ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΘΕ ΤΩ ΚΥΡΙΩ-ΣΙΜΟΝΟΠΕΤΡΑ

Γνῶτε Οικουμενισταί καὶ ἡττᾶσθε…

Ορθοδοξία είναι ένα αιώνιον νόημα και αιώνιον βίωμα της ελληνικής ψυχής μας. Είναι η ψυχή της ψυχής μας, την φέρομεν κληρονομικώς εις το αίμα μας. Δεν ημπορούμεν να ζήσωμεν χωρίς Ορθοδοξίαν. Με την Ορθοδοξίαν δεν συνεχίζομεν μόνον τας εθνικάς μας παραδόσεις, αλλά διατηρούμεν και αδιάκοπον συνέχειαν με τους αγίους Πατέρας της Εκκλησίας μας. Η εμμονή μας εις την Ορθοδοξίαν εξασφαλίζει την ορθήν πίστιν μας, την επαφήν μας με τους Πατέρας και την συνέχειαν της Παραδόσεως, της Παραδόσεως της αληθείας, εις όλας απολύτως τας εκφάνσεις. Οι οικουμενισταί, που δεν ηξεύρουν τι θησαυρός είναι η Ορθοδοξία, νομίζουν ότι είμαστε στενοκέφαλοι, στενόκαρδοι, προσκεκολλημένοι εις τύπους ξηρούς και αντιλήψεις ξεθωριασμένες. Η Ορθοδοξία είναι πάντα νέα, πάντα ζώσα, πάντα «παρούσα» εις όλους τους αιώνας. Ρωτήστε έναν απλόν και αληθινόν Ορθόδοξον να σας ειπή διατί είναι δεμένος με φανατισμόν εις την Ορθοδοξίαν. Τότε θα καταλάβητε διατί αι αλήθειαι του Θεού λάμπουν μόνον εις τας ψυχάς των απλών και αγαθών ανθρώπων, εις τα εν Χριστώ νήπια. «Ευχαριστώ σοι, Πάτερ, ότι απέκρυψας ταύτα (τα μυστήρια της πίστεως) από σοφών και συνετών και απεκάλυψας αυτά νηπίοις…». Και όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος, ότι «ο Θεός τα μωρά του κόσμου εξελέξατο, ίνα τους σοφούς καταισχύνη…».

Ἐνῶ ξεκίνησαν γιά τό Χριστό, καταλήγουν στό χρυσό.

ΦΙΛΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΧΡΗΜΑΤΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΕΝΑΣ νέος κληρικός ξεκινάει πάντα μέ ἁγνές προθέσεις καί ἱερό ζῆλο. Κάνει σχέδια γιά τήν ἐνορία του, προσπαθεῖ νά λύσει προβλήματα καί νά ἐξωραΐσει τόν κεντρικό ναό καί τά ἐξωκκλήσια τῆς ἐνορίας του. Ὁ ἐνθουσιασμός του εἶναι προφανής και οἱ ἐνορίτες τόν παρακολουθοῦν μέ ἐνδιαφέρον καί ἐπαινοῦν κάθε ἐπιτυχία του. Ὅμως ὁ διάβολος καραδοκεῖ καί προσπαθεῖ μέ κάθε τρόπο νά ἐμποδίσει τόν ἱερέα τοῦ Θεοῦ καί νά μειώσει τό ζῆλο του. Τίς περισσότερες φορές ὁ διάβολος πετυχαίνει τό σκοπό του. Συμβαίνει αὐτό πού ἔλεγε ὁ Γέροντας Παΐσιος, ὁ ὁποῖος γνώριζε πολλούς κληρικούς καί εἶχε παρακολουθήσει τή μεταβολή τους πρός τό χειρότερο, ἐνῶ θά ἔπρεπε νά προοδεύουν πνευματικά καί νά μένουν ἀνεπηρέαστοι ἀπό τούς διαφόρους πειρασμούς. «Στόν κλῆρο οἱ περισσότεροι ξεκινοῦν μέ καλή διάθεση, ἀλλά μετά ἀρχίζει ὁ διάβολος τή δουλειά του καί βλέπεις νά μπαίνει ἡ μανία γιά δόξα, ἡ μανία γιά χρήματα, ἡ μανία γιά ἀξιώματα καί τά ξεχνοῦν ὅλα. Ἐνῶ ξεκίνησαν γιά τό Χριστό, καταλήγουν στό χρυσό».

Κανένας δέν μπορεῖ νά διαφωνήσει μέ τό Γέροντα. Δυστυχῶς, αὐτό συμβαίνει μέ τούς περισσότερους κληρικούς. Ἐπιθυμοῦν τήν ἐκ τῶν ἀνθρώπων δόξα. Ὅ,τι κάνουν εἶναι γιά τά μάτια τοῦ κόσμου καί τή δική τους προβολή. Θέλουν νά δοξάζονται ἀπό τόν πιστό λαό. Νομίζουν ὅτι ἡ ἱερωσύνη προσφέρεται γιά κάτι τέτοιο, ἐνῶ συμβαίνει ἀκριβῶς τό ἀντίθετο.

Ὁ ἱερέας ἔχει ἀποστολή νά ὑπηρετήσει, νά λειτουργήσει, νά ἀναλωθεῖ καί ὄχι νά θεωρεῖ τήν ἱερωσύνη ἐφαλτήριο γιά κοσμική δόξα. Ὅπως ἐπίσης ἡ ἱερωσύνη δέν πρέπει νά θεωρεῖται προσοδοφόρο ἐπάγγελμα. Οἱ βαθμοί της εἶναι βαθμοί διακονίας, ἰδιαίτερα ἡ ἀρχιερωσύνη. Ἡ εὐθύνη τοῦ ἀρχιερέα εἶναι βαρύτατη καί τά καθήκοντά του πολλά. Ὅποιος τήν ἐπιδιώκει, χρησιμοποιώντας μάλιστα καί ἀπαράδεκτες μεθόδους, ἀγνοεῖ προφανῶς αὐτά καί γι᾽ αὐτό δέν πρόκειται νά ἐργαστεῖ κατά Θεόν. Θά εἶναι τό μεγάλο θύμα τοῦ διαβόλου καί ἡ δυσθεράπευτη πληγή τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, πού καλεῖται νά ὑπηρετήσει.

Ἀλλά καί ἡ μανία γιά χρήματα μειώνει τόν κληρικό στά μάτια τοῦ λαοῦ. Ὁ ἄπληστος κληρικός εἶναι ἀνάξιος καί ἄς διαθέτει προσόντα καί πτυχία. Ἡ φιλοχρηματία εἶναι τό μεγάλο ἐμπόδιο, γιά νά καρποφορήσει ὁποιαδήποτε ποιμαντική προσπάθεια. Πρέπει νά καταλάβουν οἱ ἐπαγγελματίες κληρικοί ὅτι ἡ ἱερωσύνη δέν εἶναι τράπεζα, ὅπου μποροῦν νά κάνουν συνεχῶς ἀναλήψεις καί τό παγκάρι τοῦ ἱ. ναοῦ δέν εἶναι δικός τους κουμπαράς. Ἡ διακονία τους δέν πρέπει νά εἶναι ἀκριβοπληρωμένη ἀπασχόληση, ἀλλά προσφορά καί θυσία πρός τούς ἀδελφούς. Νά μή ἔχουν ἀπαιτήσεις καί προπαντός νά μή ζητοῦν τόν ὀβολό τῶν πιστῶν, ὅταν οἱ ἴδιοι ποτέ δέν ἔχουν προσφέρει τίποτε. Νά θυμοῦνται ἐπίσης νά ἀνάβουν καί αὐτοί τό κεράκι τους, ρίχνοντας στό παγκάρι τό ἀντίτιμό του. Νά μή μπαίνουν στόν ἱερό ναό χωρίς συναίσθηση τῆς ἱερότητάς του. Μόνο ἔτσι δέν θά χάσουν τόν δρόμο γιά τόν Χριστό καί δέν θά φτάσουν στόν γκρεμό τοῦ χρυσοῦ.

"Ο. Τ."

Παγκόσμια ἡμέρα ξεγυμνώματος

Η γύμνια εἶναι στοιχεῖο τοῦ σεξισμοῦ καὶ τῆς ἀκολασίας. Τὸ γυμνὸ κορμὶ

ἀποτέλεσε ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους χρόνους σύμβολο καὶ ἀντικείμενο

ἡδονισμοῦ. Στὰ γυμνὰ ἀγάλματα τῆς εἰδωλολατρικῆς ἀρχαιότητας

λατρεύονταν ἡ (τέλεια) σάρκα, ἄλλωστε ἡ λέξη ἄγαλμα προέρχεται

ἐτυμολογικὰ ἀπὸ τὸ ρῆμα ἀγάλλομαι, ποὺ σημαίνει χαίρομαι, ἀλλὰ καὶ

ἡδονίζομαι! Στὶς ἡμέρες μας ἡ γύμνια ἔχει ἀγγίξει τὰ ὅρια τοῦ ἐκχυδαϊσμοῦ

καὶ τῆς ἀπόλυτης ἀναίδειας. Κάποιοι φροντίζουν μέσῳ τῶν «ἐπιταγῶν»

τῆς μόδας νὰ γδύνουν μὲ προκλητικὲς ἀκρότητες, κυρίως τὸ γυναικεῖο κορμί,

καὶ διʼ αὐτοῦ τοῦ τρόπου νὰ διαδίδεται ἡ σαρκολαγνεία καὶ ἡ ἀνηθικότητα.

Κάποιοι ἄλλοι φρόντισαν νὰ καθιερωθεῖ καὶ παγκόσμια ἡμέρα ξεγυμνώματος.

Στὶς 15 Ἰανουαρίου, σὲ περισσότερες ἀπὸ 60 χῶρες, ἄνδρες καὶ γυναῖκες

κυκλοφοροῦσαν σὲ δημόσιους χώρους (μετρό, λεωφορεῖα, τράμ, κλπ) καὶ

πῆγαν στὶς ἐργασίες τους, μὲ τὰ ἐσώρουχά τους! Δὲ χωρᾶ ἀμφιβολία πὼς

τέτοια «τερτίπια» εἶναι ἄκρως ἐκφυλιστικὲς καταστάσεις τῆς κοινωνίας. Ὁ

σύγχρονος ἄνθρωπος ἔχει ἀνυψώσει στὸ «προσκυνητάρι» του τὴν ἀνθρώπινη

σάρκα καὶ τὴ λατρεύει ὡς θεό. Μόνο ποὺ πίσω ἀπὸ τὴ γυμνὴ σάρκα κρύβεται

ὁ δόλιος ὑποβολέας τῆς γύμνιας, ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος λατρεύεται ἀπὸ τοὺς

σαρκολάτρες ὡς θεός. Ἀδελφοί μας Χριστιανοί, μάθετε ἀπὸ μικρὰ τὰ παιδιά

σας νὰ ἔχουν ὡς ἀρχὴ τῆς ζωῆς τους τὴν αἰδώ, τὴν φύλακα τῆς ἀξιοπρέπειας!

"Ο. Τ."

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΙΣ ΝΑΟΝ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΑΠΙΚΗΝ ΑΙΡΕΣΙΝ!

Δεν πάμε καθόλου καλά, οι οικουμενιστές ἔχουν ξεπεράσει κάθε ὅριο,

καὶ φροντίζουν νὰ προκαλοῦν μὲ κάθε εὐκαιρία τὸ ὀρθόδοξο αἴσθημα τοῦ

λαοῦ μας. Δυστυχῶς οἱ Θεολογικὲς Σχολὲς μας κατάντησαν προπομποὶ τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ἡ «θεσμοθετημένη» πλέον κατʼ ἔτος «Ἑβδομάδα Παγκόσμιας  Προσευχῆς» γίνεται καὶ μὲ τὴν ἀρωγὴ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ. Ἤδη τὸ Σάββατο 19 Ἰανουαρίου διοργανώθηκε, ὅπως κάθε χρόνο καὶ ἐφέτος, «Οἰκουμενιστικὴ βραδιὰ συμπροσευχῆς» στὸν παπικὸ ναὸ τῆς «Ἀσπίλου  Συλλήψεως» στὴ Θεσσαλονίκη, ὁδὸς Φράγκων 19. Σύμφωνα μὲ τὸ πρόγραμμα  τῆς ἀνίερης συμπροσευχῆς κλήθηκαν νὰ συμπροσευχηθοῦν Ρωμαιοκαθολικοί, Ὀρθόδοξοι, Ἀρμένιοι, Ἀγγλικανοὶ καὶ Εὐαγγελικοί. Κεντρικὸς ὁμιλητής ὁρίστηκε  ὁ Ἀρμένιος «ἀρχιμανδρίτης» Π. Σαράκ. Θέμα τῆς χρονιᾶς «Τι μᾶς ζητάει ὁ Κύριος;» (Μιχαίας 5, 6- 8). Ἐμεῖς θὰ ρωτούσαμε τοὺς «δικούς» μας Ὀρθοδόξους συμπροσευχομένους δύο πράγματα. Πρῶτον: Ἀγνοοῦν ὅτι οἱ Ἱεροὶ Κανόνες τῆς  Ἐκκλησίας μας ἀπαγορεύουν ρητὰ τὴν συμπροσευχὴ μὲ αἱρετικούς, διότι βρίσκονται «ἐκτός τῆς μάνδρας»; Δεύτερον: Ὁ παπικὸς ναός, ἀφιερωμένος στὴν

«Ἄσπιλη Σύλληψη τῆς Θεοτόκου», παραπέμπει ξεκάθαρα σὲ σοβαρὴ κακοδοξία τοῦ παπισμοῦ, ἡ ὁποία προσβάλλει εὐθέως τὴν σωτηριολογία τῆς Ἐκκλησίας μας. Πῶς δέχτηκαν λοιπὸν νὰ συμπροσευχηθοῦν σὲ ναὸ ἀφιερωμένο σὲ παπικὴ πλάνη;  Μὲ λίγα λόγια οἱ ἀπροκάλυπτες ἐνέργειες τῶν οἰκουμενιστῶν «μπάζουν» ἀπὸ παντοῦ, μᾶς θλίβουν βαθύτατα καὶ μᾶς ἀνησυχοῦν! Καὶ κάτι τελευταῖο: Αὐτὸ ποὺ ζητᾶ ὁ Κύριος ἀπὸ μᾶς εἶναι νὰ μένουμε ἑδραῖοι «τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει» (Ἰούδ. 4), ἡ ὁποία εἶναι συνώνυμη μὲ τὴ σωτηρία μας καὶ ὄχι νὰ ἐνδίδουμε στὶς πλάνες, οι οποίες είναι συνώνυμες με την απώλεια.

"Ο. Τ. "

Ο Άγιος Συμεών ο Ν. Θεολόγος:

Όπως ο χρυσός που σκωρίασε πολύ, δεν είναι δυνατόν να καθαρισθή και να επανέλθη εις την λαμπρότητά του, ειμή μόνον εάν ριφθή εις την κάμινον και κτυπηθή πολύ με τα σφυριά, έτσι και η ψυχή που εδέχθη την σκωρίαν της αμαρτίας και έχασε το κάλλος της, δεν δύναται κατ’ άλλον τρόπον να καθαρισθή και να λάβη πάλιν το αρχαίον κάλλος της, παρά μόνον εάν υπομείνη πολλούς πειρασμούς και εισέλθη εις την κάμινον των θλίψεων.

Ιερά Μητρ. Πειραιώς : Ανακοίνωσις

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 14ῃ Φεβρουαρίου 2013

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

«ΑΡΙΣΤΕΡΑ  &  ΕΚΚΛΗΣΙΑ»

Ὁ μεγάλος Ρῶσσος διανοητής Νικόλαος Μπερδιάγιεφ δήλωσε στήν γνωστή γαλλική ἐφημερίδα Le Monde τό 1947 ὅτι ὁ Διαφωτισμός στήν Εὐρωπαϊκή Ἠπειρο ἀλλά καί στήν παγκόσμια κοινωνική διαδικασία ἔφθασε στά ὅρια του καί ἀποδόμησε ὁ ἴδιος τόν ἑαυτό του ἀποδεικνύοντας τήν ἀνεπάρκειά του καί τήν ἀδυναμία του νά νοηματοδοτήσει τόν ἀνθρώπινο βίο καί νά ἑρμηνεύσει τό μυστήριο τῆς ζωῆς στό ἐφιαλτικό Ὁλοκαύτωμα ἑκατομμυρίων ἀνθρωπίνων ὑπάρξεων ἀπό τήν ναζιστική θηριωδία τῶν ὁπαδῶν τοῦ ὑπερανθρώπου καθώς καί στίς ἑκατόμβες τῶν θυμάτων τῆς δικτατορίας τοῦ δῆθεν προλεταριάτου στά ἐφιαλτικά γκουλάγκς καί στά ψυχιατρεῖα τοῦ αἱμοσταγοῦς σταλινισμοῦ. Ἀποτέλεσμα τῆς ἀνειπώτου φρίκης καί τῆς εἰδεχθεστάτης κακουργίας κατά τῆς ἰδίας τῆς ζωῆς τῶν δύο αὐτῶν ἐκ πρώτης ὄψεως ἀντιθετικῶν συστημάτων τοῦ ναζισμοῦ καί τοῦ σταλινισμοῦ ὑπῆρξε ἡ ἀπόπειρα ἐπανορθρώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί τῆς ἰδίας τῆς ζωῆς τόσον μέ τήν ἵδρυση τοῦ ΟΗΕ ὅσον καί μέ τήν περιώνυμον περεστρόϊκα καί τήν σημειολογίαν τῆς κατεδαφίσεως τοῦ τείχους τοῦ αἴσχους στό Ἀνατολικό Βερολίνο τοῦ λεγομένου ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Του Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγα/πόλεως κ. Ιερεμία : Εἴμαστε στά «καλά» μας;

Γιατί τόσος "ντόρος" αλλά και θλίψη μερικών εκκλησιαστικών ανδρών για την παραίτηση του Πάπα;

Παραιτήθηκε ὁ Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ´ ἀπό τήν παπωσύνη του. Ἀλλά γιατί τόσος «ντόρος» καί στόν χῶρο μας, ἀλλά καί θλίψη μερικῶν, ἐκκλησιαστικῶν μάλιστα ἀνδρῶν, γιά τήν παραίτησή του; Εἴμαστε στά «καλά» μας;

Ἀκόμη δέν ἔχουμε καταλάβει ὅτι ὁ παπισμός εἶναι αἵρεση καί ὁ Πάπας λοιπόν εἶναι αἱρεσιάρχης; Γιά νά παραλείψω τά ἄλλα καί πολλά, λέγω μόνο αὐτά τά τρία βασικά γιά μᾶς: Οἱ παπικοί ἔχουν ἄλλη Ἁγία Τριάδα (μέ τό «φιλιόκβε» τους), πιστεύουν ἄλλη Παναγία καί κάνουν διαφορετικά τόν σταυρό τους. Αὐτοί εἶναι κομμένοι ἀπό τήν Ἐκκλησία μας καί γι᾽ αὐτό δέν μποροῦμε νά κάνουμε μαζί τους τήν Θεία Λειτουργία καί νά κοινωνήσουμε μαζί τους τά Ἄχραντα Μυστήρια. Δέν ἀποτελοῦν Ἐκκλησία, λυποῦμαστε δέ γιά τήν χρήση ἀπό μερικούς τοῦ ὅρου «Ρωμαϊκή Ἐκκλησία».

Γιατί, ἄν καί οἱ παπικοί ἀποτελοῦν Ἐκκλησία, ποιά, τελοσπάντων, εἶναι αὐτή ἡ ΜΙΑ Ἐκκλησία, πού ὁμολογοῦμε στό «Πιστεύω» μας, στήν ὁποία πρέπει νά ἀνήκουμε γιά νά σωθοῦμε; Ἀφοῦ λοιπόν ὑπάρχουν τόσες μεγάλες δογματικές διαφορές τῶν παπικῶν μέ τήν Ὀρθόδοξη πίστη μας, καί τόσες ἄλλες πολλές, πέστε μου, εἶναι ἤ δέν εἶναι αἱρετικοί οἱ παπικοί; ΕΙΝΑΙ!

Κι ἄν μερικοί ἤ πολλοί δέν θέλουν νά τό παραδεχτοῦν αὐτό, ἔχουμε νά τούς παρουσιάσουμε πολλές-πολλές πατερικές μελέτες καί ὁμιλίες, οἱ ὁποῖες ὁμιλοῦν καθαρά περί τῶν αἱρέσεων τῶν παπικῶν. Ἀφοῦ λοιπόν οἱ παπικοί εἶναι αἱρετικοί, γιατί, ξαναλέμε, τόσος θόρυβος καί θλίψη γιά τήν παραίτησή του; Πραγματικά, δέν μποροῦμε νά τό καταλάβουμε!

Λέγεται ὅτι ὁ παραιτηθείς Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ´ εἶναι φιλορθόδοξος. Ὅμως, καταλάβαμε καί ἐννοήσαμε καί αὐτοῦ, ὅπως καί ἄλλων προκατόχων του, τό σχέδιο, μέ τόν πόθο τῆς ἑνώσεως, νά ὑποτάξει τήν Ὀρθοδοξία στόν παπισμό. Τήν ἕνωση μέ τούς Καθολικούς τήν θέλουμε καί ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι καί εὐχόμαστε γι᾽ αὐτήν. Θέλουμε ὅμως ἕνωση χωρίς στό ἐλάχιστο νά ξεφύγουμε ἀπό τήν Ὀρθόδοξη πίστη μας καί νά προσχωρήσουμε στά παπικά δόγματα καί στίς παπικές ἀπαιτήσεις (ἀλάθητο τοῦ Πάπα). Ἕνωση σάν κι αὐτή τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας δέν θά τήν δεχθεῖ ποτέ ὁ Ὀρθόδοξος λαός μας, γιατί ποιμαίνεται ἀπό Ἀρχιερεῖς καί Ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐμπνέονται ἀπό τό πνεῦμα τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ.

Ἀλλά καί ἄν μερικοί ἐκκλησιαστικοί ταγοί ξεφύγουν καί ζητήσουν ἕνωση μέ τόν Πάπα ἐπί προδοσίᾳ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, ὁ εὐσεβής Ὀρθόδοξος λαός δέν θά τό ἐπιτρέψει αὐτό, ἀλλά θά τούς κυνηγήσει μέ τά ξύλα καί μέ γιουχαΐσματα, ὡς προδότες τῆς πίστεως, ὅπως ἀκριβῶς ἔτσι συνέβηκε μέ τήν ψευδοένωση τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας. Γιατί, ὅπως τό γράφει ἡ παλαιά διακήρυξη τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς, ὁ Ὀρθόδοξος λαός εἶναι ὁ φρουρός τῆς πίστεώς του, τήν ὁποία θέλει ἀπαρασάλευτη καί ἀμετακίνητη ἀπό τά δόγματα τῶν ἁγίων Πατέρων.

Τέλος πάντων, ἐκφράζοντας καί τό Ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ πού ποιμαίνω, τῶν Χριστιανῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως, εὐχόμαστε ἀπό καρδίας στόν παραιτηθέντα Πάπα Βενέδικτον ΙΣΤ´ νά τόν φωτίσει ὁ Θεός νά γνωρίσει τήν ἀλήθεια, ἡ ὁποία εἶναι ΜΟΝΟ στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καί, ἀφοῦ χαρακτηρίζεται ὡς φιλορθόδοξος, νά ἀρνηθεῖ, ἔστω τώρα στό γῆρας του, τά παπικά δόγματα, καί νά προσέλθει στήν Ὀρθόδοξη πίστη, γενόμενος καί αὐτός Ὀρθόδοξος, ΑΜΗΝ!

http://www.imgortmeg.gr/

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Εκκλησία  Θεάνθρωπος παρατεινόμενος εις τους αιώνας.

Η Εκκλησία είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός παρατεινόμενος εις όλους τους αιώνας και εις όλην την αιωνιότητα. Αλλά μαζί με τον άνθρωπον και δια τον άνθρωπον, ανήκει εις την Εκκλησίαν και ολόκληρος η κτίσις του Θεού, δηλαδή παν το δημιουργηθέν από τον Θεόν Λόγον εις τον ουρανόν και επί της γης, πάντα ταύτα αποτελούν την Εκκλησίαν, ως το σώμα Της, του οποίου η κεφαλή είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Η κεφαλή είναι κεφαλή του σώματος και το σώμα είναι σώμα της κεφαλής ούτως ώστε να είναι αχώριστα το εν από το άλλο και το εν πλήρωμα του άλλου: «το πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου» (Εφ. 1, 23). Κάθε χριστιανός, γινόμενος δια του αγίου Βαπτίσματος μέλος της Εκκλησίας, γίνεται αναπόσπαστον μέλος του πληρώματος «του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου», πληρούμενος και ο ίδιος «εις παν το πλήρωμα του Θεού» (Εφ. 3,19). Τοιουτοτρόπως αποκτά το υπερτέλειον πλήρωμα του ανθρωπίνου είναι του, του ανθρωπίνου προσώπου του. Αυτό το πλήρωμα αποκτά κάθε χριστιανός δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών, κατά το μέτρον της πίστεώς του και της εν χάριτι ζωής του εντός της Εκκλησίας. Τούτο ισχύει δι΄ όλους τους χριστιανούς όλων των εποχών. Όλοι είναι πεπληρωμένοι με το πλήρωμα «του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου» : οι άνθρωποι και οι άγγελοι, και τα άστρα και τα πτηνά και τα φυτά και τα ορυκτά, με μίαν λέξιν όλα τα θεόκτιστα όντα. Τοιουτοτρόπως εμείς οι άνθρωποι έχομεν αποκτήσει συγγένειαν και δη θείαν με όλα τα θεόκτιστα όντα και δημιουργήματα. Διότι όπου είναι η θεότης του Θεανθρώπου εκεί είναι και η ανθρωπότης Του, εκεί είναι όλοι οι πιστοί όλων των αιώνων και όλων των όντων: και οι άγγελοι και οι άνθρωποι.

Συνεχίζεται.

Stay away from their communion

« All the teachers of the Church, all the Councils and all the divine Scriptures advise us to flee the heterodox and to stay away from their communion».

P.G. 160, 105C

«Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ σύνοδοι, καὶ πᾶσαι αἱ θεῖαι γραφαί, φεύγειν τοὺς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι»

P.G.160, 105C

Περί του σεβασμού των Ιερών Κανόνων

«Πολλοί ευσεβείς Χριστιανοί οι οποίοι δεν είναι «μυημένοι» εις προστάγματα-εντολάς των Ιερών Κανόνων, απορούν διατί κατά τας συμπροσευχάς Ορθοδόξων Αρχιερέων με πλανεμένους Χριστιανούς (Παπικούς, Προτεστάντας κ.λπ) ομιλούμεν περί καταφρονήσεως των Ιερών αυτών Κανόνων από εκείνους (τους Αρχιερείς και Πατριάρχας), οι οποίοι ώφειλον να τους υπερασπίζωνται. Δεν αυθαιρετούμεν εις την κριτικήν μας. Στηριζόμεθα εις τον 45ον Ιερόν Κανόνα των Αγίων Αποστόλων. Ούτος ορίζει: «Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος μόνον αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς ως κληρικοίς ενεργήσαι τι, καθαιρείσθω». Πώς να ενισχυθή το Ορθόδοξον φρόνημα των πιστών, όταν αι κεφαλαί της Εκκλησίας μας καταφρονούν τους Ιερούς Κανόνας και συμπροσεύχονται μετά των αιρετικών Χριστιανών, εξισώνοντες την Αλήθειαν της Ορθοδοξίας με το σκότος και την πλάνην των Προτεστάντων, των Παπικών, των Αγγλικανών;»

(“Ορθόδοξος Τύπος”, 08/02/2013, σ. 6)

SIMONOPETRA - PSALM 110

Saint John Chrysostom : HOMILY VII. ROM. III. 9-18.

What then have we more than they? For we have proved both Jews

and Gentiles, that they are all under sin. As it is written, There is

none righteous, no, not one: there is none that understandeth, there

is none that seeketh after God. They are all gone out of the way, they

are together become unprofitable; there is none that doeth good, no

not one. Their throat is an open sepulchre; with their tongues have

they used deceit; the poison of asps is under their lips; whose

mouth is full of cursing and bitterness: their feet are swift to shed

blood: destruction and misery are in their ways: and the way of

peace have they not known: there is no fear of God before their

eyes."

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Εκκλησία Παν-μυστήριον του ανθρώπου.

Γενόμενος άνθρωπος, και θεμελιώσας την Εκκλησίαν εφ΄ Εαυτού, δι΄ Αυτού και εν Αυτώ, ο Κύριος Ιησούς, ως Θεάνθρωπος εμεγάλυνεν εις άμετρον βαθμόν τον άνθρωπον, όπως κανείς άλλος πριν ή μετά από Αυτόν. Αυτός όχι μόνον έσωσε τον άνθρωπον δια του θεανθρωπίνου έργου του από την αμαρτίαν, από τον θάνατον και τον διάβολον,αλλά και τον ανύψωσε υπεράνω όλων των όντων και κτισμάτων. Ο Θεός Λόγος δεν έγινε ούτε Θεάγγελος ούτε Θεοχερουβείμ ούτε Θεοσεραφείμ, αλλά Θεάνθρωπος. Με αυτό ανύψωσε τον άνθρωπον υπεράνω όλων των Αγγέλων και Αρχαγγέλων, υπεράνω όλων των υπερανθρωπίνων όντων. Προς τούτοις, ο Κύριος, υπέταξεν εις αυτόν τα πάντα δια της Εκκλησίας: «πάντα υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού» (Εφ. 1,22). Ο άνθρωπος, δια της Εκκλησίας, και εν τη Εκκλησία ως Θεανθρωπίνω σώματι, αυξάνει εις υπεραγγελικά, υπερχερουβικά ύψη. Ούτως, ο δρόμος της αναβάσεώς του και τελειοποιήσεως είναι μακρύτερος από τον αγγελικόν και χερουβικόν και σεραφικόν. Ενταύθα όντως πρόκειται περί του μυστηρίου των μυστηρίων. Ας σιωπήση λοιπόν κάθε γλώσσα διότι ομιλεί η άρρητος και ακόρεστος αγάπη του Θεού, η ανείπωτος και ακόρεστος Φιλανθρωπία του όντως μόνου Φιλανθρώπου Κυρίου Ιησού! Ενταύθα αρχίζουν «οπτασίαι και αποκαλύψεις Κυρίου» (Β΄ Κορ. 12,1) αι οποίαι δεν δύνανται να εκφρασθούν με καμμίαν γλώσσαν, όχι μόνον ανθρωπίνην, αλλ΄ ούτε και αγγελικήν. Ενταύθα τα πάντα είναι υπέρ έννοιαν και υπέρ λόγον, υπέρ την φύσιν και υπέρ την κτίσιν. Ο ποθών το μυστήριον, ενταύθα ευρίσκει το παν-μυστήριον του ανθρώπου εν τω παν-μυστηρίω του Θεανθρώπου, ο Οποίος είναι η Εκκλησία, αλλά και το σώμα της Εκκλησίας και η Κεφαλή της. Με όλα αυτά και δια μέσου όλων αυτών ο άνθρωπος «εκκλησιάζεται» και γίνεται εκκλησία, αποκτά την εν-χρίστωσιν και χριστοποίησιν, την εν-τριάδωσιν και τριαδοποίησιν, γίνεται Θεάνθρωπος και σύσσωμος του θεανθρωπίνου σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας (Εφ. 3,6), αυτού του αγιωτάτου και προσφιλεστάτου μυστηρίου του Θεού, μυστηρίου των μυστηρίων ή μάλλον παμμυστηρίου των παμμυστηρίων.

Συνεχίζεται.

Διάδοχος Φωτικής:

Όπως το κερί, εάν δεν θερμανθή και δεν μαλακώση πολύ, είναι αδύνατον να αποτυπώση την σφραγίδα, έτσι και ο άνθρωπος, εάν δεν δοκιμασθή με πόνους και θλίψεις και ασθενείας, δεν δύναται να δεχθή την σφραγίδα των αρετών του Θεού.

Έρχονται πείνα και δεινά στον κόσμο-Καντιώτης

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=12&t=7294

ΦΡΑΓΚΟΙ, ΡΩΜΑΙΟΙ, ΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

+πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης

       

       

      Αυτές οι Φραγκικές συλλογιστικές αρχές εκφράζονται καθαρά σ' ένα γράμμα του Αυτοκράτορα Λουδοβίκου Β' (855-875) προς τον Αυτοκράτορα Βασίλειο Α' (867-886) το 871. Ο Λουδοβίκος αυτοαποκαλείται "Αυτοκράτωρ Αύγουστος των Ρωμαίων" και υποβιβάζει τον Βασίλειο σε "Αυτοκράτορα της Νέας Ρώμης". Ο Βασίλειος είχε περιπαίξει τον Λουδοβίκο, επιμένοντας, ότι δεν ήταν καν αυτοκράτωρ όλης της Φραγκίας, αφού διοικούσε μόνον ένα μικρό τμήμα της, και οπωσδήποτε δεν ήταν αυτοκράτωρ των Ρωμαίων , αλλά των Φράγκων. Ο Λουδοβίκος αντέταξε, οτι ήταν αυτοκράτωρ όλης της Φραγκίας, αφού οι άλλοι Φράγκοι Ρήγες ήσαν συγγενείς του εξ αίματος. Προβάλλει τον ίδιο ισχυρισμό μ' αυτόν, που βρίσκεται στα "Χρονικά του Λορς". Όποιος κρατά την Πόλη της Παλαιάς Ρώμης αυτός δικαιούται να φέρει τον τίτλο "Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων". Ο Λουδοβίκος ισχυρίσθηκε: "Ελάβαμε εξ ουρανού αυτό το λαό και την πόλη, για να τους καθοδηγούμε, και την μητέρα όλων των Εκκλησιών του Θεού, για να την υπερασπιζόμαστε και να την εξυψώνουμε " . Ο Λουδοβίκος διετείνετο, ότι η Ρώμη, ο λαός της και ο Παπικός θρόνος δόθηκαν στους Φράγκους από το Θεό χάρη στην Ορθόδοξη πίστη τους και αφαιρέθηκαν από τους "Έλληνες", οι οποίοι ήσαν Ρωμαίοι, μόνον όταν ήσαν Ορθόδοξοι.

      Στην απάντησή του ο Λουδοβίκος έλεγε: "Εχουμε λάβει την διοίκηση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ένεκα της Ορθοδοξίας μας. Οι Έλληνες έχουν παύσει να είναι αυτοκράτορες των Ρωμαίων λόγω της κακοδοξίας τους. Όχι μόνον εγκατέλειψαν την πόλη (της Ρώμης) και την πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, αλλά επιπλέον έχουν εγκαταλείψει την Ρωμαϊκή εθνικότητα, ακόμη και την Λατινική γλώσσα. Έχουν μεταναστεύσει σε μιαν άλλη πρωτεύουσα και προσλάβει μια τελείως διαφορετική εθνικότητα και γλώσσα".

      Οι παρατηρήσεις αυτές εξηγούν την Φραγκική χρήση του ονόματος "Ρωμανία" για εδάφη, που κατέκτησαν από τους Ανατολικούς Ρωμαίους και Τούρκους κατά τις λεγόμενες Σταυροφορίες. Αυτές οι επαρχίες, οι οποίες για τους Φράγκους είχαν καταστεί Γραικία, λόγω της αιρέσεως και της Ελληνικής γλώσσας, τώρα ξαναγίνονται Ρωμανία, διότι τα Φραγκικά στρατεύματα τις επανέφεραν στην Ορθοδοξία του Φραγκικού Παπισμού και στην ανωτερότητα της Λατινικής γλώσσας.

Συνεχίζεται.

Μάξιμος Ομολογητής:

Όταν μας ίδουν οι δαίμονες να καταφρονώμεν τα κοσμικά πράγματα, δια ν’ αποφύγωμεν τας αιτίας του μίσους κατά των ανθρώπων και δια να μη εκπέσωμεν της αγάπης, τότε διεγείρουν τους ανθρώπους να μας συκοφαντήσουν, με τον σκοπόν να λυπηθώμεν και να μισήσωμεν τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει βαρύτερος πόνος της ψυχής από την συκοφαντίαν, που στρέφεται εις την ορθήν πίστιν μας ή εις την ηθικήν μας. Κανείς δεν δύναται να αδιαφορήση εις τας συκοφαντίας αυτάς, ειμή μόνον εκείνος που έχει την ελπίδα του εις τον Θεόν…

Όσον προσεύχεσαι εις τον Θεόν υπέρ του συκοφαντήσαντος, τόσον ο Θεός αποκαλύπτει την αθωότητά σου εις τους σκανδαλισθέντας.

Check the turbulence of our flesh and lull all our earthly and mundane thoughts....

Grant us, Master, as we depart for sleep, rest for body and soul. Protect us from the gloom of sinful sleep and from all dark pleasures of the night. Calm the impulses of passion, and quench the fiery darts of evil which are treacherously cast against us. Check the turbulence of our flesh and lull all our earthly and mundane thoughts. Grant us, O God, a watchful mind, prudent reason, a vigilant heart and tranquil sleep, free from all evil dreams. Raise us up at the hour of prayer, strengthen us in your commandments, and keep unshaken within us the remembrance of your judgments. Grant us to glorify you all night long that we may praise and bless and glorify your all honorable and magnificent name, of the Father and the Son and the Holy Spirit, now and forever and to the ages of ages. Amen.

Most glorious, ever virgin, blessed Theotokos, present our prayers to your Son and our God, and plead with him, that through you he may save our souls.

My hope is the Father, my refuge the Son, my protection, the Holy Spirit. Holy Trinity, glory to you.

My every hope I place in you, Mother of God. Keep us under your protection.

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΤΑ «ΟΡΑΜΑΤΑ» ΤΟΥ (αθωνικά άνθη).

Η από ετών εξαγγελθείσα και αναμενομένη μετ’ ενδιαφέροντος έκδοσις των «Ὁραμάτων» του πολυάθλου Στρατηγού Μακρυγιάννη, αποτελεί ήδη πραγματικότητα. Το Μορφωτικόν Ίδρυμα της Εθνικής Τραπέζης, έθεσεν εις κυκλοφορίαν εις ένα καλαίσθητον τόμον τα κατάλοιπα αυτά του εθνικού τούτου ανδρός, υπό τον τίτλον «ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑΜΑΤΑ». Η έκδοσις έτυχεν επιστημονικής επιμελείας υπό ειδικών επί των χειρογράφων και ούτως επετεύχθη η αντιμετώπισις αρκετών γλωσσικών και γραφολογικών προβλημάτων, που ανέκυπταν από την μη υπακούουσαν εις ουδένα παλαιογραφικόν τύπον ή κανόνα «απελέκητη» μακρυγιάννειον, φωνητικήν μάλλον, (ρουμελιώτικην) γραφήν. Διο και αποβαίνουν λίαν διαφωτιστικά, ο εκτεταμένος Πρόλογος του μακαρίτου Λίνου Πολίτου, η Εισαγωγή του μεταγράφοντος το στρυφνώτατον κείμενον, επίσης μακαρίτου Αγγ. Παπακώστα, αι Σημειώσεις, το Γλωσσάριον και το Επίμετρον. Ήτο από δεκαετιών γνωστόν μεταξύ των λογίων, ότι τα χειρόγραφα των «Οραμάτων» ευρίσκοντο εις χείρας του Βλαχογιάννη—προς τον οποίον οφείλεται τιμή και εθνική ευγνωμοσύνη, δια την ανακάλυψιν όλων των χειρογράφων του μεγάλου Μακρυγιάννη—τα οποία κατά το γήρας του παρέδωκεν εις τον φιλόλογον Α. Παπακώνσταν. Με τα «Οράματά» του, ο Μακρυγιάννης των «Απομνημονευμάτων», αποκτά νέας και πνευματικάς διαστάσεις και τοποθετείται εις υψηλότερα βάθρα. Διότι, αποκαλύπτεται, ότι δεν είναι μόνον ο χαρισματούχος Στρατηγός, ο ηρωϊκός επαναστάτης του ’21, ο εντιμότατος και δημοκρατικώτατος Έλλην, ο πατριωτικώτατος πολίτης, ο ηθικώτατος άνθρωπος, ο πιστότατος χριστιανός, ο υπερασπιστής των αδικουμένων, ο «πατριδοφύλακας», ο προστάτης των χηρών και ο πατήρ των ορφανών. Είναι και ο αγιώτατος Ορθόδοξος, που ενθυμίζει τους δικαίους Στρατηγούς της Παλαιάς Διαθήκης, του οποίου αι αδιάλειπτοι και πολύωροι προσευχαί, αι πολυάριθμοι και κατανυκτικαί γονυκλισίαι, τα συνεχή ικετήρια δάκρυα υπέρ της Πατρίδος και της Ορθοδοξίας, η συνεχής μνήμη του Θεού και η αίσθησις της αδιακόπου κοινωνίας του μετ’ Αυτού, μετά της Θεοτόκου και των Αγίων, τον αναδεικνύουν προφήτην. Η γέννησίς του τοποθετείται εις το έτος 1797. Η μήτηρ του τον γεννά εις τους αγρούς του χωρίου του Αβορίτη του Λιδωρικίου και τον «ενδύει» με «καλαμποκόφυλλα». Εγκαταλείπεται εις το δάσος αργότερα και σώζεται την τελευταίαν στιγμήν υπό της μητρός του, η οποία τον διδάσκει να κάμνη «μετάνοιες» «από ενού χρονού». Εργάζεται εις οικίας από επτά ετών, αλλ’ ο μικρός Μακρυγιάννης—μακρύς Γιάννης—θέλων ελευθερίαν αναχωρεί εκείθεν λάθρα. Εις ηλικίαν 14 ετών, εις την πανήγυριν του Ιωάννου του Βαπτιστού, θραύει εξ απροσεξίας του το όπλον συγγενούς του και δέρεται ενώπιον του λαού. Ο μικρός εισέρχεται εις τον Ναόν του Προδρόμου και, «κλειώ την πόρτα κι’ αρχινώ τα κλάματα με μεγάλες φωνές και μετάνοιες… Και τον περικαλώ να μου δώση άρματα καλά κι’ ασημένια και δεκαπέντε πουγγιά χρήματα και εγώ θα του φκιάσω ένα μεγάλο καντήλι ασημένιον. Με της πολλές φωνές κάμαμεν της συμφωνίες με τον άγιον». Αποκτά σημαντικήν περιουσίαν δι’ ασκήσεως εμπορίου δημητριακών. Μυείται παρ’ ιερέως εις την Φιλικήν Εταιρείαν. Συλλέγει δι’ αγοράς όπλα και αφαιρεί άφθονον πολεμικόν υλικόν από αποθήκη πυρομαχικών. Συλλαμβάνεται υπό των Τούρκων και βασανίζεται επί εβδομήκοντα πέντε ημέρας δια να αποκαλύψη το μυστικόν της Φιλικής. Καταδικάζεται με άλλους είκοσι πέντε Έλληνας εις θάνατον δι’ απαγχονισμού. Εκτελούνται όλοι, πλην αυτού. Αργότερα δραπετεύει. Λαμβάνει μέρος εις μάχας όπου και διαπρέπει ως αρχηγός, κατά την έναρξιν της Επαναστάσεως. Ταχέως προάγεται εις Στρατηγόν, διαλάμποντος του ήθους και του ασυνήθους ηρωϊσμού του. Τραυματίζεται επανειλημμένως και μέχρι της απελευθερώσεως των Αθηνών φέρει επτά χαινούσας πληγάς. Αλλ’ όλα ταύτα έχουν την εξήγησίν των. Ο Μακρυγιάννης επίστευεν ακραδάντως, ότι ο Θεός συμπαρετάσσετο εις τους αγώνας του Έθνους. Πλην του πλουσιωτάτου υλικού εις αποδείξεις, περί της ακλονήτου πίστεώς του, που παρέχουν τα «Απομνημονεύματα» και τα «Οράματα», παραθέτω εν ανέκδοτον απόσπασμα εκ του Αρχείου της Βενετίας, ως εκφραστικόν της «μεθιστώσης όρη» πίστεώς του: «… Ο Μακρυγιάννης, για να εχρεύση περισσότερον τους μαχητάς του, εις την μάχην του φρουρίου της Άρτης, τους είπεν: «Το γλέπετε μωρές παιδιά μου, ετούτο το κάστρο και κιοτεύετε πως θα το κυριέψουμε; Δεν είναι τίποτες σας λέω. Άνθρωποι το ‘καμαν, ενώ τα κάστρα των ψυχώνε μας τα ΄καμεν ο μεγαλοδύναμος Θεός κι είναι πολλές φορές δυνατότερα από τούτα ρδώ τα κάστρα. Είναι ανίκητα σας λέγω. Κι όπως ο Χριστός μας δεν νικιέται ποτές, έτσι και εμείς οι Χριστιανοί δεν νικιώμαστε ποτές. Μη κιοτεύετε. Ο Χριστός νικά. Και εμείς που ΄μαστε παιδιά Του θα νικήσουμε. Με τη δικιά Του Δύναμη. Εμπρός, το λοιπόν, στρατιώτες του Χριστού. Μη κιοτεύετε. Εμπρός. Θα το πάρουμε το κάστρο…».

 H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Saint John Chrysostom : HOMILY VI. ROM. II. 17, 18.

"Behold, thou art called a Jew, and restest in the Law, and makest

thy boast of God, and knowest His will, and approvest the things that

are more excellent, being instructed out of the Law."

AFTER saying that the Gentile wanteth nothing appertaining to

salvation if he be a doer of the Law, and after making that wonderful

comparison, he goes on to set down the glories of the Jews, owing

to which they thought scorn of the Gentiles: and first the very name

itself, which was of great majesty, as the name Christian is now. For

even then the distinction Which the appellation made was great. And

so he begins from this, and see how he takes it down. For he does

not say, Behold, thou art a Jew, but "art called" so, "and makest thy

boast in God;" that is, as being loved by Him, and honored above all

other men. And here he seems to me to be gently mocking their

unreasonableness, and great madness after glory, because they

misused this gift not to their own salvation, but to set themselves up

against the rest of mankind, and to despise them. 

Προς τον Σεβ. Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ :

- Τω κανονικώς ανυποστάτω και εκπεσόντι αιρεσιάρχη Πάπα και Πατριάρχη Παλαιάς Ρώμης Βενεδίκτω τω 16ω και τοις αυτώ κοινωνούσι, Ανάθεμα, Ανάθεμα, Ανάθεμα.

Σεβασμιώτατε κ. Σεραφείμ,

Είναι ηλίου φαεινώτερον ότι ο Κύριος έλαβε υπ’ όψιν Του το ανάθεμα το οποίο εκφωνήσατε την ημέρα της Ορθοδοξίας εναντίον του αιρεσιάρχη Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου!

Σας παρακαλούμε μην παραλείψετε την Κυριακή της Ορθοδοξίας να εκφωνήσετε και για τον εκπεσόντα αιρεσιάρχη Οικ. Πατριάρχη Νέας Ρώμης Βαρθολομαίο και τοις κοινωνούσι αυτώ, Ανάθεμα, Ανάθεμα, Ανάθεμα!

Υιικώς,

Ο   Πρόεδρος και τα μέλη της αδελφότητος 

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ  ΦΩΝΗ»