Tο ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε την 21 Σεπτεμβρίου του 1957 στην εφημερίδα της Άρτας "Ελεύθερος Λόγος" από τον Αρτινό Ιατρό Κωνσταντίνο Κοντογιάννη (1912-1979), χειρουργό και γενικό διευθυντή του Νοσοκομείου του Μονάχου την περίοδο 1954-1961.

Το ανέβασε η "toula" στο φόρουμ : http://www.agiooros.net/forum/

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Άρτα, δίπλα σ' ανθρώπους φτωχούς αλλά έντιμους, που στερήθηκαν πολλά για να μου δώσουν μια καλύτερη ζωή. Μεγαλώνοντας με ψωμί κι αλάτι, κόπιασαν για να έχει το μοναχοπαίδι τους μόρφωση και αξία στην κοινωνία. Ο πατέρας μου δούλευε για το μεροκάματο απ' τα χαράματα ως το σούρουπο στον κάμπο της Άρτας, και τον θυμάμαι να γυρίζει στα σκοτάδια, τσακισμένος από την κούραση αλλά πάντα με το χαμόγελο, σαν να ήξερε ότι ο μόχθος ο δικός του ήταν η δικιά μου η λευτεριά.

"Η Ρωμηοσύνη δεν αποδεικνύεται, περιγράφεται. Δεν χρειάζεται απολογητάς. Είναι απλώς αυτό που είναι Το δέχεται κανείς ή το απορρίπτει. Δια τούτο τα παιδιά των Ρωμηών ή παραμένουν πιστοί και σκληροί Ρωμηοί ή φραγκεύουν ή εκτουρκεύουν !"

"Πολυχρόνιον ποιήσαι Κύριος ο Θεός, τον αγιώτατον και μακαριώτατον πάπαν Ρώμης κύριον κύριον Φραγκίσκον..." 

Ἡ ὀρθόδοξος ἐκκλησιολογία τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ καί αἱ καινοτομίαι τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε καί τοῦ Πουσάν

Ὁ ἅγιος Κυπριανός, τονίζει ἤδη τόν 3ον αἰῶνα, τήν ἑνότητα περί τόν Ἐπίσκοπον, περί τήν εὐχαριστίαν καί ἐν τῇ ὀρθοδοξίᾳ· γράφει ὁ ἅγιος Πατήρ: «Ὁ Θεός ἐστιν εἷς, καί ὁ Χριστός εἷς, καί μία ἡ Ἐκκλησία Aὐτοῦ, καί ἡ πίστις μία, καί ἡ ποίμνη μία ἡνωμένη διά τῆς κόλλας τῆς ὁμοφωνίας εἰς τήν στερεάν ἑνότητα τοῦ Σώματος». Ἀλλ’ ἡ  Ὀρθοδοξία διά τόν ἅγιον Κυπριανόν δέν ἀποτελεῖ Πίστιν ἀποφασιζομένην ἑκάστοτε κοινῇ συναινέσει ὑπό τῶν  Ἐπισκόπων, ἀλλά τήν ἀπ΄ ἀρχῆς παραδοθεῖσαν ὑπό τῶν Ἀποστόλων  τοιαύτην. Χάριν αὐτῆς ὁ ἅγιος Κυπριανός, δέν ἐσεβάσθη τήν δικαιοδοσίαν ἤ τήν ἄποψιν τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης Στεφάνου, ἀλλά συνίστα τήν ἀνυπακοήν πρός αὐτόν, διότι ὁ Στέφανος ἐνήργει κατά παράβασιν τῆς ἀποστολικῆς Πίστεως (Epistola LXXIV, Ad Pompeium contra Epistolam Stephani) !  Ἡ αὐστηρά ἐκκλησιολογική διδασκαλία τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ περί μή σωτηρίας ἐκτός Ἐκκλησίας (“extra Ecclesiam nulla salus”) εἶναι, κατά τόν Καθηγητήν Βλάσιον Φειδᾶν, ἡ κατ΄ ἐξοχήν και κατά παράδοσιν ὀρθόδοξος. Ἀντιθέτως, ἡ αὐγουστίνειος ἐκκλησιολογία, ἡ ὁποία ἀποδέχεται στοιχεῖα ἐκκλησιαστικότητος ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας καί ἀποτελεῖ οὕτω τήν βάσιν τοῦ κειμένου τῆςΡαβέννας καί τῶν  τελευταίων κειμένων τοῦ Π.Σ.Ε. (Πόρτο Ἀλέγκρε καί Πουσάν) συνιστᾷ καινοτομίαν, καί ὡς γνωστόν, πᾶσα ἐπίμονος καί ἀμετανόητος δογματική καινοτομία ἀποτελεῖ διά τήν Ὀρθοδοξίαν αἵρεσιν!

Christ is Born - Χριστός Γεννάται

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Ζωή πεφυκώς oύτος έσται, πτώσις απειθούσι, νηπιάσας Θεός Λόγος, ως ανάστασις πάσι, τοις πίστει μέλπουσιν· Ευλογείτε πάντα τα έργα τον Κύριον, και υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας.

Ερμηνεία.

Εις το ανώτερον μεν Τροπάριον σημείον αντιλεγόμενον ερρέθη ο Κύριος υπό του Συμεών, και ερμηνεύθη, πως τούτο λέγεται· εν δε τω παρόντι λέγεται και ερμηνεύεται παρά του ιδίου Συμεών, πως είναι πτώσις πολλών και ανάστασις. Λέγει λοιπόν ο Ιερός Μελωδός, ότι ο Συμεών επρόσθεσε και τούτο, ότι ούτος ο Θεός Λόγος ο νηπιάσας και υπ΄ εμού βασταζόμενος, επειδή είναι φύσει ζωή, θέλει γένη ανάστασις μεν εις τους πιστεύοντας και πιστώς μέλποντας τον θεοπρεπή ύμνον· ίδιον γαρ είναι της ζωής το να ζωογονή και να ανιστά τους νενεκρωμένους· εις δε τους απειθούντας και μη πιστεύοντας αυτώ θέλει γένη πτώσις εκ του εναντίου, όχι διότι αυτός καταβάλλει τούτους και τους κάμνει να πίπτουν, άπαγε! Ο γαρ Θεός δεν είναι πτώσεως αίτιος, αλλά αναστάσεως· αλλά διότι εκείνοι αυτεξούσιοι όντες, εσκόνταψαν δια την απείθειάν των εις το κατά Χριστόν Μυστήριον και έπεσον, ή και ολοέν πίπτουσιν. Όθεν ο Θεολόγος Γρηγόριος είπε περί των Ιουδαίων, ότι προσκόπτουσι τη σαρκί (του Χριστού δηλαδή)· και ο Ιερός Αμφιλόχιος, ότι πτώσις μεν εστίν ο Χριστός των απίστων Ιουδαίων, ανάστασις δε των πιστευόντων Εθνών· ο δε Θεοφόρος Μάξιμος λέγει: «Εις πτώσιν μεν κείσθαι τον Κύριον των προς μόνην την αίσθησιν την ορωμένην θεωρούντων κτίσιν, και των μόνω τω ρητώ στοιχούντων της αγίας Γραφής, ως μη δυναμένων προς το καινόν Πνεύμα διαβήναι της χάριτος δια την άγνοιαν· ανάστασιν δε των πνευματικώς τα τε κτίσματα του Θεού και τα ρήματα θεωρούντων τε και ακουόντων» (Κεφ. μγ΄ της β΄ εκατοντάδος των Γνωστικών)· και πάλιν: «Το κείσθαι τον Κύριον εις πτώσιν πολλών και ανάστασιν εν τω Ισραήλ, επαινετώς μόνον νοούμενον, εις πτώσιν μεν νοείται των εν εκάστω των πιστευόντων παθών τε και πονηρών λογισμών, ανάστασιν δε των αρετών και παντός θεοφιλούς λογισμού» (αυτόθι κεφ. μδ΄).

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Αναστασίας της φαρμακολυτρίας, Χρυσογόνου.

Ἡ Ἁγία Ἀναστασία εἶχε πατέρα τὸν Πατρίκιο, ὁ ὁποῖος ἦταν Ρωμαῖος. Διακρινόταν γιὰ τὸ ὑπέροχο κάλος, τὴν παιδεία καὶ τὴν κοσμιότητά της. Παντρεύτηκε σὲ νεαρὴ ἡλικία τὸν Ποπλίωνα, ἄρχοντα τῶν Ρωμαίων καὶ φανατικὸ εἰδωλολάτρη. Ἡ Ἀναστασία ὅμως, κατηχήθηκε στὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔλαβε τὸ Θεῖο Βάπτισμα. Ἐπειδὴ δὲν φανέρωσε δημόσια, λόγω τοῦ ἀνδρός της, τὴν χριστιανική της πίστη βοηθοῦσε κρυφὰ ὅσους εἶχαν ἀνάγκη ἀπὸ ἕνα χέρι βοηθείας ἢ ἕνα λόγο παρηγοριάς. Ντυνόταν πενιχρὰ καὶ μετέβαινε στὶς φυλακὲς πηγαίνοντας τροφὴ καὶ χρήματα.

Ὅταν ἔμαθε ὁ Ποπλίωνας τὴν δράση τῆς Ἁγίας, ἐξοργίστηκε. Ἀρχικὰ προσπάθησε νὰ τὴν μεταπείσει μὲ συμβουλές. Ὅμως, ἡ Ἀναστασία παρέμενε ἀκλόνητη στὴν πίστη της ἀκόμα καὶ ὅταν τὴν κακοποίησε. Αὐτὴ ἡ ἐπιμονή της, ἐξόργισε τὸν Ποπλίωνα καὶ τὴν κατέδωσε στὸν αὐτοκράτορα Διοκλητιανό, ὁ ὁποῖος διέταξε τὴν φυλάκισή της.

Ἐπειδὴ ἐξακολουθοῦσε νὰ ὑμνολογεῖ τὸν Κύριο, ὁ Διοκλητιανὸς διέταξε τὸν βασανισμό της. Τελικὰ ἡ Ἁγία Ἀναστασία παρέδωσε τὸ πνεῦμά της στὴν πυρά.

Το ιστολόγιο "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ" τις Κυριακές θα είναι κλειστό -- Αντιδρούμε στην κατάργηση της αργίας της Κυριακής.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ. Ιουλιανής και 500 μαρτύρων.

Οἱ γονεῖς τῆς Ἰουλιανῆς ἦταν εἰδωλολάτρες καὶ θέλησαν νὰ τὴν μνηστεύσουν μὲ κάποιο διακεκριμένο ἀξιωματοῦχο τῆς Ἀντιόχειας, τὸν Ἐλεύσιο. Ἀλλὰ ἡ Ἰουλιανὴ ἀρνήθηκε σθεναρά. Ἡ ἄρνησή της κατέπληξε τοὺς γονεῖς της, διότι μέχρι ἐκείνη τὴν στιγμὴ δὲν τοὺς εἶχε φέρει καμιὰ ἀντίρρηση καὶ ἦταν ὑπάκουη κόρη.

Ὁ Ἐλεύσιος μὲ πληγωμένο ἐγωισμὸ ζητοῦσε ἐκδίκηση. Ἀφοῦ ἐρεύνησε καὶ παρακολούθησε γιὰ πολὺ καιρὸ τὴν Ἰουλιανή, ἔμαθε ὅτι ἐν ἀγνοίᾳ τῶν γονέων της εἶχε γίνει χριστιανή. Ἔτσι ὁ Ἐλεύσιος τὴν κατήγγειλε στὸν ἔπαρχο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ συλληφθεῖ καὶ νὰ φυλακισθεῖ. Μέσα στὴν φυλακή, συνεχίστηκαν οἱ προσπάθειες νὰ γίνει σύζυγος τοῦ Ἐλευσίου καὶ νὰ ἀποφύγει τὸν κίνδυνο τοῦ θανάτου. Ἀλλὰ ἡ Ἰουλιανὴ προτιμοῦσε νὰ πεθάνει, παρὰ νὰ πάρει εἰδωλολάτρη σύζυγο.
Τότε ὁ Ἐλεύσιος μὲ διαταγὴ τοῦ ἔπαρχου καὶ πολὺ μίσος τὴν μαστίγωσε ἀνελέητα. Ἔπειτα, ἔκαψε τὸ πρόσωπό της μὲ πυρακτωμένο σίδερο, καὶ τῆς εἶπε: «Πήγαινε τώρα στὸν καθρέπτη νὰ καμαρώσεις τὴν ὀμορφιά σου». Ἡ δὲ Ἰουλιανή, μὲ ἕνα ἐλαφρὸ μειδίαμα τοῦ ἀπάντησε: «Στὴν ἀνάσταση τῶν δικαίων, στὰ πρόσωπα δὲ θὰ ὑπάρχουν πληγὲς καὶ ἐγκαύματα. Θὰ ὑπάρχουν μόνο οἱ πληγὲς τῶν ψυχῶν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Γι’ αὐτό, Ἐλεύσιε προτιμῶ τώρα τὶς πληγὲς τοῦ σώματος, ποὺ εἶναι προσωρινές, παρὰ τὶς πληγὲς τῆς ψυχῆς, ποὺ βασανίζουν αἰώνια».

Μετὰ ἀπὸ λίγο, τὸ ξίφος τοῦ δημίου ἔκοψε τὸ νεανικὸ κεφάλι τῆς Ἰουλιανῆς. Ἀργότερα ὁ Ἐλεύσιος, ὅταν βρέθηκε ναυαγὸς σὲ κάποιο ἄγνωστο νησί, βρῆκε τραγικὸ τέλος, ὅταν τὸν κατασπάραξε ἕνα ἄγριο λιοντάρι.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Ωδή θ΄.  Ο  Ειρμός.

Εν νόμω σκιά και γράμματι, τύπον κατίδωμεν οι πιστοί· παν άρσεν, τον την μήτραν διανοίγον άγιον Θεώ· διο πρωτότοκον Λόγον Πατρός ανάρχου Υιόν, πρωτοτοκούμενον Μητρί, απειράνδρω μεγαλύνωμεν.

Ερμηνεία.

Ελάτε, λέγει, όλοι οι πιστοί Χριστιανοί, ας θεωρήσωμεν πραγματικώς εν τη χάριτι του Ευαγγελίου τον τύπον εκείνον όπου ενεργείτο πρότερον εν τω παλαιώ Νόμω και τη εκείνου σκιά και τω γράμματι· συνώνυμα γαρ είναι και τα τρία ταύτα κατά τους ρήτορας. Ποίος δε είναι ο τύπος αυτός; Ο περί των πρωτοτόκων θεσπίζων και λέγων: «Παν άρσεν διανοίγον μήτραν, άγιον τω Κυρίω κληθήσεται» (Λουκ. β: 23)· ο γαρ τύπος ούτος δεν αρμόζει εις κανέν άλλο παιδίον αρσενικόν και πρωτότοκον, πάρεξ εις μόνον και μόνον τον Δεσπότην Χριστόν, και αυτόν κυρίως επροεικόνιζε· τούτο δε γίνεται φανερόν από τα ακόλουθα· διότι κανέν από τα άλλα πρωτότοκα παιδία τα φυσικώ νόμω γεννώμενα, δεν διανοίγει την μήτραν της τούτο γεννώσης Μητρός· αύτη γαρ πολύ πρότερον διανοίγεται από την συνουσίαν του ανδρός· ο δε πρωτότοκος Εμμανουήλ, ως υπέρ φύσιν και χωρίς σποράν ανδρός γεννηθείς, αυτός μόνος ήνοιξε την παρθενικήν μήτραν της ασπόρου αυτού Μητρός, θεοπρεπώς δηλαδή και υπέρ κατάληψιν· ανοίξας γαρ αυτήν εν τω γεννάσθαι, κεκλεισμένην πάλιν διεφύλαξεν, ώσπερ ην προ του συλληφθήναι και γεννήσαι. Και λοιπόν μόνος ο Δεσπότης Χριστός Άγιος θέλει ονομασθή: ήτοι αφιερωμένος τω Κυρίω, διότι και μόνος την μήτραν της Παρθένου διήνοιξε· διότι, αν και το «Άγιος» όνομα δίδεται και εις τα άλλα αρσενικά πρωτότοκα· ο Λουκάς όμως και ο Μελωδός εδώ προσθέτοντες το «Διανοίγον μήτραν» εις μόνον τον Χριστόν αποδίδουσι και το «άγιος» επειδή κανέν άλλο παιδίον αρσενικόν δεν ήνοιξε την μήτραν της Μητρός του, ει μη ο Εμμανουήλ. Δια τούτο και ένας άγιος είναι εν τοις πρωτοτόκοις ο αυτός Εμμανουήλ. Τούτου χάριν και η του Χριστού εκκλησία εν τω καιρώ του Κοινωνικού της θείας λειτουργίας, «Εις Άγιος Ιησούς Χριστός» αγγελοπρεπώς ανακράζει. Όθεν το ανωτέρω ρητόν του παλαιού Νόμου εις τον Χριστόν μόνον επληρώθη, κατά τον Ιερόν Θεοφύλακτον. Δια τούτο και ημείς βλέποντες πρωτότοκον τον Υιόν του ανάρχου Πατρός κατά την Θεότητα, και πρωτότοκον τον αυτόν κατά την απείρανδρον αυτού Μητέρα: ήτοι κατά την ανθρωπότητα, ας μεγαλύνωμεν αυτόν. Όρα δε ότι δεν έγραψεν άλλην λέξιν ο Μελωδός, αλλά το «μεγαλύνωμεν», δια να φανερώση ότι είναι η εννάτη Ωδή της Θεοτόκου, ήτις αρχίζει από το «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον». Ήθελε δε απορήση τινάς, διατί ο Μελωδός εδώ επρόσθεσε το «απειράνδρω»; Και αποκρινόμεθα εις λύσιν της απορίας, ότι τούτο επρόσθεσε δια να φανερώση τον άσπορον τόκον της Παρθένου, και ακολούθως να δείξη ότι επληρώθη εις αυτήν αντιστρόφως εκείνο όπου είπεν ο Μωϋσής εις το Λευϊτικόν. Τι δε είπεν; «Γυνή, ήτις εάν σπερματισθή και τέκη άρσεν, ακάθαρτος έσται επτά ημέρας» (Λευϊ. Ιβ: 1). Τούτο δε αληθώς και προφητικώς ελαλήθη εκ πλαγίου περί της απειράνδρως και ασπόρως τεκούσης Παρθένου· μόνη γαρ αύτη μη σπερματισθείσα έτεκεν άρσεν· επειδή περιττόν ήτον να ειπή ο Μωϋσής το «Εάν σπερματισθή και τέκη»· καθότι εις όλους είναι φανερόν, ότι απλώς και καθόλου πάσα γυνή κατά φύσιν σπερματίζεται πρώτον υπό ανδρός, και έπειτα γεννά. Λέγων λοιπόν το «Εάν σπερματισθή», εφανέρωσε κατά πολλά το σιωπώμενον πολλά βαθέως και μυστικώς, ότι θέλει γένη ποτέ Παρθένος, ήτις και χωρίς να σπερματισθή έχει να γεννήση. Όθεν επειδή η Παρθένος, χωρίς να σπερματισθή εγέννησε, δια τούτο δεν ήτον ακάθαρτος, ουδέ υποκειμένη εις τον νόμον των περί καθαρσίων. Ούτως ηρμήνευσε το ανωτέρω ρητόν ο Ωριγένης, ειπών: «Παρέλκειν δόξει το, Εάν σπερματισθή» προτασσόμενον του «και τέκη άρσεν»· αλλ΄ εφίστημι, μήποτε ίνα προφητικώς η Μαρία, ουκ εκ του εσπερματίσθαι τεκούσα άρσεν, μη νομισθή ακάθαρτος είναι γεγεννηκεία τον Σωτήρα, είρηται όλον τούτο· εδύνατο δε και μη προσκειμένου του, Εάν σπερματισθή «νοείσθαι μη ούσα ακάθαρτος η Μαρία· ου γαρ απλώς ην γυνή, αλλά Παρθένος». Κύριλλος δε ο Αλεξανδρείας ούτω φησί: «Γυνή, φησί, και ου πάσαι τυχόν αδιακρίτως, αλλ΄ ει τις εάν σπερματισθή και τέκη άρσεν, ακάθαρτος έστω… Διέδρα δη ουν την εκ του νόμου καταβολήν (την κατηγορίαν δηλαδή, ότι είναι ακάθαρτος) η αγία Παρθένος, σπερματισθείσα μεν ουδαμώς, ενεργεία δε τη δια του Αγίου Πνεύματος το Θείον αποκυήσασα βρέφος». Και Ιωάννης ο Ζωναράς εν τη ερμηνεία του Δ΄ ήχου της οκτωήχου ούτω λέγει: τίνος ένεκεν ο Προφήτης προσέθετο : «Ήτις εάν σπερματισθή;» Ότι μηδέ άλλως ενόν γυναικί τεκείν, ειμή σπέρματος αυτή προβαίη καταβολή. Ήρκει τοίνυν ειπείν, ότι γυνή, ήτις εάν τέκη. Μεμύητο τοίνυν οία Προφήτης το Μυστήριον της σαρκώσεως του Κυρίου, και ήδει Παρθένον υπερφυώς τεκούσαν, και τόκον εσόμενον άσπορον, και φυσικής ακολουθίας ανώτερον. Ως ουν και άνευ σπέρματος τεξομένης ποτέ γυναικός, τα περί καθαρσίων περί των εκ σπέρματος ανδρώου κυουσών τε και τικτουσών έφθη θεσμοθετείν. Διό και προσέθετο: «Ήτις εάν σπερματισθή και τέκη», υπερφαίνων ότι έσεταί ποτε τόκος, αλλ΄ ουκ εκ θελήματος σαρκός, ουδέ εκ θελήματος ανδρός».

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός λέγει σε μια από τις «Διδαχές» του, που διασώθηκαν:

«Ο ανεξομολόγητος άνθρωπος είναι όμοιος με έναν αβάπτιστον και είναι αδύνατον να σωθή. Και ανίσως ένας όπου απέθανεν εάν μεν και επρόφτασεν και εξωμολογήθη, και ας μη κοινώνησεν, είναι ελπίδα εις αυτόν. Εάν δε και δεν εξωμολογήθη, ας κοινωνήση όσες φορές θέλει, τίποτες δεν ωφελείται, μάλιστα βλάπτεται, επειδή και κοινωνεί ανάξια και αλοίμονον εις αυτόν. Πρώτον πρέπει να γίνεται η Εξομολόγησις, έπειτα η Αγία Κοινωνία. Πρώτον να πλύνωμεν και να καθαρίσωμεν το αγγείον και ύστερα να βάλωμεν το πολύτιμον πράγμα μέσα».

Καταργήθηκε η ποινή του θανάτου για τους στυγνούς δολοφόνους, αλλά επιτρέπεται για τα αθώα αγγελούδια, που σε λίγο θα δουν το φως της ζωής. Γι΄ αυτά ένας Ηρώδης είναι πάντοτε έτοιμος να τους πάρει το κεφάλι.

Αυτοκτονούμε!!!

Καρφί δεν μας καίγεται με την τελείαν αδιαφορίαν της γενοκτονίας, την οποίαν ενεργεί από αρκετών ετών η Ελλάς εις βάρος της υπάρξεώς της, αλλά και της βαρυτάτης ευθύνης, η οποία βαρύνει Γονείς, μαιευτήρας(=φονείς εν ψυχρώ)  την πολιτείαν εις το πρόσωπον των αδιαφόρων, φιλοχρημάτων εθνοπατέρων, την Εκκλησίαν, η οποία θα ηδύνατο να κηρύξη εν διωγμώ τον ελληνικόν Λαόν από μέρους των εκάστοτε κρατούντων και με αφορισμόν των ανδρογύνων, που επιζητούν και δέχονται την έκτρωσιν.

Καταργήθηκε η ποινή του θανάτου, αλλά εκτελείται κάθε μέρα το Έθνος από την αδιαφορία των αρμοδίων για το πρώτο εθνικό πρόβλημα το δημογραφικό.

Καταργήθηκε η ποινή του θανάτου, αλλά δολοφονούνται κάθε μέρα εκατοντάδες έμβρυα με τις ανεξέλεγκτες εκτρώσεις.

Ιανουάριος 1970---Δεκέμβριος 2013

15.960.000 ελληνόπουλα κατακρεουργήθηκαν από εκτρώσεις!!!

Με το εθνικό έγκλημα της νομιμοποιήσεως των αμβλώσεων και μάλιστα με δαπάνες του κράτους, δια του Ν. 1609 του 1986.

Με την έντεχνη από το  1980  αλλοίωση της ομοιογένειας των Ελλήνων με περίπου 3.000. 000 μουσουλμάνων λαθρομεταναστών.

 Και τώρα με την  σταδιακή απονομή της ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες και λαθρομετανάστες, είναι όντως τραγικόν, ευρισκόμεθα προ της  αλλοιώσεως και μειώσεως του ελληνικού πληθυσμού, και οι υπεύθυνοι του έθνους συνεχίζουν να νομιμοποιούν και να πληρώνουν δια 350 χιλιάδες περίπου, εκτρώσεις, ετησίως.

Αυτοκτονούμε!!!

"Πολυχρόνιον ποιήσαι Κύριος ο Θεός, τον αγιώτατον και μακαριώτατον Πάπαν Ρώμης κ.κ. Φραγκίσκον...."

Διακοπή μνημοσύνου

«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).

Και νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός αποφάσεως σωτηρίας.

«Συντετέλεσται» (1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω συν αυτώ Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων αυτοίς κληρικών και λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: 

Πέπτωκε Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, και διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι δυστυχείς και θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και ιεράν Παράδοσιν και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας. Ωμολόγησαν την μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική παναιρέσει του Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών ΑΒ Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι.  

Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο ορίζεται δια του ΛΑ΄ Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος Επισκόπου.

«Σώζων σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον (Γεν. 19:17).

Χριστός Γεννάται Δοξάσατε!

ΟΙ ΚΑΤΑΒΑΣΙΕΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

ᾨδὴ α'

Χριστὸς γεννᾶται· δοξάσατε. Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν· ἀπαντήσατε. Χριστὸς ἐπὶ γῆς· ὑψώθητε. ᾌσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ, καὶ ἐν εὐφροσύνῃ, ἀνυμνήσατε λαοί· ὅτι δεδόξασται.

ᾨδὴ γ'

Τῷ πρὸ τῶν αἰώνων ἐκ Πατρὸς γεννηθέντι ἀῤῥεύστως Υἱῷ, καὶ ἐπ' ἐσχάτων ἐκ Παρθένου σαρκωθέντι ἀσπόρως, Χριστῷ τῷ Θεῷ βοήσωμεν· Ὁ ἀνυψώσας τὸ κέρας ἡμῶν, Ἅγιος εἷ Κύριε.

ᾨδὴ δ'

῾Ράβδος ἐκ τῆς ρίζης Ἰεσσαί, καὶ ἄνθος ἐξ αὐτῆς Χριστέ, ἐκ τῆς Παρθένου ἀνεβλάστησας, ἐξ ὄρους ὁ αἰνετὸς κατασκίου δασέος, ἦλθες σαρκωθεὶς ἐξ ἀπειράνδρου, ὁ ἄυλος καὶ Θεός. Δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε.

ᾨδὴ ε'

Θεὸς ὢν εἰρήνης, Πατὴρ οἰκτιρμῶν, τῆς μεγάλης Βουλῆς σου τὸν Ἄγγελον, εἰρήνην παρεχόμενον ἀπέστειλας ἡμῖν· ὅθεν θεογνωσίας πρὸς φῶς ὁδηγηθέντες, ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζοντες, δοξολογοῦμέν σε, Φιλάνθρωπε.

ᾨδὴ ς'

Σπλάγχνων Ἰωνᾶν, ἔμβρυον ἀπήμεσεν ἐνάλιος θήρ, οἷον ἐδέξατο· τῇ Παρθένῳ δὲ ἐνοικήσας ὁ Λόγος καὶ σάρκα λαβών, διελήλυθε φυλάξας ἀδιάφθορον· ἧς γὰρ οὐχ ὑπέστη ῥεύσεως, τὴν τεκούσαν κατέσχεν ἀπήμαντον.

ᾨδὴ ζ'

Οἱ παῖδες εὐσεβείᾳ συντραφέντες δυσσεβοῦς προστάγματος καταφρονήσαντες, πυρὸς ἀπειλὴν οὐκ ἐπτοήθησαν, ἀλλ' ἐν μέσῳ τῆς φλογὸς ἐστῶτες ἔψαλλον· Ὁ τῶν Πατέρων Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

ᾨδὴ η'

Θαύματος ὑπερφυοῦς ἡ δροσοβόλος ἐξεικόνισε κάμινος τύπον· οὐ γὰρ οὓς ἐδέξατο φλέγει νέους, ὡς οὐδὲ πῦρ τῆς Θεότητος Παρθένου, ἣν ὑπέδη, νηδύν· διὸ ἀνυμνοῦντες ἀναμέλψωμεν· Εὐλογείτω ἡ κτίσις πᾶσα τὸν Κύριον, καὶ ὑπερυψούτω εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

ᾨδὴ θ'

Μυστήριον ξένον ὁρῶ καὶ παράδοξον! οὐρανὸν τὸ σπήλαιον· θρόνον Χερουβικὸν τὴν Παρθένον· τὴν φάτνην χωρίον ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρητος, Χριστὸς ὁ Θεὸς· ὃν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν.

Το Βατικανό υποκαθιστά την Βηθλεέμ και ο Παπισμός υποκλέπτει την προσδοκία!

Πρέπει να θλιβώμεθα, διότι συνεορτάζομε τα Χριστούγεννα με τους Φράγκους της Δύσεως και όχι με τους Ορθοδόξους των Αγίων Τόπων. Το Βατικανό υποκαθιστά την Βηθλεέμ και ο Παπισμός υποκλέπτει την προσδοκία! Πότε θα αντιληφθώμεν την θανατηφόρον αυτήν παγίδα εκ του οικουμενιστικού Oυνιτικού συνεορτασμού;

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης - Άγιος Νικόλαος Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας

Δεν θα πρέπει να αγνοηθή η θεμελιώδης εκκλησιολογική αρχή, ότι τα θεμέλια της ενότητος της Εκκλησίας δεν είναι διοικητικά/θεσμικά, αλλά ευχαριστιακά και χαρισματικά

 Δεν είναι δυνατόν ο κηρύττων αίρεσιν επίσκοπος, χαρακτηριζόμενος πλέον ως «ψευδοεπίσκοπος» και «ψευδοδιδάσκαλος» (IE Kανών  της  AB Αγίας Συνόδου), να αποτελή ούτε το κέντρον της Ευχαριστιακής Συνάξεως, ούτε να επιτελή χρέη Ποιμένος, εφ΄ όσον ήδη είναι «λύκος». Μόνον υπό τοιαύτας προϋποθέσεις ήτο δυνατόν ο Άγιος Κύριλος Αλεξανδρείας προ ακόμη της Γ΄ Αγίας Οικουμενικής Συνόδου, να προτρέπη το Ορθόδοξο Ποίμνιο της Κωνσταντινουπόλεως: «Ασπίλους και αμώμους εαυτούς τηρήσατε, μήτε κοινωνούντες τω μνημονευθέντι (Νεστορίω), μήτε μην ως διδασκάλω προσέχοντες, ει μένει λύκος αντί ποιμένος» 

(Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, PG τ. 99 στλ. 1645D)

ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2014 – ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΗΣ

Υποδοχή του Θείου Βρέφους

“Αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών”.

Λίγες μόνο μέρες μας χωρίζουν από την κοσμοσωτήρια ημέρα της Γεννήσεως του Θεανθρώπου. Οι χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες των ναών θ’ αντιλαλούν στα πέρατα της οικουμένης και θ’ ακούμε και πάλιν τους αγγέλους να δοξολογούν το μεγάλο και παράδοξο μυστήριο της σάρκωσης του άναρχου Θεού.

Σήμερον γεννάται

Για τον συνειδητό χριστιανό, που γνωρίζει τι πιστεύει και γιατί ζει, το μυστήριο της σαρκώσεως είναι συγκλονιστικό όχι μόνο γιατί φανερώνει την άφατη κένωση του Θεού για το δικό μας πλουτισμό, αλλά κυρίως γιατί σαν διαρκές μέσα στην Εκκλησία γεγονός, δίνει την δυνατότητα στους ανθρώπους όλων των εποχών να το βιώσουν στην εποχή τους. “Σήμερον ο Χριστός εν Βηθλεέμ γεννάται εκ Παρθένου. Σήμερον ο άναρχος άρχεται και ο Λόγος σαρκούται”. Αυτό το “σήμερον” δεν είναι λογοτεχνική έκφραση. Είναι μια πραγματικότητα. Σήμερα, μέσα στην Εκκλησία γεννάται ο Χριστός. Σήμερα μέσα σ’ ένα κόσμο που μαστίζεται από τη βία και την τρομοκρατία, “ο ειρήνης πρύτανης προέρχεται Χριστός, ειρηνεύσαι τα σύμπανατα”.

Γιατί ενανθρώπησε;

Χριστός Γεννάται Δοξάσατε!

Ο καθοριστικός ρόλος των Μητροπολιτών της Θράκης, για την ίδρυση "εισαγωγικής κατευθύνσεως Ισλαμικών σπουδών"

Θέματα της ανάρτησης:  Ισλαμικές σπουδές, Μητροπολίτες Θράκης, Ελληνική διπλωματία, Εθνικά θέματα, Ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Συνταχθέν υπό των διαχειριστών του Ιστολογίου Κατάνυξις

ΤΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΗΣ «ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΘΥΜΩΝ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ

«Οὐαὶ οἱ λέγοντες τὸ πονηρὸν καλὸν καὶ τὸ καλὸν πονηρόν, οἱ τιθέντες τὸ σκότος φῶς καὶ τὸ φῶς σκότος, οἱ τιθέντες τὸ πικρὸν γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ πικρόν. Οὐαὶ οἱ συνετοὶ ἐν ἑαυτοῖς καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες»[1].          (Ησαΐας ε΄ 20-21)

Εισαγωγικά

Αποτελεί γεγονός αδιαμφισβήτητο στις μέρες μας, πως εντός του χώρου της Εκκλησίας επικρατεί μια πρωτοφανής σύγχυση ως προς την αυτοσυνειδησία και την οντολογική ταυτότητα των Ορθοδόξων Χριστιανών, μία βλάβη πρώτου μεγέθους που ξεκινά με κατακόρυφη κατεύθυνση από τα υψηλότερα –θεσμικά πάντα- κλιμάκια, που είναι η διοίκηση της Εκκλησίας (κοινώς οι Ιεράρχες), και εμποτίζει κατά τρόπο διαβρωτικό μέχρι και τον τελευταίο (αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί αυτός ο χαρακτηρισμός) πιστό. Η σύγχυση αυτή διογκώνεται σε βαθμό επικίνδυνο, όταν πολλές φορές το πλήρωμα της Εκκλησίας παρακολουθεί έκπληκτο τα μέλη της Ιεραρχίας να εκφράζουν διαφορετικές απόψεις πάνω σε θέματα που η ίδια η Εκκλησία τα έχει λύσει εδώ και αιώνες, είτε μέσα από τις Οικουμενικές Συνόδους, είτε μέσα από τον αυθεντικό  θεολογικό λόγο που εξέφρασαν απλανώς και αλαθήτως οι χαρισματούχοι κάθε εποχής, οι κατεξοχήν Θεόπτες και Θεολόγοι της Εκκλησίας που είναι οι Άγιοι Πατέρες.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Τοις πριν νεογνών τρυγόνων ζεύγος, δυάς τε ην νεοσσών· ανθ΄ ων ο θείος Πρέσβυς, και σώφρων Άννα Προφήτις, τω εκ Παρθένου τεχθέντι, και οίω γόνω Πατρός, εν τω ναώ προσιόντι, λειτουργούντες εμεγάλυνον.

Ερμηνεία.

Εις  τους παλαιούς, λέγει, Ιουδαίους ήτον προσταγή νόμου ότι, όταν οι γονείς ήθελον προσφέρη εν τω ναώ κανέν παιδίον τεσσαράκοντα ημερών, να προσφέρουν μαζί με αυτό εις θυσίαν και ένα ζευγάρι τρυγόνων, ή δύο νεογέννητα περιστέρια· ούτω γαρ γέγραπται εν τω Λευϊτικώ: «Ούτος ο νόμος της τεκούσης άρσεν, ή θήλυ· εάν δε μη ευρίσκη η χειρ αυτής το ικανόν εις αμνόν, και λήψεται δύο τρυγόνας ή δύο νεοσσούς περιστερών, μίαν εις ολοκαύτωμα και μίαν περί αμαρτίας, και εξιλάσεται περί αυτής ο Ιερεύς, και καθαρισθήσεται» (Λευϊτ. ιβ: 7-8). Επροτύπωναν δε αι τρυγόνες την σωφροσύνην· καθότι το ζώον αυτό είναι σωφρονέστατον· αι δε περιστεραί επροεικόνιζαν την ακεραιότητα και απλότητα· από την σωφροσύνην γαρ και απλότητα κανέν άλλο αφιέρωμα εις τον Θεόν καλύτερον δεν ευρίσκεται. Κοντά λοιπόν εις τους παλαιούς εκείνους Ιουδαίους τοιαύτα ήτον τα προσφερόμενα ζώα· εις δε τον Δεσπότην Χριστόν, τον Μονογενή μεν όντα Υιόν του Πατρός κατά την προαιώνιον γέννησιν, Μονογενή δε όντα της Παρθένου κατά την χρονικήν γέννησιν, ήτον προσφερόμενα τα τοιαύτα ζώα εις εκπλήρωσιν της προσταγής του Νόμου· διότι, αν τα ζώα ταύτα δεν επρόσφερεν ο Ιωσήφ και η Θεομήτωρ, ίσως και ήθελαν λιθοβοληθή ως παραβάται του Νόμου. Πλην απορίας άξιον εστί, διατί δεν επρόσφεραν και αμνόν οι γονείς του Κυρίου, καθώς ο Νόμος επρόσταζεν; Εις τούτο αποκρίνεται ο Προκόπιος, ότι δια την πτωχείαν των, και διότι ο Χριστός ήτον ο αληθής αμνός ο αίρων την αμαρτίαν του Κόσμου· ούτω γαρ φησί: «Τούτο εποίησαν οι γονείς του Κυρίου ως πτωχοί και μη ευπορούντες αμνού εις ολοκαύτωμα, ή ότι αυτός ήμελλεν ο τεχθείς αμνός του Θεού ολοκαύτωμα προσφέρειν εαυτόν υπέρ της του Κόσμου ζωής». Παρατηρεί δε ο θείος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ότι το μεν ζεύγος των τρυγόνων εδήλουν τους με γάμον συνεζευγμένους και σωφρονούντας· δια τούτο και παρατετηρημένως είπεν ο Νόμος: «Ζεύγος Τρυγόνων»· οι δε νεοσσοί των περιστερών προεδήλουν την Παρθένον Μαρίαν και το Παρθένον βρέφος· δια τούτο και εις αυτούς επίτηδες δεν επρόσθεσεν ο Νόμος το «ζεύγος»· ούτω γαρ φησίν: «Όρα του Νόμου το ακριβές· επί μεν γαρ των τρυγόνων, ζεύγος είπεν, ως αινιττομένων τους γάμω συνεζευγμένους· επί δε των νεοσσών εφυλάξατο τούτο· απειρόζυγος γαρ και η τεκούσα και ο τεχθείς» (Λόγος εις την Εορτήν). Πλην κοντά εις τα τοιαύτα ζώα, και αντί τούτων των ζώων επροσφέρθη και άλλο ζευγάρι, όχι νεογνών τρυγόνων, αλλά ζευγάρι γεροντικόν και πρεσβυτικόν, ο δίκαιος Συμεών και η δικαία Άννα, οίτινες και οι δύο ήτον Προφήται και προορατικοί των μελλόντων, ασυγκρίτως μεν σωφρονέστεροι από τας τρυγόνας, απλοϊκώτεροι δε από τας περιστεράς· όθεν ο ανωτέρω θείος Γρηγόριος ο Παλαμάς είπε περί αυτών: «Αυτού δε του παραδόξως τεχθέντος (Χριστού) νυν εις το Ιερόν αναχθέντος, ετέρας τρυγόνας, και άλλους περιστερών νεοσσούς πρεπωδεστέρους ητοίμασε το Πνεύμα το Άγιον. Τίνας τούτους; Συμεών και την Άνναν, ους ει τις νεοσσούς περιστερών ερεί δια το προς κακίαν παντάπασι νηπιώδες, ή τρυγόνας δια το της σωφροσύνης ακρότατον, ευλόγως ερεί». Προσφέρονται δε αυτοί εις τον ναόν, όχι δια να θυσιασθούν, καθώς εθυσιάζοντο αι τρυγόνες και τα περιστέρια, αλλά δια λειτουργίαν, ήγουν δια να υπηρετήσουν το προσφερόμενον βρέφος εις τον ναόν, και να μεγαλύνουν αυτό· υπηρέτησαν γαρ και οι δύο, ο μεν Συμεών προφητεύσας περί Χριστού και εναγκαλισάμενος αυτόν, η δε Άννα υποφητεύσασα μεν και αυτή περί του Χριστού και λατρεύσασα Αυτόν, την δε Θεοτόκον ανακηρύξασα. Επειδή δε ο προσφερόμενος εις τον ναόν ήτον διπλούς, και κατά μεν την Θεότητα ήτον παλαιός ημερών, κατά δε την ανθρωπότητα ήτον βρέφος νεογέννητον και τεσσαρακονθήμερον· δια τούτο έπρεπεν ακολούθως να προσφερθούν δι΄ αυτόν, και το ζεύγος των νεογεννήτων ζώων δια την νηπιάζουσαν σάρκα, και το ζεύγος των γηραιών δικαίων δια την άχρονον Θεότητα, ίνα και δια των δύο ομού αποδειχθή, ότι ο προσφερόμενος Χριστός δεν είναι μόνον νέον βρέφος, αλλά και παλαιός ημερών. Ο δε θεσπέσιος της Αλεξανδρείας Κύριλλος εν τω εις την εορτήν λόγω αυτού ούτως ερμηνεύει τας τρυγόνας και τα περιστέρια: «Η τρυγών λαλίστατόν εστιν εν στρουθίοις αγρού, η δε περιστερά, ήπιόν τε και πράον· γέγονε δε τοιούτος εις ημάς ο των όλων Σωτήρ, πραότητα μεν την εις άκρον έχων, τρυγόνος δε δίκην κατακελαδήσας την υπ΄ Ουρανόν και της αυτού καλλιφωνίας τον ίδιον αμπελώνα πληρών, τουτέστιν ημάς τους πιστεύοντας εις αυτόν. Γέγραπται ουν εν τω άσματι των ασμάτων, ότι φωνή της τρυγόνος ηκούσθη εν τη γη ημών· λελάληκε γαρ προς ημάς το θείόν τε και ευαγγελικόν και σωτήριον κήρυγμα». Ο δε Κλήμης ο Στρωματεύς περί αυτών λέγει: «Νεοττούς τε δύο περιστερών, ή τρυγόνων ζεύγος υπέρ αμαρτίας κελεύει δια Μωσέως προσφέρεσθαι, το αναμάρτητον των απαλών, και άκακον και αμνησίκακον των νεοττών ευπρόσδεκτον είναι λέγων τω Θεώ, και το όμοιον του ομοίου καθάρσιον υφηγούμενος· αλλά και το δειλόν των τρυγόνων την προς τας αμαρτίας ευλάβειαν υποτυπούται». Ο δε Πηλουσιώτης Ισίδωρος ούτω φησί: «Δύο τρυγόνας και δύο νεοττούς περιστερών τους νεογνούς άρρενας των Εβραίων φέρειν δώρα της προς Θεόν εμφανείας ο Νόμος προσέταττε, των φιλαρέτων και ανεξικάκων ορνέων τοις τύποις την απλότητα και απαλότητα των νέων αινιττόμενος, και τοις ομοίοις τα όμοια διδάσκων καθαίρεσθαι· ους και αρνία προσαγορεύει ετέρωθι· τους γαρ εξοιστρούντας και αθετούντας και αταξία την φύσιν υβρίζοντας ερίφοις παρείκασε». Λέγει δε και ο Ιεροσολύμων Μόδεστος εν τω εις την Υπαπαντήν λόγω: «Εικότως ως αιτίας της εναμαρτήτου ηδονής τας Θυγατέρας της Εύας προσφέρειν ο Νόμος προσέταξεν υπέρ του καθαρισμού αυτών την θυσίαν των δύο τρυγόνων, ή νεοσσούς περιστερών· δηλούντος του νόμου, ότι δει τον προσερχόμενον Θεώ καθαρεύειν και ψυχή και σώματι και ακακίας έχεσθαι» (Σελ. 835 της Μυριοβίβλου του Φωτίου). 

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Το πάθος του Φθόνου (κήρυγμα Κυρ. Ι΄Λουκά)

http://katanixis.blogspot.gr

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Ιγνατίου του Θεοφόρου, Φιλογονίου.

Ὁ χρόνος γέννησης καὶ ἡ ἐθνικότητα τοῦ Ἅγιου Ἰγνατίου εἶναι ἀσαφή. Στὸ θρόνο τῆς Ἀντιόχειας ὁ Ἰγνάτιος ἀνέβηκε μεταξὺ 68 – 70 μ.Χ. Ποίμανε σὰν ἀποστολικὸς διδάσκαλος καὶ στάθηκε φρουρὸς τῶν ψυχῶν τοῦ ποιμνίου του.

Ὅταν ὁ Τραϊανὸς διέταξε διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν, θαρραλέα ὁ Ἰγνάτιος, ἐνῶ ὁ βασιλιὰς περνοῦσε ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια, παρουσιάστηκε μπροστά του καὶ ὑπεράσπισε τὰ δίκαια τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἀλήθεια τῆς χριστιανικῆς πίστης. Τότε ὁ Τραϊανός, διέταξε τὴν σύλληψη τοῦ Ἰγνατίου καὶ τὴν μεταφορά του στὴν Ρώμη. Οἱ χριστιανοὶ τῆς Ρώμης σκόπευαν νὰ τὸν ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὸ μαρτύριο, ἀλλὰ ὁ Ἰγνάτιος, μὲ φλογερὴ δίψα πρὸς τὸ μαρτύριο, ἔγραψε σ’ αὐτοὺς νὰ ἀφήσουν νὰ γίνει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Ἔτσι, τὴν 20^η Δεκεμβρίου τοῦ ἔτους 107 μ.Χ., τὸν ἔριξαν στὸ ἀμφιθέατρο, ὅπου πεινασμένα θηρία τὸν κατασπάραξαν. Διασώθηκαν μόνο τὰ μεγαλύτερα ἀπὸ τὰ ὀστά του, ποὺ μεταφέρθηκαν καὶ τάφηκαν μὲ τιμὲς στὴν Ἀντιόχεια.
Ἀργότερα μετεκομίσθησαν στὴν Ρώμη (β’ ἀνακομιδὴ τὸ 540 μ.Χ. καὶ ἐναποτέθησαν στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Κλήμεντος).

Ἔτσι, ὁ Ἰγνάτιος ἔμεινε μέχρι τέλους πιστὸς στὴ διδαχὴ τοῦ Χριστοῦ, καὶ «ὁ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, οὗτος καὶ τὸν πατέρα καὶ τὸν υἱὸν ἔχει». Ἐκεῖνος δηλαδή, ποὺ μένει στὴ διδαχὴ τοῦ Χριστοῦ, αὐτὸς καὶ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ ἔχει, διότι αὐτὸς ἔγινε ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἑπομένως φέρει μέσα του τὸν Θεό. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἰγνάτιος ἐπονομάσθηκε Θεοφόρος.