Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης : Δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε ούτε να δίνουμε θάρρος ποτέ στον εαυτό μας

 Το να μην εμπιστεύεσαι τον εαυτόν σου, αγαπητέ μου αδελφέ, είναι τόσο αναγκαίο σ΄αυτόν τον πόλεμο, που χωρίς αυτό, να είσαι βέβαιος ότι, όχι μόνον δεν θα μπορέσεις να πετύχεις τη νίκη (στον αόρατο πόλεμο) που επιθυμείς, αλλ' ούτε καν να αντισταθείς στο παραμικρό, ας τυπωθεί αυτό καλά στο νου σου. 
Γιατί εμείς πράγματι, όντας φυσικά διεφθαρμένοι απ΄τη φύσι μας, από τον καιρό της παραβάσεως του Αδάμ, έχουμε σε μεγάλη υπόληψι τον εαυτό μας, η οποία αν και δεν είναι αλήθεια, παρά ένα ψέμμα και τίποτε άλλο, νομίζουμε με μια απατηλή εντύπωση, πως είμαστε κάποιοι. Αυτό είναι ένα ελάττωμα, που πολύ δύσκολα αναγνωρίζεται, και που δεν αρέσει στο Θεό, ο οποίος αγαπά να έχουμε εμείς μια γνώσι χωρίς δόλο γι' αυτή τη βεβαιότατη αλήθεια. 
Δηλαδή να ξέρουμε, ότι κάθε χάρι και αρετή που έχουμε, προέρχεται από αυτόν μόνο, που είναι πηγή κάθε αγαθού και ότι, από μας δεν μπορεί να προέλθει κανένα καλό, ούτε κανένας καλός λογισμός , που να του αρέσει." 

Arabic Orthodox Chant احمدوا الرب

ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΠΙΣΤΕΩΣ.

Αντιγράφω από τον ΚΒ´ Λόγον του Αγίου 
Συμεών του Νέου Θεολόγου: 

«Το να αποκτήση κανείς την ταπείνωση, συναντά πολλά εμπόδια, που τον εμποδίζουν, ενώ για την πίστη δεν μας εμποδίζει τίποτε να την βρούμε. Γιατί αν το θελήσουμε ολόψυχα να βρούμε την πίστη, 
αμέσως χωρίς κανέναν κόπο την βρίσκουμε, αφού είναι δώρον του Θεού και προσόν φυσικόν, μολονότι υπόκειται στο αυτεξούσιον της προαιρέσεώς μας». 

Eις τα της πίστεως δεν χωρεί συγκατάβαση

Ο Θεός ου μυκτηρίζεται. Δεν εμπαίζεται. Δεν μπορούμε να δουλεύομε σε δύο Κυρίους. Οι τρεις παίδες επροτίμησαν να ριφθούν στην επταπλασίως καιομένη κάμινο για να μην προσκυνήσουν την αντίθεη εικόνα του Ναβουχοδονόσορος. Ελπίζουμε πρώτα στη δύναμη του Θεού και στη θεία επέμβαση και μετά στους ανθρώπους. Γι΄ αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε με τις δυνάμεις που έχουμε ελπίζοντας πάντα στο Θεό. Εάν ασεβήσουμε προς τον Θεό και την Ορθόδοξη πίστη μας, τότε ποιος θα μας σώσει; Ποιος θα μας βοηθήσει κατά των δυνάμεων του Αντιχρίστου; Έτσι η ενεργός συμμετοχή μας στην αγωνιζομένη Ορθοδοξία, στο «μικρό ποίμνιο» είναι θέμα πίστης και σωτηρίας. Και εις τα της πίστεως δεν χωρεί συγκατάβαση, υποχωρητικότητα. Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις.

Διάδοχος Φωτικής:

Όπως το κερί, εάν δεν θερμανθή και δεν μαλακώση πολύ, είναι αδύνατον να αποτυπώση την σφραγίδα, έτσι και ο άνθρωπος, εάν δεν δοκιμασθή με πόνους και θλίψεις και ασθενείας, δεν δύναται να δεχθή την σφραγίδα των αρετών του Θεού.

Ὀρθόδοξοι Ἀντιδράσεις εἰς τοὺς σκοποὺς τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν»

 Πηγή:http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/

Του μακαριστού, Κυκλάδων καὶ Νήσων Γαβριὴλ

Η σύγκλησις τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου [Ἐκκλησιῶν] ἐν Βανκοῦβερ ἀποτελεῖ πράγματι πολυδιάστατον καὶ πολυσήμαντον θρησκευτικὸν γεγονός, διότι συνέρχονται ἐπὶ ταυτὸ ἐκπρόσωποι  τῶν ποικιλωνύμων Προτεσταντικῶν ὁμολογιῶν καὶ τῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων καὶ Ἀνατολικῶν λεγομένων Ἐκκλησιῶν, μὲ τὴν συμμετοχὴν καὶ Παπικῶν παρατηρητῶν, διὰ νὰ συζητήσουν ἐπὶ τοῦ βασικοῦ θέματος τῆς ἡμετέρας Πίστεως: «Ἰησοῦς  Χριστὸς ἡ Ζωὴ τοῦ Κόσμου» (Jesus Christ the Life of the World). Αἱ ἐργασίαι τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως θὰ περατωθοῦν διὰ τῆς ἀποδοχῆς κοινῶν θεολογικῶν, ἐκκλησιαστικῶν καὶ πολιτικοκοινωνικῶν διακηρύξεων. Ἑκατοντάδες κληρικοὶ καὶ θεολόγοι, ἀφορμώμενοι ἀπὸ διαφόρων θεολογικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν προϋποθέσεων, θὰ ἐπεξεργασθοῦν κοινὰ θεολογικὰ κείμενα πρὸς ἐναρμόνισιν τῶν θεολογικῶν καὶ ὁμολογιακῶν ἀντιθέσεων καὶ «κοινὴν» δῆθεν μαρτυρίαν τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν σύγχρονον κόσμον.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Όσίου Θεοδώρου του Στουδίτου, PG 99, 1321 :

Εντολή γαρ Κυρίου μη σιωπάν εν καιρώ κινδυνευούσης Πίστεως. Λάλει γαρ, φησί, και μη σιώπα… Δια τούτο καγώ ο τάλας δεδοικώς το Κριτήριον, λαλώ.

Κατά τη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 1724 :

«Εκείνοι που αποσκιρτήσουσιν από την ευσέβειαν και αφήσουσι μεν τα πάτρια και ορθά της πίστεως ημών δόγματα και τας κοινάς παραδόσεις της Εκκλησίας, περιπέσωσι δε και εξολισθήσωσιν εις νεωτερισμούς και αλλοκότους υπολήψεις και έθη ετερόδοξα και παραχαράξωσι και νοθεύσωσι την της ευσεβείας αλήθειαν, οι τοιούτοι ούτε πλέον είναι, ούτε ονομάζονται τη αληθεία Χριστιανοί, αλλ΄ ως ετερόδοξοι και νεωτεριστάς  εκκόπτοντας και χωρίζοντας της εκκλησιαστικής και χριστιανικής ολομελείας και της ιεράς μάνδρας εκβάλλοντας ως πρόβατα  ψωριώντα και μέλη σεσηπότα»

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η πρώτη ριζική διαμαρτυρία εναντίον της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας ως Κοινωνίας πρέπει να αναζητηθή εις τον Παπισμόν και όχι εις τον Λουθηρανισμόν. Και εις αυτήν την διαμαρτυρίαν ακριβώς έγκειται ο πρώτος Προτεσταντισμός, ταυτοχρόνως δε εδώ είναι και η απαρχή της ατομοκρατίας ως κοινωνικής αρχής.                                                                                                        

Δεν πρέπει να πλανώμεθα: ο δυτικός χριστιανικο-ουμανιστικός μαξιμαλισμός, ο Παπισμός, είναι ακριβώς ο πλέον ριζικός προτεσταντισμός και ατομισμός, διότι μετέθεσε τον θεμέλιον του Χριστιανισμού από τον αιώνιον Θεάνθρωπον εις το άτομον του ανθρώπου. Οι προτεστάνται δεν έκαμαν τίποτε άλλο παρά απλώς παραδέχθησαν αυτό το δόγμα εις την ουσίαν του και το ανέπτυξαν τόσον, ώστε να φθάση εις τρομεράς διαστάσεις και λεπτομερείας.                                                        

Πράγματι, ο Προτεσταντισμός δεν είναι άλλο παρά εις κατά πάντα εφηρμοσμένος Παπισμός, η βασική αρχή του οποίου (το αλάθητον του ανθρώπου) έχει εφαρμοσθή εις την ζωήν εκάστου ανθρώπου ιδιαιτέρως, αλλά και ολοκλήρου της κοινωνίας. Κατά το παράδειγμα του αλαθήτου ανθρώπου της Ρώμης, ο κάθε Προτεστάντης γίνεται αλάθητος, διεκδικών το ατομικόν αλάθητον εις τα θέματα της πίστεως και της ζωής. Υπ΄ αυτήν την άποψιν δύναται να λεχθή ότι ο Προτεσταντισμός είναι εις εκλαϊκευμένος παπισμός, εστερημένος όμως της μυστικής διαστάσεως, της αυθεντίας και της εξουσίας.                                                                                                                             

ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ-Θ.ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ.mp4

Η ΔΙΩΞΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ.

Oρθόδοξος Τύπος : O Πατριάρχης εργάζεται εις βάρος της Ορθοδόξου Εκκλησίας

Σήμερον πού ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης διακηρύσσει: Ἕνας Χριστός, πολλαί αἱ σώζουσαι Ἐκκλησίαι του, πολλαί αἱ πίστεις κ.λπ  τό Ἅγιον Ὄρος σιωπᾶ, πρός μεγάλην ἔκπληξιν τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Τήν ἔκκλησιν, ὅμως, διά ἀντίδρασιν ὁ «Ο.Τ.» δέν τήν ἀπευθύνει μόνον πρός τούς Καθηγουμένους καί τούς μοναχούς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀλλά πρός ὅλους τούς Καθηγουμένους τῶν Ἱερῶν Μονῶν τῆς Χώρας. Διότι ἀπό τήν ἐποχήν κατά τήν ὁποίαν    καθιερώθη καί ἠνδρώθη ὁ μοναχισμός εἰς τήν Ἐκκλησίαν μας, οἱ μοναχοί ἦσαν μεταξύ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι πρωταγωνίστησαν εἰς τούς ἀντιαιρετικούς ἀγῶνας. Ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τοῦ Νεστορίου πρωταγωνίστησαν εἰς μέν τήν Ἔφεσον ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, εἰς δέ τήν Κωνσταντινούπολιν ὁ ἔγκλειστος μοναχός Ἅγιος Δαλμάτιος. Ἐναντίον τῆς αἱρέσεως  τοῦ Μονοθελητισμοῦ προεξῆρχεν ὁ μοναχός Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής. Ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τῆς εἰκονομαχίας προεμάχετο καί ὁ μοναχός Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός.   Ἐναντίον τῆς εἰκονομαχικῆς αἱρέσεως ἐξηγέρθη πρῶτος ὁ μοναχός Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης. Ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τῶν Παπικῶν Βαρλαάμ καί Ἀκινδύνου τήν μάχην ἔδωσεν  ὁ μοναχός, ἀργότερον Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς.  Σήμερον ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κατευθύνει τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, τό ὁποῖον δέν ἀναγνωρίζει αἱρέσεις, ἐνῶ «βαπτίζει» κανονικάς, σωζούσας καί κατεχούσας τήν Ἀλήθειαν   ὅλας τάς αἱρετικάς Ἐκκλησίας. Ἐξισώνει τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον τήν Ἀλήθειαν τῆς  πίστεώς μας (τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας) μέ τό ψεῦδος καί τήν πλάνην τοῦ διαβόλου. Μοναδική ἐλπίς διά νά ἀνατραπῆ αὕτη ἡ πολιτική εἶναι ἡ καθολική ἀντίδρασις τόσον τῶν Ἱ. Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὅσον  καί τῶν Ἱερῶν Μονῶν ὁλοκλήρου τῆς Χώρας. Ἡ Ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας δέν ἠμπορεῖ νά ἰσοπεδώνεται ἀπό ἕνα Πατριάρχην, ὁ ὁποῖος δέν πιστεύει εἰς Ἱερούς Κανόνας, ἀπαγγέλλει ὑποκριτικῶς τό Σύμβολον τῆς Πίστεως, τό ὁποῖον κηρύσσει Μίαν Ἐκκλησίαν (ἐνῶ αὐτός πολλάς) καί ἐργάζεται εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 

“O.T.” αρ. φύλ. 1988.

Kαθαρές σοφιστείες του διαβόλου

Aυτή την εποχή όπως η σημερινή, που η κρίση έχει και έκταση και βάθος, η αποκλειστική σωτηρία μας είναι η Αλήθεια, που πρέπει να λέγεται χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, υπέρ όλων και εναντίον όλων και να υπηρετείται αντί πάσης θυσίας! Όλα τα άλλα, δήθεν διαλλακτικά και ειρηνικά, είναι παραπλανητικά, ηττοπαθή, υποκριτικά, καθαρές σοφιστείες του διαβόλου, για να τροχοπεδείται ο αγωνιστικός ζήλος, ν' αποκοιμίζονται οι πιστοί, κι' οι υπηρέτες του διαβόλου  οικουμενιστές  να δρουν ανενόχλητοι!

«Προκόπτοντες ουδέποτε καταλήξομεν, ου κατά τον παρόντα, ου κατά τον μέλλοντα αιώνα, φωτί φως προσλαμβάνοντες»

(Aγ. Ιω. Κλίμακος, Λόγ. ΚΣΤ΄, σ.141-142).

Όσοι  αφήσουν σε τούτη τη ζωή τον Κύριο να τους γεμίσει, όσοι γίνονται κατοικητήριά Tου, στο θάνατο, όταν ο κόσμος και οι αισθήσεις λείψουν εντελώς, ζούν την κοινωνία αυτή με τον Χριστό και το Πνεύμα το Άγιο, άμεσα και ανεμπόδιστα. Εκεί σαββατίζουν. Εκεί γεύονται την τέλεια ησυχαστική εμπειρία τους, σαν συνέχεια της επίγειας, σαν ανώτερη βαθμίδα μιας προκοπής που θα ολοκληρωθεί με την Ανάσταση, αλλά ποτέ στον αιώνα δεν θα τελειώσει, αφού ο Θεός είναι άπειρος και η πρόοδος μέσα στη Βασιλεία Του ατελεύτητη. «Προκόπτοντες ουδέποτε καταλήξομεν, ου κατά τον παρόντα, ου κατά τον μέλλοντα αιώνα, φωτί φως προσλαμβάνοντες» 

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Ελέχθη προηγουμένως ότι και η αστική κοινωνία (η επιβολή του ατόμου ως μονάδος) και ο ουμανιστικός κοινωνισμός (η βιαία επιβολή του εγωϊστικού ατόμου ως ομάδος) έχουν θρησκευτικάς ρίζας. Και πράγματι, επειδή εις την ευρωπαϊκήν Δύσιν ο Χριστιανισμός μετεβάλλετο βαθμιαίως εις ουμανισμόν, ήτο φυσικόν η μεταβολή αυτή να έχη τας συνεπείας της εις όλας τας περιοχάς της ανθρωπίνης ζωής, επομένως και εις την περιοχήν της κοινωνίας. Επί πολύν καιρόν και επιμόνως εστένευον τον Θεάνθρωπον και εις το τέλος εσμίκρυναν Αυτόν εις άνθρωπον: εις τον αλάθητον άνθρωπον της Ρώμης και τον όχι ολιγώτερον αλάθητον άνθρωπον του Βερολίνου. Ούτω  πως ενεφανίσθη αφ΄ ενός μεν ο δυτικός χριστιανικο-ουμανιστικός μαξιμαλισμός (ο Παπισμός), ο οποίος από τον Χριστόν αφαιρεί τα πάντα, και αφ΄ ετέρου ο δυτικός χριστιανικο-ουμανιστικός μινιμαλισμός (ο Προτεσταντισμός), ο οποίος από τον Χριστόν ζητεί το ελάχιστον, συχνάκις δε και τίποτε. Και εις τους δύο ως υψίστη αξία και ως έσχατον κριτήριον τίθεται ο άνθρωπος εις την θέσιν του Θεανθρώπου και η ατομοκρατία διαφόρων αποχρώσεων εις την θέσιν της θεανθρωπίνης κοινωνίας. Επετελέσθη ούτως η θλιβερά «διόρθωσις» του Θεανθρώπου, του έργου Του και της διδασκαλίας Του!                                                                                                                                                               

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης - Λόγοι και Επιστολές του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Τί είναι τό Βάπτισμα καί γιατί βαπτιζόμαστε;

Τό βάπτισμα είναι ή ταυτότητα της ομολογίας τών πιστών χριστιανών, τών γνησίων υπηκόων τού Θεοϋ, τών πραγματικών πολιτών τής βασιλείας τών ουρανών, τών μόνιμων μελών τού σώματος τού Χρίστου καί άρα κληρονόμων τής αιώνιας ζω­ής. Τό θείο βάπτισμα στην ορθόδοξή του θεώρηση καί μόνο, είναι ή επαναφορά καί ανάκτηση τής αρ­χικής μας κατασκευής σάν «κατ' εικόνα καί όμοίωσιν» του δημιουργού μας καί άρα ή ανάκτηση τής προσωπικότητάς μας.
Αυτή είναι ή θέση, πού αποκαλυπτικά ό Κύριός μας τονίζει ότι «ό πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται» (Μάρκ. 16,16). Είναι ή ομολογιακή επανα­φορά τής πρώτης μας αρνήσεως καί άρα απαραίτη­το καί επιβεβλημένο καθήκον, γιά τήν ανάκτηση τής φυσικής μας θεοείδειας. Τό βάπτισμα είναι ή καθαίρεση καί κατάργηση τού προπατορικού άμαρτήματος καί όσων ή ποινή καί καταδίκη προκάλεσε στή φύση μας.
Τό βάπτισμά μας στο όνομα τής Παναγίας Τριάδος, τού αληθινού Θεού, μας «εγκεντρίζει» στον ϊδιο κορμό τοΰ Πλάστη μας γιά νά μετέχουμε υποστατικά στίς θείες επαγγελίες. «Σύ Πάτερ έν έμοί κάγώ έν αύτοίς ίνα ώσιν έν καθώς ήμεις έν εσμέν» (Ίω. 17,21). Γινόμαστε κληρονόμοι τού Πατρός καί συγκληρονόμοι τού Υίού αύτού.
'Ασφαλώς δεν  θεωρείται αρκετό μόνο τό βάπτι­σμα χωρίς τή δικαιοπραγία. 'Αλλά πάλι χωρίς τό βάπτισμα καμμιά δικαιοπραγία ή καλοσύνη μπορεί νά μας δικαιώσει. Αυτή είναι ή μόνιμη απαίτηση τού Κυρίου μας, τού πραγματικού μας Σωτήρα, όταν απέστειλε τούς μαθητές Του νά συνεχίσουν τό δικό Του έργο, τή σωτηρία τών ανθρώπων. «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις τό όνομα τού Πατρός καί τού Υίού καί τού 'Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ένετειλάμην ύμίν» (Ματθ. 28,19).
Μέσω τού Ορθόδοξου Βαπτίσματος στό όνομα τού τριαδικού Θεού, μετέχουμε στή μερίδα τού «κλήρου τών αγίων» καί γινόμαστε «τέκνα τού Θεού». Τόν αγιασμό ή τή μετάδοση τής θείας Χάριτος δέν τόν προκαλούν τά υλικά στοιχεία τού βαπτίσματος, αλλά ή Τριαδική επίκληση, όπως μάς παρέδωσαν οί άγιοι 'Απόστολοι καί οί θεόπνευστοι διδάσκαλοι τής 'Εκκλησίας μας. Βαπτίσματα υπάρ­χουν διάφορα καί κάθε πλάνη καί αίρεση έχει τό δικό της. Ό Θεός όμως, καί ή αλήθεια είναι Μία καί μόνο οί πραγματικοί πιστοί, οί εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, γίνονται μέτοχοι τής Χάριτος καί υιοθεσίας.

π. Θεόδωρος Ζήσης, Κυριακή μετά την Ύψωση (2013 - mp3)

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Μη ξεχνάμε :

Πολλάκις βλέπουμε την φανεράν αμαρτίαν του αδελφού μας, αλλά δεν βλέπουμε την κρυπτήν μετάνοιά του. Μόνον ο Θεός κρίνει τα κρυπτά της καρδίας…

Μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος και πανευφήμου Ευφημίας.

Υπέρ Θεού κτανθείσαν άρκτου ταις μύλαις,                                                                                             ευφημίαις σε χρη στέφειν, Ευφημία.                                                                                 
Τη δ΄ εκκαιδεκάτη Ευφημίαν έκτανεν άρκτος.

Ευφημία η πανεύφημος του Χριστού Μεγαλομάρτυς ήκμαζε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος των Ρωμαίων Διοκλητιανού βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπδ΄-τε΄(284-305), είναι δε αύτη, ήτις θαυμασίως εκράτυνε τον όρον της εν Χαλκηδόνι συνελθούσης Αγίας Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου, ρμη΄(148) έτη περίπου από του μαρτυρίου αυτής ήτοι εν έτει υνα΄(451). Αύτη ήτο από την Χαλκηδόνα και ο μεν πατήρ της ωνομάζετο Φιλόφρων και ήτο περιφανής και πλούσιος, συγκλητικός το αξίωμα, η δε μήτηρ της εκαλείτο Θεοδοσιανή, ήτο δε γυνή ευσεβής και συμπαθεστάτη εις τους πτωχούς. Από τοιαύτην όθεν ρίζαν αγαθήν εκβλαστήσασα η καλλίνικος Ευφημία δεν ήργησε να καταστή ονομαστή και πανεύφημος δια την προς Χριστόν πίστιν και ευσέβειαν. Κατά την εποχήν εκείνην, ως είπομεν, εβασίλευε των Ρωμαίων ο Διοκλητιανός, όστις εκίνησε μέγαν διωγμόν εναντίον των Χριστιανών, ηγεμόνευε δε εις τα μέρη της Ανατολής ο Πρίσκος, έχων συγκάθεδρόν του φιλόσοφόν τινα Απελλιανόν, ο οποίος ήτο και ιερεύς του ψευδωνύμου θεού Άρεως.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Απο την Επιστολή προς Διόγνητον

....Αντιλαμβάνεσαι πόση χαρά θα γευτείς και θα νοιώσεις γι' Αυτόν που σε αγάπησε τόσο; Όταν Τον αγαπήσεις θα γίνεις μιμητής της καλωσύνης Του. Μη θαυμάζεις πώς μπορεί ένας άνθρωπος να γίνει μιμητής του Θεού! Είναι δυνατόν, αφού Εκείνος το θέλει!  Άλλωστε ευτυχία δεν είναι να τυραννάς τους συνανθρώπους σου και να θέλεις να έχεις περισσότερα από εκείνους· αυτές είναι καταστάσεις με τις οποίες δεν μιμείσαι τον Θεό αλλά αποξενώνεσαι από την μεγαλειότητα του Θεού. Ευτυχία είναι, να αναλαμβάνεις το φορτίο της ανάγκης του πλησίον σου, να θέλεις να μοιράζεσαι τα δικά σου με αυτούς που έχουν λιγώτερα. Αυτός που, όσα έλαβε εκ Θεού, τα μοιράζεται με όσους βρίσκονται σε ανάγκη, γίνεται «Θεός» γι' αυτούς αφού είναι μιμητής του Θεού.....

Άγιον Όρος • Σιμωνόπετρα • Ψαλμοί - Mount Athos • Chants