H Θεοτόκος -- του αειμνήστου Παναγιώτου Γκιουλέ

Ως προεγνωσμένον και κρύφιον Μυστήριον της Αγίας Τριάδος και ως Μήτηρ της Νοεράς Ησυχίας εις τα Άγια των Αγίων

Ιλιγγιά ο ανθρώπινος νους προ του ασυλλήπτου Θεολογικού Μυστηρίου της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας και ο ανθρώπινος λόγος μένει άφωνος και σιωπών, γιατί αδυνατεί να εκφράση το ασύλληπτο, απερινόητο, άρρητο και ανέκφραστο αυτό μυστήριο της ευσεβείας!...                                                                      
Γιατί όντως και «ομολογουμένως μέγα εστί το της ευσεβείας μυστήριον· Θεός εφανερώθη εν σαρκί(1)» δια της Θεοτόκου. Γιατί η Παρθένος εγέννησε «εν σαρκί», τον ενυπόστατο Λόγο του Πατρός, την ενυπόστατη Αλήθεια και Ζωή(1^α) και έγινε η ουράνιος παστάς του Λόγου, που μέσα Της ετελεσιουργήθη το μέγα Μυστήριο της υποστατικής ενώσεως θείας και ανθρωπίνης φύσεως. Γι΄ αυτό ο ιερός Ιωάννης ο Δαμασκηνός θεολογεί: «Δικαίως και αληθώς Θεοτόκον την Αγίαν Μαρίαν ονομάζομεν· τούτο γαρ όνομα, άπαν το μυστήριον της οικονομίας συνίστησιν»(2). Αυτό σημαίνει ότι το Μυστήριο της Θεοτόκου, ως συνιστών και εκφράζον «άπαν το μυστήριον της θείας οικονομίας», είναι «κρύφιον».

Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας (11ον ) μέρος

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ ~ Ι.Μ.ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018

Τη ΙΗ΄ (18^η) του Αυγούστου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΦΛΩΡΟΥ και ΛΑΥΡΟΥ.                                                                                                               

Φλώρος και Λαύρος οι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν μεν αδελφοί δίδυμοι, λιθοξόοι την τέχνην, εκμαθόντες αυτήν παρά του Αγίου Πατρόκλου και του Αγίου Μαξίμου, μαρτυρησάντων και αυτών δια τον Χριστόν. Αφού δε οι διδάσκαλοι ούτοι εμαρτύρησαν, αφήκαν την εν Βυζαντίω διατριβήν και απήλθον εις το Ιλλυρικόν (την Σλαβονίαν), εις την χώραν της Δαρδανίας και εις πόλιν Ουλπιανά καλουμένην· εκεί δε ευρισκόμενοι ηρεύνων ίνα εύρωσι μεταλλικάς πέτρας, παρά τω ηγεμόνι Λουκίωνι, όπου και ειργάζοντο την τέχνην των. Είτα αστάλησαν παρ’ αυτού εις τον Λικίνιον, ο οποίος ήτο υιός της βασιλίσσης Ελπιδίας· ο δε, δώσας χρήματα εις τους Αγίους, διέταξεν αυτούς να κτίσωσι ναόν των ειδώλων, τον οποίον εσχεδίασεν επί διαγράμματος και χάρτου.

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ -- Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Ἡ ἐποχὴ μας εἶναι μοιχαλίδα καὶ ἁμαρτωλή. Οἱ ἄνθρωποι, ἐννοῶ τοὺς βαφτισμένους χριστιανούς, ντρέπονται νὰ ὁμολογήσουν τὴν πίστη τους στὸ Χριστὸ καὶ νὰ μιλήσουν γιὰ τὴ διδασκαλία Του. Τὸ φαινόμενο αὐτὸ δὲν εἶναι σημερινό. Ἀπὸ παλιὰ ὑπῆρχαν χριστιανοί, ποὺ δὲν ὁμολογοῦσαν τὴν πίστη τους, γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Χριστὸς εἶχε πεῖ: «Ὅποιος, ζώντας μέσα σ᾽ αὐτὴ τὴ γενιὰ τὴν ἄπιστη καὶ ἁμαρτωλή, ντραπεί γιὰ μένα καὶ γιὰ τὴ διδασκαλία μου, θὰ ντραπεῖ γι᾽ αὐτὸν κι ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου, ὅταν ἔρθει μὲ ὅλη τὴ λαμπρότητα τοῦ Πατέρα του, μαζὶ μὲ τοὺς Ἁγίους Ἀγγέλους» (Μάρκ. η´ 38). Ἔθεσα τὸ θέμα στὸ Νήφωνα κι ἐκεῖνος εἶπε: «Ὁ Χριστὸς μᾶς τὸ εἶπε τόσο καθαρά. Δὲν φτάνει νὰ πιστεύεις ἢ νὰ διαβάζεις τὸ Εὐαγγέλιο. Χρειάζεται νὰ ὁμολογεῖς τὴν πίστη σου καὶ νὰ ὑπερασπίζεσαι τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Στὴν ἐποχὴ μας οἱ ἄνθρωποι ἀποφεύγουν κάτι τέτοιο, γιατὶ ὑπολογίζουν τὶς ἀντιδράσεις τῶν κοσμικῶν καὶ ἀθρήσκων. Ἔξω στὴν κοινωνία σπάνια ν᾽ ἀκούσεις κάποιον νὰ ὁμολογεῖ πίστη στὸ Χριστό.

Κοινὴ διαπίστωσις ΚΡΙΣΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Τοῦτο τό θεοκάμωτο πλάσμα, ὁ ἄνθρωπος, ἀπ’ τή στιγμή πού πῆρε θεία πνοή, ἔγινε «ψυχή ζῶσα» καί «εἰκόνα Θεοῦ». Πρωτόπλαστες καί πρωτόγνωρες μέσα του, πνευματικές δυνάμεις, τόν ἀνακηρύττουν καί τόν καθιστοῦν κυρίαρχο καί βασιλιᾶ τῆς ὅλης κτιστῆς δημιουργίας τοῦ ἄκτιστου Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι «γῆ και σποδός», μά ταυτόχρονα εἶναι καί «ἔνσαρκος ἄγγελος». Εἶναι «οὐράνιο φυτό, τοῦ ὁποίου οἱ ρίζες βυθίζονται στό χῶμα, οἱ δέ κλάδοι ἐπεκτείνονται προς τό γαλανόμορφο τοῦ πνεύματος στερέωμα», λέγει ὁ διάσημος πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντῖνος Καλλίνικος. Ὁ δε Παν. Κανελλόπουλος τόν χαρακτηρίζει πώς εἶναι, «μηδέν σέ σύγκριση μέ τό ἄπειρο, ἀλλά εἶναι τό πᾶν σέ σύγκριση μέ το μηδέν». Εἶναι γήϊνος καί ὑπεργήϊνος, ἀδύναμος καί παντοδύναμος, μικρός καί μέγας, δημιούργημα καί δημιουργός. Μέ τά μοναδικά χαρίσματα πού τοῦ ἔδωκε ὁ Θεός —το λογικό, τήν ἐλευθερία καί τη συνείδηση—ὁ ἄνθρωπος γίνεται «συνεργός Θεοῦ» (Homocreator). Ἐπεξεργάζεται ὅλες τίς μεγάλες ἀξίες τῆς ζωῆς. Ἄλλωστε πολιτισμός εἶναι το σύνολο τῶν πνευματικῶν ἀξιῶν, πού πραγματοποίησε και ἀναγνώρισε ἡ ἀνθρώπινη κοινωνία μέσα στήν ἱστορία. Εἶναι ἐσφαλμένη ἡ ἀντίληψη ὅτι πολιτισμός σημαίνει τη μονόπλευρα ὑλική, τεχνική και οἰκονομική πρόοδο, πού παρατηρεῖται καθολικά. Αὐτή εἶναι ἡ μιά ὄψη τοῦ πολιτισμοῦ.

Σχόλιο Ανωνύμου :

Ανώνυμος είπε...

Νομίζω ότι είναι άστοχη η παρομοίωση με τον Απόστολο Πέτρο...
ακόμη δεν είχε γίνει η Πεντηκοστή...

οι Άγιοι Πατέρες των Οικουμενικών Συνόδων πως αντιμετώπιζαν τους αιρετικούς Επισκόπους που μετανοούσαν; Τους έδιναν το επισκοπικό αξίωμα ξανά;

Δύο χρόνια μετά τη Σύνοδο της Κρήτης παρατηρώ τόσες διαφωνίες στο διαδίκτυο και δεν μπορώ να βρω πουθενά απάντηση σε θέματα καθημερινά που άπτονται της σωτηρίας...

1) Πού βρίσκονται αποτειχισμένοι ιερείς;
2) Μπορεί να απευθύνεται ένας αποτειχισμένος και στους ΓΟΧ για τα Μυστήρια ή τον εκκλησιασμό ή είναι προτιμότερο να μην απευθύνεται ούτε σε αυτούς;
3) Πού μπορεί να παντρευτεί κανείς εφόσον απαιτείται άδεια Επισκόπου;
Να μην έρθει εις γάμου κοινωνία αν δεν βρει αποτειχισμένο Επίσκοπο, πρέπει να πάει στον Αρτέμιο της Σερβίας ή μπορεί να πάει και στους ΓΟΧ;
4) Για την Θεία Κοινωνία και το Άγιο Βάπτισμα έχω πληροφορηθεί ότι καλύτερα είναι να μην τα λάβει κανείς εάν δεν μπορεί να βρει αποτειχισμένο ιερέα. Ισχύει το ίδιο και το Μυστήριο της Μετανοίας και Εξομολογήσεως;
5) Το Μυστήριο του Χρίσματος δεν εξαρτάται από τον Οικουμενικό Πατριάρχη; Αυτό συνεπάγεται ότι δεν μπορεί να γίνει το Μυστήριο του Χρίσματος δίχως Ορθόδοξο Οικουμενικό Πατριάρχη ή υπάρχουν και άλλες δυνατότητες σύμφωνες με την ακρίβεια της Ορθοδόξου Πίστεως;
6) Για την ακολουθία της κηδείας, πρέπει να βρει κανείς αποτειχισμένο ιερέα ή δεν υπάρχουν πνευματικές επιπτώσεις για τον εκλιπόντα αν την ακολουθία κάνει και ιερέας που δεν είναι αποτειχισμένος;

Τη ΙΖ΄ (17η) του Αυγούστου, μνήμη του Αγίου και πολυάθλου Οσιομάρτυρος ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ του Νέου,

του εκ Σαμαρίνης της Ηπείρου καταγομένου και εν έτει αωη΄ (1808) αθλήσαντος.                                                 

Δημήτριος ο Οσιομάρτυς, ο νεοφανής του Χριστού αριστεύς, εγεννήθη κατά τα τέλη του δεκάτου ογδόου αιώνος εν τινι χωρίω της Ηπείρου, καλουμένω Σαμαρίνα. Αγαπήσας την μοναχικήν πολιτείαν, εγκατέλειψε πάντα τα εν τω κόσμω, και άρας τον ζυγόν του Κυρίου, προσήλθεν εις τι Μοναστήριον της πατρίδος αυτού και εγένετο Μοναχός.

Μια μικρά παρατήρησις επί της προσφάτου διενέξεως των κ.κ Ρίζου και Πανταζή. -- του αδελφού μας Ιουστίνου

Υπάρχει η αντίληψις ότι επί ήδη κατεγνωσμένης αιρέσεως τα μυστήρια των αιρετικών επισκόπων είναι άκυρα ακόμη και προ οικουμενοσυνοδικής διαγνώσεως. Επ' αυτού εξεφράσθη η αντίρρησις ότι η ακυρότης των μυστηρίων των αιρετικών απαιτεί οικουμενοσυνοδική απόφασιν, επειδή τούτο είναι γεγονός επιβεβαιούμενον υπό της ιστορικής πρακτικής της Εκκλησίας.

Νομίζω ότι οι κκ Ρίζος και Πανταζής έχουν και οι δύο δίκαιον!

Και  πρώτον διότι ο αιρετικός έχει   χάσει την  Χάριν   ακόμη και πριν καθαιρεθή υπό οικουμενοσυνοδικής αποφάσεως, διότι η αίρεσις ισοδυναμεί με  ΑΡΝΗΣΙΝ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Ο Πέτρος πχ  ηρνήθη τον Κύριον και εξέπεσεν πάραυτα  του Αποστολικού-τουτέστιν Επισκοπικού-αξιώματος. Ο Πέτρος ήτο πλέον αιρετικός.  Αλλά η συγχώρησίς του, δηλ. η αναγνώρισις της ιερωσύνης του, έγινε μόνον  όταν ο Κύριος δια των μυροφόρων  τον εκάλεσε μαζί με τους υπολοίπους Αποστόλους (είπατε τοις μαθηταίς και τω Πέτρω) ώστε να συγχωρηθή  η ΑΡΝΗΣΙΣ ΤΟΥ από τους υπολοίπους Αποστόλους δια του Αγίου Πνεύματος που ο Κύριος ενεφύσησε (λάβετε Πνεύμα Άγιον, εάν αφίετε κλπ) στην -ούτως ειπείν- πρώτη   Σύνοδο αμέσως μετά την Ανάστασιν.

Επομένως η αίρεσις, ως άρνησις Χριστού, ακυρώνει αυτομάτως τα μυστήρια του αιρετικού αρχιερέως ενώπιον του Κυρίου, αλλά δια να προστατευτή το ποίμνιον και να ενημερωθή επισήμως ο κλήρος και ο λαός απαιτείται και η δημόσια συνοδική καθαίρεσις του αρνητού-αιρετικού.

Εις τούτο άλλωστε αποσκοπούσαν και δια τούτον και μόνον τον λόγον εγίνοντο και οι Οικουμενικαί Σύνοδοι, δια την παγκόσμιον τουτέστιν   κατάδειξιν και καταδίκην της οιασδήποτε αιρέσεως, η οποία καταδίκη σημειωτέον καθιερούτο πλέον ως επίσημος νόμος του Ορθοδόξου Ανατολικού και Δυτικού κράτους!

Αν δηλαδή κάποιος ησπάζετο μίαν καταδικασμένην  υπό Οικουμενικής Συνόδου αίρεσιν τότε εφυλακίζετο, εξορίζετο και η περιουσία του εδεσμεύετο είτε ήταν Έλλην είτε Φράγκος! (Ιωάννης Ρωμανίδης) 

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι ο αιρετικός αρχιερεύς-ιερεύς έχει διαπράξει άρνησιν Χριστού και αυτομάτως τα μυστήριά του είναι άκυρα ενώπιον του Κυρίου και δυστυχώς μολύνουν δια των δαιμόνων  και αδαείς και γνωστικούς. Λέοντες και μη λέοντες.

 Δια τούτο  τον απλούστατον λόγον  η αποτείχισις είναι υποχρεωτική και όχι δυνητική, όπως ισχυρίζονται οι στρουθολαμηλίζοντες. Η απομάκρυνσις εκ της λέπρας και της χολέρας των  αιρετικών οικουμενιστών και ψευδο-αντιοικουμενιστών είναι πράξις επιβιώσεως εντός και διά της θείας Χάριτος.

Απαιτείται  πάντως  συνοδική καθαίρεσις του αιρετικού Πατριάρχου και καταδίκη της αιρέσεώς του  με αποκλειστικόν σκοπόν  την προστασίαν του παγκοσμίου απλού και αδαούς ορθοδόξου ποιμνίου.

 Ταύτα με αγάπη  προς ειρήνευσιν πάντων.  

π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς : θεωρία τοῦ βολέματος καί τοῦ χαρτοπολέμου

… Διά νά μήν συμμετέχη στήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὑπάρχει ἕνας καί μοναδικός τρόπος ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, τούς ἱερούς Κανόνες καί τούς ἁγίους Πατέρες παραδεδομένος, ἡ ἀποτείχισις. Οἱ  Ἀντιοικουμενιστές ὅμως δυστυχῶς  ἔχουν ἐφεύρει σήμερα καί ἄλλον τρόπο, ὁ ὁποῖος διδάσκει ὅτι δύνασαι νά μήν συμμετέχης στήν αἵρεσι, ἐνῶ εἶσαι ἐνσωματωμένος ἐκκλησιαστικά μέ τούς αἱρετικούς, ἀρκεῖ νά ἔχης Ὀρθόδοξο φρόνημα.  Πρόκειται δηλαδή, μέ ἄλλα λόγια γιά τήν  θεωρία τοῦ βολέματος καί τοῦ χαρτοπολέμου, τήν ὁποία πολλάκις ἔχουμε ἐπισημάνει.

Τη ΙΖ΄ (17η) του Αυγούστου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων και αυταδέλφων ΠΑΥΛΟΥ και ΙΟΥΛΙΑΝΗΣ.

Παύλος και Ιουλιανή οι αυτάδελφοι Άγιοι Μάρτυρες ήκμασαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Αυρηλιανού εν έτει σο΄ (270), διατελούντες εις την Πτολεμαϊδα· ήσαν δε αυτάδελφοι γεννηθέντες εξ ευγενών γονέων και ανατραφέντες μάλλον δια της ευσεβείας ή δια του γάλακτος. Ο Παύλος κατεγίνετο επιμελώς εις την ανάγνωσιν και μελέτην των θείων Γραφών, και ων εγκρατέστατος, καίτοι νέος, των θείων νοημάτων των Γραφών, προχείρως και με ετοιμότητα απεστόμωνε τους αντιλέγοντας, και κήρυξ ένθεος εχρημάτιζε της περί ημάς του Θεού Λόγου οικονομίας.

Ανάπαυση μέσα στο μόχθο …! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών

Η βασική επιδίωξη των τεχνολογικών κατακτήσεων εντοπίζεται εύστοχα στην εξασφάλιση κάθε φορά και τελειότερων ανέσεων μέσα στην περιοχή του ανθρωπίνου βίου. Η τεχνολογική πρόοδος δηλαδή υπηρετεί δουλικά και ασταμάτητα μια βασική αδυναμία της ανθρωπίνης προσωπικότητος, την ακατάσχετη τάση για άνεση, για ανάπαυση!

Φαίνεται ότι η νοσταλγία του Παραδείσου, την οποία και ο Μπερδιάγιεφ υπογραμμίζει, συμπυκνώνεται σήμερα (στην κοσμική της διαστροφή) σε μια ψυχική ροπή προς την αμεριμνησία, τη νωχέλεια, την ανάπαυση του σώματος και του νου. Ο τεχνολογικός αιώνας μας, όπως διαμορφώνει τη ζωή μας, εντείνει συνεχώς την ψυχική δίψα για άνεση, για ανάπαυση. Ήδη ο αιώνας αυτός κατόρθωσε να περιορίσει πολλές αναγκαίες εργασίες του ανθρώπου στην απλή πίεση ενός διακόπτη ή ενός ηλεκτρικού πλήκτρου.

Τη ΙΖ΄ (17η) του Αυγούστου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΣΤΡΑΤΩΝΟΣ, ΦΙΛΙΠΠΟΥ, ΕΥΤΥΧΙΑΝΟΥ και ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ.

Στράτων ο ένδοξος Μάρτυς και οι συν αυτώ μαρτυρήσαντες Άγιοι διέτριβον εν Νικομηδεία, ανέβαινον δε επί τούτω εις το θέατρον, ίνα κατηχώσι τον εκεί λαόν των Ελλήνων, και απομακρύνωσι μεν αυτούς από της ειδωλολατρείας, προσφέρωσι δε εις την πίστιν του Χριστού.

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ --- Orthodox Hymns

telemaxos doumanis

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

Τη ΙΖ΄ (17^η) του Αυγούστου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΜΥΡΩΝΟΣ.                 

Μύρων ο ένδοξος Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Δεκίου και Αντιπάτρου άρχοντος της επαρχίας Αχαϊας εν έτει σν΄ (250), πρεσβύτερος το αξίωμα, αγαθός την γνώμην, εντίμου καταγωγής, πλούτον έχων πολύν και παρά Θεού και ανθρώπων φιλούμενος. Επειδή λοιπόν ο ρηθείς Αντίπατρος μετέβη εις την Εκκλησίαν κατά την ημέραν των Χριστουγέννων, επί τω σκοπώ να συλλάβη και να τιμωρήση πολλούς Χριστιανούς, ο Άγιος ούτος Μύρων, ζήλου θείου πλησθείς, ύβρισε τον Αντίπατρον και ένεκα τούτου εκρέμασαν αυτόν και εξέσχισαν.

Φάσκοντες εἶναι σοφοί ἐμωράνθησαν! --- ΑΓΡΥΠΝΟΥΝΤΕΣ ΓΝΗΣΙΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΑΡΓΟΛΙΔΟ-ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι ἁπλά μαθόντες ἀλλά παθόντες τά Θεῖα, ἀπό τήν ἁγιοπνευματική πείρα τους μᾶς διδάσκουν, ὅσον ἀφορᾶ στή σχέση μας μέ τήν Ἐκκλησία, ὅτι, ὅσοι διακρίνουν μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλο τρόπο τόν ἑαυτό τους ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, αὐτοπροβαλλόμενοι ὡς κάτι ξεχωριστό, αὐτοί ἤδη δέν ἀνήκουν στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας! Αὐτό δέ, συμβαίνει καί ἐξηγεῖται ἐάν λάβουμε ὑπ' ὄψιν μας ὅτι ἡ μεγαλύτερη αἵρεση καί συνάμα πηγή καί αἰτία ὅλων τῶν αἱρέσεων εἶναι ὁ ἐγωϊσμός! Ὁ Ἅγιος Μάξιμος, ὁ πραγματικός καί ὄχι αὐτοσυστηνόμενος ὁμολογητής τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐπεσήμαινε ὅτι "ἀρχή τῶν κακῶν φιλαυτία, τέλος δέ ὑπερηφάνεια", δηλαδή ἀρχή καί τέλος ὅλων τῶν κακῶν πού μᾶς βρίσκουν εἶναι ὁ ἐγωϊσμός! Τελευταῖα, ὅλα τά παραπάνω τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τά διαπιστώνει παρακολουθώντας ἔκπληκτο τή δραματική πορεία ἑνός πρώην κληρικοῦ καί δή χρηματίσαντος ἐπισκόπου Της, ἡ ὁποία (πορεία) τραγικά ἐπιβεβαιώνει τό Γραφικό "μωραίνει Κύριος ὅν βούλεται ἁπωλέσαι"! Ὅλοι πλέον γνωρίζουν τίς θλιβερές ἐξελίξεις γύρω ἀπό τό πρόσωπο τοῦ Εὐσταθίου Τουρλῆ, ὁ ὁποῖος, παρά τά ὅποια κρούσματα τοῦ παρελθόντος (δείγματα ἀπομονωτισμοῦ, ἰδιωτεύσεως καί προσωπικῶν "πολιτικῶν"), ἔκρυβε ὡς φαίνεται ἐπιμελῶς ὑψηλές προσωπικές φιλοδοξίες ἀλλά καί ἐμπαθεῖς διαθέσεις καί αἰσθήματα, ἱκανά  ὡς φαίνεται νά τόν φέρουν καί καταστήσουν πρωταγωνιστή καί δημιουργό ἑνός παντελῶς ἀδικαιολογήτου νέου σχίσματος.

Τη ΙΣΤ΄ (16η) του Αυγούστου, ο Όσιος πατήρ ημών ΤΙΜΟΘΕΟΣ Αρχιεπίσκοπος Ευρίπου ο κτίτωρ της Ιεράς Μονής Πεντέλης εν ειρήνη τελειούται.

Τιμόθεος ο Όσιος πατήρ ημών ο και κτίτωρ της εν τω όρει της Πεντέλης της Αττικής Σεβασμίας Μονής εγεννήθη εν τω χωρίω Κάλαμος της Αττικής κατά το έτος αφι΄ (1510) εξ ευσεβών γονέων. Ο πατήρ του μάλιστα ήτο ιερεύς και εδίδαξεν εις τούτον τα πρώτα χριστιανικά γράμματα. Κατά την παιδικήν του ηλικίαν ο Άγιος διεκρίνετο μεταξύ πάντων των συνομηλίκων του δια την ευκοσμίαν του ήθους, τον αδαμάντινον χαρακτήρα, την προς τα θεία ευλάβειαν και την ευσέβειαν ως και δια πάσας τας αρετάς με τας οποίας ήτο κεκοσμημένος.

Ἡ μεγάλη ἀποστασία

Ἐνῶ θὰ περίμενε κανεὶς οἱ ταγοὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὸν ἀντιαιρετικὸ πατερικὸ θησαυρὸ καὶ νὰ ἀποδοθοῦν σὲ παρόμοιους ἀγῶνες, ἀκολουθώντας ταπεινὰ τὰ βήματα, ποὺ χάραξαν οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὅπως ὁ Μέγας Φώτιος, καὶ νὰ ὁδηγήσουν τοὺς αἱρετικοὺς σὲ μετάνοια, ἐπιστροφὴ καὶ ἐγκεντρισμὸ στὴν ἁγία Ὀρθοδοξία, δυστυχῶς μιὰ ἀθεολόγητη ὁμάδα ἀναξίων μεγαλόσχημων κληρικῶν καὶ θεολόγων πράττει τὰ ἐκ διαμέτρου ἀντίθετα πρὸς ὅσα ἐντέλλεται ὁ Κύριός μας, τὸ Εὐαγγέλιο, ἡ Ἁγία Γραφή, οἱ Ἅγιοι Πατέρες, οἱ Ἱεροὶ Κανόνες καὶ γενικὰ ἡ ἱερὰ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅλοι ἔχουμε καταστεῖ μάρτυρες αὐτῆς τῆς ἀποστασίας τῶν τελευταίων δεκαετιῶν, παρακολουθώντας τὶς συνεχῶς πυκνούμενες ἐπισκέψεις μεταξὺ αἱρετικῶν καὶ Ὀρθοδόξων, τοὺς ἐναγκαλισμούς, τὶς συμπροσευχές, τὰ θυμιατίσματα, τὰ «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου», τὴν πρόταση χειρῶν πάπα καὶ Πατριάρχου ὡς σύμβολο ἑνότητος καὶ νίκης, τὴν ἀναγνώριση  τῶν αἱρέσεων ὡς «Ἐκκλησιῶν», τὴν ἀναγνώριση τῆς ἐγκυρότητος τῶν μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν.

Τη ΙΣΤ΄ (16η) του Αυγούστου, επιτελείται εν Μεγάροις η ανάμνησις της ευρέσεως των τιμίων λειψάνων των Αγίων Μαρτύρων ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΩΡΟΘΕΟΥ, ΙΑΚΩΒΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ και ΣΑΡΑΝΤΗ.

Πάλαι μεν η των Μεγάρων κωμόπολις, κτισθείσα παρά των προγόνων μας επί της βασιλείας Καρός υιού Φορωνέως, αφιερώθη εις την Δήμητραν προς δόξαν θρησκευτικήν παρ’ ης και την επωνυμίαν εκτήσατο, τουτέστι καθ’ υπερβοήν ιερά εγκαυχωμένη επί τούτω, νυν δε κατ’ ευδοκίαν θείας συνάρσεως εκ της ευρέσεως των τιμίων λειψάνων των νεοφανών και σεβασμίων Αγίων μαρτύρων Σεραφείμ, Δωροθέου, Ιακώβου, Βασιλείου, Δημητρίου και Σαράντη ευμαρούσα, καίπερ εξ αλλεπαλλήλων εις εκτενές χρόνου διάστημα συμφορών δονηθείσα και σμικρυνθείσα, τρόπον τινά ανακαινιζομένη πνευματικώς, αφοσιοί, μετά Θεόν, προς αυτούς άπασαν την της ψυχής αρωγήν και ελπίδα , τοσούτον σεμνυνομένη διαφόρως των πάλαι όσον η αλήθεια προς το ψεύδος αντιβαίνει υπερισχύουσα.

Χιλιάδες πιστοί από Ελλάδα και εξωτερικό στην Παναγία των Ποντίων

Με κάθε επισημότητα, μεγαλοπρέπεια και κατάνυξη, στον απόηχο της απελευθέρωσης των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, τελέστηκε χθες το πρωί η πανηγυρική θεία λειτουργία στον Ιερό Ναό της Παναγίας Σουμελά, στην Καστανιά, στις πλαγιές του όρους Βέρμιο.

Χιλιάδες πιστοί από όλες τις γωνιές της χώρας και του εξωτερικού, χιλιάδες Πόντιοι, νέοι και νέες, μικροί και μεγαλύτεροι έσπευσαν να προσκυνήσουν την Παναγία των Ποντίων. Για πρώτη φορά φέτος εορτάστηκαν από κοινού με την Παναγία Σουμελά οι εικόνες των μοναστηριών του ιστορικού Πόντου του Ιωάννη Βαζελώνος και του Γεωργίου Περιστερεώτα.

Στη συνδρομή της Παναγίας και στη θαυματουργική της επίδραση διαχρονικά, τόσο σε δύσκολες εποχές για τον Ελληνισμό όσο και στην πρόσφατη απελευθέρωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, έγινε αναφορά στο κήρυγμα από τον πρωτοσύγκελο της οικείας μητρόπολης και ηγούμενο της μονής, αρχιμανδρίτη Αθηναγόρα.

Το φλεγόμενο κελί.

Ρώτησαν κάποτε τον αββά Παλλάδιο, πού καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη: 

-Κάνε αγάπη, πάτερ, και πες μας από ποια αιτία έγινες μοναχός; 
-Στην πατρίδα μου, απάντησε εκείνος, μισό χιλιόμετρο μακριά από το τείχος, ζούσε ένας έγκλειστος μοναχός πού λεγόταν Δαβίδ. Είχε έρθει από τη Μεσοποταμία. Ήταν πολύ ενάρετος, ελεήμων και εγκρατής. Έμεινε κλεισμένος και προσευχόμενος στο κελί του, περίπου εβδομήντα χρόνια! 

Τη ΙΣΤ΄ (16η) του Αυγούστου, μνήμη του Αγίου και ενδόξου Μεγαλομάρτυρος ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ του Νέου,

του εκ της κωμοπόλεως Αγίου Λαυρεντίου έλκοντος την καταγωγήν, εν Κωνσταντινουπόλει δε αθλήσαντος, επί της βασιλείας Σουλμάν Μεχμέτ του Δ΄ εν έτει σωτηρίω 1686.                                                                                                          

Χαίρει σήμερον των Αποστόλων ο χορός και λαμπρότατα πανηγυρίζει απολαμβάνων τον ομώνυμόν του Απόστολον. Αγάλλονται τα των Μαρτύρων συστήματα, συναριθμούντα εν ταις χορείαις αυτών τον νεοφανή Μάρτυρα, όστις, ως άλλος αυγερινός του νοητού στερεώματος της Εκκλησίας του Χριστού, ανέτειλε κατά τους ζοφερούς εκείνους χρόνους της δουλείας τω αχπστ΄ (1686) επί της βασιλείας του Σουλτάν Μεχμέτ του Α΄, οπότε πάντες σχεδόν οι ετερόφυλοι και ετερόθρησκοι άρχοντες της εποχής εκείνης, οι τε τον μόνιμον στρατόν της μεγάλης τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας αποτελούντες, και άπαντες εν γένει οι διοικηταί, ανώτεροί τε και κατώτεροι του κολοσσιαίου εκείνου κράτους, επί τοσούτον προέβησαν αυθαιρεσίας και φανατικότητος, ώστε αδύνατος αποβαίνει η παράστασις του εγκλήματος δι’ ολίγων, και μάλιστα αφ’ ου άλλων επεχειρήσαμεν την διήγησιν.