ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΕΠΙ ΤΩΝ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΩΝ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ''ΚΑΤΑΝΥΞΙΣ''


Ἀκούσαμε πολὺ προσεκτικά το βίντεο τὸ ὁποῖο ἀπευθύνθηκε εἰς τὴν ἐρώτηση ποὺ κάναμε, καὶ ἀφορᾶ τὴν προτροπὴ τοῦ Γέροντα τοῦ π. Ἀγάθωνα πρὸς τὸν ἴδιο· δηλ. νὰ μὴν διακόψει τὸ μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχη διὰ χάριν του.
θὰ γράψουμε τὸ κείμενο αὐτό, ὄχι ὡς ἀπάντηση, ἀλλὰ ὡς σκέψεις δικές μας διὰ ζητήματα που ὀνομάζονται Πίστεως ἡ ζητήματα δογματικῆς φύσεως.

Ὄντως, πρέπει νὰ πάρεις εὐλογία ἀπὸ τὸν Γέροντά σου ὅταν θέλεις νὰ ἀσκητέψεις, ἀκόμα καὶ ὅταν θέλεις νὰ μαρτυρήσεις, ὅπως ἔχουμε δεῖ σὲ μερικὲς περιπτώσεις ποὺ ἀναφέρατε καὶ ἐσεῖς ὁ ἴδιος, νεομαρτύρων της Ἐκκλησίας μας. Ὅμως χρειάζεται εὐλογία διὰ νὰ φύγης ἀπὸ τὸν πλανεμένο καὶ αἱρετικὸ Ἐπίσκοπο; Χρειάζεται εὐλογία διὰ νὰ διακόψης τὴν κοινωνία-μνημόσυνο ἑνὸςαἱρετικοῦ Ἐπισκόπου; Χρειάζεται εὐλογία διὰ νὰ ἀπομακρυνθεῖς ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς; Καὶ ἂν δὲν στὴν δώσει ὁ Γέροντας; Θὰ συνεχίσεις νὰ συγκοινωνεῖς μὲ τοὺς αἱρετικούς;

Εἰς τὸ 7.30 ἀναφέρατε ὅτι: 

 «ο Γεροντας Αγαθωνας ειπε οτι αν ο πνευματικος δεν ειναι Ορθοδοξος, εχεις ευλογια απο την Εκκλησια να σηκωθεις να φυγεις... αν δεν ειναι Ορθοδοξος».

Ὁ Γέροντας ὅμως δὲν εἶχε πεῖ αὐτό, ἀλλὰ εἶχε πεῖ  

«ὅτι ἐὰν ὁ πνευματικὸς ΔΕΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΙ ὀρθόδοξα ἔχουμε τὸ δικαίωμα νὰ κάνουμε ἀνυπακοή»,

 καὶ ὄχι ἂν δὲν εἶναι Ὀρθόδοξος! Ἂν δὲν εἶναι Ὀρθόδοξος, πιστεύω π. Νικόλαε ὅτι εἶναι αὐτονόητη καὶ ἐπιβεβλημένη ἡ ἀνυπακοή! Ἐδῶ ὁμιλοῦμε ὅμως διὰ τὸ ἂν εἶναι ὀρθὴ ἡ κατεύθυνση ποὺ ἔδωσε ὁ Γέροντας Ἐφραίμ εἰς τὸν Γέροντά σας π. Ἀγάθωνα. Ἦταν Ὀρθόδοξη ἡ κατεύθυνση αὕτη; Ἐσεῖς ἀναφέρατε εἰς τὸ βίντεο ὅτι εἶναι Ὀρθοδοξότατη (13.27 κ΄ μετά), διότι καὶ αὐτὸς συμφωνεῖ εἰς τὴν διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου λέγοντας εἰς τὸν Γέροντά σας:

 «συμφωνω και γω μαζι σου! Δεν μας αρεσει να βλεπουμε οικουμενιστικα ανοιγματα απο τον Πατριαρχη».

Στὸ 17.00 καὶ μετὰ ἀναφέρετε ὅτι ὑπάρχουν παρὰ πολλὲς περιπτώσεις ποὺ ὁ Γέροντας δὲν ἔδινε εὐλογία νὰ μαρτυρήσουν τὰ πνευματικά του τέκνα, καὶ ἐρωτᾶτε,  «μηπως ηταν μη Ορθοδοξος;»

Εἶστε σίγουρος π. Νικόλαε ὅτι οἱ περιπτώσεις αὐτὲς ποῦ ἀναφέρετε, ἀφοροῦν ζητήματα Πίστεως; Ἀφοροῦν ζητήματα δογματικῆς φύσεως; Ἀφοροῦν ζητήματα ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν κακόδοξο καὶ αἱρετικὸ ποιμένα; Διότι δὶ΄ αὐτὰ τὰ ζητήματα ὁμιλῶ. Θὰ ἤθελα νὰ μοῦ παρουσιάσετε δυὸ τουλάχιστον ἀπὸ αὐτὰ τὰ παραδείγματα διὰ νὰ καταλάβω τί ἐννοεῖτε.

Ἀναφέρατε ὅτι ὁ Γέροντας Ἐφραίμ: 

 «ἔβλεπε ὅτι πρέπει νὰ περάσουν τὰ χρόνια, ἔβλεπε ὅτι πρέπει νὰ γίνει πιὸ ὀργανωμένη, ἐνδεχομένως, ἀντίδραση...» καὶ συνεχίζετε: «Θὰ πρέπει (νὰ προχωρήσεις σὲ Διακοπὴ Μνημοσύνου) σὲ λίγο καιρό, νὰ ἀντιδράσουν κι ἄλλοι· νὰ τὸ δοῦμε καὶ πιὸ ξεκάθαρα· νὰ μὴν μποροῦν νὰ δικαιολογηθοῦν οἱ Πατριαρχικοὶ καθόλου. Θὰ πρέπει νὰ δοῦμε (ἐνδεχομένως ἐκεῖνος μὲ τὴν κρίση του καὶ τὴν ἁγιότητά του εἶδε μπροστά)...»

Ἀντιλαμβάνομαι ὅτι ἐμπιστεύεστε τὸν Γέροντά σας, ὅπως καὶ ὁ Γέροντάς σας τὸν Γέροντά του.  Ὅμως εἰς τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία δὲν ἔχουμε δεῖ τέτοιες προτροπές, τὸ τονίζω, ποὺ ἀφοροῦν ζητήματα δογματικῆς φύσεως! Οἱ πατέρες σὲ αὐτὰ τὰ ζητήματα ἠσαν ἀπόλυτοι! Ἡ θεωρία αὕτη, ἐν μέρει ἰσχύει ὅταν πρωτοεμφανίζεται μιὰ αἵρεσις καὶ ὄχι τὸ ἀντίθετο!  Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει ξεκινήσει ἀπὸ τὸ 19ο αἰώνα μὲ τὴν γνώστη καὶ περιβόητη Ἐγκύκλιο τοῦ 1920 ὅπως γνωρίζουμε, ἀλλὰ καὶ ὁμολόγησε τελευταία καὶ ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης. Σήμερα ἔχουμε 2013 καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει κάνει τεράστια ἅλματα καὶ πρόοδο! Κατὰ τὴν ταπεινή μου γνώμη, λόγω αὐτῶν τῶν θεωριῶν γιγαντώθηκε καὶ αὐξήθη ἐπικίνδυνα ὁ Οἰκουμενισμός, σὲ σημεῖο νὰ ἔχει ἀλλοιωθεῖ σήμερα τὸ φρόνημα τῶν Ὀρθόδοξων, καὶ εἰδικά των κληρικῶν. Τί παραπάνω περιμένετε; Τὸ κοινὸ ποτήριο; Οἱ πατέρες μᾶς λέγουν ὅτι ἡ ἁμαρτία πρέπει νὰ κόβεται κατὰ τὴν ἐμφάνισή της, διότι ἐὰν δὲν γίνει αὐτό, τότε θὰ βγάλει ρίζες καὶ εἶναι δύσκολο νὰ ξεριζωθεῖ. Ἂν αὐτὸ ἰσχύει διὰ μιὰ ἁπλὴ ἁμαρτία, τί νὰ ποῦμε τότε διὰ τὴν βλασφημία κατὰ τοῦ Ἅγίου Πνεύματος ἡ ὁποία εἶναι ἡ αἵρεσις;

Ἔπειτα ἀναφέρατε τὰ σχετικὰ ποὺ ἀφοροῦν τὴν Ἀποτείχιση:

Ἡ ἀπόφαση πρέπει νὰ εἶναι –ἂν εἶναι δυνατόν– ὁμαδική.... Πρέπει νὰ τὸ κάνουμε ὁμαδικά, καί, νὰ ἔχουμε καὶ τὶς εὐλογίες τῶν μεγάλων γεροντάδων, ποὺ αὐτοὶ βλέπουν καλύτερα ἀπὸ ὅ,τι βλέπουμε ἐμεῖς.»

Αὕτη ἡ προτροπὴ π. Νικόλαε μὲ λύπησε ἰδιαίτερα, ὅπως καὶ ἡ ἑπόμενη ποὺ θὰ παραθέσω σὲ λίγο.

Ὁμιλεῖτε διὰ ''ὁμαδικὴ ἀποτείχιση''. Μὰ ἤδη ἔχει γίνει πάτερ μου! κλῆρος καὶ λαὸς σᾶς περιμένει! Ὑπάρχουν οἱ παλαιοημερολογίτες, οἱ ὁποῖοι πρῶτοι ἀντιλήφθηκαν τὸ τί μέλει γενέσθαι, ὑπάρχουν οἱ σημερινοὶ ἀποτειχισμένοι οἱ ὁποῖοι καὶ αὐτοὶ ἀντιλήφθηκαν τὸ τί ἐστι ἡ κοινωνία μὲ αἱρετικούς. Ὅλοι αὐτοὶ ἐσὰς περίμεναν καὶ περιμένουν νὰ ἑνωθεῖτε μαζί τους κατὰ τῶν καινοτομιῶν, κακοδοξιῶν, αἱρέσεων κ.λπ. ἀλλὰ ἐσεῖς δὲν ἀκολουθήσατε διότι ὅπως ἀναφέρατε: 

 «Δὲν ἦρθε ἀκόμα ὁ καιρός, γι’ αὐτὸ λέμε ὅτι εἴμαστε «ἄχρι καιροῦ».

Αὐτὴν τὴν  θεωρία, πρῶτος τὴν διετύπωσε ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος πρὸ 40 ἐτῶν! Ἂν λοιπὸν δεῖτε τὰ γεγονότα πρὸ 40 ἐτῶν καὶ τὰ συγκρίνετε μὲ σήμερα, θὰ δεῖτε γιγαντώδεις διαφορές!

Ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἡ ’Ἐκκλησία ἀνέκαθεν ἑνίκα τὰς αἱρέσεις εἶναι ὅτι ἔχει ἐνσωματωμένον ἕνα, οὕτως εἰπειν, αὐτόματον διορθωτικὸν μηχανισμόν, ὁ ὁποῖος συνίσταται εἰς τὴν ἀποτελεσματικὴν ἀντίδρασιν (καὶ ὄχι εἰς «χαρτοπόλεμον»!) τῶν ὑγιῶν μελῶν Της πρὸς τὰς αἱρετικᾶς διδασκαλίας καὶ πράξεις τῶν «ψευδεπισκόπων» καὶ τῶν ψευδοδιδασκάλων. ‘Η μόνη δὲ ἀποτελεσματικὴ ἀντίδρασις σήμερον εἶναι ἡ ἀποτείχισις ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμὸν καὶ τοὺς κήρυκάς του. ’Ἐὰν εἰς τὸν ναὸν ὅπου ἐκκλησιάζεσαι μνημονεύηται τὸ ὄνομα ἐπισκόπου κοινωνοῦντος μὲ τὸν Οἰκουμενισμόν, τότε δὲν πρέπει νὰ ὑπάγης εἰς τὴν «θείαν» λειτουργίαν ποῦ τελεῖται ἐκεῖ! ’Ἐὰν καὶ οἱ ἄλλοι πιστοὶ πράξουν τὸ αὐτό, τότε θὰ ἰδῆς τὸ ἀποτέλεσμα! Δυστυχῶς, ὅμως, ἡ θεωρία τοῦ π. ’Ἐπιφανίου ἀκινητοποιεῖ καὶ ἀκυρώνει αὐτὸν τὸν μηχανισμόν.

 Οταν μνημονεύης ὑπὲρ τοῦ Πατρὸς καὶ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ὁ Πατριάρχης μὲ τὰ πιστεύω τοῦ εἶναι παρόν, εἶναι συλλειτουργός, καὶ ἐπιπλέον "συλλειτουργὸς" εἶναι καὶ ὁ Πάπας ἒφ ὅσον κατὰ τὸν Πατριάρχη ὁ Πάπας εἶναι ἐντός της Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα Ἁγιώτατος καὶ μνημονεύεται στὰ Δίπτυχα!! ἡ μήπως πιστεύετε ὅτι ὁ Πατριάρχης δὲν τὸν μνημονεύει;

Ὁ σεβαστὸς Γέροντας Ἀγάθων εἶναι ἡγούμενος τῆς Μονῆς Κωνσταμονίτου, ἀνήκει εἰς τὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ μνημονεύει τὸν Οἴκ. Πατριάρχη, ὁ ὁποῖος μνημονεύει τὸν Πάπα θεωρώντας τὸν ὡς κανονικὸ Ἐπίσκοπο Ρώμης! Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕνα σῶμα καὶ ἡ μνημόνευσις ξεκινᾶ ἀπὸ τὰ πόδια καὶ φτάνει ἕως τὴν κεφαλή. Ἴσως βέβαια νὰ πεῖτε: «τὸν ἰωάννη θὰ ἀκούσουμε τώρα, ἥ τους μεγάλους Γεροντάδες;», ὅμως σᾶς ὑπενθυμίζω πατέρα μου, ὅτι ὁ ἰωάννης καὶ ὁ κάθε ἰωάννης, εἶναι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ! Ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ἦταν καὶ εἶναι ὁ ὑπερασπιστὴς καὶ φύλαξ τῆς Ὀρθοδοξίας!Ἡ ἵερωσὺνη δημιουργεῖ ἔξωτερικὲς μόνο διακρίσεις μεταξὺ κληρικῶν καὶ λαϊκῶν χωρὶς νὰ θίγη τὴν ἴσότητα μεταξὺ αὔτῶν: «Τὰ πάντων κεφαλαιωδέστερα, παρατηρεῖ ὃ ἴ. πατήρ, κοινὰ πάντων ἐστι, τὸ βάπτισμα, τὸ διὰ πίστεως σωθῆναι, τὸ τὸν Θεὸν ἔχειν πατέρα, τὸ τοῦ αὐτοῦ Πνεύματος ἅπαντας μετέχειν» (PG 62, 81) μᾶς λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος Ἐπίσης ὁ ἴδιος μας λέγει ὅτι χωρὶς τὴν ἔνεργὸ συμμετοχὴ καὶ συμπαράσταση τῶν λαϊκῶν εἶναι ἄδύνατο νὰ ἔκπληρώσουν ἀποτελεσματικῶς τὴν ὕψηλὴ καὶ ἔξόχως δυσχερῆ ἄποστολή τους. (P.G. 60, 265). Οἳ λίαν προχωρημένες αὖτες θέσεις τοῦ Χρυσοστόμου γιὰ τὴ θέση τῶν λαϊκῶν ἔντός της Ἔκκλησίας φθάνουν στὴν ἄποκορυφωσή τους στὴν ἔκκληση ποῦ κάνει στοὺς πιστούς της Ἀντιοχείας νὰ ἄποκαταστήσουν τὴν ἑνότητα της Ἐκκλησίας ἢ ὅποία εἶχε διασπασθεῖ μὲ τὸ Μελετιανὸν σχίσμα(P.G. 62, 88).

Ἀναφέρατε: 

«Ὅταν θὰ γίνει καὶ ἂν γίνει, θὰ γίνει ὁμαδικά, θὰ ἔχει ἀποτέλεσμα, καὶ τὸ κυριότερο, θὰ ἔχουμε προλάβει νὰ ἐνημερώσουμε, ὅσο περισσσότερο κόσμο μποροῦμε. Γιατί ἂν τὸ κάνουμε χωρὶς νὰ ἐνημερώσουμε ὁ κόσμος δὲν θὰ μᾶς ὑπολογίσει καὶ δὲν θὰ καταλάβει τὸ τί ἔγινε. Καὶ δὲν τὸ κάνουμε μόνο γιὰ τὸ Θεό, εἶναι σωτηριολογικὴ θέση ἀπέναντι στὶς ψυχὲς τοῦ ποιμνίου μας.»

Δηλαδὴ ἂν δὲν γίνει, εἶναι σὰν νὰ μᾶς λέτε ὅτι συνεχίζουμε ὡς ἔχουμε! Οἱ Οἰκουμενιστές τὴν ἀλλοίωση τοῦ φρονήματος τῶν Ὀρθόδοξων, καὶ ἐμεῖς τὰ γραπτὰ κείμενα ἐναντίον τους!

Ὁ κόσμος, ἐπαναλαμβάνω πάτερ μου, ἐσὰς περιμένει! Ὁ κόσμος εἶναι πιὸ Ὀρθόδοξος ἂπ΄ ὅτι φαντάζεσθε! Ἀκόμα καὶ ἄνθρωποι ποὺ πηγαίνουν εἰς τὴν Ἐκκλησία κάθε Πάσχα, ἤδη ἀντιλαμβάνονται τὸ τί συμβαίνει! Οἱ Οἰκουμενιστές κάνουν αὐτὸ ποὺ ἐσεῖς τοὺς ἀφήνετε! Ἀλλοιώνουν τὸ φρόνημα κλήρου καὶ λαοῦ, μὲ σκοπὸ ὄχι νὰ ἀδειάσουν οἱ Ἐκκλησίες, ἀλλὰ νὰ γεμίσουν μὲ ἀνθρώπους ποὺ θὰ ἔχουν ἀλλοιωμένο φρόνημα! Καὶ αὐτὸ ξεκάθαρα το βλέπουμε εἰς τὸ διαδίκτυο μὲ διάφορες συνομιλίες!

Ὁ λαὸς θὰ σᾶς ἀκολουθήσει ἐὰν κάνετε τὴν ''ἔξοδο'', ὄχι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὅπως ἐσφαλμένα νομίζουν μερικοί, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές Ἐπισκόπους!

Ἤδη σὲ κάθε ἐκκλησιαστικὴ θέση, εἰδικά τα τελευταῖα χρόνια, εἰσέρχονται Οἰκουμενιστές εἰς τὸ φρόνημα. Κάποια στιγμὴ θὰ φύγετε καὶ ἐσεῖς ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ εἰσθε σήμερα. Ἂν ἔλθει Οἰκουμενιστής ἱερεὺς καὶ ἐσεῖς δὲν πράξατε αὐτὸ ποῦ ἔπρεπε νὰ πράξετε; Τί θὰ γίνει τὸ ποίμνιό σας; Μήπως ἡ σωτηριολογική θέση ποὺ ὑποστηρίζετε θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ἀλλὰ καὶ ἡ κοινωνία μὲ αὐτούς;

Ἀναφέρατε: 

«Κι ἐγώ, ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἀντιδροῦμε ἀπέναντι στὰ Οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα τοῦ Πατριάρχου, κινδυνεύουμε. Κινδυνεύουμε ἀνὰ πᾶσα στιγμή. Τὸ κεφάλι μας τὸ ἔχουμε στὸ ντορβά. Δὲν εἶναι ὁμολογία αὐτό; Περισσότερο κινδυνεύουνε οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουνε ἀποτειχιστεῖ ἢ ἔχουν ἐπιλέξει ἕναν ἄλλο δρόμο;»

Θεωρήσατε προηγουμένως ὡς ''μαρτύριο'', τὴν ἀποτείχιση τοῦ Γέροντά σας. Θεωρῶ ὅτι ὑπερβάλλετε, διότι οὔτε τὸ κεφάλι τοῦ Γέροντά σας θὰ κόψουν, οὔτε θὰ τὸν βάλουν φυλακὴ κ.λπ. Ἁπλῶς θὰ ἀπομονωθεῖ ἀπὸ αὐτοὺς ὡς ''σχισματικὸς'' διώχνωντάς τὸν ἀπὸ τὴν Μονή του, ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει μὲ τοὺς πατέρες τῆς Μονῆς Ἐσφιγμένου. Ἡ διαφορὰ εἶναι ὅτι αὐτοὶ δὲν φεύγουν ἀπὸ ἐκεῖ!

Τώρα ἀναφέρετε ὅτι κινδυνεύετε! Λέτε ὅτι τὸ κεφάλι σᾶς εἶναι στὸν ντορβά! Συγχωρέστε μὲ διὰ τὴν ἁπλότητα τῆς σκέψεως, ἀλλὰ πατέρα μου, ἁπλῶς θὰ χάσετε τὴν θέση σᾶς ὅπως τὴν ἔχασαν καὶ ἄλλοι ποὺ ἀποτειχίσθηκαν!

Ἐνῶ θεωρήσατε ὡς μαρτύριο τὴν ἀποτείχιση τοῦ Γέροντά σας, τώρα ἐρωτᾶτε: 

 «Περισσότερο κινδυνεύουνε οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουνε ἀποτειχιστεῖ ἢ ἔχουν ἐπιλέξει ἕναν ἄλλο δρόμο;»

κατὰ τὴν δική σᾶς προηγούμενη ἄποψη πατέρα μου, εἰς τὸ μαρτύριο εἶναι καὶ οἱ ἀγαπητοὶ ἀδελφοί!

Ἔπειτα ἀναφέρατε ὡς παράδειγμα τὸν ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὅμως πατέρα μου δὲν πῆρε εὐλογία διὰ νὰ ἀποτειχισθεῖ, οὔτε διὰ νὰ ἀντισταθεῖ κατὰ τῶν αἱρετικῶν καὶ τῆς αἱρέσεως, ἀλλὰ διὰ ἄλλον λόγο ποὺ θεωρῶ ὅτι εἶναι περιττὸ νὰ ἀναφέρω.

Κλείνοντας ἔχω νὰ πῶ ὅτι δὲν θὰ παραθέσω ἑκατοντάδες μαρτυρίες καὶ πράξεις τῶν πατέρων, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, διότι καὶ τὸ ἔχουμε κάνει ἀρκετοὶ ἀπὸ ἐμᾶς, ἀλλὰ καὶ ἄλλοι πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς. Τὸ μόνο ποὺ θὰ ἀναφέρω εἶναι ὅτι ἐμεῖς σᾶς περιμένουμε διὰ τὴν ὁμολογία εἰς τὴν πράξη καὶ ὄχι εἰς τὴν θεωρία! Τώρα ἂν ὄντως μᾶς κόψουν τὴν κεφαλή, καὶ ὄχι ἁπλῶς νὰ χάσουμε τὴν θέση μας, ὅπως ἔγινε παλαιότερα εἰς τοὺς ἅγιους μάρτυρες, τότε πιστεύω ὅτι ὅταν ὁ λαὸς θὰ δεῖ τοὺς ποιμένες του νὰ ἀγωνίζονται κὰτ΄ αὐτὸν τὸν τρόπον, μετὰ χαρᾶς θὰ δώσει τὸ παρόν! Ἂν ὅμως δεῖ τοὺς ποιμένες νὰ μὴν ἀγωνίζονται διὰ τῆς πράξεως, τότε καὶ αὐτὸς ὑπάρχει κίνδυνος νὰ δειλιάσει. Ἂν καὶ δὲν τὸ νομίζω αὐτό, διότι τελευταία εἰς τὴν βλάσφημη παράσταση Corpus Christi, ὁ λαός, δίχως τὸν κλῆρο, ἀγωνίστηκε, ξυλοκοπήθηκε, ὑβρίστηκε (ἀπὸ κληρικοὺς μάλιστα ποὺ διαφώνησαν μὲ τὴν ἀντίδραση), μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ματαιωθεῖ τελικὰ ἡ παράσταση καὶ νὰ φύγει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα χάριν τοῦ πιστοῦ λαοῦ ποὺ δὲν δειλίασε ὅταν ἔβλεπε τὰ ΜΑΤ νὰ τὸν γρονθοκοπεί, ρίχνοντας δακρυγόνα κ.λπ.

Διὰ τοῦτο σᾶς λέγω πατέρα μου· ὁ λαὸς σᾶς περιμένει! κάντε τὴν κίνηση ἐσεῖς καὶ θὰ μᾶς δεῖτε ὅλους ἐκεῖ!

Θέλετε ἀπόδειξη δὶ΄ αὐτό; Δεῖτε τοὺς πατέρες τῆς Μονῆς Ἐσφιγμένου! Ἐνῶ οἱ πολλοὶ εἶναι ἐναντίον τους, ὁ λαὸς εἶναι μαζί τους! Ἐνῶ συνεχῶς τοὺς δυσφημοῦν, ὁ κόσμος συνεχῶς τοὺς ὑποστηρίζει! Καὶ φανταστεῖτε ὅτι τοὺς προσάπτουν καὶ τὴν κατηγορία τῆς κοινωνίας μὲ παλαιοημερολογίτες. Διατί τὸ λέγω αὐτό; Διότι ὅταν λέγεσαι ''παλαιοημερολογίτης'', τότε χάνεις μέρος τῆς αἴγλης καὶ δόξης ποὺ ἔχεις, καὶ ὀνομάζεσαι ἀμαθής, φανατικός, φονταμενταλιστὴς κ.λπ. Μὲ λίγα λόγια χάνεις πιστοὺςὅταν ὀνομάζεσαι παλαιοημερολογίτης, ἄσχετα ἂν οἱ Ἐκκλησίες τοὺς εἶναι γεμάτες ἀπὸ πιστοὺς ποὐ συνεχῶς προσέρχονται εἰς αὐτούς! Καὶ πιστέψτε μέ· τὸ γνωρίζω καλὰ αὐτὸ ποὺ λέγω!

Σᾶς εὐχαριστῶ διὰ τὸν χρόνο σας.

Y.Γ. Ὅταν ἔγραφα τὶς σκέψεις αὐτὲς ποὺ παρουσιάζω, εἶδα δεκάδες ἱστολόγια νὰ σχολιάζουν τὴν ἀπάντησή σας πρὸς ἐμένα, δηλ. διὰ τὴν ἐρώτηση ποὺ σᾶς ἔκανα.  Προσπάθησα ὅσο τὸ δυνατὸν νὰ μὴν ἐπαναλάβω τὶς ἐρωτήσεις ποὺ σᾶς κάνουν, ἀλλὰ νὰ ὁμιλήσω ὀλίγον διαφορετικά. Ὅπως μὲ εἰλικρίνεια ἔθεσα τὴν πρώτη ἐρώτηση, ἔτσι συνεχίζω μὲ εἰλικρίνεια νὰ θέτω καὶ αὐτὲς τὶς σκέψεις μου πρὸς ἐσάς. Προσπαθῶ νὰ ἔλθω εἰς τὴν θέση τὴν δική σας καὶ νὰ σκεφτῶ τί θὰ ἔκανα ἐὰν ἤμουν ἐκεῖ ποὺ εἰσθε ἐσεῖς σήμερα. Προσπάθησα νὰ σκεφτῶ πὼς θὰ μποροῦσα νὰ ''οἰκονομήσω'' τὸν ἑαυτό μου διὰ νὰ συνεχίζω νὰ μνημονεύω τὸν τάδε ἡ τὸν τάδε. Δὲν μπόρεσα νὰ βρῶ καμία ''οἰκονομικὴ'' θεωρία! Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς σκέψεώς μου εἶναι ἐν καὶ τὸ αὐτό! Θὰ ἔκανα ὅτι ἔκανα καὶ παλαιότερα!



Ἐννοῶ ὅτι καὶ πάλιν θὰ ἔφευγα ἀπὸ αὐτούς!

Simonopetra Monastery Monks - Polyeleos, Psalm 135


Αλυσοδένουν τους πιστούς με το πετραχήλι τους και τους μεταβάλλουν σε αυτόματα κινούμενα ( ρομπότ).

Ο Θεός, επειδή, ο άνθρωπος ήτο προικισμένος με ελεύθερη θέληση, μετά την πτώση, ζήτησε ευθύνες. Έτσι η ευθύνη είναι στοιχείο της ζωής μας. Είναι αδιανόητο να θεωρείς το άτομο υπεύθυνο για τις πράξεις του και συγχρόνως να του αρνήσαι το δικαίωμα να αποφασίζει γι’ αυτές. Αλυσοδένουν τους πιστούς με το πετραχήλι τους και τους μεταβάλλουν σε αυτόματα κινούμενα ( ρομπότ). Καταργείται έτσι το Πρόσωπο.
Στα πλαίσια των διαπιστώσεων για το Άγιον Όρος των ημερών μας, θα ήθελα επίσης να παρατηρήσω, ότι γίνεται μια παρανόηση στις πνευματικές σχέσεις μεταξύ γέροντος και υποτακτικών, με συνέπεια να ειδωλοποιείται, να απολυτοποιείται και να ανάγεται σε επίπεδα αλαθήτου ο γέροντας, πράγμα που κι΄ αυτόν βλάπτει και τους υποτακτικούς μεταβάλλει σε άβουλα και άνοα όντα.  

ΠΑΤΗΡ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑΣ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΜΗ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ


Αυτή είναι η μόνη οδός ενώσεως. Η οδός της αληθείας!

Όλαι αι κακοδοξίαι από το Πρωτείον προήλθον. Πρωτείον σημαίνει νόσον πνευματικήν, υποχώρησιν εις το πνεύμα του εωσφόρου. Επομένως η άρσις του Πρωτείου, θα οδηγήση ασφαλώς εις ταπεινώφρονα υποταγήν του παπισμού εις την διαφυλαττομένην διδασκαλίαν της Εκκλησίας. Και ούτως αφ’ εαυτής θα απελευθερωθή η Ρωμαϊκή Καθέδρα από το αλάθητον, το Filioque, το ράντισμα, το Καθαρτήριον, τον ουμανισμόν, τον ορθολογισμόν, δι’ ων κατέστη αιρετική, και θα επανέλθη εις την οικογένειαν των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, «ιματισμένη και σωφρονούσα» πλέον. Και ο Χριστός θα καταλάβη την θέσιν Του, αφ’ ης τον εξετόπισεν ο πάπας. Και εντεύθεν θα έχωμεν την ποθουμένην ένωσιν. Αυτή είναι η μόνη οδός ενώσεως. Η οδός της αληθείας!

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Και τι είναι αυτό; Ο εγωϊσμός και η φιλαυτία ενηγκαλισμένα εις όλην την αιωνιότητα, δηλαδή η κόλασις.  Τοιούτος είναι κατ΄ ουσίαν και ο ουμανιστικός άνθρωπος: όλος μένει εις τον εαυτόν του, με τον εαυτόν του, δια τον εαυτόν του, πάντοτε πεισμόνως κλειστός έναντι του Θεού. Εις αυτό έγκειται ο κάθε ουμανισμός, ο κάθε χομινισμός. Κορύφωμα του διαβολοποιημένου ουμανισμού είναι το να θέλη κανείς να γίνη καλός δια του κακού, να γίνη θεός δια του διαβόλου. Εντεύθεν και η υπόσχεσις του διαβόλου προς τους προπάτοράς μας μέσα εις τον Παράδεισον, ότι δηλαδή με την βοήθειάν του «έσονται ως θεοί» (Γεν. 3, 5). Ο άνθρωπος εδημιουργήθη από τον φιλάνθρωπον Θεόν ως δυνάμει θεάνθρωπος, δια να οικοδομήση εκουσίως δια  του Θεού τον εαυτόν του εις θεάνθρωπον επί τη βάσει της θεοειδείας της φύσεώς  του. Αλλ΄ ο άνθρωπος με την ελευθέραν εκλογήν του επεζήτησε την αναμαρτησίαν δια της αμαρτίας, τον Θεόν δια του διαβόλου. Και ασφαλώς ακολουθών την οδόν αυτήν θα εγίνετο ιδιότυπος διάβολος, εάν ο Θεός κατά την άμετρον φιλανθρωπίαν Του και κατά «το μέγα έλεός» Του δεν επενέβαινε. Γενόμενος άνθρωπος, δηλαδή Θεάνθρωπος, ωδήγησεν ούτω τον άνθρωπον προς τον Θεάνθρωπον, τον εισήγαγε δια της Εκκλησίας, του σώματός Του, εις τον άθλον της θεανθρωποποιήσεως δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών. Και τοιουτοτρόπως έδωσεν εις τον άνθρωπον την δυνατότητα να φθάση «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ. 4, 11). Να επιτύχη δηλαδή τον θείον προορισμόν του, να γίνη εκουσίως Θεάνθρωπος κατά χάριν. Η πτώσις του πάπα έγκειται εις το να θέλη να αντικαταστήση τον Θεάνθρωπον με τον άνθρωπον.

Σχόλιο από το φιλικό ιστολόγιο "ΚΑΤΑΝΥΞΙΣ"

ΚΛ : 5 .Το παράδειγμα της Μονής Εσφιγμένου κατά την γνώμη μου είναι παράδειγμα προς αποφυγή . Γιατί όμως ;

Διότι πολύ απλά αυτοί που θέλουν να γίνουν από τώρα Ομολογητές της Πίστεως προκειμένου να αγιάσουν διακόπτοντας το μνημόσυνο του πατριάρχη δεν κάθονται ταμπουρωμένοι στο κτήριο της μονής αλλά δέχονται τους διωγμούς που τους επιβάλουν και αποχωρούν από το μέρος που τους διώχνουν .

κυπριανός χ :
Εάν τα πράγματα είναι όπως τα περιγράφει ο κ. ΚΛ., τότε κακώς απάντησε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος προς τον Μωάμεθ τον Πορθητή, όταν του ζήτησε να του παραδώσει την Πόλη. Ώφειλε, κατά τα γραφόμενα του κ. ΚΛ, να μην αντισταθεί, ακολουθώντας το παράδειγμα του αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Το οποίο, ο εν συγχύσει ευρισκόμενος κ. ΚΛ, επικαλείται.

Ας τον πληροφορήσουμε λοιπόν ότι ο αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, όπως και ο αγ. Ιωάννης ο Πρόδρομος και πλήθος άλλοι, έδωσαν το παράδειγμα, μεμονωμένα και όχι ομαδικά, να αγωνιζόμαστε έως θανάτου τον υπέρ αληθείας αγώνα. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και αρκετοί άλλοι αυτοκράτορες, έδωσαν το ομαδικό παράδειγμα να αγωνιζόμαστε αμυνόμενοι, όλοι μαζί ενωμένοι, υπέρ αληθείας, υπέρ πίστεως και πατρίδος δηλαδή, ακριβώς όπως έκαναν και οι αγωνιστές του 1821. Οι οποίοι, καθώς φαίνεται και κατά τον κ. ΚΛ, δεν εφήρμοσαν το παράδειγμα του αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου ή ακόμη και αυτό του Κυρίου.

Τέλος, ως προς την "συγκλονιστική ευχή" (sic) του γ. Αγάθωνα με την οποία κλείνει το σχόλιό του ο κ. ΚΛ, αυτό το "όλοι μαζί στον Παράδεισο" προϋποθέτει μεν το μεμονωμένο και ατομικό παράδειγμα του υπέρ αληθείας μαρτυρούντος, αλλά αυτό συνεπιφέρει αναπόφευκτα και τη συλλογική μας άμυνα, όταν κινδυνευόμενο είναι ορθοτομούσα Πίστη. Δηλαδή, η άμυνα για την προάπιση ενός τόπου αγιασμένου - βεβαίως και των οικούντων - από το αίμα των αγίων μαρτύρων ΥΠΕΡ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.

Αυτά τα "μισοβέζικα", είτε από τον γ. Εφραίμ, είτε από τον γ. Αγάθωνα, είναι για τους άλλους. Δεν είναι τα δικά μας. Ο άνθρωπος αγιάζει τον τόπο, όχι ο τόπος τον άνθρωπο, και όσο υπάρχουν άγιοι σε έναν τον τόπο, η Χάρις του αγίου Τριαδικού θεού τον επισκιάζει. Αν χαθούν οι άγιοι, τότε ο τόπος γίνεται άντρο δαιμόνων, σπήλαιο ληστών, φονέων, και το χειρότερο κιβδηλοποιών της λυτρωτικής Πίστεως.

Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ Α.Π.Θ «ΑΓΙΟΠΟΙΕΙ» ΤΟΝ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΝ!

 ΜΕ ΛΥΠΗ καὶ ἀνησυχία παρατηροῦμε τελευταῖα πὼς ἡ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ἔχει μετατραπεῖ σὲ φερέφωνο τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ πανθρησκειακοῦ ὁράματος τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Ὡς καὶ ἕδρα ἰσλαμικῶν σπουδῶν προτάθηκε νὰ ἱδρυθεῖ στὸν θρησκειολογικὸ τομέα τῆς σχολῆς, στὴν ὁποία θὰ διδάσκουν μουσουλμάνοι «θεολόγοι»! Ὁ κατήφορος ὅμως συνεχίζεται. Τὸν περασμένο μήνα ἡ  «Διεθνὴς Ἑταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη» συνδιοργάνωσε μὲ καθηγητὲς τοῦ Τμήματος Θεολογίας τοῦ Α.Π.Θ. «στρογγυλὴ τράπεζα» μὲ θέμα: «Πνευματικότητα καὶ Θρησκευτικότητα στὸ Νίκο Καζαντζάκη». Μεταξὺ τῶν ἄλλων εἰσηγητῶν καὶ συμμετεχόντων ἦταν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ἀρκαλοχωρίου καὶ καθηγητὴς τῆς ἐν λόγῳ Θεολογικῆς Σχολῆς, ὁμοίως οἱ καθηγητὲς Χ. Σταμούλης, Π. Ὑφαντῆς, ἡ θεολόγος Μ. Χατζηαποστόλου κ.ἄ. Ἀπὸ τοὺς τίτλους τῶν εἰσηγήσεων μποροῦμε νὰ διακρίνουμε πὼς ὁ Μητροπολίτης καὶ οἱ ἐν λόγῳ θεολόγοι καθηγητὲς ὄχι μόνο, ὡς ὄφειλαν, δὲν στηλίτευσαν τὸν ἐκκλησιομάχο καὶ ἀντίχριστο Καζαντζάκη, ἀλλὰ προσπάθησαν νὰ τὸν παρουσιάσουν ὡς… ἅγιο! Θέλησαν νὰ ἀγνοήσουν  τὰ συγγράμματά του, τὰ ὁποῖα ὄζουν φρικτῶν βλασφημιῶν κατὰ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ὑπερασπισθοῦν τὴ νεφελώδη «πνευματικότητα καὶ θρησκευτικότητά» του,  ἡ ὁποία εἶναι κρᾶμα θεοσοφικῶν καὶ ἀποκρυφιστικῶν δοξασιῶν! Κρῖμα, ὄχι τόσο γιὰ ἐκείνους, ἀλλὰ  γιὰ τοὺς θεολόγους, ποὺ βγάζει ἡ σχολή τους!

"Ο.Τ"

Οι επίορκοι "Αρχιερείς"

Εκτός του Συμβόλου της Πίστεως, εκφωνεί κάθε Επίσκοπος εν τω καιρώ της χειροτονίας του και τούτο ακόμη: «Προς τούτοις αποδέχομαι τας αγίας και Οικουμενικάς Ζ’ Συνόδους, αίτινες επί φυλακή των σεπτών δογμάτων συνηθροίσθησαν, καθομολογών τους υπ΄ αυτών διωρισμένους στέργειν τε και φυλάττειν Κανόνας και τας αγίας διατάξεις, όσαι τοις ιεροίς ημών Πατράσι κατά διαφόρους καιρούς και χρόνους ετυπώθησαν, πάντας ους αποδέχονται, συναποδεχόμενος, και ους αποστρέφονται, συναποστρεφόμενος».

Psalm 33 I will bless the Lord- Ψαλμός 33 Ευλογήσω Τον Κύριον


Απαιτείται η ψυχή ενός Ιερεμίου, δια να παρασταθή το μέγεθος αυτής της συμφοράς!

Απείρως δριμύτερος χειμών, από της εποχής εκείνης του θείου Χρυσοστόμου, κατέλαβε την Εκκλησίαν, με την άρσιν του Αναθέματος της Ανατολικής Εκκλησίας κατά του Παπισμού, υπό του Αθηναγόρου την 7ην Δεκεμβρίου του 1965, δια της οποίας εχαρακτηρίζετο ως πεπλανημένη η πορεία, της προ αυτής Εκκλησίας των Αγίων Πατέρων και Ι. Συνόδων, και με την εισαγωγήν εις τα ιερά Δίπτυχα του ονόματος του αιρεσιάρχου Πάπα, όχι μόνον, αλλά και … «πασών των Ανατολικών και Δυτικών ομολογιών»! Ω της συμφοράς! Απαιτείται η μεγαληγορία ενός Μωϋσέως, η δύναμις λόγου ενός Δαβίδ, η ψυχή ενός Ιερεμίου, η καρδιά ενός Απ. Παύλου, η γραφίς ενός Μ. Βασιλείου δια να παρασταθή το μέγεθος αυτής της συμφοράς!

O Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. πρωτ. π. Θεόδωρος Ζήσης :

Εἶναι ὁ πλέον φιλοπαπικός Πατριάρχης ὅλων τῶν ἐποχῶν. Ἐάν πράγματι δέν εἶναι προδότης τῆς πίστεως καί οἰκουμενιστής, ὡς ἐδήλωσε προσφάτως, τότε ἄς ἀναιρέση «ὅσα οἰκουμενιστικά» ἔχει εἴπει καί πράξει καί ἄς συντονίση τήν «ἔξοδο τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν αἰχμαλωσία τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ὥστε να μποροῦμε ὅλοι ἀπό καρδίας νά ψάλλουμε: “Βαρθολομαίου τοῦ Παναγιωτάτου καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου πολλά τά ἔτη”.

Το Περιβόλι της Παναγίας αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας !!!

Του κυρίου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Αθηνών.

«Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου, έθεντο Ιερουσαλήμ ως οπωροφυλάκιον» (Ψαλμ. 78, 1)

Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας! 

Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του! 

Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες πατριαρχικές παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας. 

Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου!

Έτσι οι φύλακες της Ορθ
oδόξου Παραδόσεως, οι πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους!
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους.

Άφησαν ξέφραγο και απροστάτευτο τον αμπελώνα του Κυρίου και συσχηματίσθηκαν με τον νυν αιώνα του οικουμενισμού, του κακόδοξου χριστιανικού συγκρητισμού.

Ευθυγραμμίσθηκαν με τους νεοεποχίτικους νόες κληρικών και λαϊκών θεολόγων, αρνητών της αληθείας της Μίας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, της Εκκλησίας των ι. Αποστολικών και Συνοδικών Κανόνων, της Πατερικής Παραδόσεως!

Η στάση αυτή της πνευματικής ηγεσίας του Αγίου Όρους αποστερεί σήμερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία το φρουρό και φύλακα των παραδεδομένων αληθειών της πίστεως και της διδασκαλίας της.

Σήμερα έπαυσε να είναι το Άγιο Όρος εγγύηση και στήριξη Ορθοδοξίας, έπαλξη παρατάξεως μαρτύρων και ομολογητών Ορθοδοξίας.

Σήμερα το Άγιο Όρος, μοιάζει με αποσαθρωμένο από τον οικουμενισμό και την αίρεση οπωροφυλάκιο, μνημείο πλέον αγιορειτικής εγκαταλείψεως του περιβολιού της Παναγίας!

Το θλιβερό αυτό γεγονός συμβαίνει σήμερα, σε ώρα και στιγμή προχωρημένης αποδυναμώσεως της Ορθοδοξίας από ζωτικές και άγρυπνες δυνάμεις μαρτυρίας και ομολογίας, δεδομένου ότι, σήμερα, επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι και

Πατριάρχες αλλά και κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι, μεταποιούμενοι αλαζονικώς σε τάξη εκκλησιαστικής οικουμενικής συνόδου, αποφθέγγονται άρρητα ρήματα κακοδοξίας, «επ’ αγαθώ» της Ορθοδοξίας!

Αιρετικές χριστιανικές κοινότητες αναγνωρίζονται σήμερα ως εκκλησίες, συλλειτουργίες με τους πάσης φύσεως αιρετικούς και συμπροσευχές βαπτίζονται ως αγαπητικές σχέσεις και κάθε ορθόδοξη αλήθεια παραπέμπεται στον κάλαθο του οικουμενισμού, για επανερμηνεία με τα νέα δεδομένα της μετανεωτερικότητας, η οποία απαιτεί τον επαναπροσδιορισμό των πάντων στη θεολογία και γενικώς στη ζωή της Εκκλησίας!

Σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα της οικουμενιστικής λαίλαπας, δεν έστερξαν οι αγιορείτες ηγούμενοι να αναδειχθούν· «θεία παρεμβολή και θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου»!

Παραδόθηκαν στη δειλία και το φόβο της μαρτυρίας, με το…αιρετικό πρόσχημα της ευλαβούς υπακοής στο πρόσωπο του Πατριάρχου!

Έτσι μετέτρεψαν την πνευματική τους ηγεσία σε αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο του περιβολιού της Παναγίας!

Έκαναν την επιλογή τους!

Επέλεξαν την συνοδοιπορία τους με την πατριαρχική οικουμενιστική λογική!

Δεν ακολουθούν τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν και την Εκκλησίαν.

Ο αμετανόητος διάβολος, κατεχόμενος υπό εωσφορικής υπερηφανίας, χρησιμοποιεί τον Οικουμενισμόν, όστις αρνείται το θείον δόγμα περί της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και ζητεί να στήση την ιδίαν αυτού ψευδοδιδασκαλίαν περί της οικουμενιστικής του «εκκλησίας», ήτις είναι αντι-εκκλησία, δια να αφανίση την Εκκλησίαν του Κυρίου επί της γης και δυνηθή να είπη και πάλιν περί της οικουμένης: «Εμοί παραδέδοται!» (Λουκ. Δ,6). Ο πεπτωκώς Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος  και οι συν αυτώ έξαρνοι οικουμενισταί, αποδειχθέντες «παραποιηταί της Θεολογίας του Δεσπότου Χριστού» και «φαύλοι επίτροποι» «της παραδεδομένης πίστεως(Γενναδ. Σχολ.), «ενδυσάμενοι κατάραν ως ιμάτιον», δεν ακολουθούν τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν και την Εκκλησίαν, «αλλά το πρώτον και μέσον και τελευταίον κακόν» (Αγ. Γρηγορίου Παλαμά, Συγγράμματα, 1:23), τον Διάβολον και τον ερχόμενον Αντίχριστον.

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ



Νὰ πᾶνε γι᾽ αὐτὸ νὰ χαθοῦν, νὰ ἐξαφανισθοῦν, ὡς αἱρετικοὶ καὶ βλάσφημοι καὶ ἀρνηταὶ τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅσοι  Οἰκουμενισταί, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, στὰ πλαίσια τῶν διαθρησκειακῶν διαλόγων καὶ συναντήσεων, ἐξισώνουν τὶς θρησκεῖες ὡς παράλληλους δρόμους σωτηρίας, καὶ ἀρνοῦνται τὴν μοναδικότητα καὶ  ἀποκλειστικότητα  τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. 

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Διευκρινήσεις στην Ομιλία του γέροντος Αγάθωνος [ΒΙΝΤΕΟ-2013]

σ.σ. Ο διαχειριστής αυτού του ιστολογίου δεν συμφωνεί με τις θέσεις του Γέροντος Αγάθωνος, του Γέροντος Εφραίμ και του πατρός Νικολάου.



Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Διευκρινήσεις στην Ομιλία του γέροντος Αγάθωνος [ΒΙΝΤΕΟ-2013]
12ο ΜΑΘΗΜΑ 20-11-2013
Ο π. Νικόλαος απαντά σε ερώτηση σχετικά με την διακοπή της μνημόνευσης του Πατριάρχου, θέμα που θίχτηκε κατά την Ομιλία του πανοσολογιωτάτου αρχιμανδρίτου, καθηγουμένου της Ι.Μ. Κωνσταμονίτου του Αγίου Όρους, γέροντος Αγάθωνος.
Την Ομιλία εκείνη μπορείτε να την δείτε εδώ: http://www.katanixis.blogspot.gr/2013/11/2013_18.html

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις: του Αδάμ, του Ιούδα, του πάπα. Η ουσία της πτώσεως εις την αμαρτίαν είναι πάντοτε η ιδία: το να θέλη κανείς να γίνη καλός δια του εαυτού του, το να θέλη κανείς να γίνη τέλειος δια του εαυτού του, το να θέλη κανείς να γίνη θεός δια του εαυτού του. Αλλά τοιουτοτρόπως ο άνθρωπος ασυναισθήτως εξισούται με τον διάβολον. Διότι και αυτός ήθελε να γίνη Θεός δια του εαυτού του, να αντικαταστήση τον Θεόν με τον εαυτόν του. Και εις την υψηλοφροσύνην του αυτήν δια μιας έγινε διάβολος, τελείως κεχωρισμένος από τον Θεόν και όλος εναντίον του Θεού. Η ουσία της αμαρτίας, λοιπόν, πάσης αμαρτίας συνίσταται εις αυτήν την αλαζονικήν αυταπάτην. Αυτή είναι η ουσία και αυτού του διαβόλου, του Σατανά. Αυτό δεν είναι άλλο τι παρά το να θέλη κανείς να μένη εις την φύσιν του, το να μη θέλη εντός του τίποτε, εκτός του εαυτού του. Ο διάβολος ευρίσκεται όλος εις αυτό: εις το να μη θέλη καθόλου τον Θεόν μέσα του, εις το να θέλη να είναι πάντοτε μόνος, πάντοτε να ανήκη εις μόνον τον εαυτόν του, πάντοτε όλος εις τον εαυτόν του, όλος δια τον εαυτόν του, πάντοτε ερμητικώς κλειστός έναντι του Θεού και παντός ό,τι ανήκει εις τον Θεόν. 

Απάντηση στις αμφιβολίες

Το μοναστήρι του Αγίου Παύλου δεσπόζει μεγαλόπρεπο και επιβλητικό στους πρόποδες του Άθωνα. 
Το έτος 1839 ήταν πολύ σημαντικό για τη μονή: Έγινε η μετατροπή της από ιδιόρρυθμη σε κοινοβιακή. Ακολούθησαν ταραχές και σκάνδαλα. Κάποιος μοναχός αμφέβαλε, αν ήταν ευάρεστη στον Θεό μια τόσο απότομη μετατροπή. Επιπλέον δεν έβλεπε με καλό μάτι τους άλλους μοναχούς να ελεούν απλόχερα τους φτωχούς, τη στιγμή που η μονή είχε μεγάλες ανάγκες και πολλά χρέη.
 
Η Παναγία όμως θέλησε να διαλύσει τις αμφιβολίες του και να τον πληροφορήσει ότι η κοινοβιοποίηση ήταν θέλημα Θεού και ότι για τις ανάγκες της μονής και των μοναχών προνοεί η Ίδια.
 
Δεν πέρασε καιρός και ο αδελφός αυτός έπεσε άρρωστος στο κρεβάτι. Ήρθε τότε σε έκσταση και είδε τον σατανά να μαίνεται και να τρίζει τα δόντια του. Αιτία ήταν η κοινοβιοποίηση της μονής και ο φθόνος του για την ψυχική σωτηρία των μοναχών της. Έστηνε λοιπόν παγίδες και βρόχους, ετοίμαζε σκάνδαλα και ταραχές, για να ταλαιπωρεί τους μοναχούς και να διαλύσει έτσι το κοινόβιο.
 

Την 31η Δεκεμβρίου 1844 , ημέρα των εγκαινίων του καθολικού της μονής, ο ίδιος μοναχός ήταν πάλι βαριά άρρωστος. Κι ενώ βρισκόταν στο κρεβάτι του, είδε σε έκσταση πως ήταν παρών στην εορτή. Είδε όμως και κάτι συγκλονιστικό: Μία σεμνοπρεπέστατη Παρθένο να κάθεται στο ιερό σύνθρονο, μέσα στο άγιο βήμα. Κρατούσε στην αγκαλιά Της ένα Βρέφος που έλαμπε πιο πολύ από τον ήλιο και είχε στα χέρια Του βασιλικό σκήπτρο.
 
Ώρες-ώρες έβγαινε από το άγιο βήμα και στεκόταν πότε στο δεξιό και πότε στον αριστερό χορό για να ρυθμίζει τους ψάλτες και να ενισχύει τους διακονητές.  Άλλοτε πάλι περιερχόταν τον ναό, παρατηρούσε ευχαριστημένη τις κολόνες και τα βάθρα τους, και ύστερα τα στερέωνε, ώστε να μείνουν για πάντα σταθερά. Άλλοτε πάλι μέσα στο ιερό ετοίμαζε κι Αυτή μαζί με τον επίσκοπο και τους ιερείς το μύρο και μίγματα των εγκαινίων. Πρωτοστατούσε και διηύθυνε τα πάντα μέσα στον οίκο Της.
 

Ένα μήνα πριν από την πανήγυρη της μονής, ο μοναχός που προαναφέραμε ήταν πάλι άρρωστος στο κελί του. Έρχεται τότε για τρίτη φορά σε έκσταση και βλέπει πως βρισκόταν στον ναό και παρακολουθούσε την αγρυπνία. Στην κόγχη του ιερού βήματος, στο σύνθρονο, καθόταν πάλι η Παρθένος με το θείο Βρέφος στην αγκαλιά, στολισμένη με το πορφυρό Της μαφόριο, όπως εικονίζεται στην αγιογραφία. Κάποια στιγμή σηκώθηκε, έβγαλε το λαμπρό Της μαφόριο, το άφησε πάνω στο ιερό σύνθρονο, κι αφού ευτρέπισε τα χέρια Της για υπηρεσία, βγήκε στον κυρίως ναό. Εκεί άρχισε να ευλογεί τους ιερείς και τους διακόνους, να συντονίζει τους ψάλτες, τους κανονάρχες και τους εκκλησιαστικούς, να δίνει εντολές για τι κάθε τι. Την ώρα της λιτανείας βγήκε έξω από τον ναό, προπορεύθηκε από όσους πήραν μέρος σε αυτήν, έψαλλε και ευφραινόταν μαζί τους. Στη διάρκεια της θείας λειτουργίας, την περισσότερη ώρα βρισκόταν στο ιερό βήμα με τον επίσκοπο και τους ιερείς.
 
Αργότερα, στην τράπεζα, επιστατούσε τους διακονητές που σερβίριζαν το φαγητό και υπηρετούσε μαζί τους. Παντού διακονούσε με επιμέλεια και ευλογούσε.
 
Όταν τελείωσε η τράπεζα και βγήκαν οι μοναχοί, βγήκε και η Παρθένος και πήγε στην πύλη της μονής. Εκεί κάθονταν και περίμεναν ελεημοσύνη οι φτωχοί και ζητιάνοι. Η Δέσποινα, τους ελέησε και τους ευλόγησε. Και όταν πλησίαζε τους ενάρετους, είχε όψη ιλαρή, ενώ στους ράθυμους και αμελείς έδειχνε σοβαρή και αυστηρή.
 
Στο μεταξύ οι τραπεζάρηδες κι οι μάγειροι κάθησαν να φάνε. Ανάμεσά τους είδε και τον εαυτό του ο μοναχός που έβλεπε την οπτασία. Αλλά, να, η Κυρία Θεοτόκος ήρθε για να υπηρετήσει κι αυτούς με αγάπη. Τότε μόνο κατάλαβε ότι η γυναίκα που έβλεπε ήταν η ίδια η Παναγία. Σηκώνεται αμέσως, γονατίζει μπροστά Της, Την προσκυνά και Της λέει:
 
- Δέσποινα Θεοτόκε, δεν πρέπει εσύ να διακονείς εμένα, αλλά εγώ Εσένα. Εγώ έχω χρέος, ο αχρείος δούλος Σου.
 
Και λέγοντας αυτά πήρε ένα πιάτο, που από νεύση ίσως της Θεοτόκου βρέθηκε εκεί, έβαλε μέσα δυο ψητά ψάρια και πλησίασε κοντά Της.
 
- Δέσποινα, ικέτευε, κάθησε μαζί μου να φας.
 
- Εγώ δεν τρώγω τέτοια τροφή, ούτε ο Υιός μου, απάντησε Εκείνη. Επειδή όμως με κάλεσαν σε αυτή την πανήγυρη, ενδυνάμωσα όσους κοπίασαν και τους βοήθησα στην περιποίηση των ξένων, γιατί έμαθα από τον Υιό μου να δοξάζω όσους με δοξάζουν, να τιμώ όσους με τιμούν και να τους προσφέρω ό,τι με την προσευχή τους μου ζητούν.
 

Αυτά είπε η Θεοτόκος νουθετώντας τον μοναχό, κι αφού σήκωσε τα άχραντα χέρια Της ευχήθηκε κι ευλόγησε τη μονή, τον ηγούμενο και τους μοναχούς. Τότε ένα υπερκόσμιο φως ξεχύθηκε και τους περιέλουσε όλους. Αμέσως η Δέσποινα ανελήφθη στον ουρανό και χάθηκε, αφήνοντας στον μοναχό μια θεία αλλοίωση, χαρά και ευφροσύνη.

ΦΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΠΡΟΣΟΜΟΙΑ


ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΕΣ-ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ

Συνταχθέν υπό των διαχειριστών του Ιστολογίου katanixis.gr


ΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΕΣ-ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ κ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ «Β΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ: 50 ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑΣ»
(Σάββατο 9 Νοεμβρίου 2013-Λεόντειο Λύκειο Πατησίων)




Σχετικά με την ημερίδα εν συντομία.

Διαβάζουμε σύμφωνα με το ρεπορτάζ: «Πραγματοποιήθηκε η ημερίδα ‘Β΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ: 50 ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑΣ’ με μεγάλη επιτυχία το Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013, στο Λεόντειο Λύκειο Πατησίων. Προσκεκλημένοι εισηγητές ήσαν ο Εκλαμπρότατος Καρδινάλιος κ. Domenico Calcagno, ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος Καθολικών Αθηνών κ. Νικόλαος, ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος, ο αιδεσιμότατος π. Μάρκος Φώσκολος και η δρ. Βασιλική Μαυροσκά, επίκουρη καθηγήτρια στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών. Αναπτύχθηκαν θέματα ιστορικά και θεολογικά σχετικά με την Β’ Οικουμενική Σύνοδο του Βατικανού, τα διατάγματα, τις παραινέσεις και την εφαρμογή τους στην Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο και προβλήθηκε σχετικό βίντεο παραγωγή της Γ.Ι.Ε.Ι.Ε. …»1.

Δεν δικαιολογούνται οι ύμνοι του Μητροπολίτου Δημητριάδος για τη Β΄ Βατικανή Σύνοδο.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ορθόδοξος Τύπος : Η Διοικοῦσα Ἐκκλησία έχει μεγάλας εὐαισθησίας διὰ τὸν «Μουσουλμάνον ἀδελφόν», ἀλλὰ ὄχι τὰς ἰδίας καὶ πρὸς τοὺς Ἕλληνας.

Ἡ σημερινὴ διοικοῦσα Ἐκκλησία ἀγωνίζεται διὰ τὸ συσσίτιον τοῦ ἀδελφοῦ παρανόμου Μουσουλμάνου, τὴν διευκόλυνσιν τῶν θρησκευτικῶν του καθηκόντων (ὅταν  αὐτὸς δὲν ἀντιδρᾶ εἰς τὰς διώξεις καὶ τὰς σφαγὰς Χριστιανῶν εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολήν, τὸ Πακιστάν, τὴν Ἰνδονησίαν, τὴν Ἀσιατο–αραβίαν κ.λπ.) τὴν πολυφυλετικότητα καὶ τὴν πολυπολιτισμικότητα. Τὸ πράττει δὲ τὴν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν καταρρέει ἡ παγκοσμιοποίησις καὶ οὐδεὶς ἀναφέρεται εἰς αὐτὴν (ὡς ἔχει παρατηρήσει καὶ ὁ  Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν εἰς πρόσφατον ὁμιλίαν του) καὶ οἱ πολιτικοὶ ἐξουσιασταὶ τῶν  Ἀθηνῶν καταγγέλλονται καθημερινῶς ὡς ὑπηρέται ξένων συμφερόντων. Μὲ ἄλλους  λόγους ἡ διοικοῦσα Ἐκκλησία συμπορεύεται μὲ τὰ κέντρα διαλύσεως καὶ ἀποσυνθέσεως  τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλλάδος.

TO KPATOΣ KATHPΓHΣE THN ΘEIAN ENTOΛHN THΣ APΓIAΣ THΣ KYPIAKHΣ!


Tοῦ Xρήστου Kων. Λιβανοῦ

Διαφορετικὲς ἐπιλογὲς καὶ συνέπειες
            Ὑπάρχουν στὴ ζωή μας στιγμές, κατὰ τὶς ὁποῖες καλούμεθα ὡς χριστιανοὶ νὰ κάνωμε δύσκολες ἐπιλογὲς καὶ νὰ λάβωμε σοβαρὲς ἀποφάσεις, ἀπὸ τὶς ὁποῖες δὲν ἐξαρτῶνται μικρά, γήινα καὶ πρόσκαιρα, ἀλλὰ ὕψιστα καὶ αἰώνια συμφέροντα, καὶ αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ σωτηρία μας. Ὑπάρχουν περιπτώσεις, κατὰ τὶς ὁποῖες καλούμεθα νὰ ἐπιλέξωμε μεταξὺ τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ, τοῦ φωτὸς καὶ τοῦ σκότους, τοῦ Xριστοῦ καὶ τοῦ Σατανᾶ. Tέτοιες στιγμὲς ἔζησαν ἀναρίθμητοι ἄνθρωποι πρὶν ἀπὸ μᾶς, οἱ ὁποῖοι, ἀνάλογα μὲ τὶς ἐπιλογές τους, θὰ λάβουν καὶ τὴ θέσι, ποὺ τοὺς ἀξίζει στὴν αἰωνιότητα, εἴτε πιστεύουν στὴν ὕπαρξί της εἴτε ὄχι. Ἄλλη θέσι θὰ λάβουν π.χ. οἱ χριστιανοί, ποὺ θέλοντας ν' ἀποφύγουν τοὺς διωγμοὺς τῶν Pωμαίων αὐτοκρατόρων θυσίασαν στὰ εἴδωλα, καὶ ἄλλη θέσι θὰ λάβουν οἱ ἅγιοι μάρτυρες, ποὺ μαρτύρησαν γιὰ τὸ Xριστό. Ἄλλη θέσι θὰ λάβουν ὅσοι ἀκολούθησαν στὴν αἵρεσι τοὺς αἱρεσιάρχες καὶ ἔγιναν καὶ αὐτοὶ αἱρετικοί, καὶ ἄλλη οἱ πιστοί, ποὺ ἀκολούθησαν τοὺς θεοφόρους Πατέρες καὶ ἀγωνίστηκαν νὰ διατηρήσουν τὴν Πίστι ἀνόθευτη ἀπὸ πλάνες καὶ αἱρέσεις. Ἄλλη θέσι θὰ λάβουν ὅσοι συνεργάστηκαν μὲ ἄθεα καὶ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα, ποὺ δίωξαν ἀπηνῶς τὸν Xριστιανισμό, καὶ ἄλλη οἱ διωχθέντες καὶ φονευθέντες ἀπ' αὐτὰ χριστιανοί. Ἄλλη θέσι θὰ λάβουν ὅσοι συντάχθηκαν μὲ τὸν κόσμο καὶ τὸν Διάβολο καὶ ἀρνήθηκαν τὸ Xριστό, καὶ ἄλλη ὅσοι ἔμειναν πιστοὶ στὸν οὐράνιο Nυμφίο καὶ Λυτρωτὴ τῶν ψυχῶν τους καὶ ὡμολόγησαν αὐτὸν ὡς Θεὸν ἀληθινὸ καὶ ἀρχηγὸ τῆς Πίστεώς τους. Ἄλλη τέλος θέσι θὰ λάβουν ὅσοι καταφρόνησαν τοὺς νόμους καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ πολέμησαν τὴν Ἐκκλησία, καὶ ἄλλη ὅσοι παρέμειναν πιστὰ τέκνα της ἐφαρμόζοντας μὲ εὐλάβεια καὶ φόβο Θεοῦ τὶς θεῖες ἐντολές.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more