Φύλακες γρηγορείτε!

Ύψιστον καθήκον απέναντι της ορθοδόξου πίστεώς μας, δεν μας αφήνει να ησυχάσωμεν, αλλά μας υποχρεώνει να ρίξωμεν και ημείς φωνήν διαμαρτυρίας, δι’ όσα κατά τας ημέρας αυτάς συμβαίνουν, εις βάρος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δυστυχώς, το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και η Εκκλησία της Ελλάδος, δια να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, επικαλούνται τον χρόνον. Μας λέγουν τα πάντα ήλλαξαν. Είμεθα εις την Νέαν Εποχήν! «Γέγονε τα πάντα καινά», και κατ’ ουσίαν μας έκαναν Ουνίτας! Αλλά ποία άλλαξαν; Η δογματική διδασκαλία, η Ηθική, η λειτουργική πράξις, η θεόθεν μαρτυρηθείσα «εν πολλοίς τεκμηρίοις» πνευματική πείρα της Ορθοδοξίας; Αλλάσουν αυτά; Πως δυνάμεθα να παραθεωρήσωμεν ανενόχως Δόγματα, Όρους, Ι. Κανόνας; Εάν οι καιροί πρέπει να προσδιορίζουν το πνεύμα της Εκκλησίας, διατί οι τελευταίοι προς ημάς Πατέρες ενέμειναν εις την διδασκαλίαν των Πατέρων των πρώτων αιώνων; Και όχι μόνον ενέμειναν, αλλά και ήντλησαν. Όχι κατά τρόπον δουλικόν, μιμητικόν, αλλά κατά εσωτερικήν κοινωνίαν, εκ ταυτότητος βίου, από «νούν Χριστού». Και αυτοί δεν είναι ολίγοι και άσημοι. Πλήθη Οσίων και Ομολογητών, που ανέπνεαν Χριστόν, πλήθη αγίων διδασκάλων, από τον άγιον Γρηγόριον τον Παλαμά μέχρις Ιωσήφ του Βρυεννίου και του αγίου Μάρκου Εφέσου, του Πατριάρχου Γενναδίου, Ευγενίου Βουλγάρεως, αγίου Μακαρίου Κορίνθου, αγίου Αθανασίου του Παρίου, αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου και μέχρις εσχάτων, έως του αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως. Διά μίαν εισέτι φοράν, οι παπικοί, ευρίσκουν την προς ενότητα τείνουσαν εποχήν μας ως μίαν σπανίαν ευκαιρίαν να αντλήσουν οφέλη τόσον από τους αφελείς «ορθοδόξους», όσον και από το επαναστατήσαν τέκνον των, τόν προτεσταντισμόν, αρκούμενοι μόνον εις την αξίωσιν να βλέπουν πάντες εις το πρόσωπον του πάπα την μίαν εν τω κόσμω Εκκλησίαν. Και ας κρατούν τας παραδόσεις των…..

Συμπροσευχές και συλλειτουργίες λοιπόν στο Βατικανό και στο Φανάρι, να ενωθούμε με τους αιρετικούς. Με αυτούς που δεν εβάστασαν ανόθευτον την πίστιν τών Πατέρων μας. Να ενωθούμε. Αλλά πώς; Να ενωθή η αλήθεια με το ψεύδος; Το φώς με το σκότος; Οι πιστοί εις την Εκκλησίαν με εκείνους που ηρνήθησαν την Εκκλησίαν; Να ενωθούμε, ναί. Αλλ’ αφού αποβάλουν οι κακόδοξοι τας κακοδοξίας των. Εις τα ζητήματα της πίστεως δεν χωρούν ανθρώπινοι συναισθηματισμοί. Αείποτε η Εκκλησία του Χριστού «δια τους λόγους των χειλέων Του εφύλαξεν οδούς σκληράς». Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν.  Ή ο από δέκα αιώνων Καθολικισμός περιέπεσεν εις αιρέσεις, οπότε πρέπει να τας αποβάλη και κατόπιν να έλθη προς ένωσιν Δογματικήν και Εκκλησιαστικήν ή δεν έχει αιρέσεις οπότε η Εκκλησία μας πλανάται επί δέκα αιώνας. Και όχι μόνον δέκα αιώνας, αλλά πλανάται μεθ’ όλων των Οικουμενικών Συνόδων και των αγίων Πατέρων και τα πάντα γίνονται άνω κάτω. Και κατά συνέπειαν πρέπει να διορθώσωμεν Ιερούς Κανόνας, να συμπληρώσωμεν το Σύμβολον της Πίστεως, να διασκευάσωμεν τα λειτουργικά μας βιβλία, να χρίσωμεν με ασβέστη τους τοιχογραφημένους αγίους Πατέρας μας καί να καύσωμεν τας φορητάς εικόνας των, αφού επλανήθησαν και πλανούν και ημάς τόσους αιώνας…Πρέπει να παύσωμεν του λοιπού να λέγωμεν εις τας προσευχάς μας «δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών». Πρέπει να κλαύσωμεν δια τα πλήθη των Ομολογητών, πού εμαρτύρησαν ματαίως και πρό του σχίσματος και μετά το σχίσμα. Και πρέπει να σβήσωμεν πλέον και την ιεράν κανδήλαν, που καίει ακοίμητα εις την είσοδον του Ναού του Πρωτάτου, επάνω εις τα  άγια λείψανα των Αγιορειτών Πατέρων, που εμαρτύρησαν από τους Ενωτικούς του 13^ου αιώνος, διότι δεν εδέχθησαν το μνημόσυνον του Πάπα. Εάν δεν είναι αιρετική η παπική Εκκλησία, τότε τα θαύματα των αγίων Ομολογητών της Ορθοδοξίας είναι δαιμονικαί απάται. Εάν δεν είναι οι Λατίνοι αιρετικοί, πρέπει να καύσωμεν όλους τους αντιλατινικούς λόγους του Μ. Φωτίου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Καβάσιλα, Ιωσήφ Βρυεννίου, Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, Γενναδίου του Σχολαρίου και τόσων ιερωτάτων θεολόγων μέχρι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ως και τας Συνοδικάς αποφάσεις. Τότε τι χρειάζονται, το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πύρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν! Δεν αγόμεθα από ακρίτους μισαλλοδοξίας. Δεν είμεθα τετυφλωμένοι φανατικοί. Αισθανόμεθα την ανάγκην, ως τέκνα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, να δώσωμεν «την μαρτυρίαν του Αρνίου, ήν έχομεν». Η Ορθόδοξος Εκκλησία, διετήρησεν απαραχάρακτον την παρακαταθήκην της πίστεως, ως Δόγμα και Ηθικήν,  και οφείλομεν να το γνωρίζωμεν. Εκπέμπομεν το φώς τής πίστεως και όσοι οι εν τω σκότει άς προσέλθουν. Θέλουν εξηγήσεις; Θέλουν «λόγον περί της εν ημίν ελπίδος»; Είμεθα έτοιμοι. Όχι να δίδωμεν αφορμάς, δια να λέγουν οι κακόδοξοι ότι αμφιβάλλομεν δια την πάμφωτον και αδαμαντίνην Ορθοδοξίαν μας. Όσα καλώς και εν Αγίω Πνεύματι παρελάβομεν υπό της Εκκλησίας αυτά τηρούμεν ως κόρην οφθαλμού. Δεν γνωρίζομεν άλλα δόγματα και ανθρώπινα καινοτομήματα. Γνωρίζομεν τα αναθέματα, διά των οποίων η αγία Εκκλησία μας κατωχύρωσε τας εν Οικουμενικαίς Συνόδοις διατυπωθείσας δογματικάς αληθείας και δεν τολμώμεν να σκεφθώμεν καμμίαν μεταβολήν και κανένα συμβιβασμόν.

Απολυτίκιο της Αγίας Αικατερίνης.

Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "«Ο εις και η Αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία»":

Πολύ ωραία τα λέγει ο κ. Χριστοδουλίδης, περί του Αρείου και του μεγάλου ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ! όμως και σήμερα ή μάλλον εδώ και 90 χρόνια μία << παρόμια >> διένεξη υπάρχει για το τι είναι η κρατική εκκλησία της Ελλάδος και οι κληρικοί της, και για το εάν έχουν μυστήρια, έχουν γραφή χιλιάδες σελίδων και έχει εκδοθεί πλειάδα βιβλίων από αντιοικουμενιστές νεοημερολογίτες, και από τους λεγόμενους Γ.Ο.Χ., είναι η κρατική εκκλησία ή όχι εκκλησία Χριστού; έχει μυστήρια ή όχι; Θεολόγοι και θεολογούντες το αναλύουν, το γυρίζουν, το τραβάν, το κοντύνουν επικαλούνται το ιερό πηδάλιο πάντα κατά την δική τους άποψη και θέση χωρίς όμως να βλέπουν και να λένε την ουσία όπως αυτή διατυπώνεται στην απόφαση της πανορθοδόξου συνόδου του 1583 που λέγει :
.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθέσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....
῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.
Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».
Τα ίδια επαναλαμβάνουν και οι υπόλοιπες 3 πανορθόδοξοι σύνοδοι που ακολούθησαν με τελευταία αυτήν του 1848
Ο δε Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός γράφει: «Φεύγετε καὶ ὑμεῖς ἀδελφοί, τὴν πρὸς τοὺς ἀκοινωνήτους κοινωνίαν καὶ τὸ μνημόσυνον τῶν ἀμνημονεύτων». Ἴδε ἐγώ Μᾶρκος ὁ ἁμαρτωλός λέγω ὑμῖν, ὅτι ...ὁ λατινοφρονῶν μετά τῶν Λατίνων κριθήσεται καί ὡς παραβάτης τῆς πίστεως λογισθήσεται» (P.G. 160, 1097D, 1100Α).
Ο ακοινώνητος έχει μυστήρια;
Και σήμερα μετά από 90 χρόνια από την αλλαγή του ημερολογίου και με όσα έχουν γίνει, ακόμα κάποιοι περιμένουν την σύνοδο των <>οικουμενιστών να καταδικάσει και να αποφανθεί εάν η νέο- ημερολογίτικη εκκλησία έχει μυστήρια !!!
Ώ της πλάνης και της υποκρισίας !!

Ο Kyprianos Christodoulides άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας 

"οὐδεὶς δὲ ἐπιβάλλει ἐπίβλημα ράκους ἀγνάφου ἐπὶ ἱματίῳ παλαιῷ"

Πολύ σοφά και λίαν επώδυνα όσα γράφει ο ανώνυμος αρθρογράφος. Και τι να γράψει κανείς ;

Αν η Ελλάδα που αναστήθηκε μετά την Επανάσταση του 1821 ήταν θεοσύστατο κράτος τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Αλλά το έφτιαξαν οι αντιμαχόμενοι παπικοί με τους αγγλικανούς κατόπιν συμφωνίας με την τσαρική Ρωσία : Οι αγγλικανοί πήραν προτεκτοράτο την Ελλάδα, οι Γάλλοι την Ρουμανία, οι Αυστρο-ουγγαροί την Βουλγαρία και οι Ρώσοι την Σερβία. Έτσι συμφωνήθηκε η απελευθέρωση των Βαλκανίων, αλλά η εξουσιαστική φαγωμάρα τους, για πλήρη κυριαρχία επί των απελευθερωμένων, δεν έλεγε να αφήσει ήσυχους. Και ακόμη δεν τους αφήνει.

Η πολιτική ραδιουργία, λοιπόν έφτιαξε το νεοσύστατο κράτος, δεν έλειπε όμως και ο θρησκευτικός παράγοντας. Σ΄αυτόν υποτάχθηκε η Διοικούσα την Εκκλησία ιεραρχία και εκεί βρίσκετε ακόμη παγιδευμένη, ανίκανη να σταθεί στο ύψος του θεσμού, τον οποίο καλείται να φανερώσει, να του δώσει σάρκα και οστά.

Κόμματα έφτιαξε η πολιτική ραδιουργία, φατρίες έφτιαξε και η Διοικούσα Ιεραρχία, μετά το ημερολόγιο που της φόρεσε το πολιτικό ιερατείο. Άξιοι και ικανοί Ιεράρχες βρέθηκαν, ώστε να σταματήσει το κακό που μας βρήκε, αλλά δεν τα κατάφεραν. Κάποτε τα ανθρώπινα υπερισχύουν των θείων και δεν επιθυμώ να ασχοληθώ περισσότερο με το θέμα αυτό. Οι άγιοι της Εκκλησίας διδάσκουν και, πάντως, δεν τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιος είναι και ποιος δεν είναι.

Και σημειώνω, αν κάποιος ήθελε με ρωτήσει, θα απαντούσα ότι κατά συνείδηση, αναγνωρίζω την αγιότητα και στον κοιμηθεντα Ματθαίο και στον επίσης κοιμηθέντα Χρυσόστομο.

Οι καιροί δεν μας παρέχουν την πολυτέλεια για σχολαστικές εν τω βάθει συζητήσεις περί του θέματος αυτού. Είναι ανώφελες. Σαφώς, όμως, οφείλουμε να υπευθυμίζουμε στην Διοικούσα την Εκκλησία καινοτόμο Ιεραρχία το καθήκον της : Να βγάλει από πάνω της το "επίβλημα ράκους αγνάφου επί ιματίω παλαιώ". Το μπάλωμα που πάνω της έραψε η μαχανορράφος διπλωματία της προοδευτικότητας και του Διαφωτισμού.

Ανάγκη ιματίων δεν έχει η Εκκλησία, αλλά και αν, έστω, έχει, αυτά δεν παλαιώνουν, ώστε να χρειάζονται "επίβλημα ράκους αγνάφου". Το σημαντικότερο δε, σε κλήρο δεν μπαίνουν. Το ημερολόγιο πρέπει να πάει εκεί όθεν ήλθε, να σκεπάσει τις πομπές άλλων.

Οικουμενισμός

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Αικατερίνης Μεγαλομάρτυρος, Μερκουρίου.

Ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη καταγόταν ἀπὸ οἰκογένεια εὐγενῶν τῆς Ἀλεξάνδρειας καὶ μαρτύρησε στὶς ἀρχὲς τοῦ 4^ου αἰώνα μ.Χ. Ἦταν εὐφυέστατη καὶ φιλομαθής. Ἤδη σὲ ἡλικία δέκα ὀκτὼ χρονῶν κατεῖχε τὶς γνώσεις τῆς ἑλληνικῆς φιλολογίας καὶ φιλοσοφίας, ἀλλὰ καὶ ἦταν ἄρτια καταρτισμένη καὶ στὰ δόγματα τῆς χριστιανικῆς πίστης.

Ὅταν ἐπὶ Μαξεντίου διεξαγόταν διωγμὸς ἐναντίον τῶν χριστιανῶν, ἡ Αἰκατερίνη δὲ φοβήθηκε, ἀλλὰ μὲ παρρησία διέδιδε πὼς ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεός. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ συνελήφθη ἀπὸ τὸν ἔπαρχο τῆς περιοχῆς, ὁ ὁποῖος προσπάθησε μὲ συζητήσεις νὰ τὴν πείσει νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη της. Ὅταν ὁ ἔπαρχος διαπίστωσε τὴν ἀνωτερότητα τῶν λόγων τῆς Αἰκατερίνης, συγκάλεσε δημόσια συζήτηση μὲ τοὺς πιὸ ἄξιους ρήτορες τῆς Ἀλεξάνδρειας, τοὺς ὁποίους ὅμως ἡ Αἰκατερίνη ἀποστόμωσε. Καὶ ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ κάποιοι ἀπὸ τοὺς συνομιλητές της πείσθηκαν γιὰ τοὺς λόγους της καὶ ἀσπάστηκαν τὴν Χριστιανικὴ Πίστη.

Μπροστὰ σὲ αὐτὴ τὴν κατάληξη, ὁ ἔπαρχος διέταξε νὰ τὴ βασανίσουν σκληρὰ μὲ τὴν ἐλπίδα πὼς ἡ Ἁγία θὰ λύγιζε καὶ θὰ ἀρνιόταν τὸν Χριστό. Ὅμως ἡ Αἰκατερίνη ἔμεινε ἀκλόνητη στὴν πίστη της.

Πέθανε στὸν τροχό, ὕστερα ἀπὸ διαταγὴ τοῦ ἔπαρχου.

Mητρ. Καλαβρύτων Αμβρόσιος : Να πάρουμε στα χέρια μας και πάλι το λάβαρο της εξεγέρσεως με σύνθημα: «ουκ αρνησόμεθά Σε φίλη Ορθοδοξία!»

...Έπειτα από τα παραπάνω ντρέπομαι που είμαι Μητροπολίτης και ευρίσκομαι «εις τύπον και τόπον Χριστού», κατά την Ορθόδοξον Θεολογίαν. Από τη θέση αυτή, ως ταπεινός και ανάξιος Αδελφός εν Χριστώ, απευθύνω έκκληση προς όλους τους ιερωμένους της Εκκλησίας της Ελλάδος, μικρούς και μεγάλους, επώνυμους και ανώνυμους, γενικώς πρός όλους τους Κληρικούς παντός βαθμού, και τούς Μοναχούς, μάλιστα δέ τους πατέρες του Αγίου Όρους, και τους παρακαλώ να εξέλθουμε από την ραστώνη και να αναλάβουμε τον ιερό ρόλο μας, δηλ. ένα ιερό αγώνα για να προστατεύσουμε την αγία Ορθοδοξία μας, αντιτασσόμενοι με κάθε νόμιμο μέσο και τρόπο σε όλους όσοι την επιβουλεύονται, μικρούς ή μεγάλους, επώνυμους ή ανώνυμους, φανερούς ή κρυφούς, οι οποίοι ευρίσκονται είτε μέσα είτε έξω από την Εκκλησία! Να πάρουμε στα χέρια μας και πάλι το λάβαρο της εξεγέρσεως με σύνθημα: «ουκ αρνησόμεθά Σε φίλη Ορθοδοξία!»

«Ορθόδοξος Τύπος»: Ο Βαρθολομαίος είναι αστείρευτος πηγή πνευματικής μολύνσεως των Ορθοδόξων.

…Αλλά οι «Ταλιμπάν» του Οικουμενισμού δεν δίδουν σημασίαν εις τοιαύτα ζητήματα. Διότι δεν υπακούουν εις τους Ιερούς Κανόνας, αλλά εις τον Αρχιστράτηγον της Προδοσίας της Πίστεως Οικουμενικόν Πατριάρχην Βαρθολομαίον, ο οποίος υπηρετεί τον Παπισμόν, τον Προτεσταντισμόν εις όλας του τας μορφάς, αλλά όχι την Ορθοδοξίαν. Είναι πηγή πάσης διοικητικής ανωμαλίας εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν και αστείρευτος πηγή πνευματικής μολύνσεως των Ορθοδόξων….ο Αρχιστράτηγος της Προδοσίας της Πίστεως, Οικουμενικός Πατριάρχης, απευθυνόμενος προς τον Πάπαν του είπε ότι αυτός είναι πρώτος εις την Εκκλησίαν της Ανατολής και ο Πάπας εις την Εκκλησίαν της Δύσεως.

«Ορθόδοξος Τύπος» αριθμ. φ. 1804

ΑΚΑΤΑΛHΠΤΟΝ ΕΣΤΙ - ΘΕΟΤΟΚΕ Η ΕΛΠΙΣ

Εκκλησία και εθνική ταυτότητα

Κωνσταντίνος Χολέβας

Το Γ΄ Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο της Εκκλησίας της Ελλάδος για την Τουρκοκρατία και το 1821 πραγματοποιήθηκε στις 14 και τις 15 Νοεμβρίου και μας έδωσε απαντήσεις στο ερώτημα: «Πώς η Ορθόδοξη Εκκλησία διαφύλαξε την εθνική ταυτότητα των υποδούλων;» Ήταν το τρίτο από μία σειρά 10 συνεδρίων, τα οποία προβλέπεται να ολοκληρωθούν το 2021, όταν θα συμπληρώνονται 200 χρόνια από την κήρυξη της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821. Ηδη κυκλοφορούν οι τόμοι με τα Πρακτικά των δύο προηγουμένων συνεδρίων.

Οι 22 εισηγητές παρουσίασαν με σαφήνεια ενδιαφέροντα στοιχεία. Είπαν ότι η παιδεία, κρυφή ή φανερή, ήταν κυρίως στα χέρια κληρικών, οι οποίοι μαζί με την πίστη καλλιεργούσαν τη διαχρονική ελληνική γλώσσα και τη Μεγάλη Ιδέα. Η Εκκλησία διέσωσε τη γλώσσα μας παρά την οθωμανική καταπίεση και παρά τις άστοχες προσπάθειες Ευρωπαίων λογίων,

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Κλήμεντος Ρώμης, Ερμογένους, Πέτρου Αλεξανδρείας.

Ἦταν Ρωμαῖος ἀριστοκράτης ἀπὸ βασιλικὸ γένος, γιὸς τοῦ Φαύστου καὶ τῆς Ματθιδίας. Ὁ Κλήμης σπούδασε ὅλες τὶς ἐπιστῆμες τῆς ἑλληνικῆς παιδείας, ἀντάμωσε τὸν Ἀπόστολο Πέτρο καὶ διδάχθηκε ἀπ’ αὐτὸν τὴν ἀληθινὴ πίστη καὶ θεογνωσία, ὁπότε ἔγινε θερμὸς κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου καὶ συνέγραψε  ἀρκετὰ συγγράμματα.

Σχόλιο Ανώνυμου αδελφού μας : Φανάρι -Βατικανό Προς σύνθεσιν τελικήν ;

Την επόμενη Κυριακή όλοι οι Ορθόδοξοι θα είμαστε σε επαγρύπνηση. Η λογική πολλών λέει, ότι το Φανάρι δεν θα τολμήσει οποιοδήποτε τολμηρό βήμα υπολογίζοντας τις αντιδράσεις, ιδιαίτερα των Ρώσων. Ξεχνούν όμως, ότι το 1965 το Φανάρι στην άρση της Ακοινωνησίας και των Αναθεμάτων δεν ρώτησε ουσιαστικά κανένα, δεν υπολόγισε κανένα. Οι Ρώσοι και τότε αντέδρασαν, λεκτικά, αλλά τίποτε περισσότερο. Ομοίως και η Ελληνική Εκκλησία αντέδρασε, αλλά μετά ολίγα έτη ουσιαστικά αποδέχθηκε το γεγονός. Οποιαδήποτε πιθανή Ένωση, όταν και όποτε γίνει δεν πρόκειται να γίνει με κανονικές διαδικασίες και συνθήκες, αλλά πραξικοπηματικά και αιφνιδιαστικά. Από κάποιον ή κάποιους θα ξεκινήσει με την ανοχή τρίτων, έως ότου και αυτοί αποκαλύψουν τις αληθινές επιλογές τους. Επαγρύπνηση- Επαγρύπνηση – Επαγρύπνηση.

Περί του Γέροντος Ευλογίου του Φανερωμένου.

Ο Χατζηγιωργιάτης Γερο- Ευλόγιος από το Κελλί του Αγίου Γεωργίου του Φανερωμένου διηγείτο στον Γέροντα Ιωακείμ συχνά, πολλά θαύματα που είχε ζήσει ο ίδιος από τον άγιο Γεώργιο. Πολλές φορές όταν έσβυνε το καντήλι τού αγίου τη νύχτα, άκουγε τον άγιο με το άλογό του στον διάδρομο του Κελλιού να πηγαίνει πέρα-δώθε. Άκουγε ο Γερο- Ευλόγιος το ποδοβολητό του αλόγου, ξυπνούσε, και πήγαινε στην εκκλησία κι άναβε το καντήλι. 

Αρκετές φορές οικονόμησε ο άγιος τα της πανηγύρεως, ενώ υπήρχαν μεγάλες και διάφορες δυσκολίες. Την τελευταία ώρα επενέβαινε ο άγιος και φρόντιζε για όλα. Μία φορά έχασε ο Γερο- Ευλόγιος το άλογό του. Ψάχνοντας για να το βρει και κουρασμένος καθώς ήταν, περιπλανήθηκε σε διάφορα μέρη και βρέθηκε σ' ένα δύσβατο τόπο. Εκεί του επετέθησαν οι δαίμονες και τον κτυπούσαν. Έλεγε πως είχε μετρήσει μέχρι δεκαεφτά δαίμονες. Ο Γέροντας Ιωακείμ, χαριτολογώντας, όταν του το διηγείτο, του είπε: Καλά, Γέροντα, δεν κυτούσες να φύγεις, παρά καθόσουν και τους μετρούσες; 
Ο ευλογημένος Γέροντας Ευλόγιος έζησε ογδόντα χρόνια στο Άγιον Όρος. Στα νειάτα του έκανε εφτά χρόνια να φάει λάδι και στα γεράματά του έξι. Αγαπούσε πολύ την Παναγία. Όταν ήταν μικρός τον επισκέφθηκε η Παναγία στο χωριό του, το Αχλάδι Ευβοίας, και τού είπε: Πήγαινε κι εγώ θα είμαι πάντα μαζί σου. Σε μια αγρυπνία, της εορτής τού Ακάθιστου, που την τιμούσε ιδιαίτερα, είδε άγγελο Κυρίου να θυμιάζει την εικόνα Της. Προείδε το τέλος του κι εκοιμήθη στις 11.4.1948.

«Ο εις και η Αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία»

Στα θέματα της πίστεως και της αγιοπνευματικής εκκλησιαστικής διοργανώσεως ουδεμία αξία ή σημασία έχουν αποφάσεις, που λαμβάνονται κατά πλειονοψηφία ή ακόμη και παμψηφία, εάν έρχωνται σε αντίθεση και σύγκρουση με τα δόγματα και τους κανόνες της Εκκλησίας. Στις περιπτώσεις αυτές έχει απόλυτη εφαρμογή η αρχή: «Ο εις και η Αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία».  Με βάση την αρχή αυτή διασφαλίσθηκε η Ορθοδοξία δια μέσου των αιώνων και συνετρίβησαν οι αιρέσεις και τα σχίσματα. Αρκεί να θυμηθούμε τι συνέβη κατά την επί δεκαετίες κυριαρχία των Αρειανών κατά τον Δ’ αιώνα, ότε η πλειονοψηφία ή και η παμψηφία πολυαρίθμων Συνόδων, που αποδείχθηκαν ληστρικές ή ψευδοσύνοδοι, ετάχθησαν υπέρ της αιρέσεως του Αρείου και εναντίον της Ορθοδοξίας. Οι Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας όχι μόνο δεν υπετάχθησαν στις αποφάσεις αυτές των ψευδοσυνόδων, αλλά όρθωσαν το ανάστημά τους επί των επάλξεων της Ορθοδοξίας, όπως ο Μέγας Αθανάσιος. Είναι ίσως η συγκλονιστικώτερη περίπτωση στην εκκλησιαστική ιστορία, που επιβεβαιώθηκε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο, ότι «Ο εις και η Αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία». Εάν ο Μέγας Αθανάσιος συνεμορφώνετο με την αρχή της πλειονοψηφίας και υπετάσσετο εις τις αντικανονικές και αντορθόδοξες αποφάσεις της, θα επρόδιδε την ιδιότητά του, ως αληθινού ορθοδόξου Ιεράρχου και Επισκόπου, που έχει σαν ύψιστη αποστολή την προάσπιση μέχρι θανάτου της εμπιστευθείσης σε κάθε αληθινό επίσκοπο Ιεράς Παρακαταθήκης, της αποκαλυφθείσης από τον Εσταυρωμένο Θεό της Αγάπης, Αληθείας και τότε αντί της Κυριακής της Ορθοδοξίας θα εορτάζετο ο θρίαμβος της Αιρέσεως και στη θέση του Μεγάλου Αθανασίου θα δοξολογείτο ο Άρειος!

Ο Kyprianos Christodoulides άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "«Ο εις και η Αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία»":

Ειλικρινά, πιστεύω ότι ο Μέγας Αθανάσιος είναι ένας εκ των μεγαλυτέρων αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ήταν εκείνος ο οποίος πρώτος εισήγαγε τον όρο "ομοούσιος", αν και ουδαμού ανευρίσκεται στην Αγία Γραφή, όπως τον κατηγορούσε ο Άρειος και οι Αρειανοί. Εκείνοι είχαν υπέρ αυτών το "εν ομοιώματι ανθρώπου γενόμενος και μορφήν δούλου λαβών". Ήταν συνεπείς στο γράμμα, του έλειπε όμως το άγιον Πνεύμα.

Αυτά τα ολίγα.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Φανάρι -Βατικανό Προς σύνθεσιν τελικήν ;

Ἀναφέρεται στόν βίο τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Κολοβοῦ (9 Νοεμβρίου), γιά κάποια παρθένο, πού ὀνομαζόταν Παϊσία, ἡ ὁποία ἦταν πολύ ἐλεήμων.

Αὐτή εἶχε ξενοδοχεῖο καί φιλοξενοῦσε ὡς ἐλεήμων ὅλους τούς πατέρες τῆς σκήτης. Μετά ἀπό ἀρκετό καιρό, ἀφοῦ δαπάνησε ὅλη τήν περιουσία της σε φτωχούς καί ξένους, ἐπτώχευσε τόσο πολύ, ὥστε ἀπό συνεργία τοῦ κακοῦ ἔπεσε στήν πορνεία καί στίς κακές συναναστροφές. Ὅταν οἱ πατέρες ἔμαθαν αὐτό τό γεγονός, ἐπειδή εἶχαν εὐεργετηθῆ καί την γνώριζαν πολύ καλά, εἶπαν στόν ὅσιο Ἰωάννη τόν Κολοβό: «Ἀββᾶ ἀκούσαμε ὅτι ἡ Παϊσία, πού τόσο μᾶς εὐεργέτησε, ζῆ μέ ἀσωτία. Λοιπόν κάνε ἀγάπη γιά τόν Κύριο καί προσπάθησε μέ τήν σοφία, πού σοῦ ἔδωσε ὁ Κύριος νά τήν κάνης νά μετανοήση». Πράγματι ὁ ὅσιος πῆγε στό σπίτι της, ἀλλά μία γριά οἰκονόμος ὄχι μόνο δέν τόν ἄφησε νά μπῆ, ἀλλά τοῦ εἶπε καί τά ἑξῆς: «Σεῖς οἱ μοναχοί φάγατε ὅλον τόν πλοῦτο τῆς κυρίας μου καί τώρα τί θέλεις ἀπό αὐτήν, πού ἔμεινε φτωχή καί ἄπορη;». «Ἐγώ πές της γιά τό καλό της ἦρθα» ἀπάντησε ὁ ὅσιος. Καί ἡ Παϊσία εἶπε στήν ὑπηρέτρια: «Αὐτοί οἱ μοναχοί γυρίζουν στήν Ἐρυθρά Θάλασσα καί βρίσκουν μαργαρίτες. Ἄφησέ τον λοιπόν νά ἔλθη μήπως καί μοῦ δώση κάτι». Στολίσθηκε, ἑτοιμάσθηκε καί κάθησε στό κρεββάτι. Ὅταν ὁ ὅσιος Ἰωάννης μπῆκε μέσα καί τήν εἶδε, ἔκλαψε πολύ. «Γιατί κλαῖς;» τόν ρώτησε ἡ Παϊσία. «Βλέπω ὅτι σέ τριγυρίζει ὁ σατανᾶς καί κλαίω γιά τήν ἀπώλεια τῆς ψυχῆς σου». Ἡ Παϊσία κατενύγη καί τοῦ λέγει: «Ὑπάρχει γιά μένα μετάνοια;». Ὁ Ὅσιος μέ στοργή τήν παρότρυνε: «Ναί τέκνον μου, μόνο βιάσου και ἀκολούθησέ με». Αὐτή, ἀμέσως, χωρίς νά πάρη τίποτε τά ἐγκατέλειψε ὅλα καί τόν ἀκολούθησε. Καθώς λοιπόν ἔφθασαν στήν ἔρημο, νύκτωσε. Τότε ὁ ὅσιος μάζεψε λίγη ἄμμο, τῆς ἔκανε προσκέφαλο καί τῆς εἶπε νά κοιμηθῆ.  Λίγο πιό ἐκεῖ ὁ Ὅσιος προσευχόταν. Τά μεσάνυχτα, ὅταν ὁ Ὅσιος πῆγε νά κάνη τήν ἀκολουθία τοῦ μεσονυκτικοῦ, βλέπει φῶς στό μέρος, πού κοιμόταν ἡ Παϊσία. Ἔφθανε ἕως τον οὐρανό καί ἅγιοι Ἄγγελοι ἀνέβαζαν τήν ψυχή της στόν Παράδεισο. Ἀπόρησε καί πηγαίνοντας κοντά της εἶδε πὼς πέθανε. Ἔκανε δέηση προς τόν Κύριο νά τοῦ φανερώση, ἐάν σώθηκε. Τότε ἦλθε Ἄγγελος Κυρίου ἀπό τόν οὐρανό καί τοῦ λέγει: «Γνώριζε, Ἀββᾶ, ὅτι ἡ λίγη ὥρα τῆς μετανοίας της ἦταν ἰσάξια μέ πολλά ἔτη, ἐπειδή ἔγινε μέ ὅλη της τήν ψυχή καί μέ ἀνείπωτη κατάνυξη καρδιᾶς»

Που είναι οι ποιμένες της Εκκλησίας, δια να σημάνουν έγερσιν, εγρήγορσιν, να καταδείξουν τον κίνδυνον;

Εις τον διάλογον, που διεξάγει ο Παναγιώτατος Πατριάρχης μας από ετών με τον κόσμον, υπεχώρησεν, ηστόχησεν, ηττήθη. Εθυσίασε τας μονίμους θείας αληθείας εις τας απαιτήσεις του «εν τω πονηρώ κειμένου κόσμου», συνεβιβάσθη, εταυτίσθη με τον κόσμον. Ισοπέδωσε την διαφοράν μεταξύ αληθείας και ψεύδους. Ό,τι ελέγομεν αίρεσιν, κακοδοξίαν, απηλείφθη από το λεξιλόγιόν του. Η Ορθοδοξία δεν είναι διάφορος από τον παπισμόν και δέκα ολοκλήρους αιώνας επλανάτο η Εκκλησία μας. Τα δόγματα δεν είναι υπερφυσικαί αλήθειαι και κατά καιρούς δυνάμεθα να τα μεταβάλλωμεν. Ό,τι εγράφη κατά των Λατινικών κακοδοξιών υπό των αγίων Πατέρων, σήμερον δεν έχει ισχύν….   Και τώρα; Τώρα που ο πολύς κόσμος ακολουθεί αυτήν την διεστραμμένην λογικήν, που το φως σκοτίζεται, το άλας μωραίνεται, που ένας Οικουμενικός Πατριάρχης απαρνείται την Ορθόδοξον Παράδοσιν και συντάσσεται με τον αιρεσιώτην παπισμόν, τι να είπωμεν; Και ποίος μας ακούει; Τα πλήθη θέλουν αγάπην, θέλουν ένωσιν. Τι αξίζει η αλήθεια του Θεού ενώπιον της αγάπης; Ομολογουμένως ζώμεν εις ατμόσφαιραν συγχύσεως. Φοβούμεθα μήπως, η τόσον εξαπλωθείσα αδιαφορία δια την ορθόδοξον πίστιν, αποβή καταστρεπτική δια την αγίαν Εκκλησίαν μας. Ουδαμού ακούεται φωνή διαμαρτυρίας. Που είναι οι ποιμένες της Εκκλησίας, δια να σημάνουν έγερσιν, εγρήγορσιν, να καταδείξουν τον κίνδυνον; Να είπομεν τον Πατερικόν λόγον; «Ο πλους εν νυκτί, πυρσός ουδαμού, Χριστός καθεύδει;» Αλλ΄ ο Χριστός δεν καθεύδει. Καθεύδομεν ημείς βαθέως, καθεύδουν οι Ποιμένες μας…

Μητρ. Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιος : Αίσχος, Παναγιώτατε! Αίσχος! Και πάλιν Αίσχος! Η πράξη αυτή ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΙΜΑ! Στη συνείδησή μας κατεβήκατε πολύ χαμηλά! Ο Κύριος να Σας συγχωρήση!

…Πλήν όμως η φωνή μας έπεσε στο κενό! Αυτό δα έλειπε! O Οικουμενικός Πατριάρχης να ακούση τη φωνή ενός ουτιδανού Ιεράρχη της Εκκλησίας της Ελλάδος!!! Βλέπετε, όταν μας καταλάβη ο οίστρος της υπεροψίας, τότε μπροστά μας τους άλλους τους βλέπουμε σαν  μυΐγες!!!!!

Τελικά τη λύση στο πρόβλημα αυτό έδωσε το Σώμα των Ιεραρχών! Ο εκλεκτός του Πατριάρχου μας έλαβε μόνον ΕΠΤΑ (7) ψήφους! Το γεγονός τούτο, δυστυχώς, ερέθισε υπερβαλλόντως την πατριαρχική ψυχή! Ο εκπρόσωπος της αγάπης, της ταπεινοφροσύνης, της ανεξικακίας, δυστυχώς, δυστυχέστατα, αυτήν την πανηγυρική αποδοκιμασία της προτιμήσεώς Του από εβδομήντα (70) περίπου Αρχιερείς την κράτησε στην ψυχή Του ως «μανιάτικο»! Αποφάσισε, λοιπόν, να πάρει την εκδίκηση! Και να, δεν άργησε πολύ. Προχθές Παρασκευή 3 Οκτωβρίου στο Φανάρι τον χθες αποδοκιμασθέντα από την Ελλαδική Ιεραρχία π. Αμφιλόχιο εξέλεξαν ως Μητροπολίτη Αδριανουπόλεως και τον εφόρτωσαν ως εκπρόσωπό του Πατριάρχου στην Αθήνα, δηλ. στη ράχη της Εκκλησίας της Ελλάδος! Τον διώρισαν Διευθυντή του Πατριαρχικού Γραφείου στην Αθήνα! Τον διώρισαν, ΧΩΡΙΣ να ερωτήσουν, ως ώφειλον, την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος! Πίσω από την ενέργεια αυτή κρύβεται πολλή κακία, μεγάλο μίσος, απύθμενη σκληροκαρδία! Κάποτε -δυστυχώς- και οι Μεγάλοι του κόσμου τούτου καθίστανται μικροί! Είναι ανθρώπινο βέβαια! 

Αίσχος, Παναγιώτατε! Αίσχος! Και πάλιν Αίσχος! Η πράξη αυτή ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΙΜΑ! Στη συνείδησή μας κατεβήκατε πολύ χαμηλά! Ο Κύριος να Σας συγχωρήση! 

Όλο το κείμενο : http://mkka.blogspot.gr/

Οι μουσουλμάνοι σφάζουν συνεχώς Χριστιανούς και στην Ελλάδα τους ανοικοδομούν Τζαμιά!!!

Kenya bus killings claimed by Somali group al-Shabab

Gunmen from the Somali militant group al-Shabab say they have attacked a bus in northern Kenya, killing 28 people.

The bus was travelling to the capital, Nairobi, when it was stopped in Mandera county, not far from the Somali border.

http://www.bbc.com/news/world-africa-30157581

Χιλιάδες νεομάρτυρες Χριστιανοί σε όλο το κόσμο σφαγιάζονται και δολοφονούνται, γιατί δεν θέλουν να απαρνηθούν τον αληθινό Θεό, τον Ιησού Χριστό. Αθώοι, άοπλοι πολίτες γίνονται μάρτυρες του Ιησού Χριστού σε όλο το κόσμο και, σήμερα , στη Κένυα. Ο Θεός να συγχωρέσει τους θύτες και να αναπαύσει στη Βασιλεία των Ουρανών τους νεομάρτυρες. Πολλοί Έλληνες αμφισβητούν τα συναξάρια της Ορθόδοξης Χριστιανικής  Εκκλησίας, με τους δεκάδες/εκατοντάδες χιλιάδες νεομάρτυρες, στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κι όμως, τα σημερινά γεγονότα αποδεικνύουν καθημερινά τι πραγματικά συνέβαινε στα 500 χρόνια της Τουρκοκρατίας! Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Σύμφωνα με τον τηλεοπτικό σταθμό Αντέννα, οι Χριστιανοί αρνήθηκαν να διαβάσουν το Κοράνι και γι’αυτό εκτελέστηκαν ! Ταμάμ! Gunmen separated out non-Muslims by asking passengers to read from the Koran, officials and witnesses said. Those who failed were then shot in the head.

http://aktines.blogspot.ca/

Άγιον Όρος • Σιμωνόπετρα • Ψαλμοί - Mount Athos • Chants

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

 

Εξέλιπεν άρχων εξ Ιούδα, ο χρόνος επέστη δε λοιπόν, καθ΄ ον αναφανήσεται, η των Εθνών ελπίς ο Χριστός· συ δε, πως τούτον τέξομαι, Παρθένος ούσα, σαφήνισον.

 

Ερμηνεία.

 

Γέγραπται εν τη Γενέσει ότι, όταν εγήρασεν ο Πατριάρχης Ιακώβ, εκάλεσεν όλους τους Υιούς του δια να τους ευλογήση, και να ειπή εις αυτούς εκείνα όπου μέλλουν να ακολουθήσουν εις τους υστερινούς χρόνους. Όταν δε ήλθεν εις τον Ιούδαν τον τέταρτον αυτού Υιόν, επροφήτευσε και είπε ταύτα· «Ουκ εκλείψει άρχων εξ Ιούδα και ηγούμενος εκ των μηρών αυτού, έως αν έλθη ω απόκειται, και αυτός προσδοκία εθνών» (Γέν. μθ: 1).  Η προφητεία αύτη ήτον σημείον σαφέστατον της του Κυρίου παρουσίας, κατά τον Αλεξανδρείας Κύριλλον και Θεοδώριτον και Γεννάδιον και Διόδωρον· οι γαρ Ιουδαίοι ήρχον και εξουσίαζον και ηγούμενοι ήσαν, έως όπου ο Ηρώδης ο του Αντιπάτρου Υιός και Παλαιστινός το γένος υπάρχων, έγινεν άρχων των Ιουδαίων. Ου μόνον δε οι Βασιλείς εξέλιπον τότε από τους Ιουδαίους, αλλά και οι Ιερείς και οι Προφήται. Τούτων δε προεγνωσμένων, λέγει η Παρθένος προς τον Άγγελον δια του Τροπαρίου τούτου· ναι εξέλιπεν (ήτοι έλλειψε παντελώς) από την φυλήν του Ιούδα κάθε άρχων και εξωτερικός και εσωτερικός· όθεν τώρα είναι παρών ο καιρός εκείνος, κατά τον οποίον έχει να φανή εις τον Κόσμον ο Χριστός, όστις είναι η ελπίς και προσδοκία των Εθνών. Πως δε τούτων είναι ελπίς; Επειδή ο Θεός έδωκε τοιαύτην υπόσχεσιν εις τον Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ, να ευλογήση εις το σπέρμα των όλα τα Έθνη της γης, κατά τον Θεοδώριτον· σπέρμα δε αυτών είναι ο Χριστός, καθώς σαφώς ερμήνευσεν ο Απόστολος, ειπών εν τη προς Γαλάτας επιστολή: «Τω Αβραάμ ερρέθησαν αι επαγγελίαι και τω σπέρματι αυτού· ου λέγει και τοις σπέρμασιν, ως επί πολλών, αλλ΄ ως εφ΄ ενός, και τω σπέρματί σου, ος εστι Χριστός» (Γαλ. γ: 16). Ναι, λέγει η Παρθένος, τώρα είναι καιρός, καθ΄ ον μέλλει να φανή ο Χριστός· συ δε, ω Άγγελε, φανέρωσόν μοι, με ποίον τρόπον θέλω γεννήσει τούτον, εις καιρόν όπου είμαι Παρθένος και άνανδρος; Διπλασιάζει δε και εδώ ο Μελωδός τα αυτά λόγια όπου είπεν η Παρθένος και ανωτέρω, προς περισσοτέραν βεβαιότητα και πληροφορίαν της.

Κύριε εκέκραξα προς Σε Ψαλμός 140 - Lord i have cried to You Psalm 140

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

ΙΓ ΛΟΥΚΑ. Αμφιλοχίου επισκόπου Ικονίου, Σισινίου ομολογητού.

Ἦταν Καππαδόκης, σύγχρονός του Μ. Βασιλείου καὶ φίλος του.

Διακεκριμένος γιὰ τὴν  μεγάλη του μόρφωση καὶ εὐσέβεια, ἀναδείχθηκε ἐπίσκοπος Ἰκονίου τὸ ἔτος 344. Ὑπῆρξε ἄριστος ἐπίσκοπος καὶ μετεῖχε στὴ Β’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου καὶ διέπρεψε.

Ὁ Ἀμφιλοχίας δὲν εἶχε κύρος μόνο στὴ δική του Ἐκκλησία, ἀλλὰ τὸ ἠθικὸ κύρος του εἶχε ἐπεκταθεῖ καὶ σὲ ἄλλες περιοχές. Ἔτσι, παρενέβαινε καὶ σὲ Ἐκκλησίες κοντινές, ὅπου διασφάλιζε τὴν εἰρήνη καὶ ὀρθοτομοῦσε τὸν λόγο τῆς ἀληθείας. Διότι στὸ ἔργο του, εἶχε ὁδηγὸ τὰ θεόπνευστα λόγια τοῦ Ἀπ. Παύλου: «Σπούδασον σὲ αὐτὸν δόκιμον παραστῆσαι τῷ Θεῷ, ἐργάτην ἀνεπαίσχυντον, ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς ἀληθείας». Δηλαδή, λέει ὁ Ἀπ. Παῦλος, προσπάθησε νὰ παραστήσεις τὸν ἑαυτό σου στὸ Θεὸ δοκιμασμένο καὶ τέλειο ἐργάτη, ποὺ δὲν τὸν ντροπιάζει τὸ καλοφτιαγμένο ἔργο του, καὶ διδάσκει ὀρθὰ τὸν λόγο τῆς ἀληθείας.

Στὴν πρὸς Ἀμφιλοχία ἐπιστολὴ ὁ Μ. Βασίλειος φανερώνει τὴν λαμπρὴ ἠθικὴ φυσιογνωμία τοῦ Ἀμφιλοχίου. Τὸν παρακαλεῖ νὰ παραστεῖ στὴν τιμητικὴ γιορτὴ ὑπὲρ τῶν μαρτύρων τῆς Καισαρείας, γιὰ νὰ ἀποβεῖ αὐτὴ σεμνότερη, διότι ὁ λαὸς τῆς Καισαρείας τὸν ἀγαπᾶ, ὅσο κανένα ἄλλο ἐπίσκοπο.
Ὁ Ἀμφιλοχίας συνέταξε ἀρκετοὺς λόγους γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία μας, καὶ πέθανε εἰρηνικὰ τὸ ἔτος 394.