Η ΑΓΙΑ ΗΜΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ. -- Αθωνικά άνθη

«Έλαμψεν η χάρις σου Κύριε· έλαμψεν ο φωτισμός των ψυχών ημών· ιδού καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού καιρός μετανοίας· αποθώμεθα τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός…». Από την Υμνολ. Του Τριωδίου.

Ουδεμία άλλη περίοδος ευρίσκεται εγγύτερον προς τον χαρακτήρα και την φύσιν της αγιωτάτης ημών Εκκλησίας, όσον η περίοδος της αγίας και Μ. Τεσσαρακοστής. Διότι ο κύκλος της περιόδου αυτής, αποτελεί την επί το αυστηρότερον ανακεφαλαίωσιν των σκοπών της Εκκλησίας, οίτινες συμπυκνούμενοι εν τη αγία Τεσσαρακοστή, εκφράζονται δυναμικώς εις την πρακτικήν των πιστών ζωήν. Η φύσις της Εκκλησίας είναι πολεμική, και χωρίς την διαρκή στρατείαν, χωρίς τους πνευματικούς αγώνας, χωρίς τον προς πάσαν μορφήν Κακού πόλεμον, Εκκλησία δεν νοείται. Ο αγωνιστικός χαρακτήρ της, είναι εκείνο εις το οποίον ευρίσκει δικαίωσιν η ύπαρξίς της, εκείνο, δια του οποίου εκφράζει το περιεχόμενόν της, εκείνο, όπερ εξηγεί και δικαιολογεί την ίδρυσίν της.

Δαιμονικό «θαύμα» στην Ταϊλάνδη

ΕΚΤΟΣ της αγιοπνευματικής πνευματικότητας, η οποία υπάρχει αποκλειστικά στην Εκκλησία, υπάρχει και η δαιμονική πνευματικότητα στις θρησκείες του κόσμου και ειδικά στα ανατολικά θρησκεύματα και παραθέτουμε μία απόδειξη γι’ αυτό. Ένα υπέρβαρο άγαλμα του Βούδα επιπλέει σε δεξαμενή νερού. Δείτε την είδηση: «Ένα ορειχάλκινο άγαλμα του Βούδα βάρους 270 κιλών έχει γίνει τόπος προσκυνήματος στην Ταϊλάνδη, καθώς φαίνεται να επιπλέει στο νερό.

«Γλωσσικές παραχαράξεις: Ἡ «Μακεδονική» τῶν Σκοπίων»

Γεώργιος Μπαμπινιώτης,

Καθηγητής Γλωσσολογίας

Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν                                      

Η γλωσσική πλευρά τού Σκοπιανού

Είναι αληθινά άξιο περιεργείας (και μελέτης) πώς μια τόσο μικρή χώρα, τα Σκόπια, μπορεί να έχει τόσο μεγάλες φιλοδοξίες (και απαιτήσεις) αλλά και τόσο μικρή επαφή με την πραγματικότητα. Επειδή μάλιστα τις τελευταίες εβδομάδες στην (έξωθεν υπαγορευόμενη) πολιτική των Σκοπίων «παίζει» και το θέμα τής γλώσσας, τής (ψευδώνυμης) «μακεδονικής» γλώσσας των Σκοπίων και τής (επινοηθείσης) «μειονότητας» που μιλάει δήθεν επίσης τη «Μακεδονική» των Σκοπίων, αξίζει να πούμε τα πράγματα με το «επιστημονικό» όνομά τους, όπως το έχουμε κάνει ήδη από το 1992 με τον συλλογικό τόμο που εκδώσαμε με τίτλο «Η γλώσσα τής Μακεδονίας: Η αρχαία Μακεδονική και η ψευδώνυμη γλώσσα των Σκοπίων»[1] (Ας σημειωθεί ότι η Ελληνική Πολιτεία δεν έστερξε ποτέ –μολονότι ζητήθηκε– να προβεί σε μια έκδοση τού βιβλίου στην αγγλική γλώσσα, ώστε να γίνουν ευρύτερα γνωστές οι ελληνικές επιστημονικές θέσεις επί τού θέματος).

Όσο ενδιαφέρει το θέμα μας και για να καταλάβει ο αναγνώστης τι πράγματι συμβαίνει, εξηγούμε ότι έχουμε τρεις γλώσσες που είτε διαφέρουν τελείως μεταξύ τους (η Ελληνική τής Μακεδονίας από τη σερβοβουλγαρική γλώσσα των Σκοπίων καθώς και από τη βουλγαρικής προελεύσεως διάλεκτο που είναι γνωστή ως Σλαβομακεδόνικα) είτε διαφέρουν μερικώς (η Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων από το βουλγαρικό ιδίωμα που μιλήθηκε –σε περιορισμένη έκταση– σε συνοριακές περιοχές τής Ελλάδος από Έλληνες ομιλητές, οι οποίοι μαζί με την Ελληνική γνώριζαν –οι μεγαλύτερες ηλικίες– και τα λεγόμενα ως «Σλαβομακεδόνικα»).

Ύμνοι εις την Θεοτόκον -- Orthodox Hymns

telemaxos doumanis

Τη ΙΒ΄ (12η) του αυτού μηνός Απριλίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών και Ομολογητού ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Επισκόπου Παρίου.

O Συναξαριστής της ημέρας.
Παρασκευή, 12  Απριλίου 2019                                                                     

Βασίλειος ο Όσιος Πατήρ ημών έζη κατά τους χρόνους των δυσσεβών εικονομάχων, δια δε την υπερβολικήν αρετήν του και την ένθεον ζωήν την οποίαν διήλθεν, έγινεν Επίσκοπος Παρίου· μη θελήσας δε να συμφωνήση εις την αίρεσιν των εικονομάχων και να υπογράψη εις την αθέτησιν των αγίων Εικόνων, διήλθεν ο αοίδιμος όλην την ζωήν του με θλίψεις διωγμούς και στενοχωρίας, φεύγων πάντοτε από τόπου εις τόπον και υπερμαχών μεν δια τα δόγματα των θείων Πατέρων, εναντιούμενος δε και μισών τας συναγωγάς των κακοδόξων. Όθεν τον Θεόν θεραπεύσας και ευάρεστος Αυτώ εις όλα φανείς, εκοιμήθη εν ειρήνη.

Η αιρετική πατρικία

Κάποια πατρικία, που λεγόταν Κοσμιανή ( 6ος αι. ) ήρθε μια νύχτα να προσκυνήσει τον Πανάγιο Τάφο στην Ιερουσαλήμ. Καθώς πλησίαζε, της παρουσιάσθηκε η Κυρία Θεοτόκος μαζί με άλλες γυναίκες και της είπε : 

-Δεν επιτρέπεται να μπεις εδώ, γιατί δεν είσαι δική μας. 
Το είπε αυτό, γιατί η Κοσμιανή ανήκε στην αίρεση του Σεβήρου. Εκείνη όμως επέμενε και παρακαλούσε να της επιτρέψει την είσοδο. Τότε η Θεοτόκος αποκρίθηκε: 

Πάντοτε η επίκληση του Κυρίου.

Γράφοντας «Πρὸς τὸν Θεόδουλον» ὁ Ἅγιος Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος τὸν συμβουλεύει πῶς νὰ ἀποφεύγη τοὺς πονηροὺς λογισμοὺς μὲ τοὺς ὁποίους ἀρχίζει καὶ γεννιέται ἡ ἁμαρτία. Τοῦ ἀποκαλύπτει λοιπὸν τὸ μεγάλον μυστικόν, ποὺ εἶναι ἡ «νοερὰ προσευχή», τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», λέγοντας: « Ὅπως εἶναι ἀδύνατο νὰ περάση κανεὶς μεγάλον πέλαγος χωρὶς μεγάλον πλοῖον, ἔτσι εἶναι ἀδύνατον νὰ διώξη κανεὶς τὴν προσβολὴ ἑνὸς πονηροῦ λογισμοῦ χωρὶς τὴν ἐπίκλησιν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ».

«Καμπανάκι» κινδύνου του Σέρβου ΥΕΘΑ για τη «Μεγάλη Αλβανία»

Δεν αποτελεί -όπως κάποιοι υποστηρίζουν- έναν «θεωρητικό κίνδυνο», αλλά γεγονός!

«Η Μεγάλη Αλβανία είναι ήδη γεγονός. Μένει να δούμε ποια από τα τμήματα των άλλων χωρών θα συνδεθούν με αυτήν» δήλωνε με νόημα ο υπουργός Άμυνας της Σερβίας Αλεξάνταρ Βουλίν, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην ημερήσια εφημερίδα του Βελιγραδίου «Vecernje Novosti», με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στη Βαλκανική, ενώ πρόσθεσε ότι «με την είσοδο της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, όλοι οι Αλβανοί, με εξαίρεση αυτούς που ζουν στη Σερβία, θα διαβιούν πλέον σε μια ζώνη ασφαλείας, σε έναν πολιτικό χώρο που θα ελέγχει η Βορειοατλαντική Συμμαχία. Και, όπως είναι γνωστό, οι ζωές όλων των Αλβανών καθοδηγούνται από τα Τίρανα».

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὁ στῦλος τῆς Ἐκκλησίας καὶ κήρυξ τῆς θείας Χάριτος -- Τοῦ Ἀρχ/του π. Μάρκου Μανώλη (†)

Ο µεγάλος Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας µας, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαµᾶς «ἑπόµενος τοῖς Ἁγίοις Πατράσι», ἀκολουθώντας δηλαδή πιστά τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἐστερέωσε τήν Ὀρθοδοξίαν µας, ἐστήριξε τήν πίστιν τῶν Ὀρθοδόξων καί κατήσχυνε ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι πολεµοῦσαν αὐτήν, µάλιστα δέ ἐκείνους, πού πολεµοῦσαν τόν Ὀρθόδοξο µοναχισµό, τόν ἡσυχασµό καί ἐκείνους πού δέν ἐδέχοντο διάκρισιν µεταξύ οὐσίας καί ἐνεργείας εἰς τήν Ἁγίαν Τριάδα. Βέβαια αὐτά τά ζητήµατα ἴσως µᾶς φαίνονται πολύ θεολογικά καί πολλές φορές θά ἔλεγε κανείς τί σχέσι ἔχουν αὐτά µέ τήν ζωή µας. Ἡ πραγµατικότης εἶναι ὅτι ἔχουν µεγάλην καί τεραστίαν σχέσιν, διότι ἔτσι, µέ τήν διδασκλίαν τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαµᾶ βλέποµε ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι κάτι τό ἀπρόσιτον. Ἡ οὐσία Του βεβαίως τοῦ Πανάγαθου Θεοῦ, τῆς Παναγίας Τριάδος εἶναι ὄντως ἀπρόσιτος καί ἄγνωστος εἰς ἡµᾶς, ἀλλά γίνονται γνωσταὶ εἰς ἡµᾶς αἱ ἐνέργειαι. Ἔρχεται ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου µας καί µᾶς ἐπισκιάζει διά τῶν Ἁγίων Μυστηρίων καί διά τῶν ἄλλων ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Παναγάθου Θεοῦ, ὥστε νά ἔχωµεν ζωήν, ὥστε νά ἔχωµεν κοινωνίαν µέ τήν Ἁγίαν Τριάδα. Ἔτσι ἡ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαµᾶ εἶχε τεραστίαν σηµασίαν ὄχι µόνον διά τό Βυζάντιον, ὄχι µόνον διά τήν ἐποχήν, πού ἔζησε τόν 14ον αἰῶνα, ἀλλά ἔχει µεγάλην σηµασίαν καί σήµερα πού δεσπόζει ἡ ἀπιστία καί κυριαρχεῖ ὁ ὀρθολογισµός καί ἐδῶ καί εἰς τήν Εὐρώπην καί εἰς ὅλον τόν κόσµον, δυστυχῶς.

Στήνεται το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου!

Σε δεκαπέντε ημέρες θα γίνει η «ενθρόνιση» του στρατηλάτη
Τη δική του περίοπτη θέση στο κέντρο της Αθήνας θα έχει σε λίγο καιρό ο Μέγας Αλέξανδρος, καθώς έπειτα από έναν μαραθώνιο χωροθέτησης που κράτησε δύο δεκαετίες, οι εργασίες για την τοποθέτηση αγάλματος του Μακεδόνα στρατηλάτη στη νησίδα που σχηματίζεται στη συμβολή των οδών Βασιλίσσης Ολγας και Βασιλίσσης Αμαλίας βρίσκονται στην τελική ευθεία. 
Ο ορειχάλκινος ανδριάντας που αναπαριστά τον Μέγα Αλέξανδρο σχεδόν έφηβο να ιππεύει τον περίφημο Βουκεφάλα, χωρίς να κρατά όπλα, έχει ύψος 3,45 μέτρα και βάρος 1.200 κιλά. Πριν από λίγες ημέρες στήθηκε στο σημείο η μαύρη βάση με την επιγραφή «ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ», πάνω στην οποία θα τοποθετηθεί το επιβλητικό άγαλμα και, όπως ανέφεραν πηγές του Δήμου Αθηναίων στη «δημοκρατία», οι εργασίες εγκατάστασης θα ολοκληρωθούν το επόμενο δεκαπενθήμερο.

Ὀλεθρία παραπλάνησις -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Μετά τό οἰκουμενιστικό θέατρο στό Φανάρι, ὅπου ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ὑποδέχτηκε καί συλλειτούργησε μέ τόν Πάπα Φραγκίσκο, γιά νά «λαμπρυνθεῖ» μέ τόν καλύτερο τρόπο ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, ἱδρυτῆ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινούπολης, ὁ κ. Βαρθολομαῖος συνεχίζει τήν πλάγια ὁδό τῆς παραπλάνησης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, πώς τάχα οἱ παπικοί καί οἱ προτεστάντες εἶναι ἀγαπημένοι ἀδελφοί, ἀποτελοῦν μέρη τῆς διαιρεμένης Ἐκκλησίας καί ἡ ἡμέρα τῆς ἕνωσης εἶναι πολύ κοντά. Αὐτά βέβαια δέν τά ὑποστηρίζει δημοσίως ἐντός τῆς Ἑλλάδος, γιατί θά προκαλοῦσε τρικυμία, προετοιμάζει ὅμως τό ἔδαφος καί διαμορφώνει τό κατάλληλο κλῖμα μέ τίς συχνές του ἐπισκέψεις σέ διάφορες μητροπόλεις, ὅπου προβάλλεται ὁ ἴδιος -ἐκμεταλλευόμενος καί τήν ἀγάπη τοῦ λαοῦ πρός τήν Κωνσταντινούπολη καί τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο- καί δημιουργεῖται μιά ἐμπιστοσύνη στά ὅσα οἰκουμενιστικά διαπράττει.

Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας (3) μέρος

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ -- Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης Καθηγητὴς Α Π Θ.

1. Ἀπαγορευμένη καὶ ἐπιτρεπόμενη ἀποτείχιση

Τὸν τελευταῖο καιρὸ γίνεται συχνὰ λόγος γιὰ «ἀποτείχιση» καὶ «ἀποτειχισμένους» πιστούς, μὲ συχνὴ ἐπίσης καὶ μᾶλλον σκόπιμη παρανόηση τοῦ ἐννοιολογικοῦ περιεχομένου αὐτῶν τῶν λέξεων. Τὸ οὐσιαστικὸ ἀποτείχισις παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα ἀποτειχίζω, τὸ ὁποῖο σύμφωνα μὲ τὰ Λεξικὰ σημαίνει: ὀχυρώνω, ἀποκλείω διὰ τείχους, ἐγείρω μεσότοιχον. Ἑπομένως καὶ ἡ λέξη «ἀποτείχισις» σημαίνει: ἀποκλεισμὸς διὰ τείχους, ὀχύρωσις. Τὸ δὲ τεῖχος ποὺ ὑψώνει κανεὶς γιὰ νὰ ἀμυνθεῖ καλεῖται ἀποτείχισμα.

Εἶναι σαφὲς ὅτι ἡ χρήση τῆς λέξεως ἀποτείχιση προϋποθέτει ὅτι ὑπάρχει κάποιος κίνδυνος, κάποιος ἐχθρός, γιὰ τὴν προφύλαξη ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὑψώνει κανεὶς ἕνα τεῖχος. Στὴν ἐκκλησιαστικὴ γλώσσα ἡ ἔννοια αὐτὴ τῆς ἀποτειχίσεως φραστικὰ εἰσάγεται ἀπὸ τὸν 15ο κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπὶ Μ. Φωτίου (861), ὅπου εἶναι σαφέστατο καὶ ἡλίου φαεινότερο ποιός εἶναι ὁ κίνδυνος ποὺ ἐπιβάλλει τὴν ἀποτείχιση. Αὐτὸς εἶναι ἡ αἵρεση καὶ οἱ αἱρετικοὶ ἐπίσκοποι.

Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Τη ΙΑ΄ (11η) Απριλίου μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΑΝΤΙΠΑ Επισκόπου Περγάμου.

O Συναξαριστής της ημέρας.
Πέμπτη, 11  Απριλίου 2019                                                                                                               

Αντίπας ο Άγιος Ιερομάρτυς έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Δομετιανού, του κατά τα έτη 81 – 96 βασιλεύσαντος, σύγχρονος ων των Αγίων Αποστόλων. Υπήρχε δηλαδή κατά την εποχήν εκείνην κατά την οποίαν ο θείος Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος ήτο εξόριστος εις την Πάτμον, καθώς περί τούτου ο ίδιος ο Θεολόγος γράφει εις την Αποκάλυψιν, μάρτυρα πιστόν ονομάζων τον Αντίπαν. Διότι ούτω γράφει, ως εκ προσώπου του Χριστού λέγοντος προς τον Άγγελον της εν Περγάμω Εκκλησίας· «Και εν ταις ημέραις αις Αντίπας ο μάρτυς μου ο πιστός, ος απεκτάνθη παρ’ υμίν, όπου ο σατανάς κατοικεί» (Αποκάλ. β:13).

Του Μεγάλου Βασιλείου, στὸ «Περὶ τοῦ μὴ προσηλῶσθαι τοῖς βιοτικοῖς»:

«Σὲ ὅλα, λοιπόν, αὐτά, ποὺ φαίνονται τερπνὰ καὶ εὐχάριστα, κρύβεται ὁ κοινὸς ἐχθρός μας διάβολος, περιμένοντας μήπως τυχὸν δελεασθοῦμε καὶ ἑλκυσθοῦμε ἀπὸ αὐτά, ποὺ βλέπουμε, καὶ ἔτσι ξεστρατήσουμε ἀπὸ τὸν ἴσιον δρόμον καὶ πέσουμε στὴν παγῖδα του. Καὶ ὑπάρχει μεγάλος φόβος, μήπως σπεύσουμε ἀπροφύλαχτοι σὲ αὐτὰ τὰ εὐχάριστα καὶ νομίσουμε ὅτι ἡ εὐχαρίστηση ἀπὸ τὴν ἀπόλαυσή τους δὲν εἶναι τίποτε βλαβερόν, καὶ μόλις γευθοῦμε τὸ δόλωμα, καταπιοῦμε τὸ ἀγκίστρι, ποὺ εἶναι κρυμμένο σὲ αὐτό, καὶ ἔπειτα, ἄλλοτε θέλοντας καὶ ἄλλοτε μὴ θέλοντας, προσδεθοῦμε ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἀγκίστρι στὰ τερπνὰ καὶ ἔτσι, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε, ἑλκυσθοῦμε ἀπὸ τὶς ἡδονὲς καὶ καταπέσουμε στὸ φοβερὸν καταφύγιον τοῦ ληστοῦ τῆς ψυχῆς μας διαβόλου, δηλονότι στὸ καταφύγιον τοῦ θανάτου». 

Μπράβο στην Πολωνία! Κατέβασαν και κατέστρεψαν το μνημείο που είχαν στήσει για τον Μπελογιάννη στην πόλη Βρότσλαβ.

Προσωπικότητες όπως ο Μπελογιάννης, στην Πολωνία, συμβολίζουν τον εφιάλτη του κομμουνισμού, τη σοβιετική κατοχή, την πείνα, την ανελευθερία, τη ρουφιανιά ως καθημερινή πρακτική.
Ο Μπελογιάννης, που έχει «ηρωοποιηθεί» στην πνευματικά κατεχόμενη από τους παλαιοσταλίνες και τους νεομαρξιστές Ελλάδα, ήταν ο πολιτικός εντολέας της σφαγής στον Μελιγαλά.
Στο βιβλίο του Γιάννη Μπουγά με τίτλο «Ματωμένες μνήμες, 1940-45» (εκδόσεις Πελασγός) διαβάζουμε: «Ο Μπελογιάννης μαζί με τον Κουλαμπά και τον Πανταζή Φράγκο ζήτησαν από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ να μη μείνει τίποτα όρθιο και ζωντανό στον Μελιγαλά».
Θερμά συγχαρητήρια στους Πολωνούς, που τολμούν και κάνουν πράξη το αυτονόητο: να γκρεμίσουν τα σύμβολα της ανελευθερίας, του σκοταδισμού και του μίσους που ρυπαίνουν τη χώρα τους.

«Πᾶσαν τήν βιοτικήν ἀποθώμεθα μέριμναν» -- Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Συχνά παρατηροῦμε μοναχούς νά μπλέκονται σέ βιοτικές ὑποθέσεις καί νά χάνουν τόν πνευματικό τους προσανατολισμό. Ἀσχολοῦνται μέ θέματα πού ὑποτίθεται ὅτι τά ἔχουν ἀρνηθεῖ, ὅταν δέχτηκαν τό μοναχικό σχῆμα. Βέβαια, δικαιολογοῦν τήν ἐνασχόλησή τους μέ τά βιοτικά μέ τό ἐπιχείρημα ὅτι ἐνδιαφέρονται γιά τό καλό καί τήν προκοπή τοῦ μοναστηριοῦ τους καί ὄχι γιά δικά τους προσωπικά συμφέροντα. Ὁ ἰσχυρισμός αὐτός ἔχει περιορισμένη πειστικότητα, ἀφοῦ τά συμφέροντα τοῦ μοναστηριοῦ ἐπηρεάζουν καί τή ζωή τους.

Μητρ. Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιος : ΗΛΘΕΝ Η ΩΡΑ ΝΑ ΟΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ!

_______Το νέο φρούτο, που κυριαρχεί στην εποχή μας, τόσο στον εκκλησιαστικό, όσο και στον πολιτικό χώρο, είναι Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ! 
_______Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, ή αλλοιώς Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ, ΕΊΝΑΙ ένα ρεύμα, που δραστηριοποείται στον εκκλησιαστικό χώρο και στοχεύει στην ενοποίηση των διαφόρων Θρησκειών ή θρησκευτικών Ομολογιών! 
_________Αδελφάκι του είναι Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, δηλ. ένα παράλληλο ρεύμα, που δραστηριοποιείται στον πολιτικό στίβο και αποβλέπει στην ενότητα των Λαών!

_______Το κομμάτι, που αφορά τους Λαούς, η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, διενεργείται από τα πολιτικά πρόσωπα, κόμματα και σχήματα!

________Το κομμάτι, που αναφέρεται  στην ενότητα των Θρησκειών, ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, διενεργείται απο τους εκκλησιαστικούς Ηγέτες!

________Στόχος καί σκοπός όλων αύτών των προσπαθειών είναι ένας και μόνον: Η εγκαθίδρυση στη γή ενός νέου σχήματος, που ονομάζεται «ΝΕΑ ΤΑΞΗ»!  Διενεργείται κυρίως από τον Διεθνή Σιωνισμό, δηλ. από τόν Εβραϊκό χώρο και στοχεύει στο να μη υπάρχουν ιδιαιτερότητες, είτε εθνικές, είτε θρησκευτικές!

«Μην ελπίζετε εις ξένους // και υιούς νενοθευμένους» -- του Στέλιου Παπαθεμελή*

Εκεί που φτάσαμε, αγωνιούμε να γλιτώσουμε από τη Χάρυβδη αλλά μήπως, όπως έλεγαν οι Ρωμαίοι, «incidit in Scyllam cupiens vitare Charybdim», πέφτουμε δηλαδή στη Σκύλλα, στην επιθυμία μας ν’ αποφύγουμε τη Χάρυβδη.

 Αλήθεια, ποιες διαφορές βρίσκουμε ανάμεσα αριστεράς και δεξιάς στη στάση τους απέναντι στους δύο θεμελιώδης πυλώνες του Γένους, την Ορθοδοξία και τη Πατρίδα;

Και τα δύο κόμματα εξουσίας είναι «χωρίς αντίσταση στην αυτοχειρία». Βιώνουμε το «ενδεχόμενο ιστορικής εξαφάνισης, όχι απλώς την ανεπάρκεια ηγετών»(Χ. Γιανναράς, Καθημερινή, 31.3.19).

Γάλλος αναλυτής ο Arnaud Imatz εκτιμά και έχει δίκαιο ότι η διαίρεση Δεξιά/Αριστερά «είναι  μια  μάσκα  που  χρησιμεύει για να κρύψει  μιαν άλλη διαίρεση, που σήμερα είναι απείρως σημαντικότερη:  αυτή  πού  αντιπαραθέτει ανθρώπους που έχουν ρίζες  προς τις αυτόκλητες ελίτ του  ξεριζωμού. Αυτή που αντιπαραθέτει τους υπερασπιστές της εθνικής κυριαρχίας, της ταυτότητας και της εθνικής συνοχής προς τους υποστηρικτές της ‘παγκόσμιας διακυβέρνησης”»

Σκαλοπάτι δια την Δόξαν -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Στη χαρά και στην ευωδία της άνοιξης, στην πανηγυρική και ευφρόσυνη ατμόσφαιρα της Ανάστασης δείχνουν όλα γιορτινά και χαρούμενα. Ίσως γι΄ αυτό φαίνεται αταίριαστο να ασχοληθούμε με το νόημα της θλίψης και του πόνου. Μα αν θελήσουμε «να βάλουμε το χέρι στην καρδιά», αν επιχειρήσουμε ειλικρινά να σκύψουμε για ν΄ ακούσουμε το χτυποκάρδι του ο καθένας, θα διαπιστώσουμε ότι το θέμα αυτό – είτε το ομολογούμε είτε όχι – μας απασχολεί άμεσα, έντονα και καθολικά. Σίγουρα όλοι μας, μεγάλοι και μικροί, φτωχοί και πλούσιοι, αγράμματοι και επιστήμονες, επώνυμοι και άσημοι, όλοι συχνά νιώθουμε να διαπερνά την ύπαρξή μας, να ματώνει την ψυχή μας η αποτροπιαστική παρουσία του πόνου είτε στο υπαρξιακό επίπεδο, είτε στο επίπεδο της υγείας, στο επαγγελματικό, στο οικογενειακό, στο κοινωνικό κλπ.

Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ