ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2014 – ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΗΣ

Υποδοχή του Θείου Βρέφους

“Αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών”.

Λίγες μόνο μέρες μας χωρίζουν από την κοσμοσωτήρια ημέρα της Γεννήσεως του Θεανθρώπου. Οι χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες των ναών θ’ αντιλαλούν στα πέρατα της οικουμένης και θ’ ακούμε και πάλιν τους αγγέλους να δοξολογούν το μεγάλο και παράδοξο μυστήριο της σάρκωσης του άναρχου Θεού.

Σήμερον γεννάται

Για τον συνειδητό χριστιανό, που γνωρίζει τι πιστεύει και γιατί ζει, το μυστήριο της σαρκώσεως είναι συγκλονιστικό όχι μόνο γιατί φανερώνει την άφατη κένωση του Θεού για το δικό μας πλουτισμό, αλλά κυρίως γιατί σαν διαρκές μέσα στην Εκκλησία γεγονός, δίνει την δυνατότητα στους ανθρώπους όλων των εποχών να το βιώσουν στην εποχή τους. “Σήμερον ο Χριστός εν Βηθλεέμ γεννάται εκ Παρθένου. Σήμερον ο άναρχος άρχεται και ο Λόγος σαρκούται”. Αυτό το “σήμερον” δεν είναι λογοτεχνική έκφραση. Είναι μια πραγματικότητα. Σήμερα, μέσα στην Εκκλησία γεννάται ο Χριστός. Σήμερα μέσα σ’ ένα κόσμο που μαστίζεται από τη βία και την τρομοκρατία, “ο ειρήνης πρύτανης προέρχεται Χριστός, ειρηνεύσαι τα σύμπανατα”.

Γιατί ενανθρώπησε;

Χριστός Γεννάται Δοξάσατε!

Ο καθοριστικός ρόλος των Μητροπολιτών της Θράκης, για την ίδρυση "εισαγωγικής κατευθύνσεως Ισλαμικών σπουδών"

Θέματα της ανάρτησης:  Ισλαμικές σπουδές, Μητροπολίτες Θράκης, Ελληνική διπλωματία, Εθνικά θέματα, Ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Συνταχθέν υπό των διαχειριστών του Ιστολογίου Κατάνυξις

ΤΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΗΣ «ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΘΥΜΩΝ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ

«Οὐαὶ οἱ λέγοντες τὸ πονηρὸν καλὸν καὶ τὸ καλὸν πονηρόν, οἱ τιθέντες τὸ σκότος φῶς καὶ τὸ φῶς σκότος, οἱ τιθέντες τὸ πικρὸν γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ πικρόν. Οὐαὶ οἱ συνετοὶ ἐν ἑαυτοῖς καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες»[1].          (Ησαΐας ε΄ 20-21)

Εισαγωγικά

Αποτελεί γεγονός αδιαμφισβήτητο στις μέρες μας, πως εντός του χώρου της Εκκλησίας επικρατεί μια πρωτοφανής σύγχυση ως προς την αυτοσυνειδησία και την οντολογική ταυτότητα των Ορθοδόξων Χριστιανών, μία βλάβη πρώτου μεγέθους που ξεκινά με κατακόρυφη κατεύθυνση από τα υψηλότερα –θεσμικά πάντα- κλιμάκια, που είναι η διοίκηση της Εκκλησίας (κοινώς οι Ιεράρχες), και εμποτίζει κατά τρόπο διαβρωτικό μέχρι και τον τελευταίο (αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί αυτός ο χαρακτηρισμός) πιστό. Η σύγχυση αυτή διογκώνεται σε βαθμό επικίνδυνο, όταν πολλές φορές το πλήρωμα της Εκκλησίας παρακολουθεί έκπληκτο τα μέλη της Ιεραρχίας να εκφράζουν διαφορετικές απόψεις πάνω σε θέματα που η ίδια η Εκκλησία τα έχει λύσει εδώ και αιώνες, είτε μέσα από τις Οικουμενικές Συνόδους, είτε μέσα από τον αυθεντικό  θεολογικό λόγο που εξέφρασαν απλανώς και αλαθήτως οι χαρισματούχοι κάθε εποχής, οι κατεξοχήν Θεόπτες και Θεολόγοι της Εκκλησίας που είναι οι Άγιοι Πατέρες.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Τοις πριν νεογνών τρυγόνων ζεύγος, δυάς τε ην νεοσσών· ανθ΄ ων ο θείος Πρέσβυς, και σώφρων Άννα Προφήτις, τω εκ Παρθένου τεχθέντι, και οίω γόνω Πατρός, εν τω ναώ προσιόντι, λειτουργούντες εμεγάλυνον.

Ερμηνεία.

Εις  τους παλαιούς, λέγει, Ιουδαίους ήτον προσταγή νόμου ότι, όταν οι γονείς ήθελον προσφέρη εν τω ναώ κανέν παιδίον τεσσαράκοντα ημερών, να προσφέρουν μαζί με αυτό εις θυσίαν και ένα ζευγάρι τρυγόνων, ή δύο νεογέννητα περιστέρια· ούτω γαρ γέγραπται εν τω Λευϊτικώ: «Ούτος ο νόμος της τεκούσης άρσεν, ή θήλυ· εάν δε μη ευρίσκη η χειρ αυτής το ικανόν εις αμνόν, και λήψεται δύο τρυγόνας ή δύο νεοσσούς περιστερών, μίαν εις ολοκαύτωμα και μίαν περί αμαρτίας, και εξιλάσεται περί αυτής ο Ιερεύς, και καθαρισθήσεται» (Λευϊτ. ιβ: 7-8). Επροτύπωναν δε αι τρυγόνες την σωφροσύνην· καθότι το ζώον αυτό είναι σωφρονέστατον· αι δε περιστεραί επροεικόνιζαν την ακεραιότητα και απλότητα· από την σωφροσύνην γαρ και απλότητα κανέν άλλο αφιέρωμα εις τον Θεόν καλύτερον δεν ευρίσκεται. Κοντά λοιπόν εις τους παλαιούς εκείνους Ιουδαίους τοιαύτα ήτον τα προσφερόμενα ζώα· εις δε τον Δεσπότην Χριστόν, τον Μονογενή μεν όντα Υιόν του Πατρός κατά την προαιώνιον γέννησιν, Μονογενή δε όντα της Παρθένου κατά την χρονικήν γέννησιν, ήτον προσφερόμενα τα τοιαύτα ζώα εις εκπλήρωσιν της προσταγής του Νόμου· διότι, αν τα ζώα ταύτα δεν επρόσφερεν ο Ιωσήφ και η Θεομήτωρ, ίσως και ήθελαν λιθοβοληθή ως παραβάται του Νόμου. Πλην απορίας άξιον εστί, διατί δεν επρόσφεραν και αμνόν οι γονείς του Κυρίου, καθώς ο Νόμος επρόσταζεν; Εις τούτο αποκρίνεται ο Προκόπιος, ότι δια την πτωχείαν των, και διότι ο Χριστός ήτον ο αληθής αμνός ο αίρων την αμαρτίαν του Κόσμου· ούτω γαρ φησί: «Τούτο εποίησαν οι γονείς του Κυρίου ως πτωχοί και μη ευπορούντες αμνού εις ολοκαύτωμα, ή ότι αυτός ήμελλεν ο τεχθείς αμνός του Θεού ολοκαύτωμα προσφέρειν εαυτόν υπέρ της του Κόσμου ζωής». Παρατηρεί δε ο θείος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ότι το μεν ζεύγος των τρυγόνων εδήλουν τους με γάμον συνεζευγμένους και σωφρονούντας· δια τούτο και παρατετηρημένως είπεν ο Νόμος: «Ζεύγος Τρυγόνων»· οι δε νεοσσοί των περιστερών προεδήλουν την Παρθένον Μαρίαν και το Παρθένον βρέφος· δια τούτο και εις αυτούς επίτηδες δεν επρόσθεσεν ο Νόμος το «ζεύγος»· ούτω γαρ φησίν: «Όρα του Νόμου το ακριβές· επί μεν γαρ των τρυγόνων, ζεύγος είπεν, ως αινιττομένων τους γάμω συνεζευγμένους· επί δε των νεοσσών εφυλάξατο τούτο· απειρόζυγος γαρ και η τεκούσα και ο τεχθείς» (Λόγος εις την Εορτήν). Πλην κοντά εις τα τοιαύτα ζώα, και αντί τούτων των ζώων επροσφέρθη και άλλο ζευγάρι, όχι νεογνών τρυγόνων, αλλά ζευγάρι γεροντικόν και πρεσβυτικόν, ο δίκαιος Συμεών και η δικαία Άννα, οίτινες και οι δύο ήτον Προφήται και προορατικοί των μελλόντων, ασυγκρίτως μεν σωφρονέστεροι από τας τρυγόνας, απλοϊκώτεροι δε από τας περιστεράς· όθεν ο ανωτέρω θείος Γρηγόριος ο Παλαμάς είπε περί αυτών: «Αυτού δε του παραδόξως τεχθέντος (Χριστού) νυν εις το Ιερόν αναχθέντος, ετέρας τρυγόνας, και άλλους περιστερών νεοσσούς πρεπωδεστέρους ητοίμασε το Πνεύμα το Άγιον. Τίνας τούτους; Συμεών και την Άνναν, ους ει τις νεοσσούς περιστερών ερεί δια το προς κακίαν παντάπασι νηπιώδες, ή τρυγόνας δια το της σωφροσύνης ακρότατον, ευλόγως ερεί». Προσφέρονται δε αυτοί εις τον ναόν, όχι δια να θυσιασθούν, καθώς εθυσιάζοντο αι τρυγόνες και τα περιστέρια, αλλά δια λειτουργίαν, ήγουν δια να υπηρετήσουν το προσφερόμενον βρέφος εις τον ναόν, και να μεγαλύνουν αυτό· υπηρέτησαν γαρ και οι δύο, ο μεν Συμεών προφητεύσας περί Χριστού και εναγκαλισάμενος αυτόν, η δε Άννα υποφητεύσασα μεν και αυτή περί του Χριστού και λατρεύσασα Αυτόν, την δε Θεοτόκον ανακηρύξασα. Επειδή δε ο προσφερόμενος εις τον ναόν ήτον διπλούς, και κατά μεν την Θεότητα ήτον παλαιός ημερών, κατά δε την ανθρωπότητα ήτον βρέφος νεογέννητον και τεσσαρακονθήμερον· δια τούτο έπρεπεν ακολούθως να προσφερθούν δι΄ αυτόν, και το ζεύγος των νεογεννήτων ζώων δια την νηπιάζουσαν σάρκα, και το ζεύγος των γηραιών δικαίων δια την άχρονον Θεότητα, ίνα και δια των δύο ομού αποδειχθή, ότι ο προσφερόμενος Χριστός δεν είναι μόνον νέον βρέφος, αλλά και παλαιός ημερών. Ο δε θεσπέσιος της Αλεξανδρείας Κύριλλος εν τω εις την εορτήν λόγω αυτού ούτως ερμηνεύει τας τρυγόνας και τα περιστέρια: «Η τρυγών λαλίστατόν εστιν εν στρουθίοις αγρού, η δε περιστερά, ήπιόν τε και πράον· γέγονε δε τοιούτος εις ημάς ο των όλων Σωτήρ, πραότητα μεν την εις άκρον έχων, τρυγόνος δε δίκην κατακελαδήσας την υπ΄ Ουρανόν και της αυτού καλλιφωνίας τον ίδιον αμπελώνα πληρών, τουτέστιν ημάς τους πιστεύοντας εις αυτόν. Γέγραπται ουν εν τω άσματι των ασμάτων, ότι φωνή της τρυγόνος ηκούσθη εν τη γη ημών· λελάληκε γαρ προς ημάς το θείόν τε και ευαγγελικόν και σωτήριον κήρυγμα». Ο δε Κλήμης ο Στρωματεύς περί αυτών λέγει: «Νεοττούς τε δύο περιστερών, ή τρυγόνων ζεύγος υπέρ αμαρτίας κελεύει δια Μωσέως προσφέρεσθαι, το αναμάρτητον των απαλών, και άκακον και αμνησίκακον των νεοττών ευπρόσδεκτον είναι λέγων τω Θεώ, και το όμοιον του ομοίου καθάρσιον υφηγούμενος· αλλά και το δειλόν των τρυγόνων την προς τας αμαρτίας ευλάβειαν υποτυπούται». Ο δε Πηλουσιώτης Ισίδωρος ούτω φησί: «Δύο τρυγόνας και δύο νεοττούς περιστερών τους νεογνούς άρρενας των Εβραίων φέρειν δώρα της προς Θεόν εμφανείας ο Νόμος προσέταττε, των φιλαρέτων και ανεξικάκων ορνέων τοις τύποις την απλότητα και απαλότητα των νέων αινιττόμενος, και τοις ομοίοις τα όμοια διδάσκων καθαίρεσθαι· ους και αρνία προσαγορεύει ετέρωθι· τους γαρ εξοιστρούντας και αθετούντας και αταξία την φύσιν υβρίζοντας ερίφοις παρείκασε». Λέγει δε και ο Ιεροσολύμων Μόδεστος εν τω εις την Υπαπαντήν λόγω: «Εικότως ως αιτίας της εναμαρτήτου ηδονής τας Θυγατέρας της Εύας προσφέρειν ο Νόμος προσέταξεν υπέρ του καθαρισμού αυτών την θυσίαν των δύο τρυγόνων, ή νεοσσούς περιστερών· δηλούντος του νόμου, ότι δει τον προσερχόμενον Θεώ καθαρεύειν και ψυχή και σώματι και ακακίας έχεσθαι» (Σελ. 835 της Μυριοβίβλου του Φωτίου). 

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Το πάθος του Φθόνου (κήρυγμα Κυρ. Ι΄Λουκά)

http://katanixis.blogspot.gr

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Ιγνατίου του Θεοφόρου, Φιλογονίου.

Ὁ χρόνος γέννησης καὶ ἡ ἐθνικότητα τοῦ Ἅγιου Ἰγνατίου εἶναι ἀσαφή. Στὸ θρόνο τῆς Ἀντιόχειας ὁ Ἰγνάτιος ἀνέβηκε μεταξὺ 68 – 70 μ.Χ. Ποίμανε σὰν ἀποστολικὸς διδάσκαλος καὶ στάθηκε φρουρὸς τῶν ψυχῶν τοῦ ποιμνίου του.

Ὅταν ὁ Τραϊανὸς διέταξε διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν, θαρραλέα ὁ Ἰγνάτιος, ἐνῶ ὁ βασιλιὰς περνοῦσε ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια, παρουσιάστηκε μπροστά του καὶ ὑπεράσπισε τὰ δίκαια τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἀλήθεια τῆς χριστιανικῆς πίστης. Τότε ὁ Τραϊανός, διέταξε τὴν σύλληψη τοῦ Ἰγνατίου καὶ τὴν μεταφορά του στὴν Ρώμη. Οἱ χριστιανοὶ τῆς Ρώμης σκόπευαν νὰ τὸν ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὸ μαρτύριο, ἀλλὰ ὁ Ἰγνάτιος, μὲ φλογερὴ δίψα πρὸς τὸ μαρτύριο, ἔγραψε σ’ αὐτοὺς νὰ ἀφήσουν νὰ γίνει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Ἔτσι, τὴν 20^η Δεκεμβρίου τοῦ ἔτους 107 μ.Χ., τὸν ἔριξαν στὸ ἀμφιθέατρο, ὅπου πεινασμένα θηρία τὸν κατασπάραξαν. Διασώθηκαν μόνο τὰ μεγαλύτερα ἀπὸ τὰ ὀστά του, ποὺ μεταφέρθηκαν καὶ τάφηκαν μὲ τιμὲς στὴν Ἀντιόχεια.
Ἀργότερα μετεκομίσθησαν στὴν Ρώμη (β’ ἀνακομιδὴ τὸ 540 μ.Χ. καὶ ἐναποτέθησαν στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Κλήμεντος).

Ἔτσι, ὁ Ἰγνάτιος ἔμεινε μέχρι τέλους πιστὸς στὴ διδαχὴ τοῦ Χριστοῦ, καὶ «ὁ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, οὗτος καὶ τὸν πατέρα καὶ τὸν υἱὸν ἔχει». Ἐκεῖνος δηλαδή, ποὺ μένει στὴ διδαχὴ τοῦ Χριστοῦ, αὐτὸς καὶ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ ἔχει, διότι αὐτὸς ἔγινε ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἑπομένως φέρει μέσα του τὸν Θεό. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἰγνάτιος ἐπονομάσθηκε Θεοφόρος.

π. Θεόδωρος Ζήσης -- Άγιος Αμβρόσιος Επίσκοπος Μεδιολάνων

http://www.impantokratoros.gr & http://www.katihisis.blogspot.gr

Πανηγύρεις καὶ «φιγουρομανία»!...

Τοῦ Ἀρχιμ. Δανιὴλ Γ. Ἀεράκη, ἱεροκήρυκος

Μιλάμε γιὰ παράδοσι. Καὶ ζοῦμε τὸ παράδοξο! Μιλᾶμε γιὰ Ἐκκλησία. Καὶ ζοῦμε πανηγύρια φρικτῆς φιγούρας, τεράστιας σπατάλης, προκλητικοῦ θρησκευτικοῦ «χαβαλέ»! Μιλᾶμε γιὰ τιμὴ μαρτύρων, καὶ ζοῦμε τὴ λάμψι τῆς πολυτέλειας ἀκόμα καὶ στὶς λάρνακες τῶν πάσης φύσεως καὶ προελεύσεως λειψάνων. Δὲν χρειάζεται νὰ δυσκολευθῆτε ψάχνοντας. Οἱ ἱστοσελίδες ἐκεῖνες, ποὺ ἔχουν ἀποκλειστικὰ καὶ ἐργολαβικὰ ἀναλάβει νὰ καλύπτουν τὰ λεγόμενα «πολυαρχιερατικὰ συλλείτουργα», ἐνημερώνουν ἀνὰ μία περίπου ὥρα γιὰ τὸν πλοῦτο τῆς κενοδοξίας καὶ φιγουρομανίας μέσα στὸν ἅγιο χῶρο τοῦ θυσιαστηρίου. Μπορεῖτε νὰ φαντασθῆτε τὸν Ἐσταυρωμένο τοῦ Γολγοθᾶ, τὸν Ἰησοῦ, τὸν Κύριο τῆς δόξης, νὰ δορυφορῆται τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ ἀπὸ τριάντα (30) δεσποτάδες, φανταχτερὰ καὶ χρυσοστόλιστα ντυμένους καὶ στεφανωμένους μὲ περίλαμπρες μίτρες;  Ἡ ἁγία Τράπεζα εἶναι ὁ Γολγοθᾶς. Τί δουλειὰ ἔχει ὅλος ὁ ἐπισκοπικὸς συνωστισμὸς γύρω-γύρω, ποὺ τολμοῦν μάλιστα ὡρισμένοι ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἀποθέτουν τὶς μίτρες τους πάνω στὴν ἁγία Τράπεζα; «Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων Βασιλεύς». Δὲν θὰ πρότεινε κανεὶς σὲ ἐπίσκοπο σήμερα νὰ λειτουργῆ μὲ ἀκάνθινο στεφάνι. Τουλάχιστον ὅμως ἂς λειτουργῆ καὶ ἂς παρίσταται στὸ Ναὸ τῆς λατρευτικῆς προσευχῆς καὶ συνάξεως, ὅπως ζητεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον διά τοῦ ἀποστόλου Παύλου, δηλαδή, ἀσκεπὴς (Α´ Κορ. ια/ 5). Ἀρέσκονται πολλοὶ σημερινοὶ ἐπίσκοποι νὰ λένε, ὅτι βρίσκονται «εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ», ἐπικαλούμενοι τὸν θεοφόρο Ἰγνάτιο, χωρὶς βέβαια νὰ μᾶς πληροφοροῦν ποῦ καὶ γιατί λέει τὸ λόγο αὐτὸ ὁ ἀποστολικὸς Πατήρ. Ἀλλ´ ὡς πρὸς τὸν «τόπον», ὡρισμένοι λησμονοῦν δύο τόπους. Ὁ ἕνας εἶναι τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως μας ὁ τόπος. Εἶναι ὁ Σταυρός. Ὁ «κρανίου τόπος» (Ματθ. κζ 33). Οὔτε σὲ σταυρὸ ζοῦμε οἱ σημερινοὶ διάκονοί Του, οὔτε σὲ σταυρὸ μᾶς ἔχουν ἀνεβάσει. Λησμονοῦν, λοιπόν, πολλοὶ σημερινοὶ διάκονοί Του (κυρίως ἐπίσκοποι) τὸν «κρανίου τόπον». Ἀλλὰ λησμονοῦν καὶ τὸν ἄλλον, τὸν δικό τους τόπο. Πότε μερικοὶ (εὐτυχῶς ὄχι ὅλοι) Μητροπολίτες παραμένουν στὸν τόπο τους; Ὅταν διαρκῶς περιφέρωνται ἀπὸ πανηγύρι σὲ πανηγύρι, ἀπὸ ὀνομαστήρια σὲ ὀνομαστήρια, ἀπὸ χειροτονίες σὲ χειροτονίες, ἀπὸ ὑποδοχὲς σὲ ὑποδοχές, ἀπὸ λιτανεύσεις σὲ λιτανεύσεις, ἀπὸ ταξίδια σὲ ταξίδια, πότε θὰ τοὺς μείνη καιρὸς γιὰ τὸν τόπο τους; Πότε θὰ ποιμάνουν τὸ λαό, ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος; Πότε θὰ ἐργαστοῦν πνευματικά, πρὸς οἰκοδομὴν τοῦ λαοῦ, πρὸς φύλαξι τῶν προβάτων, ἰδίως τῶν παιδιῶν καὶ τῶν νέων; Πότε θὰ κλειστοῦν στὸ κελλί τους πρὸς περισυλλογὴ καὶ μελέτη; Ὁ Χριστὸς γιὰ τὸν κακὸ ποιμένα λέει, ὅτι «ἀφίησι τὰ πρόβατα καὶ φεύγει» (Ἰωάν. ι´ 12). Πιστεύουμε ὅτι δὲν θέλουν οἱ ἐπίσκοποί μας νὰ εἶναι κακοὶ ποιμένες. Ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον παρασύρεται.  Ἂς ἐπαναφέρη, λοιπόν, ἡ ἱερὰ Σύνοδος παλαιότερες ἐγκυκλίους γιὰ περιορισμὸ τῶν πολυαρχιερατικῶν ἐμφανίσεων. Ἑορτάζει ἕνας ἐπίσκοπος; Ἂς παραμείνη μὲ τοὺς πιστοὺς τῆς ἐπαρχίας του, νὰ συμπροσευχηθοῦν. Καιρὸς ἄλλωστε λιτότητας. Χειροτονεῖται ἕνας διάκονος ἢ πρεσβύτερος; Ἀρκεῖ ὁ ἐπίσκοπός του. Τί χρειάζονται οἱ ἄλλοι; Χειροτονεῖται ἕνας ἐπίσκοπος; Ἀρκοῦν τρεῖς ἢ τέσσερις ἐπίσκοποι. Γιατί πρέπει νὰ μαζευθοῦν τριάντα δεσποτάδες; Ἑορτάζει ὁ πολιοῦχος μιᾶς πόλεως; Εὐκαιρία ὁ ἐπίσκοπος νὰ δῆ τὸ λαό του, καὶ ἀντὶ νὰ κάνη προσφωνήσεις σὲ ἀρχιερεῖς, νὰ ἀπευθύνη νουθεσίες πρὸς μετάνοια καὶ προκοπὴ πνευματική.

"Ο.Τ"

Eνώ οι "αντι-οικουμενιστές" βάζουν εναντίον της μικτής "Ορθόδοξης" μονής του "Μποζέ" κάνουν την πάπια για τη μικτή "Ορθόδοξη" μονή του Έσσεξ της Αγγλίας!!!

Ἱδρύθη καὶ τὸ Ὀρθόδοξον «Μποζέ»!

Μετά τὸ διαβόητο παπικὸ οἰκουμενιστικὸ «μοναστήρι» τοῦ Μποζέ, ἱδρύεται καὶ «ὀρθόδοξο Μποζέ»! Γιὰ ὅσους δὲν γνωρίζουν τί εἶναι τὸ παπικὸ «μοναστήρι» τοῦ Μποζέ, τοὺς πληροφοροῦμε ὅτι πρόκειται γιὰ «μοναστικὴ ἀδελφότητα», ποὺ ἑδρεύει στὸ Μιλάνο τῆς Ἰταλίας, καὶ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ὅλων τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν. Ἡγούμενος εἶναι παπικὸς καὶ σκοπὸ ἔχει τὴν προώθηση τοῦ οἰκουμενισμοῦ! Τὸ ὀρθόδοξο «Μποζὲ» ἱδρύθηκε στὴν Αὐστρία, ἀπὸ τὴν οἰκεία Ἱερὰ Μητρόπολη καὶ ἀναζητεῖ μοναχοὺς «νὰ γνωρίζουν καλὰ τὴν γερμανικὴ γλώσσα καὶ νὰ εἶναι "ἀνοιχτοὶ" στὸν οἰκουμενισμό. Το νέο μοναστήρι πρέπει νὰ εἶναι «ἕνας χῶρος προσευχῆς καὶ συνάντησης μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς συνανθρώπους», ὅπως τόνισε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Αὐστρίας κ. Ἀρσένιος. «Θὰ εἶναι ἀνοιχτὸ γιὰ ὅλους τοὺς ὀρθόδοξους πιστοὺς στὴν Αὐστρία, ἀλλὰ παραπέρα καὶ γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους "χριστιανοὺς" καὶ ἐνδιαφερόμενους!» (Ἱστολ. Κατάνυξις). Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη σημαντικὴ παράμετρος: τὸ οἰκόπεδο τῆς Μονῆς τὸ δώρισε ἡ παπικὴ «ἀρχιεπισκοπὴ» Αὐστρίας! Τόσο ἀπὸ τὶς δηλώσεις τοῦ ἁγίου Αὐστρίας, ὅσο καὶ ἀπὸ τὶς δηλώσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, εἶναι ξεκάθαρη ἡ ἀποστολὴ τῆς Μονῆς, νὰ προάγει τὸν οἰκουμενισμό, νὰ γίνει τὸ ὀρθόδοξο «Μποζέ»! Σὲ προηγούμενο σχόλιό μας ἀναφέραμε ἤδη τὴν δολιότητα τῶν παπικῶν δώρων, τὰ ὁποῖα ποτὲ δὲν ὑπῆρξαν προϊὸν ἀγάπης, ἀλλὰ σκοτεινῆς σκοπιμότητας. Ἐν προκειμένῳ, ἡ Ἱερὰ Μονὴ θὰ γίνει ἕνα ἀκόμη οἰκουμενιστικὸ ὁρμητήριο γιὰ τὴν παραπέρα ἅλωση τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴν παράδοσή της στὸν αἱρεσιάρχη τοῦ Βατικανοῦ, δίκην οὐνιτικῆς ἑνώσεως. Αὐτὴ εἶναι δυσ τυχῶς ἡ σκληρὴ πραγματικότητα, ἄκρως ἀνησυχητική!

σ.σ.Το κείμενο είναι του σημερινού "Ορθόδοξου Τύπου".

«Εμίσησα Εκκλησίαν Πονηρευομένων»

Το στυγερώτερον έγκλημα εις βάρος της αγίας μας Ορθοδοξίας είναι η ανοχή των Αιρέσεων και των Αιρετικών. Ασεβέστατα κηρύσσονται από Ορθοδόξους (;;) ποιμένας αιρέσεις φοβεραί, και ανεμπόδιστα κινούνται Αιρεσιόφρονες Ποιμένες (;) μεταξύ της Ποίμνης του Χριστού! Έπαυσε, φαίνεται, εις ωρισμένους να λειτουργή το αισθητήριον της Ορθοδοξίας και η Εκκλησιαστική συνείδησις  έχει επικινδύνως αμβλυνθή, ώστε να μη διακρίνωνται τα Αγιοπνευματοχάρακτα σύνορα της Ορθοδοξίας από την πλάνην και την Αίρεσιν. Ποίοι άραγε ευθύνονται δια την τραγικήν αυτήν ψυχικήν τύφλωσιν; Κατ΄ αρχήν όλοι· προ παντός όμως οι Ποιμένες!  «Ποιμένες πολλοί διέφθειραν τον αμπελώνα μου, εμόλυναν την μερίδα μου…» (Ιερ. 12, 10), θρηνωδεί ο προφήτης Ιερεμίας· και προσθέτει: «Ω οι ποιμένες (…) Υμείς διεσκορπίσατε τα πρόβατά μου και εξώσατε αυτά…» (Ιερ. 23, 1-3).  Δυστυχώς Πατριάρχαι, Αρχιερείς, Επίσκοποι, Ηγούμενοι, με έναν λόγον Ποιμένες εμολύνθησαν από τον Οικουμενισμόν, ώστε να έχουν συνηθίσει εις τας Οικουμενιστικάς βλασφημίας και να μη ενοχλούνται από τα κηρύγματα των Αιρέσεων, δια των οποίων βάλλεται, εξοντωτικώς η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία. Φαίνεται, ότι εις την εποχήν του Υλιστικού Ευδαιμονισμού δεν θεωρείται πλέον υπέρτατος σκοπός της Εκκλησίας η αγιότης, αλλά η κοσμική σκοπιμότης.

Αββάς Φιλήμονας : Πρόσεχε τις σκέψεις σου

Πρόσεχε με ακρίβεια και φύλαγε την καρδιά σου να μη δέχεται πονηρούς λογισμούς ή οποιουσδήποτε μάταιους και ανωφελείς. Πάντοτε όμως, και όταν κοιμάσαι και όταν τρως ή πίνης ή συνομιλής, η καρδιά σου κρυφά να μελετά, άλλοτε τους ψαλμούς με νοερόν τρόπον, άλλοτε να προσεύχεσαι με τα «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με». Και πάλιν όταν ψάλλης με την γλώσσα σου, πρόσεχε μη λέγη άλλο το στόμα σου και αλλού να γυρίζη ο νους σου.

ΕΝ ΕΤΟΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ…

Ο Θεός είναι ο Ων. Ο Υπάρχων. Τίποτε πέραν τούτου μεγαλύτερον, τίποτε αληθέστερον… Απεκαλύφθη εις τον εκλεκτόν Του λαόν Ισραήλ και ήνοιξε μετ’ αυτού διάλογον. Και ο διάλογος ούτος εκωδικοποιήθη εις την Παλαιάν Διαθήκην… Εις τα «Έθνη» «ωμίλησε» δια του «σπερματικού λόγου», δια της φυσικής οδού. Και «ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου», «επ’ εσχάτων των ημερών τούτων ελάλησεν ημίν εν Υιώ»… Και έκτοτε, έκλεισεν ο διάλογος, ο «δια γνόφου και νεφέλης» με τον Ισραήλ και ήνοιξεν ένας άλλος διάλογος, «τοσούτω κρείττων γενόμενος των αγγέλων, όσω διαφορώτερον παρ’ αυτούς κεκληρονόμηκεν όνομα». Ο διάλογος με τα Έθνη, με ολόκληρον τον κόσμον… Και ο διάλογος ούτος συνεπυκνώθη εις την Καινήν Διαθήκην. Η Καινή Διαθήκη είναι κήρυγμα, εξαγγελία του θελήματος του Θεού, είναι το Ευαγγέλιον. Ως κήρυγμα αποτελεί μονόλογον. Ως πρόσκλησις προς τα λογικά όντα, προς έτερον λόγον, μεταβάλλεται εις διάλογον. Κατά βάθος, βεβαίως, ο Θεός λαλεί προς τους ανθρώπους, δεν διαλέγεται. Διαλέγεται ο άνθρωπος με τον Θεόν, αφού έχει αντιρρήσεις, διατυπώνει ενστάσεις, αρνείται, αποδέχεται τον λόγον, μισεί, αγαπά…

Ο λόγος όμως δεν είναι μόνον λόγος, δεν είναι Ευαγγέλιον μόνον. Είναι και ζωή, ύπαρξις, οντότης, σαρξ. Και «ο λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν». Και ούτως, ο ενυπόστατος λόγος, ο Ιησούς Χριστός, ίδρυσε την Εκκλησίαν… 

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Βονιφατίου, Αγλαϊας.

Ἔζησαν τὸν 3^ο μ.Χ. αἰώνα. Ἡ Ἀγλαΐα ἀνῆκε στὴν τάξη τῶν εὐγενῶν καὶ πλούσιων Ρωμαίων γυναικὼν καὶ ἦταν πάντα πρόθυμη στὶς ἐλεημοσύνες καὶ στὶς διάφορες ἀγαθοεργίες.

Ὁ δὲ Βονιφάτιος ἦταν γραμματέας τῆς περιουσίας τῆς Ἀγλαΐας καὶ ἐπόπτης τῶν κτημάτων της. Ὅπως ἡ κυρία του, ἦταν καὶ αὐτὸς εὔσπλαχνος καὶ φιλάνθρωπος. Διαχειριζόταν τὴν περιουσία τῆς Ἀγλαΐας μὲ πολλὴ τιμιότητα, καὶ ἀπέναντι στοὺς ὑπηρέτες ἦταν εὐγενέστατος.

Ἀλλὰ ἡ ἀνεξέλεγκτη καλοζωία ἔπνιξε τὴν πνευματικότητα τοῦ Βονιφατίου καὶ τῆς Ἀγλαΐας. Ἄναψε τὴν εὔφλεκτη νεότητά τους καὶ παρασύρθηκαν ἀπὸ τὶς ἔνοχες σαρκικὲς ἡδονές. Εὐτυχῶς ὅμως, ὁ ἔλεγχος τῶν συνειδήσεών τους ἦταν αὐτὸς ποὺ τελικὰ ἐπικράτησε. Ἁμάρτησαν. Ἔκλαψαν καὶ οἱ δυὸ πικρά. Θὰ τοὺς δεχόταν ἄραγε καὶ πάλι ὁ Θεὸς σὰν ζωντανὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας του; Γιατί ὄχι; Ἄλλωστε, ὁ Ἴδιος εἶπε: «Χαρὰ γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ἐνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοούντι». Δηλαδή, χαρὰ γίνεται στοὺς οὐρανούς, μὲ τὴν παρουσία ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ, ποὺ συμμετέχουν στὴ χαρὰ αὐτή, γιὰ ἕναν ἁμαρτωλὸ ποὺ μετανοεῖ.
Μὲ πολλὴ συντριβὴ λοιπόν, οἱ δυὸ μετανοοῦντες ἐξομολογήθηκαν τὸ ἠθικό τους ὀλίσθημα σὲ πνευματικὸ ἱερέα καὶ ἡ ἠθική τους ἐπιστροφὴ καὶ ἀναγέννηση ἦταν πλέον γεγονός.

Ἔτσι ἀργότερα ὁ μὲν Βονιφάτιος πέθανε μαρτυρικὰ γιὰ τὴν πίστη στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, ἡ δὲ Ἀγλαΐα, ἀφοῦ πούλησε τὰ ὑπάρχοντά της, ἀφιέρωσε τὴν ζωή της στὴν ἀνακούφιση τῶν φτωχῶν καὶ τῶν πασχόντων.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Απέδωκάς μοι εβόα Συμεών, του σωτηρίου σου Χριστέ αγαλλίασιν· απόλαβέ σου τον λάτριν, τον τη σκιά κεκμηκότα, νέον της χάριτος, Ιεροκήρυκα Μύστην, εν αινέσει μεγαλύνοντα.

Ερμηνεία.

Εν τω Τροπαρίω τούτω αναφέρει ο Ιερός Μελωδός τον πρεσβύτην Συμεών εν αγκάλαις βαστάζοντα τον Κύριον λέγοντα προς αυτόν: ω Δέσποτα Χριστέ, συ απέδωκας εις εμέ την αγαλλίασιν όπου υπεσχέθης να μοι δώσης του σωτηρίου σου, κατά το Δαβιτικόν εκείνο λόγιον: «Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου» (Ψαλμ. ν: 14),  και κατά το «Είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου». Λοιπόν επειδή ηξιώθηκα ταύτα να απολαύσω, δια τούτο απόλαβέ με, ήγουν λάβε με από την παρούσαν ζωήν τον ιδικόν σου λάτριν και δούλον, ο οποίος πρότερον μεν εκαθήμην υποκάτω εις την σκιάν του παλαιού Νόμου, και απέκαμα πλέον προσέχων εις το γράμμα αυτού, και εγήρασα μέσα εις τας λατρείας των τύπων και αινιγμάτων, τώρα δε δεν είμαι πλέον λάτρις του Νόμου και της σκιάς, όχι! επειδή τι λατρεία είναι πλέον να προσέχη τινάς εις τας σκιάς, αφ΄ ου ο Ήλιος τρανώς αναλάμψη; Ουχί τοιούτον νομολάτριν απόλαβέ με εκ του βίου, Κύριε, αλλά νέον Ιεροκήρυκα και μαθητήν της χάριτος του Ευαγγελίου σου, νέον μεν, δια την ανάπλασιν, την οποίαν με έδωκας, Μαθητήν δε, διότι εμαθητεύθηκα την σην Οικονομίαν δια της όψεως· και τελευταίον απόλαβέ με Ιεροκήρυκα, διότι έχω να κηρύξω και εις τους εν Άδη ευρισκομένους εκείνα όπου εμαθητεύθην. Τοιαύτα τινά και ο Νικομηδείας Γεώργιος εισάγει τον Ιερόν Συμεών προς τον Κύριον λέγοντα: «επειδή, φησίν, ω Δέσποτα, ταύτα έδοξε, και εγώ περί τας ελπίδας ου διεψεύσθην, και ο του θείου χρηματισμός Πνεύματος απαραχάρακτος έμεινεν· απόλυσόν με το τάχος, απόλυσον δέομαι· μη με κατέχης επί πολύ, Δέσποτα· μη βραδύνω ταύτα τοις Γενάρχαις αποκομίσαι τα χαροποιά ευαγγέλια· μη προλάβη τα βρέφη με, Δέσποτα, α δια σε τον προς Ηρώδου φόνον υπέμεινε· νήπιά εισι και γοργά και ευκίνητα· εγώ δε γέρων και βραδύς και δυσκίνητος· και δέδοικα, μήπως ταχύτερον παραδραμόντα με, μεγίστων ούτως και λαμπρών αγαθών άγγελοι τοις του γένους Προπάτορσι γένωνται».

Tο χαπάκι της οικουμενιστικής ηρωίνης.

Έπαυσαν οι άνθρωποι να διακρίνουν μεταξύ ορθού και εσφαλμένου, μεταξύ αληθείας και πλάνης. Το ναρκωτικό του Οικουμενισμού, της νέας αυτής θρησκείας του Αντιχρίστου, της Παναιρέσεως αυτής κατά τον Άγιο Ιουστίνο (Πόποβιτς), διδόμενο κατά μικρές δόσεις επί δεκαετίες και καλυμμένο με ορθοδοξοφανές περικάλυμμα σαν την Ουνία, με παρερμηνευόμενα χωρία της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας, έχει ναρκώσει τις συνειδήσεις των περισσοτέρων και μάλιστα πολλών κληρικών και θεολόγων. Έχει δημιουργήσει μία φανταστική, ψεύτικη ατμόσφαιρα ειρήνης και ενότητος με τον δήθεν διάλογο της αγάπης, μέσα στην οποία αναπαύονται μακάρια τα πλήθη, που παίρνουν ανυποψίαστα και δωρεάν από τα μέσα ενημέρωσης το χαπάκι της οικουμενιστικής ηρωίνης.

O Άγιος Ισαὰκ ο Σύρος στον ΟΓ´ Λόγον των «Ασκητικών»

«Ας μη νομίσης ότι ο άνθρωπος, που είναι δεμένος στα σωματικά πράγματα θα αποκτήση παρρησία ενώπιον του Θεού με την προσευχή. Ψυχή φιλάργυρη στερείται της σοφίας, ενώ ο ελεήμων σοφίζεται από το Πνεύμα. Η ελεημοσύνη τρέφει την γνώση στην ψυχή, όπως το έλαιον τρέφει την φλόγα του καντηλιού». 

Ένα αδημοσίευτο σχόλιο σε τούτο εδώ : http://aktines.blogspot.gr/2014/12/blog-post_218.html

το σχόλιο

Ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ, καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον.

κχ :

- Οι κακοποιοί του πνεύματος, ίσως, επικαλεστούν τα ανωτέρω για τον πολλά τιμώμενο από αυτούς αλεξανδρινό ποιητή Κ. Καβάφη. Προσπαθούν πάντα να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Ας διαβάσουν λοιπόν αυτά :

Ιωάννου Χρυσοστόμου,
Εἰς τὴν ὑπαπαντὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ εἰς τὴν Θεοτόκον καὶ εἰς τὸν Συμεῶνα.

Ὅταν οὖν Συμεὼν λέγῃ· Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ, καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον, νοητέον, ὅτι οὔτε τὴν πτῶσιν ἐργάζεται, οὔτε τὴν ἀνάστασιν βίᾳ προσάγει· ἀλλὰ κεῖται μὲν εἰς πτῶσιν τοῖς προσκόπτουσι τῷ λίθῳ τοῦ προσκόμματος· εἰς ἀνάστασιν δὲ τοῖς ἐκ προαιρέσεως πιστεύουσι· κεῖται γάρ·
ὥσπερ ἄν τις εἴποι· Τὸ φῶς ἀνατέλλει, ἵνα οἱ ὑγιαίνοντες βλέπωσιν· οἱ δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀλγοῦντες, ἐπὶ πλεῖον φύγωσι τοῦ φέγγους τὰς αὐγάς.

- Ο αλεξανδρινός ποιητής Καβάφης "ἀλγών τοῖς οφθαλμοίς" χρησιμοποιεί θεραπευτικά τον ποιητικό λόγο. Αντί όμως να εξυμνεί το Κάλλος, τεχνολογεί υμνώντας την πλέον βδελυρή ασχήμια του ανθρώπου.

41 ... νῦν δὲ λέγετε ὅτι βλέπομεν· ἡ οὖν ἁμαρτία ὑμῶν μένει (Ιν. θ΄)


- Τα ανωτέρω συμπληρωματικά του άρθρου σας.

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης -- Ο Τελωνισμός της ψυχής (Α΄) -- Τα φοβερά Τελώνια

http://katihisis.blogspot.ca/2014/12/2014.html#more

«Ορθόδοξος Τύπος» : Ὁ φόβος καί ἡ δειλία τῶν Μητροπολιτῶν δέν ἔχουν ἐξήγηση. Γιατί φοβοῦνται;

…Τήν ἴδια τακτική τηροῦν καί οἱ Μητροπολίτες, παρόλο πού ἡ μεγάλη τους ἐπιθυμία ἔχει ἐκπληρωθεῖ. Τό ὄνειρό τους νά γίνουν δεσποτάδες πραγματοποιήθηκε καί τό ἀπολαμβάνουν καθημερινά μέσα στίς πολυτελέστατες ἀρχιερατικές τους στολές, κάτω ἀπό τίς χρυσίζουσες μίτρες καί τή λάμψη τῶν ποιμαντορικῶν ράβδων καί τῶν βαρύτιμων σταυρῶν καί ἐγκολπίων. Αὐτή εἶναι ἡ ἀρχιερωσύνη γι᾿ αὐτούς. Τίποτα ἄλλο. Ὅλα ὅσα περιμένει ὁ λαός ἀπό αὐτούς, δέν τούς ἀφοροῦν. Δέν εὐκαιροῦν γιά δευτερεύοντα καί ἐπουσιώδη πράγματα. Δικαιολογημένα κιόλας, γιατί τρέχουν ἀπό μητρόπολη σέ μητρόπολη γιά γιορτές καί πανηγύρια, γιά ἐκδηλώσεις κενές πνευματικοῦ περιεχομένου καί γιά ἀπόλαυση ἀβραμιαίων τραπεζῶν. Αὐτό θά πεῖ ἀρχιερωσύνη! Αὐτό θά πεῖ ποιμαντική! Αὐτή εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία! Καί ἄν τούς ζητήσεις νά ποῦν τή γνώμη τους γιά τόν οἰκουμενισμό καί τήν προδοσία τῆς Ὀρθοδοξίας, τήν ὁποία διαπράττουν οἱ μεγαλόσχημοι τοῦ Φαναρίου καί ὄχι μόνο, θά σηκώσουν τή ράβδο! Δέν πρέπει νά εἴμαστε ἀσεβεῖς, θά μᾶς συμβουλέψουν. Δέν πρέπει νά λέμε τίποτα γιά τό σεπτό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, δέν πρέπει νά ἐπικρίνουμε τίς συμπροσευχές μέ τούς αἱρετικούς καί ἀλλόθρησκους κ.λ.π. Ὁ φόβος καί ἡ δειλία τῶν Μητροπολιτῶν δέν ἔχουν ἐξήγηση. Γιατί φοβοῦνται; Ποιός μπορεῖ νά τούς κάνει τό παραμικρό; Τί θά στερηθοῦν, ἄν ἀποκτήσουν φωνή; Γιατί δέν ἔχουν ἀνάλογο φόβο καί ἀπέναντι στό Θεό, καθώς δέν ὁμολογοῦν τήν πίστη τους καί δέν ἐλέγχουν ἐκείνους πού τήν περιφρονοῦν; Γιατί εἶναι ψοφοδεεῖς, παρόλο πού στίς βάσεις τῶν ἀρχιερατικῶν τους θρόνων ὑπάρχουν λέοντες, οἱ ὁποῖοι συμβολίζουν τό θάρρος καί τή γενναιότητα πού πρέπει νά τούς διακρίνουν;

Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: Ο Βαρθολομαίος είναι προδότης.

Ἐν Ἀθήναι τῇ 8ῃ Αὐγούστου 2001 

Πρός
Τόν Ἀξιότιμον
κ. Κ. Α.
CANADA


Ἀξιότιμε κ. Α.

Ἔλαβα τήν ἐπιστολή σας καί διάβασα μέ πολλή προσοχή ὅσα μοῦ γράφετε σχετικῶς μέ τήν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στήν Ἀθήνα καί τήν θέση τῆς ταπεινότητός μου ἀπέναντι αὐτῆς τῆς ἐπισκέψεως καί σᾶς εὐχαριστῶ πολύ γιά τήν εὐγενῆ καλωσύνη πού εἴχατε νά μοῦ τήν ἀποστείλετε.…. Τό θέμα τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Πάπα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας δέν τό χειρίσθηκε " προδοτικά ", ὅπως ἰσχυρίζεσθε στήν ἐπιστολή σας. Καί τοῦτο ἀποδεικνύεται ἀπό τά κάτωθι σημεῖα :

. ..2ον. Δέν ἔγινε ἀνταλλαγή ἀσπασμῶν. 3ον. Δέν ἔγινε ὑποδοχή τοῦ Πάπα καί τῆς συνοδίας του στόν Μητροπολιτικό Ναό τῶν Ἀθηνῶν οὔτε στό Συνοδικό Μέγαρο.. 5ον. Δέν ὑπῆρξε καμμιά συμπροσευχή. 6ον. Δέν ἐφόρεσε κανείς κληρικός λειτουργικά ἄμφια….

Σᾶς εὔχομαι ὁ Πανάγαθος Θεός νά σᾶς εὐλογεῖ καί νά σᾶς χαρίζει κάθε καλό καί εὐτυχία.Μετ' εὐχῶν διαπύρων

+ Ο ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ

Σχόλιο της Ορθοδόξου Φωνής:

Άρα, εάν υπήρχε «ανταλλαγή ασπασμών, υποδοχή του Πάπα στον Ορθόδοξο Ναό, συμπροσευχή, και λειτουργικά άμφια», θα ήταν προδότης, ομολογεί ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. 

Γνωρίζετε εσείς αδελφοί ποιος έπραξε όλα αυτά με τον Πάπα; 

Ιδού ποιος τα έπραξε, και σύμφωνα με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο είναι Προδότης της Ορθοδοξίας.

(Η ανωτέρω επιστολή του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου προς τον εν Καναδά διαμένοντα κ. Κ.Α. ευρίσκεται στα αρχεία της Εκκλησίας της Ελλάδος).

Ο Kyprianos Christodoulides άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: Ο Βαρθολομαίος είναι π...": 

Κάποτε είχε πει "εμείς είμαστε με τον καλό οικουμενισμό και όχι με τον κακό". Ήταν δηλαδή με την καλή αίρεση και όχι με την κακή. Ύστερα είχε πει και το άλλο, ότι για να επιτευχθεί ο στόχος της οικουμενικής κίνησης πρέπει να γίνονται αργά και σταθερά βήματα εδώ σε μας. Το γράφω με δικά μου λόγια, δεν θυμάμαι ακριβώς τα δικά του.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Σεβαστιανού, Ζωής και των συν αυτής μαρτύρων.

Γεννήθηκε στὰ Μεδιόλανα τῆς Ἰταλίας, τὸ 250 μὲ 256 μ.Χ. Οἱ γονεῖς του τὸν ἀνέθρεψαν μὲ μεγάλη χριστιανικὴ ἐπιμέλεια. Καθὼς ἦταν καὶ ἀπὸ γένος διακεκριμένο, εἵλκυσε τὴν εὔνοια τοῦ αὐτοκράτορος Καρίνου, ποὺ γρήγορα τὸν ἀνέδειξε σὰν στρατιωτικό. Ἔπειτα, ὁ Διοκλητιανὸς τὸν ἔκανε ἀρχηγὸ τοῦ πρώτου συντάγματος τῶν Πραιτοριανῶν.

Φιλάνθρωπη ψυχὴ ὁ Σεβαστιανός, ἀπὸ τὴν θέση αὐτὴ πολλὲς φορὲς ὑπῆρξε προστάτης τῶν φτωχῶν καὶ τῶν πασχόντων χριστιανῶν. Πρόθυμα ἐπίσης, βοηθοῦσε στὶς ἀνάγκες τῆς Ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ πάπας Γάϊος τοῦ ἀπένειμε τὸν τίτλο τοῦ ὑπερασπιστὴ τῆς Ἐκκλησίας.

Ὅταν ὅμως ἄρχισε ὁ διωγμὸς κατὰ τῶν χριστιανῶν, συνελήφθη μία ὁμάδα χριστιανῶν. Ὁ Σεβαστιανός, προκειμένου νὰ τοὺς ἐμψυχώσει τὴν ὥρα ποὺ αὐτοὶ δικάζονταν, πρὸς γενικὴ κατάπληξη ὅλων δήλωσε ὅτι εἶναι χριστιανός. Ὁ Διοκλητιανὸς διέταξε τὸν θάνατό του. Καὶ ὁ Σεβαστιανὸς δὲν ἄργησε νὰ πέσει κάτω, τρυπημένος στὸ στῆθος ἀπὸ βέλος. Τὸ σῶμα του παρέλαβε κάποια εὐσεβὴς χήρα, ἡ Λουκίνα. Διαπίστωσε ὅμως, ὅτι ἀνέπνεε ἀκόμα.

Ἀφοῦ τὸν περιποιήθηκε, μετὰ ἀπὸ λίγες ἡμέρες ὁ Σεβαστιανὸς ἀνέκτησε τὴν ὑγεία του. Ἀλλὰ καὶ πάλι ἐπεδίωξε καὶ συνάντησε τὸν Διοκλητιανὸ καὶ τὸν ἤλεγξε γιὰ τὴ σκληρότητά του. Τότε αὐτὸς διέταξε καὶ τὸν μαστίγωσαν μέχρι θανάτου.

Ἔτσι, ὁ Σεβαστιανὸς ἔγινε παράδειγμα ἀγωνιστικότητας γιὰ τὴν πίστη «ἄχρι θανάτου». 

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Ιερώς ανθωμολογείτο, Άννα υποφητεύουσα, η σώφρων και Οσία, και πρέσβυρα τω Δεσπότη, εν τω ναώ διαρρήδην· την Θεοτόκον δε ανακηρύττουσα, πάσι τοις παρούσιν εμεγάλυνεν.

Ερμηνεία.

Ανθομολόγησις είναι μία ευχαριστία προς τον Θεόν δια κάποιαν ευεργεσίαν και χάριν όπου έλαβε τινάς από αυτόν. Διαφέρει δε ο Υποφήτης από τον Προφήτην· καθότι ο μεν Προφήτης λέγει τα ύστερον από πολύν καιρόν μέλλοντα γενέσθαι πράγματα· ο δε Υποφήτης εξηγεί ή παρόντα πράγματα, ή περασμένα, ή τα οποία μετ΄ ολίγον καιρόν μέλλουν να γένουν. Τοιαύτη λοιπόν Υποφήτις ήτον και η θεσπεσιωτάτη Άννα η Θυγάτηρ Φανουήλ, η σωφρονεστάτη μεν και οσία κατά την ζωήν, γερόντισσα δε κατά την ηλικίαν του σώματος· αύτη γαρ, επειδή ηξιώθη να ιδή εν σαρκί την παρουσίαν του Μονογενούς Υιού του Θεού, δια μέσου της οποίας ανεπλάσθη όλη η φύσις των ανθρώπων, τούτου χάριν σεμνοπρεπώς και θεοπρεπώς ανθωμολογείτο και ευχαρίστει τον Κύριον δια την τόσον μεγάλην ευεργεσίαν όπου εποίησεν εις όλον τον Κόσμον: «Και αύτη γαρ, φησίν ο Ευαγγελιστής Λουκάς, αυτή τη ώρα επιστάσα ανθωμολογείτο τω Κυρίω και ελάλει περί αυτού πάσι τοις προσδεχομένοις λύτρωσιν εν Ιερουσαλήμ» (Λουκ. β: 38). Ευχαρίστει δε ουχί προφητεύουσα· διότι δεν επροφήτευσε προτού να γεννηθή ο Κύριος, καθώς επροφήτευσαν οι άλλοι Προφήται, αλλά υποφήτευσεν, αφ΄ ου εγεννήθη ο Κύριος, φωτισθείσα έσωθεν κατά την ψυχήν, και το Μυστήριον τούτο ανακηρύξασα. Περί της Άννης ταύτης γράφει ο άγιος Μόδεστος ο Ιεροσολύμων: «Η τον εβδομηκοστόν χρόνον σαββατίσασα μετά ανδρός Άννα προσευχαίς και νηστείαις προσκαρτερούσα ογδοήκοντα και τεσσάρων ετών υπάρχουσα, την εκ των τεσσάρων στοιχείων νικήσασα σάρκα, και τον νουν καθάρασα προς υποδοχήν Πνεύματος Αγίου, και ταις γενικαίς εαυτήν αρεταίς κατακοσμήσασα, τον της ογδοηκοντάδος περέδραμε καιρόν, και εύρεν εν τω ναώ τον Σωτήρα του μέλλοντος αιώνος εν αγκάλαις βασταζόμενον» (Σελ. 834 της Μυριοβίβλου του Φωτίου). Και η μεν παλαιά και συνώνυμος αυτής Άννα η Μήτηρ του Σαμουήλ κρυφίως και ησύχως επροσηύχετο και ευχαρίστει τον Κύριον μέσα εις τα βάθη της καρδίας της· η δε Άννα αύτη ουχί κρυφίως, αλλά φανερώς (τούτο γαρ δηλοί το διαρρήδην) και εις το μέσον του ναού ευχαρίστει τον Κύριον· την δε Αειπάρθενον Θεοτόκον ανακηρύττουσα εις όλους τους εκεί ευρισκομένους, ότι αύτη κυρίως και αληθώς είναι Μήτηρ του Θεού, εμεγάλυνεν αυτήν. Τούτο δε το ρήμα είπεν ο Μελωδός δια να δείξη ότι, καθώς η Θεοτόκος άρχισε την εννάτην ταύτην Ωδήν από το «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον», ούτω και αυτός με την ιδίαν λέξιν ετελείωσεν αυτήν. Άμποτε δε και ημείς οι ψάλλοντες ομού και αναγινώσκοντες και ακούοντες τον παρόντα ασματικόν Κανόνα, άμποτε να μιμηθώμεν την σωφρονεστάτην ταύτην Άνναν, και να ευχαριστώμεν τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν δια την μεγάλην και ακατάληπτον ευεργεσίαν όπου επροξένησεν εις ημάς, αναπλάσας την φθαρείσαν φύσιν ημών δια της εν σαρκί παρουσίας του· άμποτε δε και να κηρύττωμεν την Αειπάρθενον Θεοτόκον, την μεσιτεύσασαν εις την ανάπλασιν και σωτηρίαν του γένους ημών, μεγαλύνοντες αυτήν δια νοημάτων μεγαλοπρεπών, δια λόγων θεοπρεπών, και δια έργων θεαρέστων· ίνα δια των πρεσβειών αυτής τύχωμεν και της βασιλείας των Ουρανών, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, ω η δόξα και το κράτος συν τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι εις τους αιώνας. Αμήν.