Cherubic Hymn-Theodoros Vasilikos-Our Home

Εξίσωση Εκκλησίας και αιρέσεων

Ο Παπισμός διεκδικώντας για τον εαυτό του μέχρι και σήμερα την εκκλησιολογική αποκλειστικότητα, υπεύθυνος και πρωτουργός της διαιρέσεως, δεν διέπραξε το σφάλμα να μετάσχει ως μέλος στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και να μεταλλαγεί σε μία από τις πολλές «εκκλησίες». Φραστικά πάντως και υποκριτικά επαινεί την Οικουμενική Κίνηση, την οποία επευλογεί ως προεργασία για την μετά της Ρώμης του Πέτρου και του πάπα ενότητα. Ιδιαίτερα επιχαίρει και συγχαίρει για την συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία αυτοκαταργήθηκε στην πράξη ως η μοναδική ενσάρκωση και συνέχεια της Una Sancta, εκχωρήσασα το ιδικό της πεδίο, την ιδική της ταυτότητα, στην σχισματική και αιρετική Ρώμη, στη Ρώμη του filioque, του πρωτείου εξουσίας του πάπα, των αζύμων, του καθαρτηρίου πυρός, της κτιστής χάριτος και όλων των άλλων καινοτομιών και παρεκκλίσεων.

The Story of Oxi Day

Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν το θαύμα της Κυρίας Θεοτόκου ενάντια στους εχθρούς "εμού τε και του Υιού μου", αντίχριστους παπικούς, προς δόξαν της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας της Φιλτάτης μας Ορθοδοξίας!

Ο Ορθόδοξος Μακρυγιάννης: 

Εκεί που ΄φκιανα τις θέσεις στους Μύλους, ήρθε ο Ντερνύς να με ιδεί.
Μου λέγει:
Τι κάνεις αυτού; Αυτές οι θέσεις είναι αδύνατες· τι πόλεμο θα κάνετε με τον Μπραΐμη αυτού;
Του λέγω:
Είναι αδύνατες οι θέσεις κι εμείς. Όμως είναι δυνατός ο Θεός που μας προστατεύει, και θα δείξουμε την τύχη μας σ΄ αυτές τις θέσεις τις αδύνατες. Κι αν είμαστε ολίγοι στο πλήθος του Μπραΐμη, παρηγοριόμαστε μ΄ έναν τρόπο· ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθε και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτήνη την απόφαση, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν. Η θέση όπου είμαστε σήμερα εδώ είναι τοιούτη. Και θα ιδούμε την τύχη μας οι αδύνατοι με τους δυνατούς. 

(Στη μάχη των Μύλων ο Ιμπραήμ πασάς έπαθε πανωλεθρία....).

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, Εορτοδρόμιον σελ. 250:

Σημειούμεν ενταύθα, ότι τέσσαρα τινά ακολουθούσι κατά σειράν: α) Ακοή κατηχήσεως η και της Πίστεως προηγουμένη· «Η γαρ πίστις, φησίν ο Απ. Παύλος εξ ακοής»· β) Πίστις εγκάρδιος. γ) Ομολογία δια στόματος: «Καρδία μεν πιστεύεται εις δικαιοσύνην, στόματι δε ομολογείται εις σωτηρίαν», λέγει ο Απ. Παύλος· Και δ) ακολουθεί το Βάπτισμα, σφραγίζον την Πίστιν και Ομολογίαν· όθεν είπεν ο μέγας Βασίλειος Κεφάλαιον ιβ΄ προς Αμφιλόχιον: «Πίστις και Βάπτισμα δύο τρόποι της σωτηρίας συμφυείς αλλήλοις και αδιαίρετοι· Πίστις μεν γαρ τελειούται δια Βαπτίσματος· Βάπτισμα δε θεμελιούται δια της Πίστεως· και δια των αυτών ονομάτων εκάτερα πληρούται· ως γαρ πιστεύομεν εις Πατέρα, και Υιόν, και Άγιον Πνεύμα· ούτω και βαπτιζόμεθα εις το όνομα του Πατρός, και του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος· και προάγει μεν ομολογία προς την σωτηρίαν εισάγουσα· επακολουθεί δε το Βάπτισμα επισφραγίζον ημών την συγκατάθεσιν». Και εν τοις ασκητικοίς λέγει ο αυτός Άγιος: «Περί Πατρός, Υιού, και Αγίου Πνεύματος μη συζητητείν, αλλά άκτιστον και ομοούσιον Τριάδα μετά παρρησίας λέγειν και φρονείν, και τοις επερωτώσι λέγειν: ότι βαπτίζεσθαι δει, ως παρελάβομεν· πιστεύειν δε, ως βεβαπτίσμεθα· δοξάζειν δε, ως πεπιστεύκαμεν».

Parishioners Find Miracle in Fire at Ukrainian Orthodox Church (ο Ναός κάηκε, όχι η εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου!)

Amid a pile of scorched rubble, many of the icons at Saint Mary the Protectress Ukrainian Orthodox Church remained in tact after a four alarm fire torched much of the historic building on Sunday.

Parishioners of a Philadelphia Ukrainian Orthodox church say the four-alarm fire that destroyed millions of dollars in furniture and artifacts and left a gaping hole in the center of the historic building also revealed a miracle.

"The fire was blazing, so when we saw the fire, we thought everything burned," Saint Mary the Protectress Ukrainian Orthodox Church treasurer and parishioner Pasha Prasko said. "But now that we can see inside, we looked at it and said it’s amazing so many icons are still there."

Although a large portion of the church’s roof collapsed and more than 100 firefighters doused the building in water to tame the blaze, several icons remained untouched by the flames at the historic house of worship in the East Oak Lane section of the city on Sunday.

http://www.nbcphiladelphia.com/news/local/Parishioners-Find-a-Miracle-in-the-Fire-221226761.html

Οι Ζωγραφίτες οσιομάρτυρες

Επειδή το Άγιον Όρος αποτελούσε ανέκαθεν το προπύργιο και το στήριγμα της Ορθοδοξίας στην Ανατολή, οι Λατίνοι θέλησαν να το καταστρέψουν και να εγκαθιδρύσουν και σε αυτό την εξουσία του Πάπα. Μπήκαν λοιπόν το 1280 στο Όρος με στρατιωτική δύναμη, κι επιδόθηκαν στο έργο τους άλλοτε με υποσχέσεις και χρήματα, κι άλλοτε με απειλές , βιαιότητες και μαρτύρια . 
Μερικοί δειλοί υπέκυψαν. Οι περισσότεροι όμως μοναχοί αρνήθηκαν την εξουσία του Πάπα ως τοποτηρητού του Χριστού, καθώς και τα σαθρά του δόγματα, για αυτό επισφράγισαν με το αίμα την ομολογία τους. Σε αυτή τους την προσπάθεια οι Λατίνοι είχαν δυστυχώς συνεργούς τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο και τον Πατριάρχη Ιωάννη Βέκκο. 
Αφού έκαναν ό,τι έκαναν στις άλλες μονές, πέρασαν τελευταία κι από τη μονή Ζωγράφου. Εκείνη την περίοδο ασκήτευε κοντά στο μοναστήρι ένας μοναχός που είχε τη συνήθεια να διαβάζει πολλές φορές την ημέρα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου μπροστά στην εικόνα Tης . 
Κάποια μέρα, ενώ στα χείλη του γέροντα ηχούσε ο αρχαγγελικός ασπασμός, ακούει ξαφνικά από την αγία εικόνα τη φράση: « Χαίρε κι εσύ, Γέρον του Θεού! » . 
Ο γέροντας τρόμαξε. 
- Μη φοβάσαι! συνέχισε ήσυχα η θεομητορική φωνή που έβγαινε από την εικόνα. Πήγαινε όμως γρήγορα στο μοναστήρι, και πες στον ηγούμενο και στους μοναχούς ότι οι εχθροί μου και εχθροί του Υιού μου πλησίασαν. Όποιος λοιπόν είναι ασθενής στο φρόνημα, ας πάει να κρυφτεί μέχρι να περάσει ο πειρασμός. Όσοι όμως επιθυμούν μαρτυρικά στεφάνια, να παραμείνουν στο μοναστήρι. Πήγαινε γρήγορα! 
Ο γέροντας ξεκίνησε αμέσως , υπάκουος στην εντολή της Θεοτόκου. Και μόλις έφτασε στη μονή, βλέπει κατάπληκτος στην πύλη την εικόνα της Παναγίας , μπροστά στην οποία διάβαζε πριν από λίγο τους Χαιρετισμούς. Γονάτισε με κατάνυξη, ασπάστηκε την εικόνα και μαζί με αυτή παρουσιάστηκε στον ηγούμενο. 
Οι μοναχοί ταράχθηκαν από το φοβερό άκουσμα. Μερικοί έτρεξαν και κρύφτηκαν στα όρη και στις σπηλιές. Είκοσι έξι όμως –  μαζί τους και ο ηγούμενος – έμειναν στο μοναστήρι , ανέβηκαν στον πύργο και περίμεναν εκεί τους εχθρούς και τα μαρτυρικά στεφάνια. 
Σε λίγο έφτασαν και οι Λατινόφρονες. Στην αρχή επιστράτευσαν όλη τους τη ρητορική δεινότητα, για να πείσουν τους μοναχούς να ανοίξουν τις πύλες και να αναγνωρίσουν τον Πάπα σαν κεφαλή της  οικουμενικής Εκκλησίας. 
- Και ποιος σας είπε ότι ο Πάπας είναι η κεφαλή της Εκκλησίας; φώναξαν οι μοναχοί. Κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός! Δεν ανοίγουμε τις πύλες. Προτιμάμε να πεθάνουμε, παρά να σας αφήσουμε να μολύνετε τον ιερό αυτό τόπο! 
- Αφού το θέλετε, θα πεθάνετε! φώναξαν οι Λατινόφρονες με μανία. 
Κι αμέσως μάζεψαν ξύλα και φρύγανα γύρω από τον πύργο, άναψαν φωτιά και τους έκαψαν όλους.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Ιδού λοιπόν εις τι μετεβάλλετο και τελικώς μετεβλήθη από την Αναγέννησιν έως σήμερον η Ευρώπη: εις εργαστήριον ρομπότ! Το δε ρομπότ είναι ο αθλιώτερος τύπος ανθρώπου. Όστις έχει οφθαλμούς δια να βλέπη ας ιδή:  δεν υπήρχεν επί του πλανήτου τούτου αθλιώτερος, ασχημότερος και απανθρωπότερος άνθρωπος από το ευρωπαϊκόν ρομπότ. Εντροπή και αίσχος, αιωνία εντροπή και αιώνιον αίσχος της Ευρώπης, αυτό είναι ο «νέος άνθρωπός» της, άνθρωπος χωρίς Θεόν και χωρίς ψυχήν, ο άνθρωπος-ρομπότ.                                                                                                                                            Αφού εφόνευσε τον Θεόν και την ψυχήν μέσα του ο τύπος του ευρωπαίου ανθρώπου, από τινων ήδη δεκαετιών, βαθμηδόν αυτοκτονεί. Διότι η αυτοκτονία είναι ο αναπόφευκτος ακόλουθος της Θεοκτονίας. Η παιδεία χωρίς τον Θεόν οδηγεί την Ευρώπην και δι΄ αυτής όλην την οικουμένην εις τοιούτον σκότος, εις το οποίον η ανθρωπότητα δεν έπεσε ποτέ. Εις το σκότος αυτό ουδείς γνωρίζει ουδένα και ουδείς αναγνωρίζει ουδένα δι΄ αδελφόν!....                                                                                                                                                       

Τον Κύριον υμνείτε

ΜΑΝΑ ΜΑΣ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στις «Διδαχές» του, όσες διεσώθηκαν, λέγει ότι η Εκκλησία είναι «ωσάν την Μάνα». 
Ιδού τα λόγια του: 

«Κιβωτός είναι η Αγία Εκκλησία μας. Και όσοι αδελφοί έμπουν μέσα εις την Εκκλησίαν, θέλουν συγχωρηθή τα αμαρτήματά τους, και δεν θέλουν να πνιγούν από τα σφάλματά τους. Η αγία Εκκλησία είναι ωσάν την Μάνα. Όταν σφάλλη ο υιός της, τον μαλώνει και πάλιν τον συμπαθεί. Η αγία μας Εκκλησία είναι μία πηγή, οπού ποτίζει όλους τους διψασμένους. Και πρέπει κάθε ημέραν να λειτουργούν οι ιερείς, δια να ευλογήση ο Θεός την χώραν σας, τα χωράφια σας, τον τόπον και όλα τα έργα των χειρών σας». 

Ωδή α΄. Ήχος α΄. Ο Ειρμός.

Χριστός γεννάται· δοξάσατε. Χριστός εξ Ουρανών· απαντήσατε. Χριστός επί γης· υψώθητε. Άσατε τω Κυρίω πάσα η γη, και εν ευφροσύνη ανυμνήσατε λαοί· ότι δεδόξασται.

Ερμηνεία.
(Aγ. Νικοδήμου Αγιορείτου από το ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ).

Από ποίον άλλον πρέπει να ζητούν άρτους οι χρείαν έχοντες τούτων, πάρεξ από τον αρτοπωλητήν; Ή από ποίον πρέπει να λαμβάνουν οίνον οι εστερημένοι τούτου, πάρεξ από τον οινοπώλην; Αλλά και οι χρείαν έχοντες νομίσματος χρυσού και αργυρού, από ποίον άλλον πρέπει να ζητούν τούτο, ει μη από τον αργυραμοιβόν;(σαράφην). Ούτω παρομοίως και οι θέλοντες να πανηγυρίζουν και να εγκωμιάζουν τας του Χριστού εορτάς, από ποίον άλλον πρέπει να ζητούν λόγους πανηγυρικούς και εγκώμια, πάρεξ από τον τούτων πανηγυριστήν και εγκωμιαστήν, τον μέγαν λέγω εν Θεολογία Γρηγόριον; Διότι ούτος ο κατ΄ εξοχήν λεγόμενος Τριαδικός Θεολόγος, όχι μόνον εστόλισε τας Δεσποτικάς εορτάς με τους ιδικούς του λόγους και τα εγκώμια, αλλ΄ έδωκεν άδειαν και εις τους μεταγενεστέρους να κλέπτουν τα ιδικά του λόγια και ποιήματα με μίαν κλεψίαν επαινετήν και ακατηγόρητον· την οποίαν όποιος εργάζεται, όχι μόνον δεν εντρέπεται, ως οι κλέπται των άλλων πραγμάτων, αλλ΄ εξεναντίας με την κλεψίαν αυτήν καλλωπίζεται.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς σχετικὰ μὲ τὴν παρουσία τοῦ Κυ- ρίου στὴν ζωὴ μας τονίζει:

«Ἂν δὲν μποροῦμε νὰ βλέπουμε τὸν Κύριο καὶ μὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ σώματος, μποροῦμε ὅμως νὰ Τὸν βλέπουμε διαρκῶς μὲ τὰ μάτια τῆς διανοίας, ἂν εἴμαστε σὲ πνευματικὴ ἐγρήγορση.
Μποροῦμε μάλιστα ὄχι ἁπλῶς νὰ Τὸν βλέπουμε ἀλλὰ καὶ νὰ καρπωνόμαστε μεγάλα ἀγαθά. Διότι αὐτὴ ἡ θέα εἶναι ἀναίρεση κάθε ἁμαρτίας, καθαίρεση κάθε πονηροῦ πράγματος, ἀπομάκρυνση κάθε κακοῦ. Αὐτὴ ἡ θέα εἶναι ποιητικὴ κάθε ἀρετῆς, γεννητικὴ καθαρότητος καὶ ἀπαθείας, παρεκτικὴ αἰωνίου ζωῆς καὶ ἀτελείωτης βασιλείας»

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ

ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ καί πρωτάκουστα, «αἰσχύνης γέμοντα», ἀπό ὀρθοδόξου πλευρᾶς εἶναι ὅσα ἐτελέσθησαν κατά τήν ἐνθρόνιση τοῦ νέου πάπα Φραγκίσκου Α’, προεξάρχοντος δυστυχῶς τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου Α’, μετά τῆς συνοδείας ἐκπροσώπων τῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

Ὄχι, δέν ἦταν ἐκεῖ παροῦσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία τῶν μεγάλων ὁμολογητῶν τῆς πίστεως ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ: Τοῦ Μ.Φωτίου, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, τῶν ἐπί τοῦ λατινόφρονος πατριάρχου Ἰωάννου Βέκκου μαρτυρησάντων Ἁγιορειτῶν Πατέρων, τῶν ὁσιομαρτύρων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Καντάρας τῆς Κύπρου, τῶν ἐν τοῖς χρόνοις ἡμῶν σφαγιασθέντων Σέρβων Ὀρθοδόξων ἀπό τούς «Καθολικούς» Οὐστάσι τῇ ὑποκινήσει τοῦ καρδιναλίου, καί τώρα «ἁγίου» τῶν Παπικῶν, Στέπινατς.

Εἶναι δυνατόν οἱ σφαγιασθέντες «ὥσπερ ἄρνες» ἀπό τούς παπικούς νά ἔστειλαν ἐκπροσώπους, χαίροντες ἐπί τῇ ἐνθρονίσει τοῦ σφαγέως των; Εἶναι δυνατόν ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος πού προειδοποίησε τους Ἁγιορεῖτες Πατέρες ἐπί τῇ ἀφίξει τῶν παπικῶν και φιλοπαπικῶν ἐπί Βέκκου λέγοντας ὅτι «ἔρχονται οἱ ἐχθροί τοῦ Υἱοῦ μου», νά συμμετεῖχε ἐγκρίνοντας τήν ἐνθρόνιση τῶν ἐχθρῶν τοῦ Υἱοῦ Της, χωρίς μέχρι τώρα ἐπί χίλια ἔτη ἀπό τοῦ σχίσματος νά ὑπάρξη ἴχνος μετανοίας;

Ανακοίνωση της αυθεντικής Ιεράς Μονής Εσφιγμένου περί του νέου ηγουμένου των ψευδοεσφιγμενιτών.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ 

Μοναχός ανελεύθερος και ανίκανος να εφαρμόσει την ευαγγελική αλήθεια είναι ενώπιον του Θεού ανύπαρκτος και ανυπόστατος. Έναν ακόμη τέτοιας κοπής ηγούμενο, τον Ιερομόναχο Βαρθολομαίο Γαζέτα, τυφλό όργανο του ομωνύμου του πατριάρχου κ.Βαρθολομαίου εξέλεξαν τα υπολείμματα της αδελφότητος του κοιμηθέντος π. Χρυσοστόμου Κατσουλιέρη για μία θέση που κανείς σοβαρός αγιορείτης Ιερομόναχος δεν θα δεχόταν.

Δυστυχώς η παραβίασης των αγιορείτικων θεσμών συνεχίζεται κατάφωρα αρκεί μόνον να γεμίσει το άγιον όρος με πρόσωπα που θα κάνουν την εγκληματική υπακοή να συμπορεύονται στην Οικουμενική Κίνηση με τον κ. Βαρθολομαίο, την τελευταία και μεγαλυτέρα αίρεση στην ιστορία της Εκκλησίας.

Πώς εκλέγεται ένας ηγούμενος, λοιπόν, της Μονής μας που δεν πάτησε ποτέ το πόδι του μέσα σ αυτήν; Ο Καταστατικός Χάρτης Αγίου Όρους (ΚΧΑΟ) απαιτεί ο υποψήφιος να διατηρεί τουλάχιστον δέκα χρόνια φυσικής παρουσίας εντός της Μονής. Ένας ηγούμενος αγιορείτικης Μονής εκλέγεται από την αδελφότητα. Η αδελφότητα μας όχι μόνον δεν τον εξέλεξε, αλλά και αναγνωρίζει τον συγκεκριμένο Ιερομόναχο σαν έναν από τους σφοδρούς διώκτες της που μάλιστα επανειλημμένως εκτύπησαν το αντιπροσωπείο μας στας Καρυάς με σκοπό την κατάληψη του. Και τί σημαίνει ηγούμενος κοινοβίου χωρίς να έχει αδελφότητα; Οι εναπομείναντες μοναχοί της συνοδείας των, όντες μόνον πέντε, δεν μπορούν ούτε την γεροντική σύναξη να απαρτίσουν. Οι υπόλοιποι περίπου 12 νέοι που εγράφησαν χωρίς να συμβιώνουν μαζί των για να φανεί δήθεν ωσάν αδελφότης κοινοβίου, δεν έχουν δικαίωμα ψήφου, διότι απαιτούνται 6 χρόνια παρουσίας στην Μονή. Ποιά αδελφότης, λοιπόν, τον εξέλεξε; Όλα έκνομα, όλα ανυπόστατα και ενώπιον Θεού και στην συνείδηση του λαού. 

Είμεθα σίγουροι ότι η Ιστορία θα καταδικάσει αυτόν τον παναγιορείτικο εκτραχηλισμό, ακόμη κι αν προς το παρόν οι διώκτες μας καταφέρουν σιγά σιγά να μεταμφιέσουν την αντίρρηση του φρονήματός μας σε ποινικό έγκλημα, κι ημάς αυτούς, από αντιρρησίας συνειδήσεως σε τρομοκράτες. Εμείς λοιπόν οι "τρομοκράτες", απειλούμεθα με στέρηση των φυσικών μας καταλυμάτων, είμεθα υπό συνεχές καθεστώς απελάσεως, αδυνατούμε να εισέρθουμε νομίμως στο Άγιον Όρος, προμηθευόμεθα τροφάς, φάρμακα και αναλώσιμα κρυφίως, είμεθα για χρόνια άποροι από χρηματικά εισοδήματα, αδυνατούμε να κάνουμε χρήση των οχημάτων, να αλιεύσουμε, να καλέσουμε στην μονή μας αδελφούς μας, να προσλάβουμε εργαζομένους, και άλλα πολλά. Πάντες και από παντού κινδυνεύομαι και υποβλεπόμεθα. Εκτός από τα εισοδήματα, την κινητή και ακίνητη περιουσία της Μονής μας, τα τηλέφωνα, τις ταχυδρομικές θυρίδες που ήδη μας άρπαξαν, ο νέος ηγούμενος φανταζόμαστε ότι θα συνεχίσει την λεηλασία από την άπορο εκατονταμελή αδελφότητά μας και όλων όσων υπολοίπων ανήκουν στον λογότυπο "Ιερά Μονή Εσφιγμένου". Του δηλώνουμε όμως κι εμείς: Αυτό που δεν θα μπορέσει να μας πάρει είναι το πιστεύω μας και την ελευθερία μας να παλεύουμε γι αυτό!

Καλούμε, λοιπόν, τον τραγικό αυτόν νέο να εγκολπωθεί πνεύμα μετανοίας κι όχι αυτάρκειας, πνεύμα ομολογίας κι όχι ανθρωπαρεσκείας, πνεύμα ανδρείας κι όχι δειλίας, και να επανέλθει στον χώρο της σοβαρότητας και της κατά Θεόν δικαιοσύνης.

Μετ' ευχών κι ευλογιών

Ο ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΜΕΘΟΔΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΕΜΟΙ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΟΙ.

Ο ΕΩΣΦΟΡΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΜΑΣΩΝΩΝ-ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Η άγνωστη «καλόγρια».

Πέρασαν τέσσερα χρόνια. Ο συμμοριτοπόλεμος τώρα μαίνεται στην ελληνική ύπαιθρο. Οι κάτοικοι της Ευρυτανίας και ορεινής Ναυπακτίας εγκαταλείπουν τα χωριά τους καί προσφευγουν για ασφάλεια σε άλλα μέρη της Ελλάδος. Μαζί τους προσφεύγει και η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Ακολουθεί κι αυτή την τύχη των παιδιών της και μεταφέρεται από τους μοναχούς του Προύσου στη ακρόπολη της Ναυπάκτου. Το μοναστήρι παραμένει τελείως έρημο. 
Ύστερα από καιρό αρχίζουν οί επιχειρήσεις του στρατού. Η ενάτη μεραρχία αναλαμβάνει εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην Ευρυτανία. Μερικά τμήματα περνούν από τον Προυσό. Ορισμένοι αξιωματικοί και στρατιώτες πλησιάζουν στη σκοτεινή εκκλησούλα της σπηλιάς και μπαίνουν για να προσκυνήσουν. 
Εκεί μέσα αντικρίζουν ένα παράδοξο θέαμα: Μπροστά στο τέμπλο, στ' αριστερά της ωραίας πύλης, να είναι αναμμένο καντήλι καί μια καλόγρια γονατιστή. 
Οι στρατιώτες απορούν. Πώς ζει αυτή η μοναχή εδώ,τι στιγμή που η Ευρυτανία είναι τελείως έρημη από κατοίκους; Πώς συντηρείται, τι τρώει, που βρίσκει λάδι για το καντήλι; Την ερωτούν λοιπόν, κι εκείνη σεμνά και πονεμένα τους απαντά: 
- Παιδιά μου, ζω εδώ μοναχή μου δυόμισι τώρα χρόνια. Για τη δική μου ζωή δεν χρειάζονται φαγητό καί ψωμί. Μου αρκεί ότι έχω το καντήλι μου αναμμένο. 
Οι στρατιώτες, κουρασμένοι από τίς επιχειρήσεις και βιαστικοί να φύγουν, δεν έδωσαν προσοχή στα λόγια της. Την επομένη όμως, όταν τα έφεραν πάλι στη μνήμη τους, κατάλαβαν πως επρόκειτο για κάτι θαυμαστό. Κι όταν αργότερα περνούσαν από τη Ναύπακτο, ζήτησαν με επιμονή άδεια από τον διοικητή τους για να επισκεφθούν τον μητροπολίτη. 
Ο επίσκοπος Ναυπακτίας και Ευρυτανίας Χριστόφορος τους υποδέχθηκε με αγάπη, κι αφού τους άκουσε συγκινημένος, έριξε φως στο μυστήριο. 
- Ο ναός, τους είπε, που επισκεφθήκατε, ανήκει στην έρημη τώρα ιερά μονή Προυσιώτισσας, της οποίας η θαυματουργή εικόνα βρίσκεται πάνω από δύο χρόνια εδώ, στο παρεκκλήσι της μητροπόλεως μας, στον άγιο Διονύσιο. Πηγαίνετε να την προσκυνήσετε, και θα καταλάβετε... 
Πήγαν πράγματι και προσκύνησαν. Τότε αυθόρμητα στον καθένα δόθηκε η εξήγηση στην απορία του: Στην εικόνα της Θεομήτορος αναγνώρισαν τη μοναχή εκείνη που συνάντησαν στο εκκλησάκι της σπηλιάς, ψηλά στον Προυσό!

Simonopetra Monastery Monks - Polyeleos, Psalm 135

Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ:

Εκφράζουμε και πάλιν την βαθύτατη θλίψη μας για όσα κακόδοξα διεκήρυξε ο Μακαριώτατος Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρος κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Ρώμη, με τα οποία αναδεικνύεται ως διαπρύσιος κήρυκας του Πανθρησκειακού Οικουμενισμού. Προσευχόμεθα προς τον Θεόν να Τον φωτίσει να συνειδητοποιήσει την τραγικότητα των λόγων Του. Τον παρακαλούμε δε να λάβει ιδιαιτέρως υπ’ όψιν Του την παραγγελία, που δίδει το Άγιο Πνεύμα διά του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου προς τον Επίσκοπο της εν Εφέσω Εκκλησίας: «Μνημόνευε ούν πόθεν πέπτωκας και μετανόησον και τα πρώτα έργα ποίησον. Ει δε μη έρχομαί σοι και κινήσω την λυχνίαν σου εκ του τόπου αυτής, εάν μη μετανοήσης» (Αποκ. 2,5). 

ΜΙΑ Η ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΛΥΠΗ.

Στο έργον του «Περί των οκτώ λογισμών της κακίας» ο Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος γράφει μεταξύ άλλων: 

«Μόνον μια λύπη να έχουμε, την μετάνοια για τις αμαρτίες μας ενωμένη με την αγαθή ελπίδα, για την οποίαν ο Απόστολος Παύλος λέγει: Η κατά Θεόν λύπη προξενεί μετάνοια, που οδηγεί σε οριστική σωτηρία (Β΄Κορ. Ζ/10 ). Και αυτό, γιατί η κατά Θεόν λύπη τρέφοντας την ψυχή με την ελπίδα, που ακολουθεί την μετάνοια, είναι ανάμικτη με χαρά. Γι’ αυτό η λύπη κάνει τον άνθρωπον πρόθυμον και υπάκουον για κάθε καλή πράξη, ευκολοπλησίαστον, ταπεινόν, υπομονετικόν, πράον σε κάθε αγαθόν κόπον και κάθε συντριβή, αφού η λύπη αυτή είναι κατά Θεόν…» 

Φώτης Κόντογλου - Ῥωμιοσύνη καὶ Ὀρθοδοξία

Ἡ Ῥωμιοσύνη καὶ Ὀρθοδοξία εἶναι ἕνα πρᾶγμα. Γιὰ νὰ μὴν πάρω τοὺς πολὺ παλιούς, παίρνω δυὸ τρεῖς ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἀγωνισθήκανε γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδας, ποὺ ὅποτε μιλᾶνε γιὰ τὴ λευτεριά, μιλᾶνε καὶ γιὰ τὴ θρησκεία. Ὁ Ρήγας Φεραῖος λέγει: «νὰ κάνουμε τὸν ὅρκο / ἀπάνω στὸ Σταυρό». Ἕνας ἄλλος ποιητὴς γράφει: «Γιὰ τῆς πατρίδας τὴν ἐλευθερία / γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία / γι᾿ αὐτὰ τὰ δυὸ πολεμῶ, / μ᾿ αὐτὰ νὰ ζήσω ἐπιθυμῶ. / κι ἂν δὲν τὰ ἀποχτήσω / τί μ᾿ ὠφελεῖ νὰ ζήσω;»...
... Οἱ ἀγράμματοι ποιητὲς τῶν βουνῶν, μέσα στὰ τραγούδια ποὺ κάνανε, καὶ ποὺ δὲ θὰ τὰ φτάξει ποτὲ κανένας γραμματιζούμενος, μιλᾶνε κάθε τόσο γιά. τὴ Θρησκεία μας, γιὰ τὸ Χριστό, γιὰ τὴν Παναγιά, γιὰ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους, γιὰ τοὺς ἁγίους. Πολλὲς παροιμίες καὶ ρητὰ καὶ λόγια ποὺ λέγει ὁ λαός μας, εἶναι παρμένα ἀπὸ τὰ γράμματα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ῥωμιοσύνη εἶναι ζυμωμένη μὲ τὴν ὀρθοδοξία, γι᾿ αὐτὸ Χριστιανὸς κ᾿ Ἕλληνας ἤτανε τὸ ἴδιο. Ἀπὸ τότε ποὺ γινήκανε χριστιανοὶ οἱ Ἕλληνες, πήρανε στὰ χέρια τους τὴ σημαία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν κάνανε σημαία δική τους: Πίστις καὶ Πατρίς! Ποτάμια ἑλληνικὸ αἷμα χυθήκανε γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τα χρόνια του Νέρωνα καὶ τοῦ Διοκλητιανοῦ, ἕως τὰ 1838, ποὺ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Γεώργιος ὁ ἐξ Ἰωαννίνων. Ποιὰ ἄλλη φυλὴ ὑπόφερε τόσα μαρτύρια γιὰ τὸ Χριστό; Αὐτὸ τὸ ἀκατάλυτο ἔθνος ποὺ ἔπρεπε νὰ πληθύνει καὶ νὰ καπλαντίσει τὸν κόσμο, ἀπόμεινε ὀλιγάνθρωπο γιατὶ ἀποδεκατίσθηκε ἐπὶ χίλια ὀχτακόσια χρόνια ἀπὸ φυλὲς χριστιανομάχες.
Ἁγιασμένη Ἑλλάδα! Εἶσαι ἁγιασμένη, γιατὶ εἶσαι βασανισμένη. Κι ἡ κάθε γιορτή σου μνημονεύει κ᾿ ἕνα μαρτύριό σου. Τὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ τὰ ῾κανες δικά σου πάθη, τὰ μαρτύρια τῶν ἁγίων εἶναι τὰ δικά σου μαρτύρια.

«νέα» «οδό σωτηρίας», διάφορη από εκείνη των αγίων…

Η παναίρεση (κατά τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς) του Οικουμενισμού είναι μια κατάσταση υπαρκτή, που οι επίσκοποί μας αρνούνται να εξετάσουν και να καταδικάσουν συνοδικά. Είναι πρωτοφανές γεγονός στην δισχιλιετή ζωή της Εκκλησίας, η Ιεραρχία να σιωπά εν καιρώ αιρέσεως και να συμπορεύεται δεκαετίες με την αίρεση. Ως φυσική συνέπεια έρχεται η ραγδαία επικράτηση του Οικουμενισμού, η οποία αλλοιώνει τα Ορθόδοξα αισθητήρια του λαού, διαγράφοντας από τις συνειδήσεις των χριστιανών-διά καθημερινών λόγων και πράξεών της -την Ορθόδοξη παράδοση και εισάγοντας «νέα» δήθεν «οδό σωτηρίας», διάφορη από εκείνη των αγίων…

Παναγία η Λιμνιά

Σε μια γραφική παραλία στον βόρειο Ευβοϊκό , όπου το αρχαίο Ελύμνιο, είναι σήμερα χτισμένη η κωμόπολη της Λίμνης. Στον περικαλλή ναό της είναι θησαυρισμένη η θαυματουργή εικόνα της πολιούχου της Παναγίας της Λιμνιάς. 
Στα 1560 , καθώς διασώζει η παράδοση, όταν ήταν σουλτάνος ο Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής, ένα τούρκικο πλοίο έπεσε στα μέρη της Κασσάνδρας με κατεύθυνση τη Χαλκίδα. Στο πλήρωμα του καραβιού ήταν κι ένας χριστιανός ναύτης, ο λοστρόμος Δημητρός, άνθρωπος ευλαβής και ηλικιωμένος. 
Το καράβι πλησίαζε στη Σκιάθο με φουσκωμένα τα πανιά από τον σορόκο. Ξαφνικά ο άνεμος κόπασε. Τότε ο Δημητρός έδωσε εντολή να ρίξουν τις βάρκες στη θάλασσα, για να ρυμουλκήσουν το καράβι. 
Εκείνη τη στιγμή βλέπει ο λοστρόμος στο πλάι του καραβιού , πάνω στα κύματα, ένα μεγάλο εικόνισμα. Χωρίς να χάσει καιρό, κατεβαίνει σε μια φελούκα, σηκώνει την ιερή εικόνα από το νερό, και προσκυνάει την Παναγία που ήταν ζωγραφισμένη πάνω σε αυτή. Ύστερα ανεβάζει την εικόνα στο κατάστρωμα και την παραδίδει στον πλοίαρχο , στον Τούρκο Μεχμέτ. 
Αμέσως σηκώνεται δυνατός βοριάς, που κολπώνει τα πανιά. Τα άλμπουρα τριζοβολούν, ενώ η πλώρη σκίζει με ορμή το αφρισμένο κύμα. 
Παρέκαμψαν τις Σποράδες, μπήκαν στον Ευβοϊκό κι έβαλαν πλώρη για την Χαλκίδα. Μόλις όμως έφθασαν στην περιοχή της Λίμνης, ο άνεμος κόπηκε απότομα και το καράβι ακινητοποιήθηκε. Ρίχτηκαν και πάλι οι βάρκες στη θάλασσα και άρχισαν να το ρυμουλκούν. 
Ύστερα από ώρες έφθασαν στη βάση του όρους Καντήλι. Εκεί απροσδόκητα ξεσπά καταιγίδα . Τα κύματα σηκώνονται απειλητικά και σπρώχνουν το σκάφος πάλι στη Λίμνη. Μόλις πλησιάζουν εκεί, η τρικυμία σταματά και η θάλασσα πάλι γαληνεύει. 
Το πλήρωμα κάνει καινούρια προσπάθεια να κατευθύνει το καράβι στον προορισμό του. Ξεσπάει όμως νέα καταιγίδα, πιο απειλητική, και τους σπρώχνει πάλι στη Λίμνη. 
Ο καπετάνιος και οι ναύτες έχουν απελπιστεί. Δεν μπορούν να διακρίνουν πίσω από τη θαλασσινή περιπέτεια το χέρι της Παναγίας. 
Τότε φωτίστηκε επιτέλους ο ευλαβής λοστρόμος. Πλησιάζει τον καπετάνιο και του λέει: 
- Δεν πρόκειται να απαλλαγούμε από αυτήν την ταλαιπωρία , αν δεν βγάλουμε σε αυτήν εδώ τη στεριά την εικόνα της Παναγίας. 
Ο πλοίαρχος συμφώνησε και ειδοποίησε το χωριό Καστριά- χτισμένο λίγα χιλιόμετρα μακριά από την παραλία- να έρθουν να την παραλάβουν. 
Δεν άργησε να καταφθάσει ο πιστός λαός, έχοντας επικεφαλείς τους ιερείς, με εξαπτέρυγα, σταυρούς και λαμπάδες. Στην παραλία τους περίμενε ο Δημητρός , που τους παρέδωσε την ιερή εικόνα σαν ατίμητο θησαυρό. 
Αμέσως φύσηξε φρέσκο αεράκι κι έσπρωξε κατάπρυμνα το ιστιοφόρο με τους ναύτες, κατευθείαν για τον προορισμό τους. Ήταν το « ευχαριστώ » της Παναγίας, η ευαρέσκειά Tης για τον κόπο τους. 

Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του - Σοφία Βέμπο

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΗΡΩΙΚΟΥΣ ΜΑΧΗΤΑΣ ΤΟΥ ΕΠΟΥΣ ΤΟΥ 1940

Στις 28 Ὀκτωβρίου τὸ Ἔθνος μας ἑορτάζει τὸ δοξασμένο ἔπος τοῦ ᾽40, τὶς μεγαλειώδεις νίκες τῶν ἡρωικῶν προγόνων μας, οἱ ὁποῖοι ἀντέταξαν τὰ στήθη τους σὲ μία κραταιὰ αὐτοκρατορία καὶ σὲ ἕνα παντοδύναμο ἄξονα, προκειμένου νὰ ὑπερασπισθοῦν τὴν ἐλευθερία τῆς πατρίδος μας. Μὲ ἠθικὰ ἐφόδια τὴν πίστη στὸ Θεὸ καὶ τὴν εὐχὴ τῆς μητέρας οἱ στρατιῶτες μας ἔγραψαν χρυσὲς σελίδες δόξας στὰ χιονισμένα βουνὰ τῆς Ἠπείρου νικώντας καὶ καταισχύνοντας τὸν ὑπερφίαλο φασίστα εἰσβολέα καὶ προβληματίζοντας τὰ πολεμοκάπηλα τέρατα τοῦ συμμαχικοῦ ἄξονα, ὁ ὁποῖος εἶχε βάλλει στόχο νὰ βάλλει στὰ σίδερα ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Συμπολεμιστής τους στὸ δίκαιο ἀγώνα τους ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς Παναγία μας, ἡ Ὁποία ἐμφανιζόταν σὲ ὁλόκληρα τάγματα καὶ ἐμψύχωνε τοὺς μαχητὲς τῆς ἐλευθερίας. Παράλληλα ἐμφανιζόταν καὶ στοὺς ἐχθρούς, προκαλώντας τους φόβο καὶ πανικό! Τιμώντας τὴ μεγάλη ἐπέτειο δὲ θὰ πρέπει νὰ λησμονοῦμε ὡς Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες τὴν ἀποδεδειγμένη πλέον σκοτεινὴ καὶ βρώμικη συμβολὴ τοῦ Βατικανοῦ στὴν ἐπίθεση τῆς Ἰταλίας κατὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ γενικὰ σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ Β΄ παγκοσμίου πολέμου. Ἡ «Ἁγία Ἕδρα» ἔτριβε τὰ χέρια της γιὰ τὴν προσδοκώμενη νίκη τῶν φασιστῶν κατὰ τῆς «αἱρετικῆς» Ἑλλάδος. Οἱ ἀδίστακτοι φραγκοπαπάδες, οἱ στρατιῶτες τοῦ Πάπα, ἐμψύχωναν τοὺς εἰσβολεῖς στὰ μέτωπα καὶ οἱ ἐν Ἑλλάδι παπικοὶ ἔπαιρναν ἐντολὲς ἀπὸ τοὺς ἐδῶ φραγκοπαπάδες, τοὺς ἐδῶ στρατιῶτες τοῦ Πάπα, νὰ καταφεύγουν σὲ συγκεκριμένους χώρους, ποὺ τοὺς ὑποδείκνυε τὸ Βατικανό, γιὰ νὰ μὴ πληγοῦν ἀπὸ τοὺς βομβαρδισμοὺς τῶν ἰταλικῶν ἀεροπλάνων! Ἔτσι, νὰ μὴ ξεχνιόμαστε!