς ἀναμέτρηση Ἀμερικῆς καί Ρωσίας!

Του Αγίου Γερμανού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως στην Κοίμηση της Θεοτόκου επισημαίνει :

«Μετά τον Υιόν σου ποιός άλλος, Θεοτόκε, εκτός από σένα, φροντίζει έτσι το ανθρώπινο γένος; Ποιος άλλος αγωνίζεται τόσο πολύ, για να υποστηρίξη τις παρακλήσεις των αμαρτωλών ανθρώπων προς τον Θεό; Συ, που έχεις μητρική παρρησία προς τον Υιόν σου, τους ανθρώπους που δεν τολμούν, λόγω των αμαρτιών τους, να υψώσουν τα βλέμματά τους προς τον ουρανό, τους σώζεις με τις προσευχές και τις μεσολαβήσεις σου από τις δυσκολίες της ζωής, και τους λυτρώνεις από την αιώνια κόλασι. Γι’ αυτό κάθε θλιμμένος καταφεύγει σε σένα. Καθένας που αδικείται τρέχει κοντά σου και σε παρακαλεί. Καθένας που ζώνεται από συμφορές ζητεί με πίστη την βοήθειά σου. Όλα τα δικά σου, Θεοτόκε, είναι παράδοξα και θαυμαστά, όλα υπερφυσικά, όλα υπερβαίνουν την ανθρώπινη λογική και δύναμη. Γι’ αυτό και η προστασία σου είναι πάνω από οτιδήποτε μπορεί να σκεφθή κανείς… Εμάς τους ανθρώπους, που κάθε μέρα βυθιζόμαστε στο πέλαγος των αμαρτιών, απλώνεις Εσύ τα χέρια σου και μας βγάζεις από την θαλασσοταραχή. Εσύ διώχνεις μακριά τις επιθέσεις του Σατανά και με αυτόν τον τρόπο διασώζεις τους δούλους σου, εμάς τους ανθρώπους, με μόνη την παναγία επίκλησή σου προς τον Υιόν και Θεόν σου. Εσύ, Πανάμωμε, όσους σε επικαλούνται και ζητούν την βοήθειά σου τους προφθαίνεις και τους λυτρώνεις από κάθε ανάγκη και από κάθε είδους πειρασμό.. Ποιοι άλλοι άνθρωποι, εκτός των Χριστιανών, απέκτησαν τέτοια δόξα, να τους φροντίζης δηλαδή εσύ η Μητέρα του Θεού; Ποιοι άλλοι επέτυχον τέτοια βοήθεια; Ποιοί έχουν τέτοιο θησαυρό, προστασία δηλαδή σαν την δική σου;»

Μέγας Παρακλητικός Κανών προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου της Προυσιώτισσας

Τη ΙΒ΄ (12η) του Αυγούστου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΦΩΤΙΟΥ και ΑΝΙΚΗΤΟΥ.

Ανίκητος και Φώτιος οι Άγιοι Μάρτυρες ήκμασαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει σπη΄ (288), του Φωτίου όντος ανεψιού του Αγίου Ανικήτου. Όταν λοιπόν ο Διοκλητιανός εις την Νικομήδειαν εδημηγόρησε κατά των Χριστιανών, παρούσης εκεί και της Συγκλήτου Βουλής, και όταν έβαλεν εις το μέσον πολλά είδη βασανιστηρίων οργάνων, απειλήσας ο ασεβέστατος ότι θέλει εξαφανίσει παντοιοτρόπως, και εξ αυτών των άκρων της Οικουμένης, εκείνους, όσοι επικαλούνται το όνομα του Χριστού· όταν, λέγω, ο αλιτήριος εκείνος τύραννος εβλασφήμησε κατά της Θεότητος και δόξης του Μονογενούς Υιού του Θεού, τότε παρών και ο Μάρτυς του Χριστού Ανίκητος δεν εφοβήθη τας απειλάς του τυράννου, αλλά παρρησία ομολογήσας εαυτόν Χριστιανόν.

ΟΙ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Ο αγών (του 1940-41) ήταν ιερός. Οι Έλληνες πολεμούσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.

Η παρουσία της Παναγίας στο Μέτωπο διαπιστώθηκε σε πολλές περιπτώσεις. Αναφέρουμε μία, η οποία είχε γίνει κοντά μας στο αριστερό μέρος του Μετώπου, εκεί που ήτανε το άλλο τμήμα του Μετώπου, των ευζώνων. Συνέβη το 1941 στον τότε ανθυπασπιστή και μετέπειτα υπολοχαγό Νικόλαο Γκάντζαρο.

Παραθέτω την αναφορά που είχε κάμει τότε στο Διοικητή του. Ιδού το πλήρες κείμενο:

Διαβάζω από τον Ορθόδοξο Συναξαριστή τόμος Α΄ σελ. 621 :

... Προπάντων δε και εν πάσι και μετά πάντων, φυλάττεσθε ακριβώς και φεύγετε από την συνομιλίαν των ανδρών και να μη συντύχη ποτέ εάν είναι δυνατόν καμμία μοναχή της με άνδρα. Όταν δε άνδρες τινές φέρουσιν εις το Μοναστήριον τα χρειαζόμενα, μόνον η Καθηγουμένη και η θυρωρός ας λαμβάνη ταύτα, αι δε λοιπαί Μοναχαί, όταν είναι νεώτεραι, να μη εξέρχωνται από την κέλλαν των να συνομιλώσι με άνδρας ολότελα, ούτε και με τον εφημέριον αυτόν, όστις σας ιερουργή, μη πολυλογείτε. Μήτε καμμία σας να τον πάρη να τον φιλεύση εις το κελλίον της. Σας συμβουλεύω δε, κατά την ολίγην μου γνώσιν, αυτός να είναι κοσμικός ιερεύς και να έχη γυναίκα. Τας αιτίας δεν γράφω δια βραχύτητα και δια να μη φανώ Ιερομονάχων κατήγορος. Αλλ’ έκαστος ας το συλλογισθή επιμελώς και θέλει επαινέσει την γνώμην μου. Εγώ πολλάς χώρας και πόλεις διήλθον και Μοναστήρια αναρίθμητα και ήκουσα πολλά πράγματα, τα οποία δεν αρμόζει να γράφωμεν. Μόνον τόσον σας λέγω, να φεύγετε οι άνδρες από τας συνομιλίας των Μοναζουσών και αυταί από σας. Ότι καθώς το αναμμένον κάρβουνον, όταν κάμη ώραν πολλήν εις το άχυρον, ανάπτει φλόγα και καθώς όταν το πυρ πλησιάζη εις την πυρίτιδα, αύτη ανάπτει και εκρήγνυται, ούτω και όταν συνομιλώσιν οι άνδρες με τας γυναίκας, εξάπτεται η φλοξ της πορνείας εις την διάνοιάν των και κινδυνεύουσι. Φυλάττεσθε λοιπόν επιμελώς άμωμοι νύμφαι του Χριστού. Τηρήσατε την ψυχήν εις τούτον τον ολίγον χρόνον της παροικίας ημών αμόλυντον. Και κακοπαθήσατε πρόσκαιρα. Σπείρετε δάκρυα, να θερίσετε ευφροσύνην αιώνιον, ίνα συναγάλλεσθε πάντοτε με τον ουράνιον νυμφίον, συν αυτώ βασιλεύουσαι εις αιώνα τον ατελεύτητον. Γένοιτο.                                                            

Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών : Δεν το κάνετε όμως, και δεν θα το κάνετε ποτέ!

...Γράφετε, σεβαστοί πατέρες, ότι οι οικουμενιστές πατριάρχες και λοιποί, αυτήν την παναίρεση του οικουμενισμού:

«την διδάσκουν “γυμνή τη κεφαλή”, την εφαρμόζουν και την επιβάλλουν στήν πράξη κοινωνούντες παντοιοτρόπως μέ τούς αιρετικούς, με συμπροσευχές, ανταλλαγές επισκέψεων και ποιμαντικές συνεργασίες»!

Με το κείμενο αυτό, περιγράφετε κατά λέξη τον ΙΕ΄ κανόνα της πρωτοδευτέρας, ο οποίος σας δίνει το δικαίωμα να διακόψετε το μνημόσυνο των πατριαρχών, αρχιεπισκόπων και επισκόπων.

Δεν το κάνετε όμως, και δεν θα το κάνετε ποτέ!

Η Θεοτόκος στη Βιβλική και Πατερική Παράδοση

Η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία «παρέλαβε» και «διατηρεί» τη Θεοτόκο στο κέντρο της λατρείας της, όπως ακριβώς ο «ηγαπημένος» μαθητής του Κυρίου, ο Ιωάννης, την «παρέλαβε εις τα ίδια», σαν ό,τι πολύτιμο είχε μετά τον Ιησού, και όπως οι μαθητές «προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή», την είχαν στο κέντρο της συνάξεώς τους, σύμφωνα με τις Πράξεις των Αποστόλων Κεφ.1, στ. 14.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον το «μυστήριον» της Παρθένου στην Ορθοδοξία είναι «μυστήριον» λειτουργικό και μόνο μέσω της θ. λατρείας είναι δυνατόν να διακρίνουμε το πλήθος των χωρίων, τόσο της Π. Διαθήκης όσο και της Καινής, που αναφέρονται σ΄ Αυτή. Γι΄ αυτό ακριβώς το «μυστήριον» εκφράζεται και ο υμνωδός σ΄ ένα από τα Στιχιρά των Αίνων της Κυριακής: «Κύριε, εσφραγισμένου του τάφου υπό των παρανόμων, προήλθες εκ του μνήματος, καθώς ετέχθης εκ της Θεοτόκου. Ουκ έγνωσαν πώς εσαρκώθης οι ασώματοί σου άγγελοι… πεφανέρωται δε τα θαύματα τοις προσκυνούσιν εν πίστει το μυστήριον…».

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ -- Orthodox Hymns

Η πάντιμος των Ορθοδόξων Παράδοση, μας διδάσκει, ότι η Αειπάρθενος Κόρη ευρέθη η μόνη καθαρά και άμωμος, ώστε να σαρκωθή εξ Αυτής ο πάσης επέκεινα καθαρότητος Υιός και Λόγος του Θεού. Είναι Ναός του Υψίστου υγιασμένος πρώτα με την προσωπικήν Της αγιότητα και αρετήν και ύστερα με την επιφοίτησιν της αγιαστικής δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος. Κάθε άλλη υπερτίμηση ή υποτίμηση της Ορθοδόξου αυτής θεωρήσεως αποτελεί ασέβεια και βλασφημία στο πρόσωπό Της και οδηγεί σε αίρεση και πλάνη.

https://xristianorthodoxipisti.blogspot.com/

Τη ΙΑ΄ (11η) του Αυγούστου, η ανάμνησις του εν Κερκύρα υπερφυούς κατά Αγαρηνών θαύματος του εν Αγίοις πατρός ημών ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ του θαυματουργού.

Σπυρίδων ο εν Αγίοις πατήρ ημών αείποτε πλείστα θαύματα επιτελεί, μεταξύ δε των υπερφυών θαυμάτων αυτού μέγα τω όντι και εξαίρετον είναι το κατά Αγαρηνών τερατούργημα, δια το οποίον άπασα η Κέρκυρα θαυμάζει και λαμπρά τη φωνή ανακηρύττει το παράδοξον· έχει δε η υπόθεσις ούτω. Πολέμου ποτέ γενομένου μεταξύ Ενετών και Ισμαηλιτών, μετά την άλωσιν της Πελοποννήσου, οι Αγαρηνοί εθεώρησαν καλόν να καταλάβουν και την Κέρκυραν. Ιδού λοιπόν κατά το χιλιοστόν επτακοσιοστόν δέκατον έκτον (1716) έτος από Χριστού, τη 24 του μηνός Ιουνίου, ενεφανίσθη εις τον λιμένα της πόλεως ισχυρός στόλος Ισμαηλιτών.

Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΠΟΝΗΡΩΝ ΛΟΓΙΣΜΩΝ. Ὁ Ἅγιος Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος μᾶς συμβουλεύει:

«Ὅταν συμβαίνη νὰ πληθύνωνται στὸν νοῦ μας οἱ πονηροὶ λογισμοί, νὰ βάζουμε ἀνάμεσά τους τὴν ἐπίκληση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ (τὴν νοερὰ προσευχή) καὶ ἀμέσως θὰ τοὺς δοῦμε νὰ διαλύωνται σὰν καπνὸς στὸν ἀέρα, ὅπως μᾶς δίδαξε ἡ πεῖρα. Καὶ τότε, ἀφοῦ μένει μόνος του ὁ νοῦς, χωρὶς τοὺς πονηροὺς λογισμούς, ἄς ἀρχίσουμε πάλι τὴν συνεχῆ προσοχὴ καὶ ἐπίκληση (νήψη καὶ προσευχή), καὶ ὅσες φορὲς τὸ παθαίνουμε αὐτὸ ἀπὸ πειρασμό, ἔτσι νὰ ἐνεργοῦμε».

Η μικτή μονή του Έσσεξ Αγγλίας του Γέροντα Σωφρονίου!

Όταν ο Μέγας Αρσένιος είπε εις την Ρωμαία συγκλητική που του ζήτησε να προσεύχεται γι αυτήν: «είθε ο Θεός να εξαλείψει το μνημόσυνό σου από την σκέψι μου» και αυτό ο Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας Θεόφιλος το ανέλυσεν ότι δεν εννοούσε ο Άγιος κάτι το κακό αλλά δεν ήθελε να την φέρνη εις την σκέψιν, καθ’ ότι ο διάβολος, είπε, πολεμεί τους μοναχούς δια των γυναικών. Τώρα εάν οι μοναχοί της ωραίας Αγγλίας είναι ανώτεροι του Μεγάλου Αρσενίου και δεν πολεμούνται πλέον διά των γυναικών, τότε είναι άξιοι προσκυνήσεως. Αλλά κι άξιοι προσκυνήσεως εάν είναι, το ότι το παράδειγμα των αγίων αυτών δημιουργεί προηγούμενον εις την Εκκλησίαν, αυτό και μόνον νομίζω είναι ένας λόγος να τους παρακαλέσωμεν να διορθώσουν τα του οίκου των.

(Oρθ.Tύπος.)

«Επίσημα» Τουρκική επαρχία η Αλβανία;

Ως «μνημείο αίνιγμα» αναφέρει η Φωνή της Αμερικής στην αλβανική γλώσσα, την αποκάλυψη στην αλβανική πρωτεύουσα, Τίρανα, μνημείου (φωτό) για τα θύματα του τουρκικού πραξικοπήματος της 15^ηςΙουλίου 2016 στην Τουρκία.

«Στα Τίρανα, με την ευκαιρία της τρίτης επετείου από το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία, στις 15 Ιουλίου 2016,  αποκαλύφθηκε μνημείο αφιερωμένο στα θύματα της απόπειρας».

Το γεγονός αυτό δημοσιοποιήθηκε μόλις σήμερα από τα αλβανικά μέσα ενημέρωσης, αν και το γεγονός έλαβε χώρα στις 15 Ιουλίου με την παρουσία του αναπληρωτή δημάρχου των Τιράνων Αρμπιάν Μαζνίκου.

Η Κοίμησις της Θεοτόκου -- του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Μία των γλυκυτέρων και συμπαθεστέρων εορτών του χριστιανικού κόσμου είναι και η Κοίμησις της υπεραγίας Θεοτόκου, ην σήμερον εορτάζει η Εκκλησία. Ευθύς από των πρώτων μ.Χ. αιώνων, έξοχος υπήρξεν η τιμή και ευλάβεια, ην απένεμον οι χριστιανοί προς την Παρθένον Μαρίαν. Αλλ’ η σημερινή εορτή είναι η κατ’ εξοχήν μνήμη της Θεοτόκου, άτε την Κοίμησιν Αυτής υπόθεσιν έχουσα.

Η Κοίμησις αύτη συνέβη, κατά την ευσεβή παράδοσιν, τη 15 Αυγούστου, αλλά προϊόντος του χρόνου, συν τη καλλιεργεία και αναπτύξει του χριστιανικού πνεύματος, ετάχθη η προηγουμένη της ημέρας ταύτης δεκατετραήμερος εγκράτεια, προς τιμήν της υπεράγνου Θεομήτορος και αυτή γινομένη. Αγομένης της νηστείας ταύτης, ψάλλονται εν τοις ιεροίς ναοίς εναλλάξ καθ’ εκάστην, οι δύο μελωδικώτατοι Παρακλητικοί Κανόνες, η Μεγάλη λεγομένη παράκλησις και η Μικρά. 

Η Θεοτόκος Μαρία στην Ορθόδοξη πίστη

Η ευλάβεια της Εκκλησίας μας προς το πρόσωπο της υπεραγίας Θεοτόκου εκφράζεται με αναρίθμητους ύμνους, γιορτές, εικόνες, ναούς, ικεσίες αγάπης. Η Παναγία είναι παρούσα παντού μέσα στην Εκκλησία: Πρώτ’ απ’ όλα σε κάθε Λειτουργία, όπου η επίκληση του Σωτήρος γίνεται μέσω της  φράσης «ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου Σώτερ σώσον ημάς»· πέρα από τη Λειτουργία, και τις ακολουθίες πού απευθύνονται ειδικά σ’ Αυτόν, όπως οι Χαιρετισμοί ή οι Παρακλητικοί Κανόνες, δεν υπάρχει εκκλησιαστική ακολουθία πού να μην αφιερώνει ύμνους ή ευχές στο πρόσωπο Της· η Εικόνα Της βρίσκεται πάντα στ’ αριστερά της ωραίας πύλης, με κεριά να καίνε μπροστά Της, όπως και στην εικόνα του Χριστού, αλλά και σ’ όλα τα σπίτια των χριστιανών· αναρίθμητοι ναοί αλλά και μοναστήρια είναι αφιερωμένοι σ’ Αυτήν. Πολλά ιερά προσκυνήματα είναι καθιδρυμένα σε περιοχές πού σχετίζονται με θαύματα της Παναγίας. Σε παραδόσεις, δοξασίες και λαϊκές παροιμίες, το όνομα της Θεοτόκου αναφέρεται με εξαιρετική τιμή, ευγνωμοσύνη και εμπιστοσύνη.

Παρακλητικός Κανών Παναγίας Γλυκοφιλούσας (Άγιον Όρος)

Τη Ι΄ (10η) του Αυγούστου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ Αρχιδιακόνου, ΞΥΣΤΟΥ Πάπα Ρώμης και ΙΠΠΟΛΥΤΟΥ.

Λαυρέντιος, Ξύστος και Ιππόλυτος οι Άγιοι Μάρτυρες ήκμασαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Δεκίου εν έτει σν΄ (250). Εκ τούτων ο μεν Άγιος Ξύστος κατήγετο εξ Αθηνών, εις τας οποίας εδιδάχθη τα μαθήματα της φιλοσοφίας· μεταβάς δε εις Ρώμην εχειροτονήθη Επίσκοπος, αφού εμαρτύρησεν ο Άγιος Στέφανος ο Πάπας της Ρώμης. Επειδή δε τότε προητοιμάζετο ο κατά των Χριστιανών διωγμός, διέταξεν ο Άγιος Ξύστος τον Αρχιδιάκονόν του Άγιον Λαυρέντιον να οικονομήση τα σκεύη της Εκκλησίας της Ρώμης, ο δε θείος Λαυρέντιος διεμοίρασε ταύτα εις τους πτωχούς.

Εάν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ηκολούθουν επισκόπους φρονούντας τα των ετεροδόξων, που τότε Ορθοδοξία;

Εάν όμως αυτήν την γνώμην ( του Αγίου Ιγνατίου) ηκολούθουν πάντες οι χριστιανοί κατά γράμμα, να ακολουθούν δηλαδή τους επισκόπους εις πάντα, αλλοίμονον τότε, ούτε Ορθοδοξία, ούτε Εκκλησία, ούτε Ορθόδοξος χριστιανός θα υπήρχε σήμερον. Εάν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ηκολούθουν τους πατριάρχας και επισκόπους, Απολιναρίους, Μακεδονίους, Ευτυχέας, Διοσκόρους, Σαββελιο-Σεβήρους, Ευσεβίους, Αθηναγόρους, Βαρθολομαίους και μυρίους άλλους, και εδέχοντο και ησπάζοντο τα φρονήματά των, που τότε Ορθοδοξία; Που χριστιανός ευσεβής και ορθόδοξος; Και τι λέγω ανθρώπους πατριάρχας και μητροπολίτας, και δεν λέγω Συνόδους; Διότι 348 τον αριθμόν συνήλθον εν έτει 754 εν Κωνσταντινουπόλει, Πατριάρχαι, Μητροπολίται, Επίσκοποι κ.λ.π. Ο αριθμός 348 είναι πολύ σεβαστός. Εν τούτοις τον τότε πατριάρχην Κωνσταντίνον και τον βασιλέα Κοπρώνυμον και τους 348 Μητροπολίτας, πολλοί μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί δεν τους ήκουσαν, απεσχίσθησαν απ’ αυτών, τους ήλεγχον και τους απεκάλουν κακοδόξους και εικονομάχους. Άρα γε οι τοιούτοι είναι σχισματικοί, αιρετικοί, κακόδοξοι, κολασμένοι, αναθεματισμένοι, και μαζί με αυτούς και ημείς που προσκυνούμεν και σεβόμεθα, σχετικώς και κατά την παράδοσιν, τας αγίας εικόνας;

Ημείς έχομεν την γνώμην και ομολογούμεν ότι είναι άξιοι παντός επαίνου διότι παρήκουσαν και απεσχίσθησαν, και ηξιώθησαν ουρανίων στεφάνων δια την παρακοήν των εκείνην, και σήμερον τους προσκυνούμεν και τιμώμεν ως Αγίους (Γερμανός, Νικηφόρος, Μεθόδιος, Ταράσιος, Στέφανος, Θεόδωρος, Θεοφάνης, Θεόδωρος ο Στουδίτης κ.λ.π.), την δε σύνοδον εκείνην ονομάζομεν παράνομον, μιαράν και Καϊαφικόν συνέδριον…

ΑΠΟΡΙΑΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ. -- Γράφει ο αδελφός μας Ιουστίνος

Ευπειθώς υποβάλλω τας κάτωθι απορίας υπο μορφήν ερωτήσεων προς απάντησιν εξ οιουδήποτε καλοπροαιρέτου αναγνώστου της «ορθοδόξου φωνής». Παρακαλώ να με συγχωρέσητε εάν δια του λόγου τούτου  σας σκανδαλίσω.

1. Το 1920 ο πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καββουρίδης άραγε να εγνώριζε το μυστικώτατον και λίαν απόρρητον  μασσωνικόν σχέδιον της διαβρώσεως της Ορθοδοξίας δια των  φαναριωτών πρακτόρων του Οικουμενισμού; Εάν ναι, διατί δεν το κατήγγειλε τότε, αλλά το αναφέρει μετά από δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια εις τα «Άπαντά» του;  Εάν όμως  το 1920 δεν   εγνώριζε τίποτε δια οικουμενισμόν-πράγμα και πιθανώτερον-, τότε η «ομάς» (δεν υιοθετώ τον χαρακτηρισμόν, τον θεωρώ τουλάχιστον ατυχή) του πατρός Ευθυμίου έχει ασφαλώς  δίκαιο να ισχυρίζεται, ότι ο Χρυσόστομος απεσχίσθη της Εκκλησίας όχι λόγω του  αντι- οικουμενισμού του, αλλά   λόγω της κακής δογματικής εκτιμήσεως που έκανε επι του εισηγμένου νέου ημερολογίου. Μήπως λοιπόν ο πρ. Φλωρίνης, πολύ αργότερα  δηλ.  το 1935,  έγραψε στα Άπαντά του ότι αποτειχίσθηκε  κυρίως ΔΙΑ   αντι-οικουμενιστικούς λόγους ώστε  να καλύψη το μοιραίο λάθος του, που έκανε το 1920, επι του ημερολογίου; Εδώ έχουμε μια  καθυστέρηση  δεκαπέντε ολόκληρων χρόνων(1920-1935)  .   Μήπως πρέπει  να υποθέσουμε ότι εκ των υστέρων-μετά δηλαδή την λανθασμένη αποτείχισή του - θα είχε  πιά πληροφορηθεί και καταλάβει τι επιδιώκανε οι οικουμενιστές πράκτορες του φαναρίου, οπότε και   θα ήθελε να δικαιολογηθή στην συνείδησίν του που θα του ασκούσε δριμύτατον έλεγχον που έφυγε για έναν λόγο μη δογματικόν αλλά ημερολογιακόν; Μήπως δηλαδή δεν ήθελε να παραδεχθεί το λάθος του στο ημερολόγιο και έψαχνε για δικαιολογίες;
2. Δευτέρα απορία μου είναι η εξής:  υπάρχει η διάχυτος αντίληψις μεταξύ των πιστών του π.η , ότι ένας ορθόδοξος εάν π.χ εορτάσει τα Χριστούγεννα την 25^η Δεκεμβρίου (ν.η) στην   Εκκλησία του Χριστού, τότε δήθεν αμαρτάνει διότι την ίδια ημέρα ένας παπιστής ή ένας λουθηροκαλβίνος εορτάζει και αυτός τα Χριστούγεννα  στη δικιά του αιρετική «εκκλησία»! Διάβασα επίσης –όχι χωρίς έκπληξη - τον ισχυρισμόν  ότι με αυτόν τον δήθεν «συνεορτασμόν» καταργείται η ευαγγελική εορτή της αγάπης! Η απορία μου είναι πάλι η εξής: ας υποθέσωμε (θεωρητικά μιλώντας) ότι  με τον τρόπον αυτόν   ο ορθόδοξος του ν.η αμαρτάνει. Θα μας έλεγε όμως – πολύ σωστά κατά την γνώμη μου - η «ομάς» του π. Ευθυμίου   ότι για οκτακόσια τόσα χρόνια μεταξύ των ορθοδόξων εκκλησιών ανα την οικουμένη  δεν υπήρχε κοινός συνεορτασμός. Άλλες στη ανατολή εώρταζαν Χριστούγεννα και άλλες εις την δύση όχι.  Αυτοί λοιπόν δεν είχαν καταργήσει την ευαγγελική εντολή της αγάπης; Όλοι αμάρταναν τότε; Όλοι αυτοί θα πάνε στη κόλαση;
3. Διαβάζοντας τον 56^ο κανόνα της ΣΤ΄οικουμενικής συνόδου αναρωτήθηκα τι σημαίνει εορτασμός συμφώνως «τη καθεστηκυία τάξει». Μήπως εννοεί εκείνη την τάξη που ορίζεται στη Α΄οικουμενική σύνοδο αποκλειστικώς για τον κοινό εορτασμό του Πάσχα (Πασχάλιο) ώστε να μην συμπέσει ποτέ με το φάσκα των Ιουδαίων; Μήπως δεν αφορά τις άλλες εορτές;  Έχουν ποτέ αναρωτηθεί οι κανονολόγοι του π.η μήπως η ερμηνεία ορισμένων δεν είναι η σωστή;
4. Τελειώνω με μια απορία για την νηστεία των Αγίων Αποστόλων. Ως γνωστόν  περιεκόπησαν οι ημέρες της νηστείας με το ν.η. Γνωρίζουν όμως οι πιστοί του π.η ότι πολλοί του ν.η νηστεύουν και Δευτέρες ή κάποιο άλλο διάστημα για να τιμήσουν ανάλογα τους Αγίους Αποστόλους; Πως λοιπόν καταργείται αυτή η νηστεία δεδομένου ότι αναπληρώνεται από τον καλόν αγώνα των πιστών ορθοδόξων;
5. Αγαπητοί, μην ξεγελάτε τον εαυτόν σας. Το Γρηγοριανό αφορίστηκε το 1553 αποκλειστικά και μόνο για την αλλαγή του Πασχαλίου και όχι του εορτολογίου. Η ερμηνεία του καθηγητού Παπαμιχαήλ είναι αυθαίρετος. Το ν.η δεν είναι «φονικόν εργαλείον», όπως ατυχώς διαδίδεται από  ορισμένους  του π.η. Εάν ήταν τέτοιο θα έβγαζε ποτέ τους θαυματουργούς Αγίους της σημερινής εποχής; Βάλτε το χέρι στη καρδιά και απαντήσατε.

 Χωρίς φόβο και πάθος, καλή σε όλους Παναγιά!

ΤΟ ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΘΑΘΕΙΕΣ ΦΙΜΩΣΕΩΣ

«ἕως τοῦ θανάτου ἀγώνισαι περὶ τῆς ἀληθείας, καὶ Κύριος ὁ Θεὸς πολεμήσει ὑπὲρ σοῦ» (Σοφία Σειρὰχ 4, 28)

9.8.2019

 Ἀγαπητοὶ φίλοι !

                                                  ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ

 ΠΡΩΤΟΝ

Ἐπειδὴ ἄπειρες μυριάδες συνεργάτες, θαυμαστὲς καὶ θιασῶτες τοῦ Ὁμίλου τῶν κοινωφελῶν φορέων μας :

ΙΔΡΥΜΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΕΩΣ ΗΘΙΚΩΝ ΚΑΙ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

Ὀρθόδοξος συμμετοχὴ εἰς ἑορτὴν χαλκευμένων γεγονότων!

ΤΗΡΗΘΗΚΕ καὶ ἐφέτος τὸ «ἔθιμο», ἡ ἀποστολὴ ὀρθοδόξου ἀντιπροσωπίας τοῦ Φαναρίου, στὴν παπικῆς ἐμπνεύσεως «θρονικὴ ἑορτὴ» στὸ Βατικανό. Ἡ «θρονικὴ ἑορτὴ» εἶναι ἀμάρτυρη στὴν δισχιλιόχρονη ἱστορικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Εἶναι κατασκεύασμα σκοπιμότητας τοῦ Παπισμοῦ, προκειμένου νὰ τονίσει τὸ δαιμονικὸ παπικὸ δόγμα τοῦ «πέτρειου πρωτείου». Νὰ «χωνέψουμε» τὴν πλέον ἐξωφρενικὴ πλαστογραφία τῆς ἱστορίας, ὅτι δῆθεν ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ὁ δῆθεν «πρῶτος» τῶν ἀποστόλων, εἶναι ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης καὶ ὁ πρῶτος ἐπίσκοπός της καὶ ὡς ἐκ τούτου οἱ διάδοχοί του «πάπες» ἕλκουν ἀπὸ αὐτὸν τὰ «πρωτεῖα» σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία! Ἔλα ὅμως πού, τόσο ἡ γνήσια παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὅσο καὶ ἡ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα, ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ Πέτρος, οὔτε κάποιο «πρωτεῖο» κατεῖχε στὴν χορεία τῶν ἀποστόλων, οὔτε ἵδρυσε τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης, οὔτε ὑπῆρξε ποτὲ ἐπίσκοπός της!

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης : Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.