O Συναξαριστής της ημέρας.
Τρίτη, 3 Μαΐου 2016
Τρίτη Διακαινισίμου. Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης. Τιμοθέου και Μαύρας μαρτύρων, Διοδώρου και Ροδοπιανού, Πέτρου επισκόπου Άργους.
Οἱ Ἅγιοι Ραφαήλ ὁ Ἱερομάρτυρας,
Νικόλαος ὁ Ὁσιομάρτυρας καὶ Εἰρήνη ἡ Παρθενομάρτυς, συγκαταλέγονται στὴ χορεία
τῶν Νεοφανῶν Ἁγίων καὶ μάλιστα ἐκείνων ποὺ μαρτύρησαν σχεδὸν ἀμέσως μετὰ τὴν
ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Σχετικὰ μὲ τὸν βίο τους γνωρίζουμε λίγα πράγματα.
Οἱ πρῶτες πληροφορίες γιὰ τὴν ὕπαρξη τῶν Ἁγίων ἱστοροῦνται μὲ θαυματουργικὸ καὶ
ἀποκαλυπτικὸ τρόπο ἀπὸ τὸ ἔτος 1959. Ἀπὸ μία ἀνασκαφὴ ποὺ ἔγινε στὴ Θερμὴ τῆς
Λέσβου, ἀνακαλύφθηκε ὁ τάφος ἑνὸς ἀγνώστου προσώπου, ποὺ ὅπως ἀποκαλύφθηκε σὲ
συνεχὴ ὁράματα, ἀνῆκε στὸν Ἅγιο Ἱερομάρτυρα Ραφαήλ, ὁ ὁποῖος μαρτύρησε μαζὶ μὲ
τὸν Ἅγιο Ὁσιομάρτυρα Νικόλαο καὶ τὴν Ἁγία Εἰρήνη. Ὁ τάφος καὶ τὸ λείψανο τοῦ
Ἁγίου Νικολάου ἀνακαλύφθηκε στὶς 13 Ἰουνίου 1960.
Κανεὶς δὲν ἀσχολεῖται µὲ τὶς 350.000 δολοφονίες ἐτησίως µέσῳ ἐκτρώσεων ἤτοι 1.000 φόνων Ἑλλήνων ἡµερησίως
Τὸ διεστραµµένο πολιτικὸ σύστηµα ἔφερε τὸν πολιτικὸ γάµο, τὸ συναινετικὸ διαζύγιο, ἀκολούθως τὸ σύµφωνο συµβίωσης ἑτεροφύλων, βολὲς χαριστικὲς γενοκτονίας γιὰ τὸ αὔριο τοῦ ἔθνους µας, ἀφοῦ οἱ θάνατοι ἤδη ὑπερέβησαν τὶς γεννήσεις. Κανεὶς δὲν ἀσχολεῖται µὲ τὶς 350.000 δολοφονίες ἐτησίως µέσῳ ἐκτρώσεων ἤτοι 1.000 φόνων Ἑλλήνων ἡµερησίως, οὔτε µὲ τὴν εὐρωπαϊκὴ ἔκθεση, σύµφωνα µὲ τὴν ὁποία ὁ ἴδιος σηµερινὸς πληθυσµός, µᾶλλον γερόντων, θὰ ὑπάρχει – ἂν ὑπάρχει – τὸ 2060, ἐνῷ ἡ ἐθνικὴ στατιστική µας ὑπηρεσία προβλέπει τὸ 2030 νὰ ἔχουµε 60% ἀλλοδαποὺς καὶ µόνον 40% Ἕλληνες µαθητὲς στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα.
Letter from the Holy Monastery of Karakallos, Mt. Athos, regarding the Pan Orthodox Council
Letter from the Holy Monastery of Karakallos, Mt. Athos,
regarding the Pan Orthodox Council
Οι δύο χήρες
ΕΝΑΣ επίσκοπος πληροφορήθηκε για δύο χριστιανές χήρες πώς δεν ζούσαν με
σωφροσύνη.
Παρακάλεσε τότε Το Θεό νά τον πληροφορήσει κι 'Εκείνος για Το θέμα αυτό, ώστε ν' αποφασίσει ύστερα Τι θα κάνει.
Πραγματικά, ο Θεός χάρισε στο δούλο Του ό,τι του ζήτησε. στη διάρκεια της θείας λειτουργίας, την ώρα πού κοινωνούσαν οι πιστοί, έβλεπε ο επίσκοπος στο πρόσωπο του καθενός τις αμαρτίες πού είχε διαπράξει και τον βασάνιζαν.
Μερικά πρόσωπα φαίνονταν σαν βαμμένα με καπνιά." Άλλα έμοιαζαν ολότελα καμένα, με μάτια ματωμένα και φλογισμένα.
Προσέρχονταν όμως και χριστιανοί, πού είχαν την όψη λαμπρή και τα ρούχα κατάλευκα. Όταν κοινωνούσαν οι πρώτοι, τούς έβλεπε νά κυκλώνονται από φλόγες και νά καίγονται.
Αντίθετα, στους άλλους ο Μαργαρίτης πού έπαιρναν γινόταν δυνατό Φως, πού τύλιγε με τη λάμψη του όλο τους το σώμα. Μετά τούς άνδρες άρχισε ο επίσκοπος νά μεταδίδει τα τίμια Δώρα στις γυναίκες. και σ' αυτές παρατηρούσε τις ίδιες εικόνες. Άλλα πρόσωπα φαίνονταν μαύρα, άλλα κατακόκκινα σαν αίμα, άλλα Φλογισμένα κι άλλα κατάλευκα.
Κάποια στιγμή πλησίασαν για νά μεταλάβουν και οι δύο εκείνες κακόφημες χήρες.
Τις βλέπει τότε νά είναι ντυμένες με κατάλευκα φορέματα και νά έχουν πρόσωπα λαμπρά και σεμνά. "Όταν κοινώνησαν τα άχραντα Μυστήρια, τις είδε νά περιλούζονται μ' ένα εκθαμβωτικό Φως.
Τελείωσε ή λειτουργία και ο επίσκοπος άρχισε πάλι νά προσεύχεται, ζητώντας από Το Θεό την εξήγηση των αποκαλύψεων Παρουσιάζεται τότε μπροστά του ένας άγιος άγγελος.
Άραγε είναι αληθινά ή ψεύτικα όσα λέει ο κόσμος για τις δύο εκείνες γυναίκες; τον ρωτάει ο επίσκοπος.
Ναι, είναι αληθινά.
Γιατί όμως όταν κοινωνούσαν είχαν τα πρόσωπα λαμπρά, φορούσαν κατάλευκα φορέματα και αστραποβολούσαν μέσα σ' εκθαμβωτικό φως; αυτό συνέβη γιατί οι γυναίκες συναισθάνθηκαν την αμαρτωλή ζωή τους, μετανόησαν με δάκρυα, στεναγμούς, ελεημοσύνη και εξομολόγηση και υποσχέθηκαν νά μην ξαναπέσουν στις ίδιες αμαρτίες. Έτσι ο Θεός τις συγχώρησε, κι από τότε ζουν με σωφροσύνη και ευσέβεια.
Παρακάλεσε τότε Το Θεό νά τον πληροφορήσει κι 'Εκείνος για Το θέμα αυτό, ώστε ν' αποφασίσει ύστερα Τι θα κάνει.
Πραγματικά, ο Θεός χάρισε στο δούλο Του ό,τι του ζήτησε. στη διάρκεια της θείας λειτουργίας, την ώρα πού κοινωνούσαν οι πιστοί, έβλεπε ο επίσκοπος στο πρόσωπο του καθενός τις αμαρτίες πού είχε διαπράξει και τον βασάνιζαν.
Μερικά πρόσωπα φαίνονταν σαν βαμμένα με καπνιά." Άλλα έμοιαζαν ολότελα καμένα, με μάτια ματωμένα και φλογισμένα.
Προσέρχονταν όμως και χριστιανοί, πού είχαν την όψη λαμπρή και τα ρούχα κατάλευκα. Όταν κοινωνούσαν οι πρώτοι, τούς έβλεπε νά κυκλώνονται από φλόγες και νά καίγονται.
Αντίθετα, στους άλλους ο Μαργαρίτης πού έπαιρναν γινόταν δυνατό Φως, πού τύλιγε με τη λάμψη του όλο τους το σώμα. Μετά τούς άνδρες άρχισε ο επίσκοπος νά μεταδίδει τα τίμια Δώρα στις γυναίκες. και σ' αυτές παρατηρούσε τις ίδιες εικόνες. Άλλα πρόσωπα φαίνονταν μαύρα, άλλα κατακόκκινα σαν αίμα, άλλα Φλογισμένα κι άλλα κατάλευκα.
Κάποια στιγμή πλησίασαν για νά μεταλάβουν και οι δύο εκείνες κακόφημες χήρες.
Τις βλέπει τότε νά είναι ντυμένες με κατάλευκα φορέματα και νά έχουν πρόσωπα λαμπρά και σεμνά. "Όταν κοινώνησαν τα άχραντα Μυστήρια, τις είδε νά περιλούζονται μ' ένα εκθαμβωτικό Φως.
Τελείωσε ή λειτουργία και ο επίσκοπος άρχισε πάλι νά προσεύχεται, ζητώντας από Το Θεό την εξήγηση των αποκαλύψεων Παρουσιάζεται τότε μπροστά του ένας άγιος άγγελος.
Άραγε είναι αληθινά ή ψεύτικα όσα λέει ο κόσμος για τις δύο εκείνες γυναίκες; τον ρωτάει ο επίσκοπος.
Ναι, είναι αληθινά.
Γιατί όμως όταν κοινωνούσαν είχαν τα πρόσωπα λαμπρά, φορούσαν κατάλευκα φορέματα και αστραποβολούσαν μέσα σ' εκθαμβωτικό φως; αυτό συνέβη γιατί οι γυναίκες συναισθάνθηκαν την αμαρτωλή ζωή τους, μετανόησαν με δάκρυα, στεναγμούς, ελεημοσύνη και εξομολόγηση και υποσχέθηκαν νά μην ξαναπέσουν στις ίδιες αμαρτίες. Έτσι ο Θεός τις συγχώρησε, κι από τότε ζουν με σωφροσύνη και ευσέβεια.
ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ -- Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ».
ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ
ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΣ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ
«Πάσα
ομοιότητα με πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα είναι εντελώς τυχαία και ανήκει εις τον χώρον της φαντασίας»...
Η
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ».
Συνιστάται
εις τους φίλους αναγνώστας να μην προχωρήσουν εάν σκανδαλίζονται εύκολα.
Η
συνέντευξη έγινε στο ιδιαίτερο γραφείο του Πάπα στο Βατικανό.
«Πάπας: Κάθησε τέκνον μου. Θέλεις ένα σοκολατάκι;
Δημοσιογράφος
: Ευχαριστώ. Ευθύς εξ αρχής πρέπει να
σας εξομολογηθώ κάτι. Επειδή είμαι
ορθόδοξος χριστιανός δεν ξέρω πώς να σας
προσφωνήσω…Παναγιώτατο ή Πανσατανικώτατο …
Πάπας: Όπως με προσφωνούν όλοι οι οικουμενιστές στο Φανάριον, στην Αλεξάνδρεια, στην
Αντιόχεια, στην Μόσχα και παντού ανά την οικουμένην τέκνον μου.
Παναγιώτατο Πάπα Ρώμης και πάσης υφηλίου … Το «πανσατανικώτατος» άστο
για μετά όταν δεις τι θα ακολουθήσουν.
Χα, χα…(γέλια).
ΕΞΟΧΙΚΗ ΛΑΜΠΡΗ -- Αλέξ. Παπαδιαμάντη
Καλὰ τὸ
ἔλεγεν ὁ μπαρμπα-Μηλιός, ὅτι τὸ ἔτος ἐκεῖνο ἐκινδύνευον νὰ μείνουν οἱ ἄνθρωποι
οἱ χριστιανοί, οἱ ξωμερίτες, τὴν ἡμέραν τοῦ Πάσχα, ἀλειτούργητοι.
Καὶ οὐδέποτε πρόρρησις ἔφθασε τόσον ἐγγὺς νὰ πληρωθῇ, ὅσον αὐτή· διότι δὶς ἐκινδύνευσε
νὰ ἐπαληθεύσῃ, ἀλλ᾽ εὐτυχῶς ὁ Θεὸς ἔδωκε καλὴν φώτισιν εἰς τοὺς ἁρμοδίους καὶ οἱ
πτωχοὶ χωρικοί, οἱ γεωργοποιμένες τοῦ μέρους ἐκείνου, ἠξιώθησαν καὶ αὐτοὶ νὰ ἀκούσωσι
τὸν καλὸν λόγον καὶ νὰ φάγωσι καὶ αὐτοὶ τὸ κόκκινο αὐγό.
Ὅλα αὐτὰ
διότι τὸ μὲν ταχύπλουν, αὐτὸ τὸ προκομμένον πλοῖον, τὸ ὁποῖον ἐκτελεῖ δῆθεν τὴν
συγκοινωνίαν μεταξὺ τῶν ἀτυχῶν νήσων καὶ τῆς ἀπέναντι ἀξένου ἀκτῆς, σχεδὸν
τακτικῶς δὶς τοῦ ἔτους, ἤτοι κατὰ τὶς δύο ἀλλαξοκαιριές, τὸ φθινόπωρον
καὶ τὸ ἔαρ, βυθίζεται, καὶ συνήθως χάνεται αὔτανδρον· εἶτα γίνεται νέα
δημοπρασία, καὶ εὑρίσκεται τολμητίας τις πτωχὸς κυβερνήτης, ὅστις δὲν
σωφρονίζεται ἀπὸ τὸ πάθημα τοῦ προκατόχου του, ἀναλαμβάνων ἑκάστοτε τὸ
κινδυνωδέστατον ἔργον· καὶ τὴν φορὰν ταύτην, τὸ ταχύπλουν, λήγοντος τοῦ
Μαρτίου, τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ τοῦ χειμῶνος γενομένου, εἶχε βυθισθῆ· ὁ δὲ
παπα-Βαγγέλης, ὁ ἐφημέριος ἅμα καὶ ἡγούμενος καὶ μόνος ἀδελφὸς τοῦ μονυδρίου τοῦ
Ἁγίου Ἀθανασίου, ἔχων κατ᾽ εὔνοιαν τοῦ ἐπισκόπου καὶ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἐξάρχου καὶ
πνευματικοῦ τῶν ἀπέναντι χωρίων, καίτοι γέρων ἤδη, ἔπλεε τετράκις τοῦ ἔτους, ἤτοι
κατὰ πᾶσαν τεσσαρακοστήν, εἰς τὰς ἀντικρὺ ἐκτεινομένας ἀκτάς, ὅπως ἐξομολογήσῃ
καὶ καταρτίσῃ πνευματικῶς τοὺς δυστυχεῖς ἐκείνους δουλοπαροίκους, τοὺς
«κουκκουβίνους ἢ κουκκοσκιάχτες», ὅπως τοὺς ὠνόμαζον, σπεύδων, κατὰ τὴν Μ.
Τεσσαρακοστήν, νὰ ἐπιστρέψῃ ἐγκαίρως εἰς τὴν μονήν του ὅπως ἑορτάσῃ τὸ Πάσχα· ἀλλὰ
κατ᾽ ἐκεῖνο τὸ ἔτος, τὸ ταχύπλουν εἶχε βυθισθῆ, ὡς εἴπομεν, ἡ συγκοινωνία ἐκόπη
ἐπί τινας ἡμέρας, καὶ οὕτως ὁ παπα-Βαγγέλης ἔμεινεν ἀκουσίως, ἠναγκασμένος νὰ ἑορτάσῃ
τὸ Πάσχα πέραν τῆς πολυκυμάντου καὶ βορειοπλήκτου θαλάσσης, τὸ δὲ μικρὸν
ποίμνιόν του, οἱ γείτονες τοῦ Ἁγ. Ἀθανασίου, οἱ χωρικοὶ τῶν Καλυβιῶν, ἐκινδύνευον
νὰ μείνωσιν ἀλειτούργητοι.
Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΘΕΩΣΙΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Το άγιον Πάσχα
παρήλθεν, ως εορτή, ως υπομνηματισμός λειτουργικός και βιωματικός, ως
«Λαμπροφόρος ημέρα». Αλλά το φως του ακόμη μας περιλάμπει και φωταγωγεί τον
νουν μας. διότι το άγιον Πάσχα δεν διαυγάζει την ύπαρξίν μας μόνον οσάκις
εορτάζεται. Μας φωταγωγεί εις ολόκληρον την ζωήν μας. Το άγιον Πάσχα δεν είναι
μόνον μίαν φοράν κατ’ έτος «εορτή εορτών και πανήγυρις πανηγύρεων». Εάν ο
Χριστός είναι «μεθ’ ημών πάσας τας ημέρας της ζωής ημών», άρα Πάσχα έχομεν δι’
όλου του βίου μας. Η ζωή μας είναι μία συνεχιζομένη «εορτή εορτών», διότι το
φως της Αναστάσεως εισέρχεται εις όλας τας λεπτομερείας της ζωής μας. Δεν
εισερχόμεθα μόνον εντός του φωτός της Αναστάσεως, αλλά εισέρχεται αυτό το φως εις
ολόκληρον τον άνθρωπον. Γινόμεθα ένα
φως. Δεν συγχεόμεθα εντός του φωτός, αλλά διατηρούντες την αυτοσυνειδησίαν της
προσωπικότητός μας, αισθανόμεθα τας ακτίστους ενεργείας του Αγίου Πνεύματος να
διέρχωνται εις «πάντας αρμούς, εις νεφρούς, εις καρδίαν» και να μετασκευάζουν
και αυτάς τας βιολογικάς λειτουργίας μας εις κτίσιν «καινήν».
Όλαι αι εορταί
της Εκκλησίας υπομνηματίζουν τα γεγονότα, που αποτελούν τας διακεκριμένας
φάσεις του απολυτρωτικού έργου του Χριστού. Η τελική φάσις είναι η Ανάστασίς
Του, την οποίαν ολοκληρώνουν η θεία Ανάληψις και η αγία Πεντηκοστή, καθ’ ην
ιδρύεται η Εκκλησία.
O Συναξαριστής της ημέρας.
Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016
Δευτέρα Διακαινισίμου. Ανακομιδή του λειψάνου Αθανασίου του μεγάλου, Εσπέρου, Ζωής και των τέκνων αυτών Κυριάκου και Θεοδούλου των μαρτύρων.
Κατὰ τὶς ἡμέρες τοῦ βασιλέως Ἀδριανοῦ
(117 – 138 μ.Χ.) ἄρχισε καὶ πάλι ἡ δίωξη τῶν Χριστιανῶν. Ἐκείνη τὴν περίοδο
μαρτύρησε καὶ ἡ Ἁγία Ζωὴ μὲ τὸν ἄνδρα της Ἕσπερο καὶ τὰ παιδιά της Κυριάκο καὶ
Θεόδουλο, ποὺ κατάγονταν ἀπὸ τὴν Πισιδία.
Οἱ Ἅγιοι εἶχαν ἀγορασθεῖ ὡς δοῦλοι ἀπὸ
τὸν Ρωμαῖο συγκλητικὸ Κάτλο καὶ τὴν γυναῖκα του Τετραδία, ποὺ κατοικοῦσαν στὴν
Ἀττάλεια τῆς Παμφυλίας. Βλέποντας οἱ ἄρχοντες τὶς θυσίες τῶν ἀρχόντων στὰ
εἴδωλα παρατηροῦσαν τὴν μάταιη λατρεία αὐτῶν καὶ πρόσεχαν πολὺ μήπως καὶ ἡ
τροφὴ ποὺ τοὺς πρόσφεραν ἦταν ὑπολείμματα ἀπὸ εἰδωλολατρικὲς θυσίες.
Τι να τα κάνω και της γης και τ' ουρανού τα κάλλη; Πάρε το φως που μούδωσες και τύφλωσέ με πάλι!
Ο
τυφλός προ του Σταυρού...
Τι είν' η βοή
στο Γολγοθά που κόσμος τρέχει απάνω;
-Πηγαίνουν να σταυρώσουν δυο μαζί με κάποιον πλάνο. -Ποιοι ναν οι δυο, που εκδικητής ο χάρος τους προσμένει; -Κλέφτες, φονιάδες, άρπαγες, κακούργοι ξακουσμένοι. -Και ποιος ο πλάνος που κι αυτός θα σταυρωθή μαζί τους; -Τους Φαρισαίους ρώτησε, είναι δουλειά δική τους! -Θα πάω να δω... Είπα να δω κι ήρθαν στο νου μου πάλι, τα χρόνια που ήμουνα τυφλός. Τυφλός! Εσείς οι άλλοι δεν ξέρετε πόσο η ψυχή μέσα στα στήθη είν' άδεια, όταν με μάτια ορθάνοιχτα βαδίζει στα σκοτάδια! Πως τη θυμούμαι τη στιγμή που εστάθη αυτός μπροστά μου και μ' ευσπλαχνίσθη, κι έσκυψε, πήρε πηλό από χάμου κι αλείφοντας τα μάτια μου με τον πηλό εκείνο, μου είπε να πάω στου Σιλωάμ τη στέρνα να τα πλύνω! Όταν τον πρωτοακτίκρυσα τον Φωτοδότη εμπρός μου, στην όψη του είδα όλες μαζί τις ομορφιές του κόσμου. Μοσχοβολούσε κι έλαμπε το κάθε κίνημά του... Φως και τα χείλη, κι η φωνή, τα μάτια κι η ματιά του. Στα χείλη του η παρηγοριά, στα μάτια του η ελπίδα... Έστρεψα τότε ολόγυρα τα δυο μου μάτια κι είδα κάθε που ζει και που δεν ζει, κι είδα παντού γραμμένη την όψη του, λες κι ήτανε καθρέπτης του η οικουμένη. Φως η ζωή, χαρά το φως! Ας πάω να δω τον πλάνο που θα καρφώσουν στο Σταυρό. Κατά το λόφο επάνω κόσμος, περιγελάσματα κι οχλοβοή κι αντάρα χίλιες φωνές σαν μια φωνή κι όλες σαν μια κατάρα. Που πάει; Σπρώχνει και σπρώχνεται και πνίγεται και πνίγει, και σταματά προσμένοντας. Παράμερα ξανοίγει τρεις μαυροφόρες που κρατούν μια λιγοθυμισμένη. Θε νάναι μάνα η δύστυχη! Ξάφνου, με μιας σωπαίνει το πλήθος που ανταριάζονταν. -Γκάπ! Γκούπ! Καρφώνουν, κρότοι πνιγμένοι μεσ' στα βογγητά! Υψώνονται οι δυο πρώτοι σταυροί• κανείς δεν στρέφεται. Γκάπ! Γκούπ! Ξανακαρφώνουν μα βόγγος δεν ακούγεται. Να, και τον τρίτον υψώνουν ............ ......... ......... ......... ......... ......... ......... ......... ......... ......... .... Πως; Συ που μούδωσες το φως, εσένα πλάνο λένε; Κι ήταν γραφτό τα μάτια μου να βλέπουν για να κλαίνε; Τι να τα κάνω και της γης και τ' ουρανού τα κάλλη; Πάρε το φως που μούδωσες και τύφλωσέ με πάλι! Ιω. Πολέμης |
ΠΑΣΧΑ ΡΩΜΕΪΚΟ --- Αλέξ. Παπαδιαμάντη
Ὁ
μπαρμπα-Πύπης, ὁ γηραιὸς φίλος μου, εἶχεν ἑπτὰ ἢ ὀκτὼ καπέλα, διαφόρων
χρωμάτων, σχημάτων καὶ μεγεθῶν, ὅλα ἐκ παλαιοῦ χρόνου καὶ ὅλα κατακαίνουργια, τὰ
ὁποῖα ἐφόρει ἐκ περιτροπῆς μετὰ τοῦ εὐπρεποῦς μαύρου ἱματίου του κατὰ τὰς
μεγάλας ἑορτὰς τοῦ ἐνιαυτοῦ, ὁπόταν ἔκαμνε δύο ἢ τρεῖς περιπάτους ἀπὸ τῆς μιᾶς
πλατείας εἰς τὴν ἄλλην, διὰ τῆς ὁδοῦ Σταδίου. Ὁσάκις ἐφόρει τὸν καθημερινὸν κοῦκόν
του, μὲ τὸ σάλι του διπλωμένον εἰς ὀκτὼ ἢ δεκαὲξ δίπλας ἐπὶ τοῦ ὤμου, συνήθιζε
νὰ κάθηται ἐπί τινας ὥρας εἰς τὸ γειτονικὸν παντοπωλεῖον, ὑποπίνων συνήθως μετὰ
τῶν φίλων, καὶ ἦτο στωμύλος καὶ διηγεῖτο πολλὰ κ᾽ ἐμειδία πρὸς αὐτούς.
Ὅταν ἐμειδία
ὁ μπαρμπα-Πύπης, δὲν ἐμειδίων μόνον αἱ γωνίαι τῶν χειλέων, αἱ παρειαὶ καὶ τὰ οὖλα
τῶν ὀδόντων του, ἀλλ᾽ ἐμειδίων οἱ ἱλαροὶ καὶ ἥμεροι ὀφθαλμοί του, ἐμειδία
στίλβουσα ἡ σιμὴ καὶ πεπλατυσμένη ρίς του, ὁ μύσταξ του ὁ εὐθυσμένος μὲ
λεβάνταν καὶ ὡς διὰ κολλητοῦ κηροῦ λελεπτυσμένος, καὶ τὸ ὑπογένειόν του τὸ λευκὸν
καὶ ἐπιμελῶς διατηρούμενον, καὶ σχεδὸν ὁ κοῦκός του ὁ στακτερός, ὁ λοξὸς κ᾽ ἐπικλινὴς
πρὸς τὸ οὖς, ὅλα παρ᾽ αὐτῷ ἐμειδίων. Εἶχε γνωρίσει πρόσωπα καὶ πράγματα ἐν
Κερκύρᾳ, ὅλα τὰ περιέγραφε μετὰ χάριτος εἰς τοὺς φίλους του. Δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ
σεμνύνεται διὰ τὴν προτίμησιν τὴν ὁποίαν εἶχε δείξει ἀείποτε διὰ τὴν Κέρκυραν ὁ
βασιλεύς, καὶ ἔζησεν ἀρκετὰ διὰ νὰ ὑπερηφανευθῇ ἐπὶ τῇ ἐκλογῇ, ἣν ἔκαμε τῆς αὐτῆς
νήσου πρὸς διατριβὴν ἡ ἑφτακρατόρισσα
τῆς Ἀούστριας. Ἐνθυμεῖτο ἀμυδρῶς τὸν Μουστοξύδην, μὰ δόττο, δοττίσσιμο κὲ ταλέντο! Εἶχε
γνωρίσει καλῶς τὸν Μάντζαρον, μὰ
γαλαντουόμο! τὸν Κερκύρας Ἀθανάσιον (μὰ μπράβο!), τὸν
Σερπιέρρο (κὲ γρὰν φιλόζοφο!). Τὸ τελευταῖον ὄνομα ἔδιδεν εἰς τὸν ἀοίδιμον
Βράιλαν, διὰ τὸν τίτλον ὃν τοῦ εἶχον ἀπονείμει, φαίνεται, οἱ Ἄγγλοι (Sir Pierro = Sir Peter).
Εἶχε γνωρίσει ἐπίσης τὸν Σόλωμο (κὲ ποέτα!) τοῦ ὁποίου
ἀπεμνημόνευε καὶ στίχους τινάς, ἀπαγγέλλων αὐτοὺς κατὰ τὸ ἑξῆς ὑπόδειγμα.
Ὡ σ ὰ ν τὴ σπίθα κρουμμένη στὴ στάχτη
ποῦ ἐκρουβόταν γιὰ μᾶς λευτεριά;
ποῦ ἐκρουβόταν γιὰ μᾶς λευτεριά;
Εἰσὲ πᾶσα μέρη πετιέται κι ἀνάφτει,
καὶ σκορπιέται σὲ κάθε μεριά.
καὶ σκορπιέται σὲ κάθε μεριά.
Ὁ μπαρμπα-Πύπης ἔλειπεν ὑπὲρ τὰ εἴκοσι ἔτη ἐκ τοῦ τόπου τῆς
γεννήσεώς του.
Στην «Παλμύρα» της οδού Πατησίων -- Στο Πολυτεχνείο αποκεφαλίζουν τα αγάλματα όπως οι τζιχαντιστές στη συριακή πόλη
Γιατί σας έκανε εντύπωση ο αποκεφαλισμός του αγάλματος της Βορείου Ηπείρου δίπλα στο Πολυτεχνείο; Διακόσια τριακόσια μέτρα παρακάτω, ο πολύς Καμίνης, που υποδύεται τον δήμαρχο, έχει φυτέψει και δεντράκια, για να μη φαίνεται η άδεια βάση της κατεστραμμένης και εξαφανισμένης προτομής του Ψαρρού, την οποία βανδάλισε η ψευτοπροοδευτική αλητεία, στα Δεκεμβριανά της ντροπής το 2008. Τότε που περνούσαν τα super στην οθόνη με εμπρηστικές μούφες του τύπου «καίγεται η Εθνική Βιβλιοθήκη», «Καίγονται δεκάδες διαμερίσματα στο Κολωνάκι», όλα ψέματα, στο κανάλι όπου κουνάνε το δάχτυλο ο Πρετεντέρης και η Ολγα. 2008-2016, τι είναι οκτώ χρόνια μπροστά στην αιωνιότητα; Πού να βρεθούν χρήματα για την αποκατάσταση; Και στο κάτω κάτω, τι ήταν ο Ψαρρός; Ούτε καν αριστερός ράπερ ή έστω επιφανής «αλληλέγγυος».
Μια ολόκληρη γενιά χουλιγκάνων ανέθρεψε η Αριστερά και πάμε με φόρα για τη δεύτερη. Μηδενιστικά κουκιά τρώνε, μηδενιστικά κουκιά μαρτυράνε οι ορδές των βάνδαλων ψευτοεπαναστατών. Η μισελληνική Παιδεία, κερασμένη από τον λαό, έναν λαό πια βουτηγμένο στην αγωνία του άδηλου μέλλοντος, με ζοφερούς οιωνούς, επέτρεψε σε βαρεμένους μαρξιστές πάσης απόχρωσης να διδάσκουν στα παιδιά την ασέβεια, το μίσος για την ίδια τους τη χώρα, τους ήρωες και τα σύμβολά της.
Μια ολόκληρη γενιά χουλιγκάνων ανέθρεψε η Αριστερά και πάμε με φόρα για τη δεύτερη. Μηδενιστικά κουκιά τρώνε, μηδενιστικά κουκιά μαρτυράνε οι ορδές των βάνδαλων ψευτοεπαναστατών. Η μισελληνική Παιδεία, κερασμένη από τον λαό, έναν λαό πια βουτηγμένο στην αγωνία του άδηλου μέλλοντος, με ζοφερούς οιωνούς, επέτρεψε σε βαρεμένους μαρξιστές πάσης απόχρωσης να διδάσκουν στα παιδιά την ασέβεια, το μίσος για την ίδια τους τη χώρα, τους ήρωες και τα σύμβολά της.
Με τιμές αρχηγού κράτος αφίχθη το Άγιο Φως
Ο Έξαρχος του Παναγίου Τάφου Αρχιμανδρίτης Δαμιανός, παρέδωσε το Αγιο Φως στον Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαο και τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Πάνο Καμμένο.
Θα ακολουθήσει ένας αγώνας δρόμου, προκειμένου το Άγιο Φως να φτάσει σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Το Άγιο Φως θα μεταφερθεί αεροπορικώς σε 17 προορισμούς, με αεροσκάφη που θα αναχωρήσουν αμέσως μετά την άφιξη της αποστολής από τα Ιεροσόλυμα, τα οποία θα κατευθυνθούν σε τρεις διαφορετικούς γεωγραφικούς τομείς, προς Αιγαίο, Ιόνιο και Κεντρική και Ανατολική Ελλάδα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
