Αλλοίωσις του Αγιορείτικου ήθους

"Ορθόδοξος Τύπος"

ARMED GREEK POLICE PLAN TO FORCIBLY REMOVE PEACEFUL MONKS

MOUNT ATHOS, GREECE – Under the leadership of Deputy Prime Minister and Foreign Minister Evangelos Venizelos, the Greek government has deployed armed police to forcibly remove the peaceful and defenseless monks of the Holy Monastery of Esphigmenou from their monastery property in Karyes. Armed police are on the scene and roads to the building have been blocked by Greek Police vehicles in anticipation of the planned assault. The police have given the monks a deadline of today,12pm local time to vacate or face an armed assault.

Μακάριος ο Αιγύπτιος:

Γνώριζε, ότι η οδός του Χριστιανισμού είναι η εξής: όπου ενεργεί το Άγιον Πνεύμα εκεί ακολουθεί ο διωγμός και η πάλη, όπως η σκια ακολουθεί τον άνθρωπον.

Μένομεν στερεοί και ακλόνητοι εις την Ορθόδοξον ημών Πίστιν

Αποκηρύσσομεν τα φιλενωτικά συνθήματα και φιλενωτικάς τάσεις και μένομεν στερεοί και ακλόνητοι εις την Ορθόδοξον ημών Πίστιν, ακολουθούντες όσα προεφήτευσαν οι Θεηγόροι Προφήται και εδίδαξαν οι Θεοκήρυκες Απόστολοι, ο των Θεοφόρων Πατέρων Σύλλογος, αι επτά άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι, και αι τοπικαί τοιαύται, έχοντες επί κεφαλής τον ακρογωνιαίον Λίθον Χριστόν, τον Θεόν ημών, και εν γένει εμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει είτε δια γραφίδος είτε δια παραδόσεως, αποκρούοντες την «Ένωσιν» ή «Ενότητα», όπως την αποκαλούν εσχάτως οι φιλενωτικοί παπόδουλοι οικουμενιστές.

Psalm 33 I will bless the Lord- Ψαλμός 33 Ευλογήσω Τον Κύριον

+Mακαριστός π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

 (Ὁμιλία εἰς τὸν προφ. Ἡσαΐα, ἀριθ. 85, 1997, Ἱ. Μ. Παντοκράτορος)

«...Καὶ μία ὁλόκληρη τοπικὴ Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ καθεύδει καὶ νὰ ἔχει ἀνάγκη αὐτῆς τῆς ἀφυπνίσεως. Θὰ λέγαμε ἀκόμη, ἂν ξεχωρίσουμε πρόσωπα μόνο, ὅτι καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (ὅπως θὰ συμβεῖ καὶ συμβαίνει ἤδη στὰ ἔσχατα, διότι εἴμεθα στὴν περιοχὴ τῶν ἐσχάτων, ἐν ὄψει τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ ἀντιχρίστου), ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία νὰ εἶναι σὲ μιὰ κατάσταση ναρκώσεως, ἔξω ἀπὸ πρόσωπα, ἔξω ἀπὸ πρόσωπα -τὸ λέγω δυὸ φορές-, τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι σὲ κατάσταση ἐγρηγόρσεως.

Ὁ Χριστὸς πόσες φορὲς τὸ εἶπε: «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν». Αὐτὸ τὸ «γρηγορεῖτε» εἶναι ἀναγκαιότατον σύνθημα πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν· καὶ βέβαια δὲν γρηγοροῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι· μακάριοι ὅμως οἱ γρηγοροῦντες. Καὶ τοῦτο διότι ἔρχεται φοβερὴ ἐποχή. Ζοῦμε τὴν ἐποχὴ αὐτή, ἔχουμε εἰσέλθει στὴν περιοχὴ αὐτῆς τῆς φοβερῆς ἐποχῆς.
Ἔτσι, ὅταν θὰ ἀρχίσει νὰ ἁπλώνεται –καὶ ἁπλώνεται– ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ στὴν πατρίδα μας, καὶ στὰ Πατριαρχεῖα μας, –τὸ ἀκούσατε ἄραγε;– καὶ στὰ πατριαρχεῖα μας, καὶ στὶς Ἀρχιεπισκοπές μας, τότε δὲν εἶναι ἀπέξω ὁ ἐχθρός· καὶ ὅταν ἡ τελευταία, θὰ λέγαμε, πράξη εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός, καὶ θὰ εἶναι ἐργαλεῖο στὰ χέρια τοῦ ἀντιχρίστου, συνεπῶς, δὲν πρέπει νὰ εἴμεθα ξύπνιοι; Ναί, πρέπει, ἀλλὰ οἱ πολλοὶ μπορεῖ νὰ μὴ εἶναι ξύπνιοι. Ἔτσι θὰ λέγαμε, ὅτι μοιάζει κάποτε ὁλόκληρη ἡ Ὀρθοδοξία νὰ κοιμᾶται, ὅταν Πατριάρχαι καὶ Ἀρχιεπίσκοποι μπορεῖ νὰ τὴν προδίδουν. Ναί. Τότε μοιάζει μʼ ἐκεῖνο τὸ πλοιάριο στὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς κάποτε ἐκοιμᾶτο. Ἐκεῖνο τὸ πλοιάριο μὲ τοὺς μαθητὰς εἶναι τύπος τῆς Ἐκλλησίας...
Καὶ βλέπουμε σʼ αὐτὴν τὴν εἰκόνα: ὁ Χριστὸς καθεύδει. Ποιός καθεύδει; Μοιάζει ὅτι καθεύδει ὁ Χριστός. Ἔτσι, σὲ μιὰ ἐποχὴ παρακμῆς καὶ καθιζήσεως πνευματικῆς, οἱ λίγοι σωστοὶ πιστοὶ κραυγάζουν τὸν ἴδιο λόγο: «ἐπιστάτα, ἀπολλύμεθα, βοήθησον ἡμῖν». Τότε τὸν εἶπαν ἐπιστάτη, προϊστάμενο. Σήμερα λέμε: «Κύριε χανόμαστε, βάλε τὸ χέρι Σου». Δὲν τὸ λέμε; Τὸ λέμε μὲ πόνο, μὲ ὀδύνη, μὲ δάκρυα...

Του Πρεσβυτέρου π. Εὐσταθίου Κολλᾶ : στὴν σατανοκίνητη αὐτὴ προσπάθειά τους

Οἱ συμπροσευχὲς αὐτές, γιὰ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ τοὺς

συνοδοιπόρους του, σημαίνει ὅτι ἔχει ἤδη γίνει ἡ ἕνωση μὲ τὸν

αἱρεσιάρχη Πάπα, καὶ ἂν κρίνουμε ἀπὸ τὰ κατηγορηματικῶς λεγόμενα

τοῦ ὑπεύθυνου τοῦ Γραφείου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρώπη,

Μητροπολίτου Ἀχαΐας κ. Ἀθανασίου, τώρα προσπαθοῦν, μὲ ὑπόγειες

διαδρομές, νὰ ἐπιβάλλουν στοὺς πιστοὺς αὐτὴ «τὴν ἄμικτον μῖξιν», ἀλλὰ

στὴν σατανοκίνητη αὐτὴ προσπάθειά τους συναντοῦν, ὡς εἶναι τοῦτο

ἑπόμενον, σκληρὲς ἀντιδράσεις ἀπὸ τὸ κέντρον τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ,

τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐκεῖθεν, ἀπὸ τὸν ὑπερασπιστὴ δηλαδὴ τῆς πίστεώς

μας πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. «Παρʼ ἡμῖν οὔτε Πατριὰρχαι οὔτε Σύνοδοι

ἠδυνήθησαν ποτέ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρη-

σκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός, ὅστις

ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ

τῶν Πατέρων αὐτοῦ», (Ἀπόκρισις τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ὀρθοδόξου

Ἀνατολῆς πρὸς τὸν πάπαν Πίον τὸν Θ´, ἔτος 1848).

Ὁ Ἀχαΐας λοιπὸν κ. Ἀθανάσιος, «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», ἀπολογούμενος,

ὡς φαίνεται, πρὸς τὸ Βατικανὸ γιὰ τὴν καθυστέρηση τῆς

ὑποταγῆς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὸν αἱρεσιάρχη Πάπα ὁμολογεῖ,

ὅλως ἀνερυθρίαστα: «Στὴν Ἑλλάδα βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ πολὺ

λεπτὴ κατάσταση, γιατί ὁ ἀρχιεπίσκοπος καὶ οἱ μητροπολίτες ἐπιθυ-

μοῦν νὰ ἔχουν μία σημαντικὴ συνεργασία μὲ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία,

ἀλλὰ οἱ πιστοὶ δὲν εἶναι προετοιμασμένοι στὴν προοπτική τοῦ διαλό-

γου… Αὐτὸ γιὰ μᾶς εἶναι ἡ μεγάλη πρόκληση νὰ προετοιμάσουμε τὸν

κόσμο, νὰ τὸν διαπαιδαγωγήσουμε, γιὰ νὰ μὴ ἀντιδράσει ἐπηρεασμέ-

νος ἀπὸ τὶς προκαταλήψεις καὶ πληροφορίες, ποὺ δὲν ἀνταποκρίνον-

ται στὰ γεγονότα. Εἶναι σημαντικὸ νὰ κατανοηθεῖ ὅτι ἔχουμε ἀνάγκη

χρόνου, ἐλπίζω ὄχι ὑπερβολικοῦ, γιὰ νὰ σχηματίσουμε τὴν συνείδηση

τοῦ κόσμου.

(Του Πρεσβυτέρου π. Εὐσταθίου Κολλᾶ,

Θεολόγου –Εκκλησιαστικού Συνηγόρου)

O.T.1905 9/12/2011

Στροφή, στον Αναστάντα Χριστό.

Ο άνθρωπος είναι, πολλές φορές, δέσμιος των παθών και των αδυναμιών του. Και στην πορεία της ζωής του αντιμετωπίζει την απελπισία, τα αδιέξοδα στα σοβαρά και καταθλιπτικά προβλήματά του και, κυρίως, εκείνα που έχουν σχέση με τον πνευματικό του αγώνα για τον καταρτισμό του. Πολλές φορές, δεν ημπορεί να αντισταθεί στον πειρασμό του νικημένου και τότε νιώθει ολομόναχος και χωρίς στήριγμα στις προσπάθειές του. Όμως, ο θριαμβευτής Ιησούς μάς δίδει μια άλλη διάσταση και μάς βεβαιώνει ότι υπάρχει λύση στα προβλήματά μας, αφού Εκείνος μπορεί να νικήσει, ως νικητής, κάθε αντίθετο και αντιδραστικό, κάθε δύσκολο και ανθρωπίνως ακατόρθωτο. Στροφή, λοιπόν, στον Αναστάντα Χριστό. Να επανέλθουμε στο δρόμο που μάς καλεί ο Αναστημένος Χριστός.

Μάξιμος Ομολογητής:

Όταν μας ίδουν οι δαίμονες να καταφρονώμεν τα κοσμικά πράγματα, δια ν’ αποφύγωμεν τας αιτίας του μίσους κατά των ανθρώπων και δια να μη εκπέσωμεν της αγάπης, τότε διεγείρουν τους ανθρώπους να μας συκοφαντήσουν, με τον σκοπόν να λυπηθώμεν και να μισήσωμεν τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει βαρύτερος πόνος της ψυχής από την συκοφαντίαν, που στρέφεται εις την ορθήν πίστιν μας ή εις την ηθικήν μας. Κανείς δεν δύναται να αδιαφορήση εις τας συκοφαντίας αυτάς, ειμή μόνον εκείνος που έχει την ελπίδα του εις τον Θεόν…

Όσον προσεύχεσαι εις τον Θεόν υπέρ του συκοφαντήσαντος, τόσον ο Θεός αποκαλύπτει την αθωότητά σου εις τους σκανδαλισθέντας.

π. Θεόδωρος Ζήσης - Η ελευθερία του ανθρώπου - Κυριακή Δ΄Ματθαίου

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Ο άνθρωπος του Χριστού κινείται εις την οδόν της θείας τελειότητος, νικών δια μέσου των ευαγγελικών αρετών το κακόν και την αμαρτίαν μέσα του και μέσα εις τον περιβάλλοντα αυτόν κόσμον. Πορεύεται πάντοτε από το εν καλόν εις το άλλο, από το μικρότερον προς το μεγαλύτερον, από το μεγαλύτερον προς το μέγιστον. Ακόμη, ποτέ δεν σταματά, δεν βραδυπορεί, διότι κάθε σταμάτημα σημαίνει πνευματικήν παράλυσιν, νέκρωσιν, θάνατον. Δι΄ εκάστης καθαράς σκέψεως, δι΄ εκάστου αγίου αισθήματος, δι΄ εκάστης αγαθής επιθυμίας και καλού λόγου, αυτός οδεύει προς την ανάστασιν, προς την αθανασίαν, προς την αιώνιον ζωήν.                                                                               

Έτσι όλοι είναι χορτάτοι και χαρούμενοι.

Κάποιος ευσεβής  παρακαλούσε τον Θεό να του δείξει τον Παράδεισο και την κόλαση. Και ο Θεός συγκατένευσε στο αίτημά του και του έστειλε Άγγελό του να του δείξει αυτά που επιθυμούσε. 
Ο Άγγελος ξεκίνησε την "ξενάγηση" από την κόλαση. Ανοιξε την πόρτα και έβαλε τον ευσεβή άνθρωπο στο δωμάτιο που ήταν η κόλαση. Μέσα σε αυτό βρισκόταν ένα τεράστιο στρογγυλό τραπέζι στην μέση του οποίου βρισκόταν μία κατσαρόλα με ένα πολύ ωραίο αλλά απείραχτο φαγητό. Οι συνδαιτημόνες, κάθονταν γύρω γύρω, αλλά ήταν περίλυποι. Το πρόβλημά τους δεν ήταν τα κουτάλια. Είχαν κουτάλια μακριά γύρω στα 3 μέτρα, τα οποία έφταναν μεν στην κατσαρόλα με το φαγητό, στο κέντρο του τραπεζιού, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσαν λόγω του μήκους τους, να τα γυρίσουν πίσω στο στόμα τους ώστε να γευθούν το ωραίο φαγητό. 
Αυτή είναι η Κόλαση, είπε ο Άγγελος στον ευσεβή. 

Στην συνέχεια, άνοιξε μιά άλλη πόρτα και τον έμπασε στον Παράδεισο. 'Ιδια ακριβώς διάταξη με την κόλαση: πάλι το μεγάλο στρογγυλό τραπέζι, με το ωραίο φαγητό στο κέντρο, οι δαιτυμόνες με τα μακριά κουτάλια, αλλά εδώ χαρούμενοι και χορτάτοι. 
Αυτός είναι ο Παράδεισος, είπε ο Άγγελος στον ευσεβή. 
Μα πώς; απάντησε εκείνος. Είναι ακριβώς το ίδιο με την κόλαση. Πώς εδώ καταφέρνουν και είναι χορτάτοι και χαρούμενοι; 
Εδώ οι άνθρωποι έχουν μάθει να ταϊζουν ο ένας τον άλλον. Φτάνουν το φαγητό με τα μακριά κουτάλια, και στην συνέχεια το προσφέρουν στο στόμα του απέναντί τους. Το ίδιο κάνει και γι αυτούς ο απέναντι. Έτσι όλοι είναι χορτάτοι και χαρούμενοι. 

Πατριάρχης Κύριλλος: «Ερχεται το τέλος του κόσμου με τη νομική αναγνώριση των γάμων των γκέι»

Ο πατριάρχης της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας δήλωσε την Κυριακή ότι η νομική αναγνώριση του γάμου μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου οδηγεί την ανθρωπότητα στην καταστροφή, κοντά στο τέλος... του κόσμου, όπως μετέδωσε το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Interfax.

«Αυτό είναι μια πολύ επικίνδυνη ένδειξη της Αποκάλυψης. . . Σημαίνει ότι οι άνθρωποι επιλέγουν την οδό της αυτοκαταστροφής» είπε ο πατριάρχης Κύριλλος απευθυνόμενος σε πιστούς στον καθεδρικό ναό Καζάν στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας.

Ο πατριάρχης είπε ότι υποστηρίζει την απαγόρευση της «ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας» που πρόσφατα επικυρώθηκε ως νόμος του ρωσικού κράτους από τον Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν.

Ανάμεσα στις διατάξεις του νόμου αυτού, που επικρίθηκε σε διεθνές επίπεδο, είναι η επιβολή μεγάλων προστίμων για συζητήσεις περί ομοφυλοφιλίας παρόντων παιδιών.
Η ομοφυλοφιλία αποποινικοποιήθηκε στη Ρωσία το 1993, αλλά συνεχίζει να στιγματίζεται στη χώρα, στην οποία η ορθόδοξη εκκλησία διατηρεί σημαντική επιρροή. Οι παρελάσεις ομοφυλοφίλων απαγορεύονται και ακτιβιστές έχουν υποστεί επανειλημμένα άγριες επιθέσεις.

Αγία Μαρία η Μαγδαληνή

Βίος της Αγίας ενδόξου Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής

Η αγία ένδοξος και πανεύφημος Μαρία η Μα­γδαληνή υπήρξε η πιστή και αφοσιωμένη Μαθήτρια του Υιού και Λόγου του Θεού, η ακόλουθος της Υπεραγίας Θεοτόκου, η Διακόνισσα του Κυρίου και των Αποστόλων, η εκλεκτή Μυροφόρος, η Ευαγγελίστρια της Αναστάσεως, η Ισαπόστολος και κήρυκας της πί­στεως. Σ' αυτήν δόθηκε η χάρις να δη πρώτη μετά την Ανάσταση, μαζί με την Θεοτόκο, τον Αναστάντα Ιη­σού. Αυτή ευαγγελίσθηκε στους Αποστόλους την Α­νάσταση του Κυρίου. Μέσα στα ιερά Ευαγγέλια δοξά­ζεται από τους αγίους τέσσερις Ευαγγελιστές, ως πρώ­τη μετά την Θεοτόκον, Μαθήτρια και Μυροφόρος. Πατέρες της Εκκλησίας μας την χαρακτηρίζουν σε­μνή και σοφή παρθένον με ψυχική ωραιότητα. Η α­γία Μαρία η Μαγδαληνή είναι «ωραίο και ευγενικό παράδειγμα γυναικείας αφοσιώσεως, που φθάνει στην αυταπάρνηση και τον ηρωισμό. Γιατί ας μην έχη η γυναίκα την μυϊκή δύναμη του ανδρός, έχει όμως πλούτο αισθημάτων. Και είναι αλήθεια πως τους ήρω­ες δεν τους κάνει η σωματική ρώμη, αλλά η πίστη και η ευψυχία. "Ηρίστευσαν γυναίκες τω σω Σταυρώ κρατυνθείσαι, Χριστέ παντοδύναμε" ψάλλει η Εκκλη­σία μας».

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Λέγει Γέροντας:

Αν δώσεις ελεημοσύνη,  κι ο λογισμός σε θλίβει πως έδωσες πολύ, μη δίνεις προσοχή σ' αυτόν, γιατί είναι σατανικός. Καλύτερα όμως για σένα είναι να ζεις με τόση ακτημοσύνη, που να έχεις ανάγκη από τους άλλους να σε ελεούν. Εκείνος που δίνει, έχει την ικανοποίηση πως κάνει κάτι καλό. Αλλά όποιος στερείται και δεν έχει ποτέ να δώσει κάτι, αποκτά ταπεινοσύνη με τη σκέψη πως ποτέ δεν κάνει τίποτε καλό. Έτσι έζησαν οι Πατέρες μας. Μ' αυτόν τον τρόπο βρήκε τον Θεό ο Μέγας Αρσένιος.

Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού, δεν έχει πληθυντικό αριθμό.

Η Εκκλησία του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού είναι ΜΙΑ. Όλες οι ομόδοξες Ορθόδοξες Εκκλησίες αποτελούν την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία με κεφαλή τον Ιησού Χριστό. Κάθε τοπική Ομόδοξη Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι κομμάτι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά όλη η Ορθόδοξη Εκκλησία. «Εν Μιά αι πολλαί, και εν ταις πολλαίς η Μία». Συνεπώς η Εκκλησία του Ιησού Χριστού, δεν έχει πληθυντικό αριθμό. Σε πληθυντικό αριθμό ανήκουν και είναι μόνον όλα εκείνα τα Σατανικά «δήθεν χριστιανικά» κατασκευάσματα, αι αιρέσεις και τα Σχίσματα, που δεν αποτελούν και δεν είναι ποτέ δυνατόν να ονομαστούν Εκκλησία, με τη στενή έννοια και τη σημασία της λέξης ΕΚΚΛΗΣΙΑ, που ίδρυσε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, επί της γης, αλλά παραμένουν και είναι αμαρτωλά κατασκευάσματα διαβολοκίνητων ανθρώπων, για καθαρώς προσωπική και μόνον προβολή και συμφέροντα.

Διάδοχος Φωτικής:

Όπως το κερί, εάν δεν θερμανθή και δεν μαλακώση πολύ, είναι αδύνατον να αποτυπώση την σφραγίδα, έτσι και ο άνθρωπος, εάν δεν δοκιμασθή με πόνους και θλίψεις και ασθενείας, δεν δύναται να δεχθή την σφραγίδα των αρετών του Θεού.

Ακόμα «Δεν Ξεχνώ» τη μαρτυρική Κύπρο

Του Κωνσταντίνου Χολέβα.

«Δεν Ξεχνώ» ήταν το σύνθημα που είχαμε στην τσάντα μας, στο πέτο μας, στο αυτοκίνητό μας, στο σπίτι μας ή στο γραφείο μας οι περισσότεροι Ελληνες μετά την εισβολή του τουρκικού Αττίλα στην Κύπρο. Από τις 20 Ιουλίου 1974 ο χάρτης της ελληνικής Μεγαλονήσου, με το αίμα να κοκκινίζει το κατεχόμενο βόρειο τμήμα, ήταν το σήμα κατατεθέν του απανταχού Ελληνισμού και μας θύμιζε το χρέος μας. Να μην ξεχάσουμε τα εγκλήματα του Αττίλα και των Τουρκοκύπριων ακολούθων του. Να θυμόμαστε ότι η Κύπρος ήταν, είναι και θα παραμείνει ελληνική, παρά την προσωρινή Κατοχή και χωρίς αυτή η ιστορική παραδοχή να υπονομεύει την ανεξάρτητη κρατική υπόστασή της.

Η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων της Ελλάδος και της Κύπρου στηρίξαμε το αίτημα για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Οπως η Κρήτη, η Σάμος και άλλα τμήματα του Ελληνισμού πέρασαν από μία περίοδο ημιαυτονομίας και τελικά ενώθηκαν με την Ελλάδα, έτσι οραματιστήκαμε οι περισσότεροι την Κύπρο μετά την ανεξαρτησία του 1960. Οι αγώνες των Ελλήνων αδελφών μας στο νησί έγιναν για ένωση και μόνον ένωση. Και το 1931 και το 1955-59. Αυτό ζητούσαν οι Ελληνοκύπριοι κατά 97% με το δημοψήφισμα του Ιανουαρίου του 1950, αυτό επανέλαβαν όλοι οι βουλευτές της κυπριακής Βουλής, συμπεριλαμβανομένων και των αριστερών του ΑΚΕΛ, από το 1960 έως και τον Ιούνιο του 1967 (μας το θυμίζει ο Λάζαρος Μαύρος στη «ΣΗΜΕΡΙΝΗ» Λευκωσίας, 17/7/2013).

Σήμερα, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση με την παρουσία 40.000 Τούρκων στρατιωτών στα Κατεχόμενα, είναι δύσκολο να μιλούμε για ένωση. Τουλάχιστον ας διατηρήσουμε ζωντανή και άσβεστη τη μνήμη των κατεχόμενων τόπων και ας κρατήσουμε μέσα μας την ελπίδα για καλύτερες ημέρες. Ποτέ δεν ξέρεις ποιο θα είναι το μέλλον της πολυεθνικής και διαρκώς ταραγμένης Τουρκίας. Ολα είναι πιθανά.

Εμείς δεν πρέπει να υπογράψουμε καμία συνθήκη ή σχέδιο τύπου Ανάν που θα νομιμοποιεί την εισβολή του Ιουλίου - Αυγούστου 1974 και θα καταδικάζει σε λήθη και εγκατάλειψη πανάρχαιες ελληνικές εστίες. Και να διδάσκουμε στα παιδιά μας την ιστορία των αρχαίων θεάτρων, των ορθόδοξων ναών, των μοναστηριών, των συλημένων κοιμητηρίων, των κλεμμένων χριστιανικών εικόνων, των πόλεων και των αγωνιστών της κατεχόμενης Κύπρου μας.

http://www.dimokratianews.gr/

Αρνούμεθα τὴν μοναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας !!!

 Ἡ ἰσότιμη ἔνταξη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὸ Π.Σ.Ε., είναι πράξη ἡ ὁποία ἀκυρώνει πλῆθος εὐαγγελικῶν ἐντολῶν καὶ Ἱερῶν Κανόνων, καὶ διὰ τῆς ὁποίας ἀρνούμεθα τὴν μοναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅλη τὴν δισχιλιετῆ ὀρθόδοξη Παράδοση. Αὐτὴ ἡ προδοσία τῆς ὀρθοδοξίας ἀποτυπώνεται στὴν ἀπόφαση τῆς 9ης Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. (Porto Alegre, ΦΕΒ 2006)· ἀπόφαση ποὺ ὑπέγραψαν ἢ ἀποδέχθηκαν ἀδιαμαρτύρητα οἱ ἐκπρόσωποί μας ἐπίσκοποι καὶ τὴν ὁποία, τὸ μὲν Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο διὰ τοῦ κ. Βαρθολομαίου ἀποδέχτηκε μὲ ἐνθουσιασμό, ἡ δὲ ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία τὴν ἔχει ἕως σήμερα ἀποδεχθεῖ σιωπηρῶς.

Στὸ Porto Alegre(Φεβρουάριος 2006, 9^η Συνέλευσις του Π.Σ.Ε.) οἱ ἐκπρόσωποί της Εκκλησίας της Ελλάδος,  δέχθηκαν:  Ὅτι τὴν Ἐκκλησία τὴν ἀποτελοῦν ὅλες μαζί, οἱ 350 αἱρετικὲς “ἐκκλησίες” τοῦ Π.Σ.Ε.», ἀνάμεσα στὶς ὁποῖες ἀριθμεῖται ὡς ἰσότιμος καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὡς ἐκ τούτου:

1). Αρνήθηκαν ἐμπράκτως τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως διὰ τοῦ ὁποίου ὁμολογοῦμε «πίστιν εἰς “Μίαν Ἐκκλησίαν”!

2). Δέχθηκαν, ὅτι ἤδη «εἴμαστε ἑνωμένοι» (ἀοράτως!) μ’ αὐτὸ τὸ συνονθύλευμα τῶν αἱρετικῶν κοινοτήτων, ἀλλὰ ἀποβλέπουμε στὴν ἐπίτευξη “πλήρους ὁρατῆς ἑνότητας”.

3) Ὅτι ἡ πληθώρα τῶν κακοδοξιῶν τῶν “ἐκκλησιῶν” τοῦ Π.Σ.Ε., εἶναι “διαφορετικοὶ τρόποι διατυπώσεως τῆς ἰδίας Πίστης καὶ ποικιλία Χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνευματος”!

4). Ὅτι αὐτὸ ποὺ ὁριοθετεῖ τὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἡ κοινὴ ὀρθὴ Πίστη, ἡ Παράδοση καὶ ἡ Ἀποστολικὴ διαδοχή, ἀλλὰ τὸ “βάπτισμα”!

Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως κ. Ιερεμίας:

«Καὶ “μέσ’ στὴν ἀνεμοζάλη οἱ λύκοι χαίρονται”, λέγει ὁ λαός μας. Καὶ ποιοί εἶναι οἱ λύκοι; Οἱ αἱρετικοί. Στὴν ἐποχή μας κινδυνεύουμε περισσότερο ἀπὸ δύο αἱρέσεις. Ἀπὸ τὸν παπισμὸ καὶ τὸν οἰκουμενισμό. Ὑποχρεοῦμαι, χριστιανοί μου, σὰν ποιμένας σας, νὰ σᾶς ἐνημερώσω καθαρὰ καὶ νὰ σᾶς πω: Ὁ παπισμὸς εἶναι αἵρεση καὶ ὁ οἰκουμενισμὸς εἶναι παναίρεση».

Περί ακτημοσύνης.

Κάποιος πλούσιος χριστιανός επισκέφτηκε κάποτε έναν Ερημίτη και, φεύγοντας, του πρόσφερε ένα γερό φιλοδώρημα. Εκείνος όμως με κανένα τρόπο δεν ήθελε να το δεχτεί.   "Πάρε το, Αββά, τον παρακαλούσε ο επισκέπτης, και μοίρασε το στους φτωχούς."           
"Αυτό είναι διπλή ντροπή για μένα, τέκνον μου, του αποκρίθηκε ο Γέροντας, να παίρνω χωρίς να έχω ανάγκη και να κενοδοξώ μοιράζοντας τα ξένα ελεημοσύνη." 

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ  Ή  ΘΑΝΑΤΟΣ

EKTAKTO: "Η ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΠΟΛΙΟΡΚΕΙΤΑΙ ..."
ΒΟΗΘΕΙΑ ΖΗΤΟΥΝ ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΑΠΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΠΟΥ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΩΡΕΣ ...
ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΝΗ ΓΕΡΟΝΤΑΔΕΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΕΚΕΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΑΝ Η ΔΕΧΘΗΚΑΝ ΤΑ ΚΟΝΔΥΛΙΑ ΤΗΣ Ε.Ε ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΜΙΣΘΟ Ή ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

•