Των Βαϊων ( Άγιος Επιφάνιος ἐπίσκοπος Κύπρου)

http://paterikiparadosi.blogspot.ca/

Χαῖρε καί ἀγάλλου, θυγατέρα τῆς Σιών. Ἀπόλαυσε βαθιά χαρά καί ἀναγάλλιασε, ὁλόκληρη τοῦ Χριστοῦ ἡ Ἐκκλησία. Ἔρχεται πάλι σέ σένα ὁ Βασιλιάς. Ὁ νυμφίος σου ἔρχεται καθισμένος στό πουλάρι, ὅπως σέ θρόνο. Ἄς βγοῦμε νά Τόν προϋπαντήσουμε. Ἄς βιαστοῦμε νά δοῦμε τή δόξα Του. Ἄς προλάβωμε νά τιμήσωμε τόν ἐρχομό Του μέ χαρά. Ἄλλη μιά φορά σωτηρία στόν κόσμο, πάλι ὁ Θεός ἔρχεται γιά νά σταυρωθῆ.

Ὁ Βασιλιάς τῆς Σιών, ἡ προσδοκία τῶν ἐθνῶν, ξαναέρχεται σ᾽ αὐτήν καί χαρίζει πάλι τή σωτηρία στόν κόσμο.

π.Νικόλαος Μανώλης, Κήρυγμα αγ.Λαζάρου-Φιλία με τον Χριστό & λυκοφιλία με τον Πάπα [mp3 - 2016].

Ορθόδοξοι Ύμνοι από το Άγιον Όρος -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ. Ελισάβετ οσίας, της θαυματουργού, Σάββα του στρατηλάτου, Αχιλλέως, Φήλικος, Φορτουνάτου ιερομάρτυρος, Δούκα του Μυτιληναίου (1564), Νικολάου (1795), Ακυλίνας, Γεωργίου των νεομαρτύρων.

Ἡ Ὁσία Ἐλισάβετ καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἡράκλεια τῆς Θράκης καὶ ἔζησε τὸν 5^ο αἰώνα μ.Χ. Οἱ γονεῖς της, Εὐνομιανὸς καὶ Εὐφημία, ἦταν ξακουστοὶ καὶ ὀνομαστοί, φημισμένοι γιὰ τὰ πλούτη τους καὶ περίφημοι γιὰ τὴν ἀρετή τους. Κατοικοῦσαν κοντὰ στὴν Ἡράκλεια, στὸν τόπο ποὺ ἀπὸ παλιὰ ὀνομαζόταν Θρακοκρήνη καὶ ἀργότερα Ἀβυδηνοί. Ζοῦσαν μὲ εὐσέβεια ἔχοντας ὡς πρότυπο τὸν Ἰώβ. Ποθώντας δὲ μὲ πάθος νὰ μιμηθοῦν τὴν φιλοξενία τοῦ Ἀβραάμ, ἁπλόχερα βοηθοῦσαν ὅλους, ὅσοι εἶχαν ἀνάγκες ὑλικές.

ΟΜΙΛΙΑ ΠΑΤΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΓΓΕΛΑΚΑΚΗ Κυριακη Ε´ Νηστειων

http://apotixisis.blogspot.ca/

Η ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ -- Αλέξ. Παπαδιαμάντη

Ἡ σελήνη ἐπρόβαλλε, μόλις ἀρχίσασα νὰ φθίνῃ τρίτην νύκτα μετὰ τὸ ὁλογέμισμά της, εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ βουνοῦ, κ᾽ ἐκείνη, ἀσπροφορεμένη, μετὰ τόσους στεναγμοὺς καὶ τόσα περιπαθῆ ᾄσματα, ἔκραξε:

― Νὰ ἔμβαινα σὲ μιὰ βαρκούλα, τώρα-δά… ἔτσι μοῦ φαίνεται… νὰ φτάναμε πέρα!

Κ᾽ ἐδείκνυε μὲ τὴν χεῖρά της πέραν τοῦ λιμένος.

Ὁ Μαθιὸς δὲν παρετήρησεν ἴσως ὅτι αὐτὴ εἶχε τρέψει τὸν λόγον εἰς τὸν πληθυντικόν, εἰς τὸ τέλος τῆς εὐχῆς της. Ἀλλ᾽ αὐθορμήτως, χωρὶς νὰ τὸ σκεφθῇ, ἀπήντησε:

― Μπορῶ νὰ ρίξω ἐκείνη τὴ βάρκα στὸ γιαλό… Τί λές, δοκιμάζουμε;

Καὶ αὐτὸς ἐπίσης ἔθεσε τὸν πληθυντικὸν εἰς τὸ τέλος τοῦ λόγου. Χωρὶς δὲ νὰ συλλογισθῇ, οὕτως, ὡς νὰ ἤθελε νὰ δοκιμάσῃ ἂν εἶχε δυνατοὺς τοὺς μυῶνας, ἤρχισε νὰ ὠθῇ τὴν βαρκούλαν.

Ὁ νέος ἵστατο πλησίον τοῦ αἰγιαλοῦ, ὅπου ἀλλεπάλληλα μετ᾽ ἐλαφροῦ φλοίσβου προσπίπτοντα τὰ κύματα κατεπίνοντο ὑπὸ τῆς ἄμμου, χωρὶς ν᾽ ἀποκάμνωσι ταῦτα ἀπὸ τὸ αἰώνιον μονότονον παιγνίδιον, χωρὶς νὰ χορταίνῃ ἐκείνη ἀπὸ τὸ ἀέναον ἁλμυρὸν πότισμα. Ἡ νεαρὰ γυνὴ ἦτο ἐπὶ τοῦ ἐξώστου τῆς οἰκίας, τὴν ὁποίαν εἶχεν ἐνοικιάσει ὅπως δεχθῇ αὐτὴν ὁ σύζυγός της, πρεσβύτης πεντήκοντα καὶ τριῶν ἐτῶν, οἰκίας κειμένης παρὰ τὸν αἰγιαλόν, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τοῦ κύματος, κατὰ τὴν πλημμύραν τὴν ὁποίαν θὰ ἔφερεν ὁ νότος, ἢ τὴν ἄμπωτιν τὴν ὁποίαν θὰ ἐπροξένει ὁ βορρᾶς. Ἡ βαρκούλα ἐπάτει ἐπὶ τῆς ξηρᾶς καὶ ἐταλαντεύετο ἐπὶ τῆς θαλάσσης, μὲ τὴν πρῷραν χωμένην εἰς τὴν ἄμμον, μὲ τὴν πρύμνην σαλευομένην ἀπὸ τὸ κῦμα, βαρκούλα ἐλαφρά, κομψή, ὀξύπρῳρος, χωροῦσα τέσσαρας ἢ πέντε ἀνθρώπους.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς: ἕνας τρόπος ἄγνωστος σέ ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς ἁγίους ὅλων τῶν αἰώνων.

Ἡ μεγαλύτερη προδοσία καί ὁ χειρότερος συμβιβασμός ὅλων τῶν αἰώνων στήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι αὐτός πού ἔγινε στήν διετία 1991-1993, κατά τήν ὁποία ἀνεγνωρίσθησαν ὡς ἔγκυρα στό Σαμπεζύ καί στό Μπελαμέντ τοῦ Λιβάνου τά μυστήρια τῶν Μονοφυσιτῶν καί τῶν Παπικῶν ἀντιστοίχως. Αὐτό σημαίνει ἀφ’ ἑνός μέν ὅτι οἱ Παπικοί καί οἱ Μονοφυσίτες, χωρίς να ἀποκηρύξουν οὐδεμία αἵρεσι καί παραμένοντας ἐκεῖ ὅπου εὑρίσκονται, ἔχουν τό ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖο τους ἁγιάζει τά μυστήρια πού τελοῦν, ἀφ’ ἑτέρου οἱ Πατέρες καί οἱ Σύνοδοι πού τούς ἀπέκοψαν ἀπό τήν Ἐκκλησία και τούς ἀνεθεμάτισαν ἦσαν, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, παρανοϊκοί καί διέπραξαν τό μεγαλύτερο ἔγκλημα τῶν αἰώνων, ἐφ’ ὅσον ἀπέκλεισαν ἀπό τήν σωτηρία καί τήν Ἐκκλησία διά μέσου τῶν αἰώνων ἄπειρα πλήθη ἀνθρώπων. Ἐπί πλέον δε μέ αὐτές τίς ἀποφάσεις ἐδείξαμε ὅτι, τό νά εἶναι κάποιοι ἐντός ἤ ἐκτός Ἐκκλησίας καί νά ἔχουν ἔγκυρα ἤ ἄκυρα μυστήρια, δέν εἶναι θέμα κατ’ ἐξοχήν Ὀρθοδόξου πίστεως καί αἱρέσεως ἀντιστοίχως, ἀλλά θέμα τό ὁποῖο ρυθμίζεται ἀπό κάποια Σύνοδο ἤ διμερῆ ἐπιτροπή καί βεβαίως ἕνας τρόπος ἄγνωστος σέ ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς ἁγίους ὅλων τῶν αἰώνων.

Αλλοίμονον εις τον πιστόν, ο οποίος θα ανέμενε κρίσιν Συνόδου.

Η διακοπή του μνημοσύνου του αιρετικού Βαρθολομαίου είναι επιταγή Θεού και καθήκον παντός Ορθοδόξου. Αλλοίμονον εις τον πιστόν, ο οποίος θα ανέμενε κρίσιν Συνόδου. Πότε άραγε θα καταστή δυνατή η σύγκλησις ταύτης; Και όταν ποτέ ήθελε συγκληθή, τι Σύνοδος θα είναι άραγε; Θα είναι γνησία ή ληστρική; Όταν οι Ορθόδοξοι Ιερείς της Κωνσταντινουπόλεως έκοψαν το μνημόσυνον του Επισκόπου Νεστορίου, ανέμενον την κρίσιν Συνόδου; Ευτυχώς όχι. Η Σύνοδος πράγματι συνεκλήθη εις την Κων/πολιν. Ποία όμως ήτο η κρίσις αυτής; Εδικαίωσεν τον Νεστόριον και ανεθεμάτισε τους Ορθοδόξους!... «Ο κοινωνών Βαρθολομαίω αιρέσει κοινωνεί. Ο μνημονεύων Βαρθολομαίον συνεπάγεται μετά τούτου τη αιρετική απωλεία. Ο μη μνημονεύων Βαρθολομαίον και τους συν αυτώ, αποτειχίζει εαυτόν εκ «Ψευδεπισκόπων και Ψευδοδιδασκάλων», λέγει το Πνεύμα το Άγιον εν τη Εκκλησία (ΙΕ Κανών ΑΒ Συνόδου). Οι μη κοινωνούντες Βαρθολομαίω και τοις συν αυτώ είναι «τιμής και αποδοχής άξιοι, ως οι Ορθόδοξοι» παραγγέλουσιν οι Άγιοι δια του αγίου Σωφρονίου Ιεροσολύμων (Αγ. Σωφρονίου Ιεροσολύμων, P.G. 87,  3372A) και του ΙΕ΄Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου». Η μετά της αιρέσεως  κοινωνία, πως είναι δυνατόν να διατηρήση την ορθόδοξον ιδιότητα του Πληρώματος της Εκκλησίας και την υπόστασιν Αυτής;

Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος : εστί μεν Εκκλησία αγίων και Εκκλησία οσίων, αλλ΄ εστί κατά τον ψαλμόν και Εκκλησία πονηρευομένων

«Λοιπόν δεν είναι πάντοτε σεπτόν και τίμιον το της Συνόδου όνομα. Αλλ΄ εκείνη μεν είναι σεπτή και τιμία, η αγία Σύνοδος, η στοιχούσα τοις τε εγγράφοις και αγράφοις παραδεδομένοις υπό των αγίων Αποστόλων και της Καθολικής Εκκλησίας. Και της τοιαύτης Συνόδου κατά χρέος τας αποφάσεις δεχόμεθα και φυλάττομεν· των δε αλλοτρίων την φωνήν, ούτε γινώσκομεν, ούτε πειθόμεθα αυτή.                                                                                                                                      

Δυνάμεθα εντεύθα ν΄ απαριθμήσωμεν πολλάς τοιαύτας Συνόδους, αλλ΄ ίνα μη χρονοτριβώμεν περιττώς, ας ίδη ο αναγνώστης τον Β΄ τόμον των Συνοδικών και θέλει εύρει αυτάς, όπου και ρητώς ληστρικαί επιγράφονται. Και το χειρότερον όπου όχι μόνον τοπικαί και ολιγάριθμοι αστάθησαν τοιαύται, αλλά και οικουμενικαί πολυάριθμοι, οία η εν Εφέσω το δεύτερον, η συμφωνήσασα τω μονοφυσίτη Ευτυχεί και τον ευσεβέστατον και αγιώτατον Φλαβιανόν τον Κων/λεως αποκτείνασα. Μετά ταύτην η επί Κοπρωνύμου πολυαριθμοτάτη, η φριάξασα κατά των αγίων εικόνων. Ομοίως και η επί Βασιλείου του Μακεδόνος οικουμενική ονομασθείσα, παρανομωτάτη δ΄ αναφανείσα, ως καθελούσα και αναθεματίσασα τον αγιώτατον Φώτιον. Περιττόν δε είναι ν΄ αναφέρω το εν Φλωρεντία οικουμενικόν μεν, ληστρικώτατον δε συνέδριον. Λοιπόν πάλιν λέγομεν, δεν είναι πάντοτε σεπτόν και τίμιον το της Συνόδου όνομα, καθώς ουδέ το της Εκκλησίας, καθ΄ ότι, εστί μεν Εκκλησία αγίων και Εκκλησία οσίων, αλλ΄ εστί κατά τον ψαλμόν και Εκκλησία πονηρευομένων».        

(από το ανέκδοτον αυτού έργον: «Δἠλωσις της περί των εν Αγίω Όρει ταραχών αληθείας»).       

Γιατί οι φύλακες της Ορθοδόξου Πίστεως γίνονται προδότες, παραδίδουν τα οχυρά της Πίστεως για ένα ξεροκόματο στον Πάπα και στην παγκοσμιοποίηση;

Γιατί οι Επίσκοποί μας είναι δειλοί;
Γιατί οι διεφθαρμένοι και με «κουσούρια» ιερείς αντί για καθαίρεση καταλαμβάνουν Επισκοπικά και Πατριαρχικά αξιώματα;
Γιατί οι φύλακες της Ορθοδόξου Πίστεως γίνονται προδότες, παραδίδουν τα οχυρά της Πίστεως για ένα ξεροκόματο στον Πάπα και στην παγκοσμιοποίηση;
Πως μπήκε τόση σαβούρα στην Εκκλησία; 

Ο επίσκοπος Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Καντιώτης στις 3—5—1964, μιλώντας για τις σκοτεινές δυνάμεις που προχώρησαν και μέσα στην Εκκλησία έλεγε· 
«…. Επολέμησα την μασονία που έχει θρονιάσει και μέσα στα πατριαρχεία…» 

«Δυστυχώς και μέσα στην Εκκλησία μπήκε η μασονία.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ

Πτολεμαϊδα 11/4/2016

Σεβασμιώτατοι,

Σήμερα και ο τελευταίος πιστός αναρωτιέται πώς οι Επίσκοποι συμπορεύεστε, σιωπάτε άλλα και υποστηρίζετε, πρόσωπα -εκκλησιαστικά και μη- που διαστρέφουν την Πίστη, αθετούν και λοιδορούν την Ορθόδοξη διδασκαλία.

Ἡ ἀφωνία, η αδιαφορία και ενίοτε οι κούφιοι νεολογισμοί με τους οποίους προσπαθείτε να δικαιολογήσετε την επέλαση της διαλυτικὴς θύελλας τοῦ Διαχριστιανικοῦ καὶ Διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καταδεικνύουν στα μάτια του ευσεβούς λαού, ὅτι επιλέξατε νὰ εἶστε φίλοι μὲ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ βασιλέως Χριστοῦ.[1] «Βλέπετε τὸν κλέφτη και μαζί του συντροφιάζετε καὶ μὲ τὸν μοιχὸ ἔχετε δοσοληψίες». [2]

«Τῆς εὐσεβείας τὰ δόγματα ἔχουν ἀνατραπεῖ, τῆς Ἐκκλησίας οἱ θεσμοὶ ἔχουν συγχηθεῖ. Οἱ φιλοδοξίες τῶν μὴ φοβούμενων τὸν Κύριο εἰσπήδησαν στὰ ὑψηλὰ ἀξιώματα …ἔχει ἀμαυρωθεῖ ἡ ἀκρίβεια τῶν κανόνων.…οἱ λαοὶ μένουν ἀνουθέτητοι, οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες δὲν ἔχουν τὸ θάρρος νὰ ἐκφραστοῦν, γιατὶ ἀφοῦ ἀπέκτησαν τὴν ἐξουσία μέσῳ ἀνθρώπων, εἶναι δοῦλοι αὐτῶν ποὺ τοὺς ἔκαναν τὴν χάρη». [3]

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΤΑ «ΟΡΑΜΑΤΑ» ΤΟΥ

Η από ετών εξαγγελθείσα και αναμενομένη μετ’ ενδιαφέροντος έκδοσις των «Ὁραμάτων» του πολυάθλου Στρατηγού Μακρυγιάννη, αποτελεί ήδη πραγματικότητα. Το Μορφωτικόν Ίδρυμα της Εθνικής Τραπέζης, έθεσεν εις κυκλοφορίαν εις ένα καλαίσθητον τόμον τα κατάλοιπα αυτά του εθνικού τούτου ανδρός, υπό τον τίτλον «ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑΜΑΤΑ». Η έκδοσις έτυχεν επιστημονικής επιμελείας υπό ειδικών επί των χειρογράφων και ούτως επετεύχθη η αντιμετώπισις αρκετών γλωσσικών και γραφολογικών προβλημάτων, που ανέκυπταν από την μη υπακούουσαν εις ουδένα παλαιογραφικόν τύπον ή κανόνα «απελέκητη» μακρυγιάννειον, φωνητικήν μάλλον, (ρουμελιώτικην) γραφήν. Διο και αποβαίνουν λίαν διαφωτιστικά, ο εκτεταμένος Πρόλογος του μακαρίτου Λίνου Πολίτου, η Εισαγωγή του μεταγράφοντος το στρυφνώτατον κείμενον, επίσης μακαρίτου Αγγ. Παπακώστα, αι Σημειώσεις, το Γλωσσάριον και το Επίμετρον. Ήτο από δεκαετιών γνωστόν μεταξύ των λογίων, ότι τα χειρόγραφα των «Οραμάτων» ευρίσκοντο εις χείρας του Βλαχογιάννη—προς τον οποίον οφείλεται τιμή και εθνική ευγνωμοσύνη, δια την ανακάλυψιν όλων των χειρογράφων του μεγάλου Μακρυγιάννη—τα οποία κατά το γήρας του παρέδωκεν εις τον φιλόλογον Α. Παπακώνσταν. Με τα «Οράματά» του, ο Μακρυγιάννης των «Απομνημονευμάτων», αποκτά νέας και πνευματικάς διαστάσεις και τοποθετείται εις υψηλότερα βάθρα. Διότι, αποκαλύπτεται, ότι δεν είναι μόνον ο χαρισματούχος Στρατηγός, ο ηρωϊκός επαναστάτης του ’21, ο εντιμότατος και δημοκρατικώτατος Έλλην, ο πατριωτικώτατος πολίτης, ο ηθικώτατος άνθρωπος, ο πιστότατος χριστιανός, ο υπερασπιστής των αδικουμένων, ο «πατριδοφύλακας», ο προστάτης των χηρών και ο πατήρ των ορφανών. Είναι και ο αγιώτατος Ορθόδοξος, που ενθυμίζει τους δικαίους Στρατηγούς της Παλαιάς Διαθήκης, του οποίου αι αδιάλειπτοι και πολύωροι προσευχαί, αι πολυάριθμοι και κατανυκτικαί γονυκλισίαι, τα συνεχή ικετήρια δάκρυα υπέρ της Πατρίδος και της Ορθοδοξίας, η συνεχής μνήμη του Θεού και η αίσθησις της αδιακόπου κοινωνίας του μετ’ Αυτού, μετά της Θεοτόκου και των Αγίων, τον αναδεικνύουν προφήτην.

Ορθόδοξοι Ύμνοι από το Άγιον Όρος -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ. Του αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του τροπαιοφόρου, Γλυκερίου μάρτυρος, Γεωργίου του εν Μαγνησία (1796), Λαζάρου και Λουκά (1802) των νεομαρτύρων.

Ἡ οἰκουμενικότητα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, ποὺ ἐκφράζεται μέσα ἀπὸ τὴ λειτουργικὴ τέχνη, τὴν τιμὴ πρὸς τὸν Ἅγιο λαῶν καὶ φυλῶν ἀκόμα καὶ μὴ ὀρθοδόξων, τὴ λαϊκὴ θρησκευτικότητα, μαρτυρεῖται περίτρανα ἀπὸ τὴν γ’ Ὠδὴ τοῦ Κανόνος του: «Γῆ πᾶσα καὶ βρότειος φυλή, οὐρανός τε συγχαίρει, στρατὸς Ἀγγέλων τε, ὁ πρωτοστράτηγος γάρ, Χριστοῦ νῦν Γεώργιος ἐκ γῆς, βαίνει πρὸς οὐράνια». Παρὰ τὴν εὐρέως διαδεδομένη τιμὴ καὶ εὐλάβεια πρὸς τὸν Ἅγιο Γεώργιο, δὲν ὑπάρχουν πολλὲς αὐθεντικὲς ἱστορικὲς πηγὲς γιὰ τὸ πρόσωπο καὶ τὸ μαρτύριό του. Πρώτη καὶ σπουδαιότερη πηγὴ ἀπὸ τὴν ὁποία ἀντλοῦμε πληροφορίες γιὰ τὸν βίο, τὸ μαρτύριο καὶ τὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου εἶναι τὸ ἱστορικὸ ποὺ συνέταξε ὁ ὑπηρέτης τοῦ Ἁγίου, Πασικράτης, ὁ ὁποῖος παρακολούθησε τὰ γεγονότα τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου.

Ὁ Ἅγιος Γεώργιος γεννήθηκε μεταξὺ τῶν ἐτῶν 280 – 285 μ.Χ., πιθανότατα στὴν περιοχὴ τῆς Ἀρμενίας, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ.

"Ορθόδοξοι" και Μονοφυσίτες συμπροσεύχονται για την απελευθέρωση των οικουμενιστών μητροπολιτών...

Οι Μονοφυσίτες φονείς του Αγίου Φλαβιανού και οι προδότες "Ορθόδοξοι" συμπροσεύχονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Που είσαι Ηλία με την Ρομφαία σου....

http://www.uocofusa.org/news_160422_1.html

Δεν Ξεχνώ !...

+O Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης έγραφε το 1986:

...Και τώρα, αρχίζουν να διαβλέπουν τους κινδύνους, που η άφρων πολιτική τους προκαλεί. Και εκβάλλουν αγωνιώδεις κραυγές, ότι κινδυνεύουμε οικονομικώς! Και δεν υποπτεύονται ότι ήδη είμαστε βυθισμένοι στο σκότος της αθεϊας και ότι ο κίνδυνος του Έθνους δεν είναι οικονομικός αλλά ηθικός! Και ότι ο Θεός που μας ανέχεται ακόμα και μακροθυμεί, για ν’ αλλάξουμε νουν, να μετανοήσουμε, ήδη μας αποκαλύπτει τον κίνδυνο να μας εγκαταλείψη στο έλεος των εχθρών μας. Αλλά οι «πολιτευόμενοι των Αθηνών» κοιμούνται βαθειά, φροντίζοντες να ρίξουν τον πυρετό χωρίς να βλέπουν τη νόσο, που κατατρώγει το σώμα της Ελλάδος, την εκτεταμένη διαφθορά από την αθεϊαν….. Ο Θεός να μας λυπηθή και να μας ανοίξη τα μάτια της σκοτεινής ψυχής μας, κυρίως των «πολιτευομένων» να ιδούμε από πού έρχεται ο εχθρός, που βρίσκεται ο κίνδυνος. Να διώξουμε τον Γραικυλισμό μας και να ελευθερώσουμε τη ζωή μας από τη δουλεία της διαφθοράς, που έφθασε στο μη περαιτέρω, με τα κηρύγματα στα πεζοδρόμια και στις πόλεις κάποιων μεγάλων κυριών για τα αγαθά των εκτρώσεων. Και μόνον αυτό δίνει το μέτρο της αποκτηνώσεως των πάντων και μόνον αυτό είναι αρκετό να γίνουμε Σόδομα και Γόμορρα στη διαφθορά και στη συνέχεια να καούμε με φωτιά από τον ουρανό.

Γέρων Γελάσιος

Στις Φώκιες, της Μικρασίας πρωτοείδε τον ήλιο ο γέρων Γελάσιος. Γεννήθηκε το 1902, και μέχρι τον φρικτό διωγμό του 1922 γαλουχήθηκε με τα νάματα και τις παραδόσεις της μικρασιατικής ευσέβειας. 
Μικρός πήγαινε στα εξωκκλήσια των νησιών που ήταν μπροστά στο λιμάνι, κι όταν γύριζε ρωτούσε τη μητέρα του: 
- Μάνα, ποια είναι η γυναίκα που κρατάει το παιδί στην αγκαλιά της μέσα στην εκκλησία; 
- Η κυρά Παναγιά, απαντούσε εκείνη γλυκά, με τον αφέντη τον Χριστό. 
Από μικρός ο Γέροντας έβλεπε χειροπιαστή στη ζωή του την προστασία της Παναγίας και την καθοδήγηση Της. Σε ηλικία 15 χρονών κατατάσσεται εθελοντής στον συμμαχικό στρατό , φλεγόμενος από ζήλο για την μεγάλη Ελλάδα. Τότε σε ένα ναυάγιο στη Μεσόγειο σώθηκε θαυματουργικά από την Παναγία και τον Άγιο Νικόλαο, αφού πάλεψε τρία μερόνυχτα στο ανοιχτό πέλαγος. 
Στη Μυτιλήνη, όπου εγκαταστάθηκε μετά τη μικρασιατική καταστροφή, είχε παρηγοριά του την Παναγία της Αγιάσου. Τα τάματα που Της είχε κάνει σαν ψαράς και ναυτικός, τα ξεπλήρωσε αργότερα σαν μοναχός, εκδηλώνοντας έτσι την ευχαριστία και ευγνωμοσύνη του για τη βοήθειά Της. 
« Το 1928, διηγείται ο ίδιος, ταξίδευα με το καΐκι μας έξω από την Τήνο. Ο καιρός ήταν καλός και το καΐκι έτρεχε με 8 μίλια. 

Η Εξομολόγηση εξαφανίζει κάθε αμαρτία. Του ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ.

Να θυμάστε την αμαρτωλότητά σας και να θεωρείτε τον εαυτό σας άξιο της κολάσεως. Και ο απόστολος Παύλος ποτέ δεν ξεχνούσε πως ήταν πρώτα διώκτης της Εκκλησίας, μολονότι υστέρα οι απερίγραπτοι κόποι του γι΄ αυτήν μπορούσαν να εξαλείψουν τις αμαρτίες δέκα διωκτών. Ενώ όμως από το ένα μέρος δήλωνε, «ουκ ειμί ικανός καλείσθαι απόστολος, διότι έδιωξα την εκκλησίαν του Θεού» (Α’ Κορ. 15:9), από το άλλο μέρος δεν α...πελπιζόταν για τη σωτηρία του. Με βέβαιη ελπίδα έγραφε: «Απόκειται μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Β’ Τιμ. 4:8). «Την επιθυμίαν έχω εις το αναλύσαι και συν Χριστώ είναι» (Φιλιπ. 1:23).
Μιμηθείτε τον απόστολο. Αμάρτημα εξομολογημένο και μισημένο σβήνεται από το βιβλίο της δικαιοσύνης του Θεού. Έτσι, δεν θα καταλογιστεί στην τελική Κρίση. Αυτό έχοντας στο νου μας, ας φρονηματίζουμε πάντα τη ψυχή μας με την ελπίδα της σωτηρίας, διατηρώντας όμως αμείωτο μέσα μας το αίσθημα της αμαρτωλότητος. Ο Χριστός, με τη σταυρική του θυσία, έσκισε το χρεόγραφο όλων των ανομιών μας. Από μας ζητάει ζωντανή πίστη, ειλικρινή Εξομολόγηση, αγώνα εναντίον της αμαρτίας και μίσος για το κακό.

Σχεδιασµένη ἀπό τό 1990 ἡ ἰσλαµοποίησις; -- Πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκ κλησίας τῆς Ἑλλάδος

Μακαριώτατε  Ἅγιε Πρόεδρε, Σεβασµιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

 Ὡς Ἕλληνες πολίτες, ἀναγκαζόµαστε πλέον - ἐκ τῶν πραγµάτων- νὰ σᾶς καταθέσουµε τὴ βαθειά µας ἀνησυχία καὶ ἀναστάτωση, ὅσον ἀφορᾶ τὴν συνεχιζόµενη ροὴ λαθροµεταναστῶν-προσφύγων, στὴν φτωχοποιηµένη καὶ διαλυµένη πατρίδα µας. Μετὰ τὸ κλείσιµο καὶ ἐπισήµως ὅλων τῶν συνόρων – ἑλληνοσκοπιανῶν, ἑλληνοαλβανικῶν, ἑλληνο- βουλγαρικῶν – εἰς βάρος µας, ἀντιλαµβανόµαστε ὅτι κάτι πολὺ σοβαρὸ καὶ ὕποπτο παίζεται µπροστὰ στὰ µάτια µας καὶ ἐθελοτυφλοῦµε. Ἀλλὰ γιατί ἔκλεισαν τὰ σύνορα οἱ «καλοί» µας φίλοι καὶ Εὐρωπαῖοι ἑταῖροι; ∆ὲν σᾶς προβληµατίζει αὐτό; Μήπως γιὰ νὰ ἐγκλωβιστοῦν τελικὰ αὐτοὶ οἱ λαθροµετανάστες-πρόσφυγες καὶ νὰ παραµείνουν διὰ παντὸς ἐδῶ; Καὶ ἀφοῦ ἔκλεισαν τὰ σύνορα ὁριστικὰ πλέον, γιατί ἡ κυβέρνηση συνεχίζει καὶ δέχεται κι ἄλλους κι ἄλλους κι ἄλλους; Μὰ αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι δὲν θέλουν νὰ µείνουν στὴν πατρίδα µας, γιατί σῴνει καὶ καλὰ νὰ γεµίσει ἡ πατρίδα µας λαθροµετανάστες- πρόσφυγες, ἴσως καὶ τζιχαντιστὲς καὶ τροµοκράτες, ὅπως δήλωσαν καὶ οἱ ὑπουργοὶ ἐξωτερικῶν τῶν Σκοπίων καὶ Σλοβακίας; Ἀφοῦ ἔκλεισαν τὰ σύνορα ὁριστικῶς, γιατί ἡ κυβέρνηση δὲν τοὺς ἐπιστρέφει πίσω; Μήπως παίζει τὸ ὕποπτο παιχνίδι τῶν σκοτεινῶν κέντρων ἀποφάσεων, εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισµοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, µὲ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν ἰσλαµοποίηση τῆς Ἑλλάδος;

«Μεγαλυτέρα καταστροφὴ - ἐκκλησιαστικὴ καὶ ἐθνικὴ - θὰ εἶναι ἡ - ὅ μὴ γένοιτο, Χριστέ μου - ἄρση σήμερα τοῦ αὐτοκεφάλου μας καὶ ἐπανυπαγωγή μας στὸν Οἰκουμενικὸ Θρόνο».

Ἡ ἀποκάλυψις τοῦ «Ο.Τ.» διὰ τὰς ἀξιώσεις τοῦ Πατριαρχείου Κων/πόλεως συγκλονίζει τὸ Πανελλήνιον

 ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΛΟΓΙΑ ∆Ι’ ΑΠΟΚΡΟΥΣΙΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΩΝ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου ∆. Μεταλληνοῦ

Ἀφορµὴ στὴ σύνταξη τοῦ παρόντος σηµειώµατος µοῦ ἔδωσε τὸ βα- ρυσήµαντο ἄρθρο τοῦ ἀγαπητοῦ Συναδέλφου π. Βασιλείου Βολουδάκη, στὸ φ. 2112/ 8.4.2016 τοῦ Ο.Τ. µὲ τὸν τίτλο «Ὁ Παναγιώτατος ἐτόλµησε νὰ ζητήση ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τὰς «Νέας Χώρας»». Στὸ κείµενο αὐτό, διακρινόµενο γιὰ τὴν ἀγωνιστικότητα καὶ εὐστοχία του, ὁ π. Βασίλειος σηµειώνει: «Ἐγκυρότατες πληροφορίες ποὺ περιῆλθαν εἰς γνῶσιν µου ἀπὸ κορυφαίους παράγοντες τῆς Πατρίδας µας, ἀποκαλύπτουν ὅτι ὁ Παναγιώτατος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολοµαῖος προέβη εἰς πρωτοφανῆ, ἀποτρόπαιον, ἀντιεκκλησιαστικὴν καὶ ἀντεθνικὴν ἐνέργειαν. Ἐκορύφωσε τὶς ἐπιδιώξεις του διὰ ἐπικυριαρχίαν ἐπὶ τῶν «Νέων Χωρῶν» (κακῶς, βεβαίως, ἀποκαλουµένων τοιουτοτρόπως, ἐφ’ ὅσον πρόκειται περὶ τῶν Μητροπόλεων τῆς ἑνιαίας Πατρίδος µας, τῆς Ἠπείρου καὶ τῆς Βορείου Ἑλλάδος), ζητώντας ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση τὴν ἐπανυπαγωγὴ τῶν «Νέων Χωρῶν» εἰς τὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως». Ὀρθότατα, ἐπίσης, ὁ π. Βασίλειος, γιὰ τὴν στήριξη τοῦ Αὐτοκεφάλου τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας, κανονικῶς καὶ ἱστορικῶς, ἐπικαλεῖται τὸν Συνοδικὸν Τόµον τοῦ 1850, ποὺ ὁρίζει τὴν αὐτοκεφαλία µας ὡς ἑξῆς:

Ὅταν ὁ Ὑπ. Παιδείας εἶναι ἄθεος -- Τοῦ κ. ∆ηµητρίου Ἰ. Κάτσουρα, Θεολόγου

Σὲ πρόσφατη συνέντευξή του ὁ Ὑπουργὸς Παιδείας κ. Νικόλαος Φίλης µεταξὺ ἄλλων ἐρωτήθηκε καὶ ἀνέφερε τὰ κάτωθι: «– Στὸ θέµα τῶν σχέσεων Πολιτείας-Ἐκκλησίας κάνετε ἕνα βῆµα πρὸς τὴν κατεύθυνση ἄµβλυνσης τοῦ ρόλου τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως π.χ. στὰ Θρησκευτικὰ καὶ κατόπιν ὑπαναχωρεῖτε. Εἶναι κινήσεις κατευνασµοῦ τοῦ ἀριστερόστροφου ἀκροατηρίου σας ποὺ ἐπιθυµεῖ τὸν διαχωρισµὸ καὶ ἀπὸ οὐσία µηδέν; – Οἱ σχέσεις Πολιτείας-Ἐκκλησίας εἶναι συνταγµατικὰ προσδιορισµένες. Ἐν ὄψει τῆς συνταγµατικῆς ἀναθεώρησης θὰ συζητήσουµε τὴν ἀνάγκη νὰ ἀποσαφηνιστοῦν οἱ ἑκατέρωθεν διακριτοὶ ρόλοι πρὸς ὄφελος τοῦ λαοῦ. Ὑπάρχει πάντοτε βέβαια ἡ δυναµικὴ τῶν ἐξελίξεων, ὅπως τώρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία δραστηριοποιεῖται µὲ φιλανθρωπικὴ δράση γιὰ τὴν ἀντιµετώπιση τοῦ προσφυγικοῦ. Τὸ µάθηµα τῶν Θρησκευτικῶν πρέπει νὰ ἀναµορφωθεῖ καὶ ἤδη στὸ Ἰνστιτοῦτο Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς ἔχουν ἐκπονηθεῖ πιλοτικὰ προγράµµατα προκειµένου τὰ Θρησκευτικὰ νὰ πάψουν νὰ εἶναι ὁµολογιακὸ µάθηµα καὶ νὰ γίνουν µάθηµα γνώσης τῶν θρησκειῶν, µὲ ἔµφαση στὴν ἰδιαίτερη παρουσίαση τοῦ πολιτισµικοῦ ρόλου τῆς Ὀρθοδοξίας στὴ Χώρα µας. Εἴµαστε σὲ διάλογο µὲ ἐκπροσώπους τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ ἀναµόρφωση τῶν Θρησκευτικῶν εἶναι προϋπόθεση, γιὰ νὰ παραµείνουν ὑποχρεωτικὸ µάθηµα». 

Ἡ συγκεκριµένη τοποθέτηση τοῦ κ. Ὑπουργοῦ εἶναι χαρακτηριστικὴ καὶ ἐκφραστικὴ τῆς ἀδυναµίας καὶ τῆς ἀκαταλληλότητός του νὰ διαχειρίζεται τόσο σοβαρὰ ζητήµατα, ὅπως τῶν σχέσεων Πολιτείας καὶ Ἐκκλησίας ἀλλὰ καὶ αὐτοῦ τῆς θρησκευτικῆς παιδείας τῆς Ἑλληνικῆς νεολαίας. Ἀποδεικνύεται σὲ τέτοιες περιπτώσεις πόσο τραγικὸ καὶ ἐγκληµατικὸ τελικὰ ἀποβαίνει τὸ νὰ τοποθετοῦνται σὲ µία τέτοια θέση πρόσωπα ποὺ στεροῦνται, ὅπως γνωρίζουµε, ἀλλὰ καὶ προκύπτει, ἐπαρκοῦς ἐπιστηµονικῆς γνώσεως περὶ τοῦ ἀντικειµένου τοῦ χαρτοφυλακίου των. Ὁ κ. Φίλης ὁµιλεῖ γιὰ τὴν Ἐκκλησία, θεολογικῶς τὸ Σῶµα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἱστορικῶς, ὅσον ἀφορᾶ στὴν διαχρονικὴ πορεία τοῦ Ἑλληνισµοῦ κατὰ τὰ τελευταῖα δύο χιλιάδες χρόνια, τοῦ περιέχοντος τὸν Ἑλληνικὸ λαὸ ζωντανοῦ ὀργανισµοῦ, σὰ νὰ πρόκειται γιὰ ἕνα κοινωνικὸ φορέα τῆς σειρᾶς!