Πίστη - Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Οι υπερβολικά ανόητοι, αυτοί προ παντός είναι εκείνοι που επιτρέπουν στο λογικό τους να ερευνά εκείνα που δεν είναι δυνατόν να τα γνωρίσει κανείς, παρά μόνον με την πίστη. Γιατί, αν κάποιος, τη στιγμή που ο έμπειρος μεταλλουργός βγάζει από τη φωτιά με την τσιμπίδα το πυρακτωμένο σίδερο, αυτός επιμένει να το κάνει αυτό με το χέρι, θα τον χαρακτηρίσουμε ως τον μεγαλύτερο ανόητο• έτσι και οι φιλόσοφοι, επειδή επέμεναν να γνωρίσουν τα δόγματα της πίστεως με τη δύναμη του λογικού τους, περιφρόνησαν την πίστη. Και γι’ αυτό δεν μπόρεσαν να γνωρίσουν τίποτε από αυτά που ζητούσαν. Είναι ασυγχώρητο να εξετάζουμε με περιέργεια τους τρόπους με τους οποίους εκδηλώνονται οι βουλές του Θεού και τις αποφάσεις Του πρέπει να τις αποδεχόμαστε με πίστη. Γιατί, όταν ο Θεός φανερώνει τη γνώμη Του και τη θέλησή Του, δεν πρέπει να τα υποβάλουμε στον έλεγχο του λογικού, ούτε να ερευνούμε την αιτιολογία των γεγονότων, ούτε να προβάλουμε την αδυναμία της φύσεως, ούτε τίποτα άλλο από τα παρόμοια• γιατί από όλα αυτά είναι ανώτερη η δύναμη της απόφασης του Θεού και δεν μπορεί κανένα εμπόδιο να την ματαιώσει.

Συνωστισμένες στο Ζάλογγο

Αγνή Παρθένε Δέσποινα

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος στὸν λόγο του περὶ πραότητος λέγει ὅτι:

«Πραότης εἶναι μία ἀμετακίνητη κατάστασις τοῦ νοῦ, ποὺ παραμένει ἡ ἴδια καὶ στὶς τιμὲς      καὶ στὶς περιφρονήσεις. Πραότης εἶναι τὸ στήριγμα τῆς ὑπομονῆς, ἡ θύρα ἤ καλύτερα ἡ   μητέρα τῆς ἀγάπης, ἡ προϋπόθεσις τῆς διακρίσεως, ἡ πρόξενος τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν, τὸ θάρρος τῆς προσευχῆς. Ἡ πραότης εἶναι συνεργὸς στὴν ὑπακοή, ὁδηγὸς  στὴν  ἀδελφοσύνη, χαλινὸς τῆς μανίας, κόψιμο τοῦ θυμοῦ, μίμησις τοῦ Χριστοῦ. Ἡ πραεῖα  ψυχὴ εἶναι θρόνος τῆς ἁπλότητος, ἐνῶ ὁ νοῦς τοῦ ὀργίλου δημιουργός τῆς πονηρίας. Ἡ ἤπια ψυχὴ θὰ δεχθῆ μέσα της τοὺς λόγους τῆς σοφίας. Ἡ εὐθεῖα ψυχὴ συζῆ μὲ τὴν       ταπείνωσι, ἐνῶ ἡ πονηρὰ εἶναι ὑπηρέτρια τῆς ὑπερηφάνειας. Οἱ ψυχὲς τῶν πράων θὰ γεμίσουν ἀπὸ γνῶσι καὶ σύνεσι, ἐνῶ ὁ νοῦς τοῦ θυμώδους συγκατοικεῖ μὲ τὸ σκοτάδι  καὶ τὴν ἄγνοια»

Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς ἑρμηνεύοντας τὸ «Πάτερ ἡμῶν»

«Ὅταν συνυπάρχουν ἡ ταπείνωση καὶ ἡ πραότητα φανερώνουν τέλειο ἄνθρωπο, ποὺ  κτίζεται κατὰ Χριστό. Γιατί κάθε ταπεινὸς εἶναι ὁπωσδήποτε καὶ πρᾶος· καὶ κάθε πρᾶος  εἶναι ὁπωσδήποτε καὶ ταπεινός. Εἶναι ταπεινὸς γιατί γνωρίζει ὅτι ἔχει λάβει τὴν ὕπαρξή  του δανεική, καὶ πρᾶος γιατί ἔχει ἀντιληφθεῖ τὴν ὀρθὴ χρήση τῶν φυσικῶν δυνάμεων, ποὺ τοῦ δόθηκαν καὶ ἔτσι τὶς θέτει στὴ ὑπηρεσία τοῦ λόγου πρὸς γένεση τῆς ἀρετῆς,  ἐνῶ ἀπομακρύνει τελείως τὴν ἐνέργειά τους ἀπὸ ὁ,τιδήποτε εἶναι λυπηρό».

Aυτό το πορνίδιο συνεχίζει να προκαλεί

Ο... χορός του Ζαλόγγου για τη Ρεπούση!

Ούτε ο χορός του Ζαλόγγου υπήρξε για τη Μαρία Ρεπούση! Ναι, καλά διαβάσατε, η βουλευτής ιστορικός (!) της ΔΗΜ.ΑΡ. σε χθεσινή της συνέντευξη (Alpha) επανήλθε δριμύτερη, καθώς, ερωτηθείσα αν υπήρξε ο χορός του Ζαλόγγου, υποστήριξε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι «κάθε λαός δημιουργεί εθνικούς μύθους».

 Βέβαια έδειξε για ακόμη μια φορά την ευαισθησία της προς τους ομοφυλόφιλους, ζητώντας να τους δοθεί το δικαίωμα της υιοθεσίας, ενώ υπερασπίστηκε -μολονότι την «άδειασαν» τόσο ο Φώτης Κουβέλης όσο και οι «σύντροφοί» της- τη θέση για τις γενοκτονίες.

 «Εφόσον η Πολιτεία αναγνωρίζει το δικαίωμα της υιοθεσίας σε ετεροφυλόφιλους, οφείλει να το αναγνωρίζει και σε ομοφυλόφιλους» υποστήριξε αρχικά, για να αναρωτηθεί στη συνέχεια «γιατί υπάρχει στην Ελλάδα αυτή η ομοφοβία;».

 Αναφορικά με τις γενοκτονίες, αφού σημείωσε ότι το ελληνικό Κοινοβούλιο ψήφισε αυτές των Ποντίων και των Αρμενίων, «φωτογραφίζοντας» τον εαυτό της, είπε: «Αυτό δεν σημαίνει ότι η ιστορική επιστήμη είναι υποχρεωμένη να δεχτεί τις πολιτικές αποφάσεις και μάλιστα να τιμωρούνται όσοι έχουν διαφορετική άποψη». 

Θρασύτητα

 Μάλιστα, σε άλλη εκπομπή (ΝΕΤ) η κυρία Ρεπούση αναφέρθηκε στο γνωστό βιβλίο της που αναφέρει τα περί «συνωστισμού» στο λιμάνι της Σμύρνης κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Εκεί θρασύτατα, αφού προσπάθησε να απολογηθεί, αναρωτήθηκε: «Τελεία και παύλα. Ιερά εξέταση θα περάσω, δεν καταλαβαίνω;»

Την ίδια ώρα, με σφοδρότητα επιτέθηκαν στην κυρία Ρεπούση τόσο βουλευτής της Ν.Δ. Γιάννης Μιχελάκης όσο και ο Ν. Νικολόπουλος. Ο πρώτος, μέσω facebook αλλά και... Μίλαν Κούντερα, τόνισε ότι «για να ξεπαστρέψεις έναν λαό, του αφαιρείς πρώτα τη μνήμη. Καταστρέφεις τα βιβλία του, τον πολιτισμό του, την Ιστορία του». Ο δεύτερος ζήτησε την αποβολή της για προδοτική στάση και συμπεριφορά.

 Αλέξανδρος Διαμάντης -Δημοκρατία,31/05/2013

Μύθος για τη Ρεπούση ο χορός του Ζαλόγγου

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 

Η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ μίλησε εκ νέου για τη γενοκτονία των Ποντίων και Αρμενίων
 “Είμαι κατά της ποινικοποίησης της μνήμης"

Μετά τη γενοκτονία των Αρμενίων και των Πόντιων η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Μαρία Ρεπούση αμφισβητεί και το χορό του Ζαλόγγου μέσα από ραδιοφωνική της συνέντευξη. Μιλώντας την Πέμπτη στο ραδιοφωνικό σταθμό Alpha 989 με αφορμή το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο η βουλευτής σε ερώτηση για το αν υπήρξε ο χορός του Ζαλόγγου, απάντησε ότι “κάθε λαός δημιουργεί εθνικούς μύθους”.

Επίσης, με αφορμή το θέμα με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο επανέλαβε την αμφισβήτησή της ως προς τη γενοκτονία των Ποντίων και των Αρμενίων. Συγκεκριμένα είπε: “Είμαι κατά της ποινικοποίησης της μνήμης. Το ελληνικό Κοινοβούλιο ψήφισε τις γενοκτονίες των Ποντίων και των Αρμενίων. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ιστορική επιστήμη είναι υποχρεωμένη να δεχθεί τις πολιτικές αποφάσεις και μάλιστα να τιμωρούνται όσοι έχουν διαφορετική άποψη”, προσθέτοντας ότι δεν έχει καμία επιφύλαξη με τη διάταξη που προτείνει το σχέδιο νόμου του Ρουπακιώτη. 

Η βουλευτής τάχθηκε επίσης υπέρ του δικαιώματος υιοθεσίας σε ομόφυλα ζευγάρια λέγοντας συγκεκριμένα: “Εφόσον η Πολιτεία αναγνωρίζει το δικαίωμα της υιοθεσίας σε ετεροφυλόφιλους οφείλει να το αναγνωρίζει και σε ομοφυλόφιλους”. 

Τέλος μίλησε και για το βιβλίο της Ιστορίας και την αναφορά περί “συνωστισμού” στη Σμύρνη, λέγοντας ότι στο βιβλίο υπήρξε το ρήμα και όχι η λέξη ''συνωστισμός'', κάτι το οποίο όπως είπε διορθώθηκε αμέσως.
Για “αβάσταχτη ιστορική ελαφρότητα” έκανε λόγο σχετικά με την τοποθέτηση της Μ. Ρεπούση ο βουλευτής Επικρατείας της ΝΔ και Πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας “Κωνσταντίνος Καραμανλής” Γιάννης Μιχελάκης. 

 Σε κείμενό του, το οποίο δημοσίευσε στις σελίδες του στο facebook και στο twitter αναφέρει: 

“Η …αβάσταχτη ιστορική ελαφρότητα της κυρίας Ρεπούση
«Για να ξεπαστρέψεις ένα λαό, του αφαιρείς πρώτα τη μνήμη. Καταστρέφεις τα βιβλία του, τον πολιτισμό του, την ιστορία του. Και κάποιος άλλος του γράφει βιβλία, του δίνει πολιτισμό και επινοεί για λογαριασμό του άλλη ιστορία. Έπειτα, ο λαός αρχίζει σιγά σιγά να ξεχνά ποιος είναι και ποιος ήταν. Ακόμη πιο γρήγορα θα τον ξεχάσει ο κόσμος γύρω του».
Αυτά έγραφε ο Μίλαν Κούντερα στο «Βιβλίο του γέλιου και της λήθης» το 1978, με σκοπό να αφυπνίσει τους συμπατριώτες του. Εκείνοι αφυπνίστηκαν! Η κυρία Ρεπούση ;”

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Εις την Εκκλησίαν Του ο Χριστός τελεί την απολύτρωσιν και σωτηρίαν των ανθρώπων δια των μυστηρίων της Εκκλησίας και των αγίων αρετών με την δύναμιν και Χάριν του Αγίου Πνεύματος. Ουσιαστικώς, ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Χριστός μετά του σώματός Του, της Εκκλησίας, είναι το παν-μυστήριον εις το οποίον και από το οποίον είναι όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας αρχίζοντας από το μυστήριον του Βαπτίσματος μέχρις όλα τα άλλα. Τα πάντα εις την Εκκλησίαν είναι μυστήριον, από το μικρότερον μέχρι το μεγαλύτερον, διότι τα πάντα είναι πεπληρωμένα της αγιότητος και χάριτος του Χριστού. Εάν ο Χριστός είναι το πλήρωμα της Εκκλησίας και η Εκκλησία το πλήρωμα του Χριστού, τότε εις τον Χριστόν και την Εκκλησίαν Του περιέχονται τα πάντα:και η σωτηρία και η ζωή και ο αγιασμός και η θέωσις και η θεανθρωποποίησις και κάθε μυστηριακή πραγματικότης του Θεού που την χρειάζεται η ανθρωπίνη ύπαρξις δια την ζωήν της εις όλους τους κόσμους. Ο Χριστός είναι το «μέγα της ευσεβείας μυστήριον» (Α΄ Τιμ. 3, 16), το μέγα δηλαδή μυστήριον της θεανθρωπίνης πίστεώς μας,και εν Αυτώ ευρίσκεται και όλον το μυστήριον της Εκκλησίας. Το υποστατικόν μυστήριον του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος περιχωρεί όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας, δια τούτο κάθε μυστήριον της Εκκλησίας είναι Χριστολογικόν μυστήριον, πράγμα που σημαίνει ότι ταυτοχρόνως είναι και Εκκλησιολογικόν. Τούτο δε διότι η Εκκλησία είναι αναπόσπαστον σώμα του σαρκωθέντως Υιού του Θεού και κάθε Εκκλησιαστικόν μυστήριον αφορά και το Πρόσωπον του Χριστού και το θεανθρώπινον σώμα Του. Δια τούτο όλα τα μυστήρια ευρίσκονται μόνον εν τη Εκκλησία, αλλά και η Εκκλησία ευρίσκεται ολόκληρος εις έκαστον μυστήριόν Της.

π. Θεόδωρος Ζήσης-Η Άλωση της Πόλεως (Ρουμανία)

 Simeron Wordpress

Greek Orthodox Easter -the Sunday of the Resurrection- greek orthodox chan

Πίστη - Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Ας υπακούουμε λοιπόν σε όλα στο Θεό και ας μην αντιλέγουμε σε τίποτε, έστω κι αν αυτό που λέγεται φαίνεται αντίθετο στις δικές μας λογικές σκέψεις και στα αισθήσεις μας• ο λόγος του Θεού έχει για μας μεγαλύτερη αξία από το λογικό και την όρασή μας. Το ίδιο ας κάνουμε και προκειμένου για τα μυστήρια της Εκκλησίας και της πίστεως• ας μην προσέχουμε μόνον τα ορατά σημεία, αλλά ας διατηρούμε ζωηρά στη μνήμη μας τα λόγια του Θεού. Γιατί ο λόγος του Θεού δεν είναι παράλογος, ενώ οι αισθήσεις μας απατώνται εύκολα. Ο λόγος του Θεού ουδέποτε διαψεύσθηκε, ενώ οι αισθήσεις μας σφάλλουν τις περισσότερες φορές.
Η πίστη είναι το παν• αν αυτή μας διαβεβαιώνει για κάτι, η καρδιά έχει το αίσθημα της ασφάλειας.  Άρα η πίστη δίνει τη διαβεβαίωση, ενώ οι ανθρώπινοι συλλογισμοί κλονίζουν• η πίστη λοιπόν είναι αντίθετη με τον συλλογισμό του ανθρώπου, ο οποίος αμφιβάλλει.

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

  Ο Πατριάρχης καὶ Πάπας Ἀλεξανδρείας καὶ Πάσης Ἀφρικῆς κ. Θεόδωρος ἀναφερόμενος  εἰς τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους, ἄφησε νὰ ἐννοηθῆ ὅτι εἰς αὐτοὺς δὲν προδίδεται ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις. Θὰ ἐπιθυμούσαμε πολὺ νὰ συμφωνήσωμεν μαζί του, ἀλλὰ ὅταν  γίνωνται ὑποχωρήσεις εἰς αὐτούς, αἱ ὁποῖαι ἀνατρέπουν ὅσα ἐγνωρίζαμεν διὰ τὴν Πίστιν  μας ἀπὸ τὰς οἰκογενείας μας, τοὺς διδασκάλους μας, τοὺς κατηχητάς μας, τοὺς ἐφημερίους τῶν Ἐνοριῶν μας καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους θεολόγους, πῶς νὰ ἀποδεχθῶμεν τὴν ἄποψίν του; Πῶς νὰ πιστεύσωμεν ὅτι εἰς τοὺς θεολογικοὺς Διαλόγους δὲν προδίδεται ἡ Πίστις μας, ὅταν:

1ον) Ἡ αἱρετικὴ χριστιανικὴ «Ἐκκλησία» ἐξισώνεται μὲ τὴν κανονικὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία ἐκφράζει τὴν Ἀλήθειαν τῆς Πίστεώς μας;

2ον) Τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν χριστιανῶν εἶναι ἰσόκυρον μὲ τὸ βάπτισμα τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ Ἐκκλησίας, τὸ καθορισθὲν ὑπὸ Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

3ον) Ἡ αἱρετικὴ χριστιανικὴ «Ἐκκλησία» ἀποκαλεῖται καὶ προσφωνεῖται ὡς ἀδελφή, ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἔχουσα ὅλα τὰ χαρακτηριστικὰ χαρίσματα τῆς Ὀρθοδόξου ἤτοι σώζουσα ψυχὰς ὡς καὶ ἡ Ὀρθόδοξος.

4ον) Παραβιάζονται ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἀναγνωρίζονται αἱρετικαὶ «Ἐκκλησίαι» ὡς τῶν Κοπτῶν ὡς κανονικαὶ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι;

Ὑπενθυμίζομεν πρὸς τὸν Πατριάρχην καὶ Πάπαν Ἀλεξανδρείας καὶ Πάσης Ἀφρικῆς ὅτι καὶ ὁ ἴδιος συμμετεῖχεν εἰς τὴν ἐνθρόνισιν τοῦ νέου Πατριάρχου τῶν Κοπτῶν φωνάζων «ἄξιος, ἄξιος» καὶ προσφέρων ὡς δῶρον μίαν μίτραν. Ἐνῶ Σεβ. Μητροπολίτης τοῦ Πατριαρχείου του συμμετεῖχεν εἰς τὴν θ. Λειτουργίαν καὶ τὸν Ἁγιασμὸν τῶν Ὑδάτων, ὁ ὁποῖος ἐτελέσθη ὑπὸ Κόπτου Ἀρχιερέως εἰς Ἀφρικανικὸν Κράτος. Ἐπειδὴ τὸ Πατριαρχεῖον Ἀλεξανδρείας ἔχει τὸ μεγάλο βάρος τῆς Ἱεραποστολῆς εἰς τὴν Ἀφρικὴν διερωτώμεθα: Δὲν προκαλεῖ σύγχυσιν εἰς τοὺς πιστοὺς καὶ νέους Ὀρθοδόξους τὸ συλλείτουργον μὲ τοὺς Κόπτας ἢ ἡ ἀναγνώρισις τοῦ νέου Πατριάρχου τῶν Κοπτῶν, ὅταν ἡ «Ἐκκλησία» των εἶναι καταδικασμένη διὰ αἵρεσιν ὑπὸ Οἰκ. Συνόδου;

Γ.Ζ

Κοιμήθηκε ο Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής Κυπριανός

http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/

Σήμερα Πέμπτη 17/30 Μαΐου 2013 και σε ηλικία 78 ετών κοιμήθηκε ειρηνικώς εν Κυρίω ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής και Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου των Ενισταμένων του Πατρίου Ημερολογίου κ. Κυπριανός Κουτσούμπας, πνευματικό τέκνο του Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου και συνεχιστής της γραμμής του πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου.

Η εξόδιος ακολουθία του θα τελεσθεί στην Ι. Μ. Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης Φυλής Αττικής το Σάββατο 19.5/1.6/2013 και ώρα 10 π. μ.

Ο Κύριός μας να τον αναπαύσει και να τον κατατάξει εν χώρα ζώντων για να πρεσβεύει και για μας τους ευρισκομένους εισέτι στην στρατευομένη Εκκλησία.

Tο γλυκύτατον όνομα του Ιησού Χριστού

Όταν εις την καρδίαν κυκλοφορεί πάντοτε το γλυκύτατον όνομα του Ιησού Χριστού, η καρδία θερμαίνεται με θεία θέρμη, και δια της καρδίας, κάθε κύταρο, κάθε μέλος του σώματος θερμαίνεται, εξαγνίζεται από κάθε ρυπαρό λογισμό, από λογισμούς μίσους, μνησικακίας, εκδικήσεως, φθόνου, ζηλοφθονίας, υπερηφανείας, οιήσεως, αλαζονείας, φιλοδοξίας, φιλοπρωτείας, κοιλιοδουλείας, πολυφαγίας, καλοφαγίας, φιλυπνίας, ραθυμίας, ακηδίας, οκνηρίας, περιεργείας, πολυπραγμοσύνης, θλίψεως, μελογχολίας, ταραχής, νευρικότητος, ανυπομονησίας, και κάθε πάθους μικρού ή μεγάλου.

Οι «50 ομιλίες» του Αββά Μακαρίου του Αιγυπτίου

Μελέτημα  15^ον.

1. Αν κάποιος δελεάζεται θεληματικά από κάτι που αγαπάει, αποκαλύπτεται ότι δεν παρέδωσε ακόμη όλη την αγάπη του στο Θεό. Λόγου χάρη, αγάπησε ένας κτήματα ή χρήματα ή την κοιλιοδουλεία ή να χαρίζεται στις αμαρτωλές σαρκικές επιθυμίες ή στ΄ αξιώματα και τις τιμές των ανθρώπων ή στην οργή και μνησικακία και λοιπά πάθη… Άλλος αφήνει το νου του να τρέχει εδώ κι εκεί ή κάνει το δάσκαλο γι΄ ανθρώπινη δόξα ή ευχαριστείται να στολίζεται μ΄ ωραία ενδύματα κ.λ.π. Γιατί, όποιο πάθος δεν πολεμάει και δεν του αντιστέκεται, μ΄ αυτό το πάθος οπωσδήποτε ευχαριστείται. Και αυτό το πάθος τον τραβάει προς τα κάτω και δεν τον αφήνει ν΄ ανυψωθεί προς τον Θεό.                                                                                                                                         
2. Ας υποθέσουμε ότι πιάνει φωτιά το σπίτι κάποιου. Εάν θελήσει να σώσει τον εαυτόν του, θα φύγει γυμνός, αφήνοντας όλα να καίγονται… Άλλος όμως προσπαθώντας να περισώσει μερικά σκεύη του σπιτιού, περικυκλώνεται από την φωτιά και καίγεται κι΄ αυτός. Βλέπεις πως από την προσήλωσή του σε κάτι κοσμικό χάνει κανείς και την ψυχή του και το σώμα του;                                                                

3. Είναι λίγοι πράγματι εκείνοι που απέκτησαν την τέλεια αγάπη προς τον Θεό και έχουν για μηδέν όλες τις ηδονές και τις επιθυμίες του κόσμου και υπομένουν τους πειρασμούς με μακροθυμία. Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να πετύχουν τη Βασιλεία των Ουρανών χωρίς κόπους και ιδρώτες. Μακαρίζουν βέβαια τους αγίους, αλλά δεν θέλουν να μετέχουν στους κόπους και τα παθήματά τους. Αλλά για να φανερωθεί ποιοι αγάπησαν αληθινά τον Κύριό τους, τους στέλνει ο Θεός πειρασμούς και δοκιμασίες, ώστε δίκαια να κληρονομήσουν τη Βασιλεία των Ουρανών.                                                                                                                                                                                                  
4. Πρέπει να γνωρίζεις ότι μέσα στις θλίψεις και τα παθήματα, στην υπομονή και την πίστη είναι κρυμμένες αι υποσχέσεις του Θεού, όπως επίσης και η δόξα και η απόκτηση των Ουρανίων αγαθών. Τα ίδια λέγει και ο Απόστολος: «Πρέπει να περάσουμε πολλές θλίψεις, για να μπούμε στη βασιλεία των Ουρανών». Και ο Κύριος: «με την υπομονή σας θα σώσετε τις ψυχές σας», και «στον κόσμο θα έχετε θλίψεις».                                                                                                                                 
5. Όσο αξιωθεί καθένας μας με την πίστη και την επιμέλεια να γίνει μέτοχος του Αγίου Πνεύματος, τόσο εκείνη τη μέρα θα δοξασθεί και το σώμα του. Ό,τι αποθησαυρίσαμε εδώ στην ψυχή μας, αυτό θα εκδηλωθεί και στο σώμα μας. γιατί τότε θα δοξασθούμε με το άρρητο φως, που έχουμε από τώρα μέσα μας, δηλαδή με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, που θα είναι τότε γι΄ αυτούς ένδυμα, τροφή, ποτό, αγαλλίαση, χαρά, ειρήνη, και γενικά ζωή αιώνια.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

ΤΑ  ΜΥΣΤΗΡΙΑ  ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ολόκληρος η Εκκλησία του Θεού είναι ένα μυστήριον, το «μυστήριον του Χριστού». Δια τούτο τα πάντα εις την Εκκλησίαν είναι μυστήρια Θεού, ιερά και άγια. Τα πάντα πηγάζουν από το μυστήριον του σαρκωθέντος Θεού Λόγου, δια του Οποίου τα πάντα εκτίσθησαν (Ιω. 1, 3. Κολ. 1, 16.  Εβρ. 2,10), και δια τούτο τα πάντα είναι άγια και «έλλογα», εκτός βεβαίως της αμαρτίας, η οποία αποτελεί μίαν παρά φύσιν κατάστασιν, ως προϊόν της καταχρήσεως της φυσικής ελευθερίας των λογικών όντων. Η κατάχρησις της ελευθερίας γίνεται όταν αυτή χρησιμοποιείται εναντίον του Θεού και της υπ΄ Αυτού δοθείσης τάξεως εις την φύσιν, όπως το έκαναν ο διάβολος και ο άνθρωπος. Ο διάβολος έχει δύο δυνάμεις, την αμαρτίαν και τον θάνατον (εφ΄ όσον η αποτελεσθείσα αμαρτία γεννά θάνατον), και δι΄ αυτών κατακτά και κυριαρχεί των ανθρώπων. Το βασίλειον της αμαρτίας και του θανάτου είναι κόλασις δι΄ ένα θεοειδές ον όπως είναι ο άνθρωπος. Δια τούτο ο Θεός Λόγος γίνεται άνθρωπος, δια να απελευθερώση τους ανθρώπους από την δια της αμαρτίας και του θανάτου κυριαρχίαν του διαβόλου, και ως εκ τούτου από τον Άδην, το βασίλειον τούτο του διαβόλου. Ο Θεός Λόγος το πραγματοποιεί ως Θεάνθρωπος δι΄ όλης της θεανθρωπίνης ενσάρκου Οικονομίας Του, δια της οποίας ίδρυσε εν Εαυτώ και δι΄ Εαυτού την Εκκλησίαν.

Και έτσι ησυχάζει το πνεύμα και ορθώνεται η πίστη....

Σε πλαγιά στα νότια του νησιού, 25 χμ. από το Αργοστόλι, στο χωριό Μαρκόπουλο που αγναντεύει τη Ζάκυνθο και το μάτι ξανοίγει προς την πεδιάδα του Ελειού, στέκει μέσα στα λουλούδια επιβλητικά ένα καμπαναριό και λίγο πιο κάτω η Εκκλησία της Παναγίας της Λαγκουβάρδας ή Φιδούσας. 
Ζωσμένο το νησί μας από μυστήρια και φαινόμενα ανεξήγητα! 
Μα σʼ αυτό το μέρος, το Μαρκόπουλο, το Φαινόμενο να βγαίνουν φίδια τελείως διαφορετικά από τα υπόλοιπα, φίδια με σώμα ζεστό, με μεταξένια υφή, που δέχονται να τα πιάνουν οι πιστοί, χωρίς να είναι δηλητηριώδη, φίδια Ιερά, (κατά την επικρατούσα αντίληψη), με σταυρό στο κεφάλι τους κατά την γιορτή της Παναγίας το Δεκαπενταύγουστο, είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟ! 
Το περιοδικό «Ο Φανός της Κεφαλονιάς» του Χρήστου Βουνά γράφει το 1968: 
«Φίδια αθώα κι άκακα αναφαίνονται στη γύρω από την εκκλησούλα της Παναγίας της Λαγκουβάρδας λαχτιά, που την ημέρα της Γιορτής ξεθαρρεύουν και μπαίνουν ακόμα και μέσα εις το ναόν. Κι ανεβαίνουν στο τέμπλο, στους κηροστάτες, στις άγιες εικόνες και στέκονται να τα πιάσει και να τα χαϊδέψει ο κάθε προσκυνητής. Φίδια που λες και συμμετέχουν στη χαρά του πανηγυριού, φίδια που ποτέ δεν δάγκωσαν ούτε ζώο, ούτε άνθρωπο. Φίδια, τα οποία θα' πρεπε να μελετηθούν επιστημονικά. Διότι είναι πραγματικά ανεξήγητη η εμφάνισή τους στις αρχές του Αυγούστου κι η τελεία εξαφάνισή τους στο τέλος του ίδιου μήνα... 
Εξήγηση εύκολη δεν μπορείς να δώσεις, κρατάς το λόγο σου επιφυλακτικά μην κι ο άλλος σε γελάσει ή την πίστη σου αγνοήσει!!! 
Μα πολλοί λένε πως το φυσικό φαινόμενο συνυπάρχει με το θρησκευτικό και πορεύονται και κυκλώνονται μαζί μια φορά το χρόνο στην γιορτή της Παναγίας τις 15 Αυγούστου! 
Κόσμος πολύς, πιστοί και περίεργοι, κάνουν το σταυρό τους και νιώθουν πως τούτο το σημάδι της εμφάνισης των φιδιών στης Παναγίας την γιορτή είναι καλό και θείο και άφοβο. Και έτσι ησυχάζει το πνεύμα και ορθώνεται η πίστη. 
Πάνω σʼ αυτή την πίστη μύριοι έρχονται την ημέρα της Γιορτής να προσκυνήσουν και να δουν από κοντά τα “φίδια της Παναγίας”. 
Οι κάτοικοι του νησιού κάθε χρόνο με αγωνία ρωτούν αν και πάλι τα φίδια βγήκαν! Αυτό θεωρείται σημάδι καλό για του νησιού την πορεία. Μα ο λόγος της Παράδοσης συχνά ακούγεται πως εάν την εμφάνισή τους δεν κάνουν όταν γιορτάζει η Παναγιά, κάτι κακό μεγάλο στο νησί θα συμβεί! 
Το 1940 και το 1953 την παρουσία τους δεν έδωσαν τα φίδια και το νησί βαριά πληγώθηκε από κατακτητές και στη συνέχεια χτυπήθηκε ανελέητα από την καταστροφική μανία του Εγκέλαδου. 
Μα αν σταθείς διαβάτη και προσκυνητή κι έχεις ανοιχτό ορίζοντα στο νου σου και πίστη στο Θεό, τότε μελετάς της άλλης Παράδοσης την εξήγηση. 
Στο μέρος αυτό, λέει η μνήμη του λαού, υπήρχε ένα παλιό μοναστήρι της Παναγιάς, μεγάλο και πλούσιο. Το έζωναν τείχη ψηλά και στην καρδιά του το υπηρετούσαν πολλές καλόγριες. Φθονερό και πεινασμένο το μάτι του πειρατή και κουρσάρου που θέριζε το Ιόνιο, έβαλε σκοπό να γυμνώσει το μοναστήρι. 
Στον αγώνα της λευτεριάς και στο κράτημα της πίστης οι καλόγριες δεν το παρέδωσαν… Μη μπορώντας όμως να κάνουν αλλιώς, αφού ο αγώνας των όπλων και της βολής έλλειπε, όταν κυκλώθηκαν από τις πύρινες γλώσσες της φωτιάς των επιδρομέων, συγκεντρώθηκαν όλες τριγύρω από την Αγία Τράπεζα για μια τελευταία έκκληση προς το Θείο, για την ύστατη προσευχή σωτηρίας! Κύκλος πίστης, κύκλος χρόνου, κύκλος Γιορτής, ζήτησαν από την Παναγιά Προστάτη τους να τις κάνει πουλιά ή φίδια, να φύγουν, να πετάξουν, τα σώματά τους αγνά και αμόλυντα να μείνουν… 
Έτσι σαν φίδια Ιερά πλέον γυρίζουν και δίνουν το παρόν, ελέγχουν την πίστη και παρακολουθούν την ορθή πορεία μας στο δρόμο που αυτές χάραξαν, εκεί στην Παναγία την Φιδούσα στο Μαρκόπουλο. 

Πίστη - Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Πραγματικά αυτό είναι πίστη, το να μην δίνουμε δηλαδή προσοχή σ’ αυτά που βλέπουμε, έστω κι αν αυτά που γίνονται είναι αντίθετα από την υπόσχεση του Θεού, αλλά να έχουμε εμπιστοσύνη στη δύναμη εκείνου που έδωσε την υπόσχεση. Αυτό είναι πίστη, το να θεωρεί κανείς αυτά που υποσχέθηκε ο Θεός, έστω κι αν δεν είναι ορατά με τα μάτια του σώματος, περισσότερο αξιόπιστα από εκείνα που φαίνονται και βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας.
Αυτό κυρίως είναι το γνώρισμα της πίστεως, το να εγκαταλείπουμε κάθε εγκόσμια λογική και φυσική αντιμετώπιση των πραγμάτων και να επιζητούμε το υπερφυσικό, την ουράνια λογική• να διώχνουμε τις αδύνατες ανθρώπινες σκέψεις και να παραδεχόμαστε, ότι όλα προέρχονται από τη δύναμη του Θεού. Και όμως αν θέλεις να πιστεύεις σε αυτά που φαίνονται, στα αόρατα μάλλον παρά στα ορατά πρέπει να πιστεύεις. Αν και φαίνεται παράξενο αυτό που είπα, όμως είναι αληθινό και αναντίρρητα παραδεκτό από όσους είναι συνετοί.
Γιατί τα μάτια κάνουν πολλά σφάλματα, όχι μόνον στα αόρατα (αυτά ούτε τα αντιλαμβάνονται καν), αλλά και σ’ αυτά που νομίζουν ότι βλέπουν, λόγω απόστασης και μεσολάβησης της ατμόσφαιρας, λόγω στροφής της προσοχής και της σκέψης σε άλλα, λόγω θυμού και φροντίδας και απείρων άλλων, που επηρεάζουν την ακρίβεια των φαινομένων. Ενώ ο λογισμός ( η διαίσθηση) της ψυχής, αν δεχθεί το φως των θείων Γραφών, γίνεται ακριβέστερο κριτήριο των πραγμάτων που δεν πλανάται ποτέ.

National Geographic | 1453, η Άλωση της Πόλης

Z Kanon Anastaseos - Greek Orthodox Byzantine Chant

Γιατί έπεσε η Πόλη; Διότι ο Κλήρος πρόδωσε την Ορθοδοξία!

Την 8^η Αυγούστου του 626, η Πόλη είχε σωθεί από τη μεγαλύτερη ως τότε απειλή της ιστορίας της. Γνωρίζοντας την απουσία του στρατού, οι Άβαροι απέρριψαν κάθε πρόταση εκεχειρίας και την 6η Αυγούστου κατέλαβαν την Παναγία των Βλαχερνών. Σε συνεργασία με τους Πέρσες,τη νύχτα της 7ης προς 8η Αυγούστου, ετοιμάζονταν για την τελική επίθεση, ενώ ο Ορθόδοξος Πατριάρχης Σέργιος περιέτρεχε τα τείχη της Πόλης με την εικόνα της Παναγίας της Βλαχερνίτισσας και ενεθάρρυνε το λαό στην αντίσταση. Τη νύχτα εκείνη, η Κυρία Θεοτόκος με φοβερό ανεμοστρόβιλο, δημιούργησε τρικυμία και κατέστρεψε ολοκληρωτικά τον εχθρικό στόλο, ενώ αντεπίθεση των αμυνομένων προξένησε τεράστιες απώλειες στους Αβάρους και τους Πέρσες, οι οποίοι αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία και να αποχωρήσουν άπρακτοι.

29 Μαΐου 1453, ο «Ορθόδοξος»Ουνίτης Πατριάρχης συλλειτούργησε με τον Καρδινάλιο του αντίχριστου Πάπα, του εχθρού της Κυρίας Θεοτόκου και του Υιού Της, και η Πόλη κατεστράφει!

Το πάθημα δεν έγινε μάθημα για τους προδότες: Πατριάρχη, Αγιορείτες και Μητροπολίτες της Ελλαδικής εκκλησίας!

Ο Γεννάδιος Β’ ο Σχολάριος (ὑπήρξε ὁ πρῶτος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μετὰ τὴν Ἅλωσι) έλεγε:
"Άθλιοι Ρωμαίοι εις τι επλανήθητε και απεμακρύνατε εκ της ελπίδος του Θεού, και ελπίσατε εις την δύναμιν των Φράγκων,και συν τη πόλει εν η μέλλει φθαρήναι, εχάσατε και την ευσέβειάν σας; Ίλεώς μοι Κύριε. Μαρτύρομαι ενώπιόν σου, ότι αθώός ειμι του τοιούτου πταίσματος.Γινώσκετε άθλιοι πολίται, τι ποιείτε; και συν τω αιχμαλωτισμώ, ός μέλλει γενέσθαι εις υμάς, εχάσατε και το πατροπαράδοτον, και ωμολογήσατε την ασέβειαν;ουαί υμίν εν τω κρίνασθαι! "

Διαφθορείς της Δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας οι Οικουμενιστές

Τι λόγο θα δώσουμε στον Θεό, αν αφήσουμε ανενόχλητους τους διαφθορείς της Δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας οικουμενιστάς, να ουνιτίζουν τα τέκνα της Ορθοδoξίας, «δι’ α Χριστός απέθανε»;

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η σωτήριος σοφία του χριστιανού, συνίσταται εις το να υποτάξη εκουσίως την ελευθέραν θέλησίν του εις το θέλημα του Θεού, όπως ο Χριστός εν τη θεανθρωπίνη Υποστάσει Του ήνωσε την ανθρωπίνην θέλησίν Του εις την θείαν. Η σχέσις και ένωσις αυτή της θείας και ανθρωπίνης θελήσεως του Χριστού είναι ο βασικός νόμος της ζωής του θεανθρωπίνου σώματός Του, της Εκκλησίας. Συμφώνως προς αυτόν τον κανόνα τα μέλη της Εκκλησίας πρέπει να υπακούουν εκουσίως και εν αγάπη εις το θέλημα του Χριστού και τοιουτοτρόπως να αποκτούν την σωτηρίαν και την αιώνιον ζωήν και θέωσιν εις την βασιλείαν της ελευθερίας και της αγάπης του Χριστού. Εις το θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας εδόθη όλη η Χάρις της Τριαδικής θεότητος. Η σώζουσα ημάς από την αμαρτίαν, τον θάνατον και τον διάβολον, η αναγεννώσα και αγιάζουσα και μετεμορφώνουσα ημάς, η θεούσα και χριστοποιούσα ημάς. Η Χάρις αυτή όμως δίδεται εις έκαστον «κατά το μέτρον της δωρεάς του Χριστού» (Εφ. 4, 7), ο δε Χριστός δίδει την Χάριν Του κατά την πίστιν και τον κόπον εκάστου (Α΄ Κορ. 3,8),  κατά τον κόπον εν τη πίστει, τη αγάπη, τη ελεημοσύνη, τη προσευχή, τη μετανοία, τη ταπεινώσει, τη υπομονή. Προγιγνώσκων κατά την θείαν πρόγνωσίν Του, την υφ΄ εκάστου ημών χρησιμοποίησιν της θείας Χάριτος και δωρεάς Του, ο Χριστός διαιρεί τα χαρίσματά Του «εκάστω κατά την ιδίαν δύναμιν» (Ματθ. 25, 15). Από τον προσωπικόν μας αγώνα και πολλαπλασιασμόν των θείων δωρεών του Χριστού εξαρτάται η θέσις μας εις το ζωοποιόν σώμα Του. Όσον ο άνθρωπος ζη περισσότερον ενεργώς το πλήρωμα της Χάριτος του Χριστού, τόσον και περισσότερα δώρα έχει ως σύσσωμος του Χριστού, τα οποία και παρέχει εις τα άλλα μέλη της Εκκλησίας. Διότι εις το Θεανθρώπινον σώμα του Χριστού έκαστος ζη δι΄ όλους τους άλλους, και όλοι δι΄ έκαστον, διότι οι πάντες αποτελούν εν σώμα.