Συναξαριστής 24/8

24 Αυγούστου

Ιερομαρτύρων Ευτυχούς († β΄αι.) και Κοσμά εθναποστόλου, του Αιτωλού  (†1779). Μαρτύρων Γεωργίου, οσίου του Λιμνιώτου και Τατίωνος. Ανακομιδή ιερού λειψάνου του Διονυσίου επισκόπου Αιγίνης, του εν Ζακύνθω (1624).


 Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, γεννήθηκε στο Μονοδένδρι της Αιτωλοακαρνανίας, από γονείς ευσεβείς που του έμαθαν τα πάντα γύρω από τον Χριστιανισμό. Σε ηλικία 20 χρονών πήγε στο Άγιο Όρος για να σπουδάσει στο σχολείο της Μονής Βατοπεδίου. Στην συνέχεια πήγε στη Μονή του Φιλοθέου, όπου εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε και ιερέας. Ο Κοσμάς όμως, δεν μπορούσε να ησυχάσει. Ήθελε να διδάξει όλους τούς σκλαβωμένους Έλληνες για τον Χριστό. Θεωρούσε όμως τον εαυτό του αδύνατο για να το κάνει. Με Θεία όμως φώτιση πήγε στην Κωνσταντινούπολη και συνάντησε τον αδελφό του, Χρύσανθο, ο οποίος ήταν δάσκαλος. Αυτός τον βοήθησε στην ρητορική, ώστε να μπορεί να διδάξει. Στην συνέχεια, αφού πήρε την άδεια του Πατριάρχη, γύρισε στην Ελλάδα και κυριολεκτικά την όργωσε από άκρη σε άκρη. Απ` όπου πέρναγε πλήθος πιστών «ραγιάδων», τον άκουγε με πολλή προσοχή. Είναι χαρακτηριστικό αυτό πού είπε κάποτε στην ομιλία του σ` ένα χωριό : « Ήρθα στο χωριό σας να σας κηρύξω τον λόγο του Θεού. Δίκαιο λοιπόν είναι να με πληρώσετε για τον κόπο μου. Όχι όμως με χρήματα, γιατί τι να τα κάνω; Η πληρωμή μου είναι να βάλετε τα λόγια του Θεού στην καρδιά σας για να κερδίσετε την αιώνια ζωή». Απ` όπου πέρασε εκτός από τις διδασκαλίες πού έκανε, έκτιζε σχολεία, βοηθούσε τους απόρους και γενικώς έκανε πλούσιο φιλανθρωπικό έργο. Τελικά, επειδή εφωνούσε πύρινους λόγους κατά των τούρκων κατακτητών, συνελήφθη και απαγχονίστηκε το 1779.

Eις τα της πίστεως δεν χωρεί συγκατάβαση, υποχωρητικότητα.

Ο Θεός ου μυκτηρίζεται. Δεν εμπαίζεται. Δεν μπορούμε να δουλεύομε σε δύο Κυρίους. Οι τρεις παίδες επροτίμησαν να ριφθούν στην επταπλασίως καιομένη κάμινο για να μην προσκυνήσουν την αντίθεη εικόνα του Ναβουχοδονόσορος. Ελπίζουμε πρώτα στη δύναμη του Θεού και στη θεία επέμβαση και μετά στους ανθρώπους. Γι΄ αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε με τις δυνάμεις που έχουμε ελπίζοντας πάντα στο Θεό. Εάν ασεβήσουμε προς τον Θεό και την Ορθόδοξη πίστη μας, τότε ποιος θα μας σώσει; Ποιος θα μας βοηθήσει κατά των δυνάμεων του Αντιχρίστου; Έτσι η ενεργός συμμετοχή μας στην αγωνιζομένη Ορθοδοξία, στο «μικρό ποίμνιο» είναι θέμα πίστης και σωτηρίας. Και εις τα της πίστεως δεν χωρεί συγκατάβαση, υποχωρητικότητα. Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις.

Oποιον μνημονεύουμε με εκείνον κοινωνούμε και με όποιον κοινωνούμε τον μνημονεύουμε. Ολα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.

Ελεγε ο άγιος Αθανάσιος «Εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος, οι όντες οφθαλμοί της Εκκλησίας, κακώς αναστρέφωνται καί σκανδαλίζωσι τόν λαόν, χρή (πρέπει) αυτούς εκβάλλεσθαι. Συμφέρον γάρ άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, ή μετ' αυτών εμβληθήναι, ως μετά Άννα και Καϊάφα, εις τήν γέενναν του πυρός»

(Μ. Αθανασίου, ΒΕΠΕΣ, 33, 199)

και

"ων το φρόνημα αποστρεφόμεθα, τούτους από της κοινωνίας προσήκει φεύγειν"

(PG 26, 1188 Β).

« ἐξέστη ὁ οὐρανὸς ἐπὶ τούτῳ καὶ ἔφριξεν ἐπὶ πλεῖον σφόδρα» : Οι αιρετικοί: Παπικοί, Μονοφυσίτες, Λουθηριανοί, αναθεματισμένοι από Oικουμενικές Συνόδους έχουν Ιερωσύνη και Μυστήρια όχι όμως οι εν Ελλάδι ακολουθούντες το πάτριο!

Ὁ Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κ. Κοσμᾶς, ἐπισκέφθηκε τήν Κυριακή 19 Αὐγούστου 2012 τά Παλιάμπελα Βονίτσης, ὅπου λειτούργησε στόν ἐνοριακό Ἱ. Ναό Ἁγίου Ἀθανασίου καί ἐνημέρωσε τούς πιστούς σχετικά μέ τό πρόσφατο ζήτημα πού δημιουργήθηκε στήν περιοχή ἐξ αἰτίας τῆς ἀποσκιρτήσεως ἀπό τήν Ὀρδόδοξη Ἐκκλησία καί τῆς προσχωρήσεως τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἀνατολίου Ψυχογιοῦ ὡς «Ἐπισκόπου» στούς σχισματικούς παλαιοημερολογίτες.

Ὁ Σεβασμιώτατος μιλώντας περί τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Ζητήματος, τόνισε μεταξύ ἄλλων πῶς: «παρακαλῶ τό Θεό νά φωτίσει τόν π. Ἀνατόλιο νά ἐπιστρέψη. Ἔχοντας εὐθύνη ὡς Ἐπίσκοπος ἐπισημαίνω σέ ὅλους καί τούς προτρέπω νά μήν ἔχουν καμία πνευματική ἐπικοινωνία καί σχέση. …Καί τόν ἴδιο τόν παρακαλῶ νά ἔρθει σέ μετάνοια».

Ὁ Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κ. Κοσμᾶς, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχε ἐπικοινωνήσει καί ἐνημερώσει τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο στήν Κωνσταντινούπολη καί κατήγγειλε τό γεγονός ἁρμοδίως στήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐξέδωσε Ἐγκύκλιον Σημείωμα πρός ἐνημέρωσιν τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος, τό ὁποῖο ἀναγνώστηκε στούς Ἱερούς Ναούς τῆς περιφερείας κατά τήν Θεία Λειτουργία τῆς 19^ης Αὐγούστου 2012.

Ἐπίσης ὁ Μητροπολίτης μέ τήν ὑπ’ ἀριθμ. 55/16.8.2012 Πράξη ἀνακαλεῖ τήν χορηγηθεῖσα ἄδεια Λειτουργίας τοῦ ἰδιωτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ στά Παλιάμπελα Βονίτσης καί «ἀπαγορεύει ῥητῶς τήν ἐφεξῆς λειτουργίαν του, διατάσσοντας ἁρμοδίως τό κλείσιμον αὐτοῦ».

+π.Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : Ορθόδοξος και Βατικάνιος Συμφωνία περί Ουνίας Μπαλαμάντ Λίβανος, Ιούλιος 1993.

27) Επίσης οί Φραγκο-Λατίνοι και ο Παπισμός τους συνέχισαν τας κατακτήσεις τους που πάντοτε συνοδεύοντο από την εξόντωσιν η εκδίωξιν των Ορθοδόξων επισκόπων και την υποδούλωσιν των πιστών δια της μεταβολής τους στην κατάστασιν δουλοπαροίκων με την πλήρη αφαίρεσιν της γεωκτησίας τους. Αυτό δεν το έκαναν ποτέ ούτε οι Άραβες και ούτε οι Τούρκοι Μουσουλμάνοι.

28) Αλλά ακόμη μέχρι αρχάς του 20ου αιώνος το Βατικανό ενεργούσε κατά τον ίδιον τρόπον. Το 1923 η Ιταλία απέκτησε από την Τουρκία τα Δωδεκάνησα με την Συνθήκην της Λωζάνης. Το Βατικανό έδιωξε όλους τους Ορθοδόξους επισκόπους και τους αντικατέστησε με Φραγκο-Τοσκάνους και Λογγοβάρδους που από το 1870 είχαν υποδυθεί την ταυτότητα του μέχρι τότε ανυπάρκτου Ιταλικού έθνους. Ήλπιζε το Βατικανό ότι οι Ορθόδοξοι πιστοί θα αποδεχθούν τελικά κληρικούς χειροτονημένους απ' αυτούς τους επισκόπους του δια να μη μείνουν χωρίς κληρικούς και μυστήρια. Η κατάστασις άλλαξε όταν τα Δωδεκάνησα ενώθηκαν με την Ελλάδα το 1947 και επανήλθαν εις τας θέσεις τους οι επίσκοποι του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Νέας Ρώμης Κωνσταντινουπόλεως.

      29) Αλλά κατά τα μέσα του 20ου αιώνος τούτου το Βατικανό εγκαινίασε μίαν πρωτότυπον τακτικήν. Περιέργως ανεγνώρισε τα μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Όταν έγινε η Βατικάνειος πράξις αυτή μέσω της Συνόδου του Βατικανού Β' (1962-1965) ορισμένοι Ορθόδοξοι κατάλαβαν ότι πρόκειται δια παγίδα. Άλλοι εχάρηκαν. Μερικοί μάλιστα "Ορθόδοξοι" στο εξωτερικό ενόμισαν ότι η χειρονομία αυτή έδωσε κύρος όχι μόνον στα μυστήρια, αλλά και στην ταυτότητά τους ως θρησκευτική ηγεσία. Εν συνεχεία το Φανάρι και το Βατικανό προέβησαν την 7 Δεκεμβρίου 1965 σέ κοινήν άρσιν των αναθεμάτων του 1054. Δια το Βατικανό τούτο απετέλεσε πράξιν μυστηριακής κοινωνίας βάσει της υπ' αυτού αναγνωρίσεως των Ορθοδόξων μυστηρίων. Εξ' επόψεως Ορθοδόξου ήταν μία πράξις του Φαναρίου δια την οποίαν κινδυνεύει να χάση το εντός της Ορθοδοξίας προεδρείον του αν αποδειχθή ότι με την πράξιν αυτήν αναγνώρισε ή ανέχεται ή συμφωνεί με τας αιρέσεις των 13 Φραγκο-Λατινικών "Οικουμενικών Συνόδων".

Συνεχίζεται.

O “ Σεβασμιώτατος“ Μητροπολίτης Αξώμης άλλος ένας προδότης οικουμενιστής!..

Ο ταλαίπωρος αυτός  “Ιεράρχης” προϊόν της Οικουμενικής Κινήσεως του Καθολικού Πανεπιστημίου Παρισίων, ως και της Γενεύης, έχει δεχθεί και ομολογεί την πίστη του στην προδοτική Συμφωνία του Σαμπεζύ 1991 κατά την οποία Συμφωνία Ορθόδοξοι και Μονοφυσίτες έχουν την ιδία Ορθόδοξη Πίστη. Απλά οι Άγιοι Πατέρες των Οικουμενικών Συνόδων έκαναν λάθος!!! Τόσους αιώνες η Ορθόδοξη Εκκλησία δεχόμενη τους Μονοφυσίτες ως αιρετικούς ήταν σε πλάνη!

 Έτσι τώρα θα ασπαζόμαστε την εικόνα του Μονοφυσίτη ”Aγίου” Διοσκόρου φονέα του Ορθόδοξου Πατριάρχη Κων/πόλεως Αγίου Φλαβιανού και θα εκζητούμε την… μεσιτεία του στον Άγιο Τριαδικό Θεό!!!

Δυστυχώς δεν έχουν αφήσει τίποτε όρθιο οι οικουμενιστές. Εμείς δεν έχουμε παρά να θυμίσουμε στον Αξώμης κ. Πέτρο, τον τραγικό θάνατο του ” μακαριστού ”  Πατριάρχου Αλεξανδρείας κυρού Πέτρου Ζ ’μετά την αναγνώριση των ”Μυστηρίων” των Μονοφυσιτών…

«πάσα παράβασις και παρακοή έλαβεν ένδικον μισθαποδοσίαν» (Εβρ. 2, 2)

Ο “Mακαριστός” Χριστόδουλος γράφει στην απάντησή του στον Ελληνοκαναδό κ. Κ.Α. : θα ήταν προδοσία εάν συμπροσευχόμουν ή εάν φορούσα λειτουργικά άμφια.

....Τό θέμα τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Πάπα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας δέν τό χειρίσθηκε " προδοτικά ", ὅπως ἰσχυρίζεσθε στήν ἐπιστολή σας. Καί τοῦτο ἀποδεικνύεται ἀπό τά κάτωθι σημεῖα : 1ον. Δέν ὑπῆρξε συμμετοχή εἰς ἐπίσημη ὑποδοχή οὔτε στό ἀεροδρόμιο οὔτε στό Προεδρικό Μέγαρο. 2ον. Δέν ἔγινε ἀνταλλαγή ἀσπασμῶν. 3ον. Δέν ἔγινε ὑποδοχή τοῦ Πάπα καί τῆς συνοδίας του στόν Μητροπολιτικό Ναό τῶν Ἀθηνῶν οὔτε στό Συνοδικό Μέγαρο. 4ον. Ἀπεφεύχθη κοινή τράπεζα ἔστω καί σέ δεξίωση πολιτειακῶν παραγόντων. 5ον. Δέν ὑπῆρξε καμμιά συμπροσευχή. 6ον. Δέν ἐφόρεσε κανείς κληρικός λειτουργικά ἄμφια. 7ον. Ἀπεφεύχθη ἡ χρήση τῆς λατινικῆς γλώσσας. 8ον. Στόν Ἄρειο Πάγο δέν ἀναγνώσθη καμμία προσευχή, οὔτε ἐψάλη ἐκκλησιαστικός ὕμνος. 9ον. Ἀπεφεύχθη ἡ παρουσία Οὐνίτου Καρδιναλίου στήν Ἀθήνα κατά τήν ἐπίσκεψη καί 10ον οὐδείς ὀρθόδοξος κληρικός παρέστη ἔστω τυπικῶς ἤ διά λόγους φιλοφρονήσεως στήν Θ. Λειτουργία τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν,...

Λοιπόν “μακαριστέ” κ. Χριστόδουλε,   στον Ελληνοκαναδό που σας έγραψε διαμαρτυρόμενος για την υποδοχή του αιρετικού Πάπα στα χώματα της Αγιοτόκου Ελλαδος μας, απαντήσατε

ως εξής: 

«θα ήταν προδοσία εάν συμπροσευχόμουν ή εάν φορούσα λειτουργικά άμφια». 

Τώρα  σας παρακαλώ ρίξτε μια ματιά στον  « Σεβασμιώτατο»  Μητροπολίτη   Αξώμης κ. Πέτρο, φοράει λειτουργικά άμφια στην κηδεία του αιρετικού Μονοφυσίτη Πατριάρχη Παύλου. 

Το επαναλαμβάνετε και τώρα ότι αυτό είναι προδοσία;

--Ναι είναι προδοσία !!!

Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου. Μνήμη του αγίου Ειρηναίου Λυών

 

Η σημερινή μέρα είναι αφιερωμένη από την  αγία μας Εκκλησία στην απόδοση της γιορτής της Κοίμησης της Υπεραγίας Θεοτόκου, που σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, είναι γνωστή στον ευρύτερο ελληνικό χώρο ως  τα εννιάμερα της Παναγίας.

Ασφαλώς, από θεολογικής και λειτουργικής απόψεως, αυτό που τελείται σήμερα δεν είναι εννεαήμερο μνημόσυνο για την Παναγία, αφού η μητέρα του Κυρίου «μετέστη προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής» και πρεσβεύει για τη δική μας σωτηρία και, συνεπώς, δεν νοείται τέλεση μνημοσύνου υπέρ αναπαύσεως της ψυχής της. 

Σύμφωνα με την τυπική διάταξη των ιερών ακολουθιών, κατά την εορτή της απόδοσης, της ημέρας δηλαδή που κλείνει ο κύκλος εορτασμού της Κοιμήσεως,  τελείται η ίδια ακολουθία με αυτήν της 15ης Αυγούστου, κάτι που συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις των μεγάλων δεσποτικών και θεομητορικών γιορτών.

Μνήμη του αγίου Ειρηναίου Λυών

Σήμερα τιμούμε, επίσης, τη μνήμη του αγίου Ειρηναίου επισκόπου Λουγδούνου, της σημερινής γαλλικής πόλης Λυών, που ανήκει στη χορεία των διαδόχων των αγίων αποστόλων, των γνωστών ως αποστολικών πατέρων. Έζησε γύρω στο 160 μ. X. και αναδείχθηκε σε μεγάλη πνευματική μορφή, συγγράφοντας πολλά θεολογικά, και δογματικά κυρίως έργα. Διετέλεσε μαθητής του αγίου Πολυκάρπου Σμύρνης.

Το συγγραφικό του έργο είναι πλούσιο και πολυσήμαντο. Ιδιαίτερα ο «Έλεγχος της ψευδωνύμου γνώσεως» παραμένει κλασσικό στο είδος του. Θεωρείται ως ο θεμελιωτής της συστηματικής αντιαιρετικής διδασκαλίας της Εκκλησίας.
 Μαρτύρησε κατά το διωγμό του αυτοκράτορα Σεβήρου.

 Απολυτίκιον του Αγίου Ειρηναίου.

Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Ὡς σοφὸς Ἱεράρχης φερωνύμως ἐκήρυξας, τοῦ Εὐαγγελίου ἐν κόσμῳ, τῆς εἰρήνης τὰς χάριτας, παμμάκαρ Εἰρηναῖε ἱερέ, καὶ ἤθλησας στερρῶς ὑπὲρ Χριστοῦ· διὰ τοῦτό σε τιμῶμεν μελῳδικῶς, Ἱερομάρτυς κράζοντες· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ χορηγοῦντι διὰ σοῦ, ἡμῖν χάριν καὶ ἔλεος.

http://www.churchofcyprus.org.cy/

Tο χαπάκι της οικουμενιστικής ηρωίνης.

Έπαυσαν οι άνθρωποι να διακρίνουν μεταξύ ορθού και εσφαλμένου, μεταξύ αληθείας και πλάνης. Το ναρκωτικό του Οικουμενισμού, της νέας αυτής θρησκείας του Αντιχρίστου, της Παναιρέσεως αυτής κατά τον Άγιο Ιουστίνο (Πόποβιτς), διδόμενο κατά μικρές δόσεις επί δεκαετίες και καλυμμένο με ορθοδοξοφανές περικάλυμμα σαν την Ουνία, με παρερμηνευόμενα χωρία της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας, έχει ναρκώσει τις συνειδήσεις των περισσοτέρων και μάλιστα πολλών κληρικών και θεολόγων. Έχει δημιουργήσει μία φανταστική, ψεύτικη ατμόσφαιρα ειρήνης και ενότητος με τον δήθεν διάλογο της αγάπης, μέσα στην οποία αναπαύονται μακάρια τα πλήθη, που παίρνουν ανυποψίαστα και δωρεάν από τα μέσα ενημέρωσης το χαπάκι της οικουμενιστικής ηρωίνης.

Οι "Ορθόδοξοι" Πατριάρχες μας, δωρίζουν το "άγιο" Κοράνι, και οι Έλληνες "ορθόδοξοι" νέοι ασπάζονται το Ισλάμ!...

ΘΑ ΑΣΠΑΣΤΟΥΝ ΤΟΝ ΙΣΛΑΜΙΣΜΟ Δύο χριστιανοί φοιτητές κατηχούνται στο κοράνι 22.08.2012

Προσωπικό και απολύτως σεβαστό το δικαίωμα της επιλογής θρησκείας

Ενα αγόρι από την Θεσσαλονίκη και μια κοπέλα από την Καβάλα είναι οι δύο νέοι που αποφάσισαν να ασπαστούν το ισλάμ και ήδη είναι σε επαφή με χότζα και την μουφτεία Κομοτηνής για το σκοπό αυτό. Οι δύο νέοι που πρόσφατα είχαν επισκεφθεί την Τουρκία ήρθαν σε επαφή και με ισλαμικές οργανώσεις ενώ φοιτώντας σε σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης στην Κομοτηνή, αποφάσισαν να ταυτισθούν θρησκευτικά με την ισλαμική θρησκεία κάνοντας την προσωπική τους υπερβαση μέσα από την επιλογή τους και υποιστηριζόμενοι σύμφωνα με πληροφορίες από άτομα της περιοχής που ενθαρύνουν την απόφασή τους αυτή. Η όλη διαδικασία αναμένεται να ολοκληρωθεί σχετικά σύντομα και δίχως τυμπανοκρουσίες αφού η επιλογή της θρησκείας και του Θεού που κάποιος πιστεύει είναι απολύτως προσωπική αλλά καταγράφεται γιατί αποδεικνύει ότι κάποιοι ψάχνονται πνευματικά αναζητώντας το προσωπικό τους καταφύγιο. Πάντως η περίοδος της κρίσης που διέρχεται η χώρα μας, δίνει την ευκαιρία και σε άλλες θρησκείες ή και αιρέσεις να αναπτύξουν δράση και να σταθούν δίπλα σε πονεμένους και κατατρεγμένους, μόνους και ανήμπορους ανθρώπους, αφού η επίσημη Εκκλησία τοπικά τουλάχιστον φαίνεται να μην αναλαμβάνει πρωτοβουλίες πέρα από αυτές που αναγκαστικά καθιερώνει ως δράσεις η Αρχιεπισκοπή των Αθηνών. Πάντως κέντρα θρησκευτικού προβληματισμού γύρω από το Ισλάμ λειτουργούν σε σπίτια μουσουλμάνων που είναι σε επαφή μέσω του διαδικτύου με αραβικές οργανώσεις οι οποίες ενδιαφέρονται να απλώσουν τα πλοκάμια τους στην Ευρώπη και για τον σκοπό αυτό διαθέτουν χρήμα και τεχνολογία προσεγγίζοντας πιο εύκολα τους νέους ανθρώπους. Μελαχροινή Μαρτίδου  http://www.xronos.gr/detail.php?ID=83652

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Εκείνος ο οποίος εδιάβασε τους «Βίους των Αγίων» αισθάνεται και καταλαβαίνει με όλην την ύπαρξίν του, ότι μόνον «συν πάσι τοις αγίοις» (Εφ. 3,18) ημπορεί να γνωρίση Χριστόν τον Θεόν, και όλα τα εν Αυτώ και περί Αυτού, και όσα πηγάζουν απ΄ Αυτόν (πρβλ. Εφ. 3, 18-19). Και οι άγιοι; Παίρνουν αγιότητα «εξ Ενός πάντες», από τον Ένα τον Μόνον Άγιον (πρβλ. Εβρ. 2,11). Δια τους χριστοποθήτους ασκήσεις των τους δίδεται το Άγιον Πνεύμα, το μόνον που γνωρίζει τα βάθη του Θεού, τα βάθη του Θεανθρώπου Χριστού. Και αυτοί μας ομιλούν δια του Αγίου Πνεύματος δια το άρρητον μυστήριον του Χριστού και δι΄ όλα τα ανέκφραστα δώρα, που εδόθησαν εις ημάς δια Χριστού του Θεού (πρβλ. Α΄ Κορ. 2, 9-12). Ναι, το «μυστήριον του Χριστού» μόνον δια του Αγίου Πνεύματος αποκαλύπτεται και μόνον εις τους αγίους ανθρώπους (πρβλ. Εφ. 3, 3-5. Κολ. 1, 26). Δι΄ αυτό οι άγιοι είναι οι περισσότερον τέλειοι και οι γνησιώτεροι μάρτυρες του Χριστού, του Θεού και Σωτήρος μας.   

   Συνεχίζεται.                                                                                                     

Του εν Αγίοις Πατρός ημών Μαξίμου, προς Αναστάσιον Μονάζοντα.

Χθες εις τας δεκαοκτώ του μηνός, όπου ήτο η αγία Πεντηκοστή, ο Πατριάρχης εδήλωσε μοι λέγων:

--Ποίας  Εκκλησίας είσαι; Βυζαντίου; Ρώμης; Αντιοχείας; Αλεξανδρείας; Ιεροσολύμων;

Ιδού πάσαι ηνώθησαν μετά των υπ΄ αυτής επαρχιών. Εάν λοιπόν είσαι της καθολικής Εκκλησίας, ενώθητι, μήπως εισάγων αλλότρια φρονήματα εις την ζωήν της, πάθης αυτό ακριβώς το οποίον δεν προσδοκάς.

Προς τους οποίους απήντησα:

--Καθολικήν Εκκλησίαν εφανέρωσεν ο των όλων Θεός, ότι είναι η ορθή και σωτήριος ομολογία της εις Αυτόν πίστεως.

P.G. Migne  131-133.

"ουκ εν τοίχοις εστίν η Εκκλησία αλλ΄εν τη των δογμάτων αληθεία" 

Μ. Βασίλειος.

+π.Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : Ορθόδοξος και Βατικάνιος Συμφωνία περί Ουνίας Μπαλαμάντ Λίβανος, Ιούλιος 1993.

25) Από όλα τα ανωτέρω σημειωθέντα φαίνεται σαφώς, ότι ο καθορισμός, του σχίσματος το 1054, εντός της πλαστογραφημένης διακρίσεως μεταξύ "Ανατολικών Γραικών" και "Δυτικών Λατίνων", δεν είναι σωστός. Το σχίσμα άρχισε το 794 ως καλά σχεδιασμένο αμυντικό και επιθετικό κατασκεύασμα των βαρβάρων και αγραμμάτων Φράγκων. Το 1054 ήτο μόνον μία από τας μετέπειτα εκδηλώσεις ενός σχίσματος, το οποίον ήδη υπήρχε από την εποχή που οι Φράγκοι απεφάσισαν το 794 να προκαλέσουν σχίσμα με τους ελευθέρους, Ρωμαίους που δια πρώτην φοράν ονόμασαν "Γραικούς" και "αιρετικούς" δια λόγους πολιτικούς και στρατιωτικούς. Η Εκκλησία της Πρεσβυτέρας Ρώμης ηγωνίσθηκε ηρωϊκά να παραμείνη ηνωμένη με την Νέαν Ρώμην μέχρι το 1009.

26) Από το 794 μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνος οι Φράγκοι, οι Φραγκο-Λατίνοι και το Βατικανό ουδέποτε παρεξέκλιναν από την γραμμήν τους ότι οι Ανατολικοί Ρωμαίοι είναι "Γραικοί" και "αιρετικοί". Τούτο ήτο τόσον έκδηλον στην νεανική ηλικία του γράφοντος όταν εσπούδαζε στο Γυμνάσιον της Νέας Υόρκης. Στα παπικά βιβλία Απολογητικής οι Ορθόδοξοι περιγράφοντο ως αιρετικοί και χωρίς αγίους και θαύματα. Έτσι ισχυρίζοντο ότι οι τελευταίοι Πατέρες της Εκκλησίας των Ορθοδόξων ήταν οι Άγιοι Ιωάννης Δαμασκηνός (περίπου 675-749) και Θεόδωρος Στουδίτης (759-826).

Συνεχίζεται.

Αγαθονίκου και των συν αυτώ, Ανθούσας και Αθανασίου, Ειρηναίου, Ωρ και Ορόψις, Σύναξη Υπεραγίας Θεοτόκου εν τω Πυρσώ, Αριάδνης Βασιλίσσης.

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Ὁ Ἅγιος Ἀγαθόνικος ὁ Μάρτυρας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ 

http://anavaseis.blogspot.ca/

Ὁ μάρτυρας Ἀγαθόνικος ἦταν ἀπὸ τὴ Νικομήδεια, καὶ τὸν συνέλαβε ὁ κόμης Εὐτόλμιος, ὁ ὁποῖος, ὅταν ἐπέστρεφε ἀπὸ τὴν περιοδεία του στὸν Πόντο, ὅπου εἶχε πάει γιὰ νὰ καταδιώξει χριστιανούς, στὴν Κάρπη βρῆκε τὸν Ζωτικό, ποὺ τὸν θανάτωσε μαζὶ μὲ τοὺς μαθητές του. Ἐκεῖ ἔμαθε ὅτι ὁ πρίγκιπας τῆς πόλης ἔγινε χριστιανὸς ἀπὸ κάποιο Ἀγαθόνικο.
Τότε, συνέλαβε τὸν πρίγκιπα καὶ τὸν Ἀγαθόνικο, καὶ ἀφοῦ τοὺς τιμώρησε μαζὶ μὲ ἄλλους χριστιανούς, κατόπιν ὅλους μαζὶ τοὺς ὁδήγησε στὸν βασιλιά, ποὺ βρισκόταν στὴ Θρᾴκη. Ἀλλὰ στὸ δρόμο, κοντὰ σὲ ἕνα χωριὸ ὀνομαζόμενο Ποταμός, σκότωσε τοὺς Ζήνωνα, Θεοπρέπιο, Ἀκίνδυνο καὶ Σεβηριανό, διότι ἀπὸ τὶς πολλὲς πληγὲς ποὺ εἶχαν στὰ πόδια τους, δὲν μποροῦσαν πλέον νὰ βαδίσουν.
Ὅταν ἔφθασε στὸ χωριὸ Ἄμμους κοντὰ στὴ Σιλυβρία, μὲ βασιλικὴ διαταγὴ ἀποκεφάλισε, ἔτσι ὅπως τοὺς εἶχε δεμένους, τὸν Ἀγαθόνικο, τὸν πρίγκιπα καὶ τοὺς ἄλλους χριστιανούς.
Ἔτσι, ὅλοι ἀκολούθησαν τὸ παράδειγμα τοῦ ἐσφαγμένου Ἀρνίου, τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἄξια θὰ συναριθμηθοῦν μ' αὐτοὺς ποὺ θὰ εἶναι «γεγραμμένοι ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς ζωῆς τοῦ ἀρνίου». Δηλαδή, μὲ αὐτοὺς ποὺ θὰ εἶναι γραμμένοι στὸ βιβλίο τῆς αἰώνιας ζωῆς τοῦ Ἀρνίου, δηλαδὴ τοῦ Χριστοῦ.



Ἀπολυτίκιο. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Νίκης τρόπαιον, κατὰ τῆς πλάνης, Ἀγαθόνικε, λαμπρὸν ἐγείρας, τῶν ἀφθάρτων ἀγαθῶν κατηξίωσαι· τοῦ γὰρ Δεσπότου ζηλώσας τὸν θάνατον, τῆς ἀθανάτου ζωῆς ὤφθης μέτοχος. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον Ἦχος α’. Χορὸς ἀγγελικός.
Τὴν κλῆσιν ἀγαθήν, κεκτημένος θεόφρον, ἀνδρῶν τῶν πονηρῶν, ἀπεστράφης τὸ σέβας, μὴ πτήξας τὰ βάσανα, Ἀγαθόνικε ἔνδοξε· ὅθεν γέγονας, τῶν ἀγαθῶν κληρονόμος, καὶ ἀπέλαβες, σὺν τοῖς συνάθλοις ἀξίως, τὸν ἄφθαρτον στέφανον.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις ἈγαθόνικεἈθλητά, ὁ κληρονομήσας, τὰ οὐράνια ἀγαθά· ἐν οἷς συγχορεύων, σὺν τοῖς συναθληταῖς σου, μὴ παύσῃ μνημονεύων, τῶν εὐφημούντων σε.




Ἡ Ὁσία Ἀνθοῦσα καὶ σὺν αὐτῇ

Ἡ Ὁσία Ἀνθοῦσα ὑπῆρξε στὰ χρόνια του βασιλιὰ Οὐαλεριανοῦ (253-259) καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴν Σελεύκεια τῆς Συρίας. Ἦταν κόρη πλούσιων εἰδωλολατρῶν γονέων, τοῦ Ἀντωνίνου καὶ τῆς Μαρτυρίας (Μαρίας). Ἐπιθυμῶντας νὰ δεῖ τὸν διδάσκοντα ἐπίσκοπο Ἀθανάσιο στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, ἔπεισε τὴ μητέρα της νὰ μεταβεῖ ἐκεῖ μαζὶ μὲ δυὸ ὑπηρέτες της, τὸν Χαρίσιμο καὶ τὸν Νεόφυτο, μὲ τὴν πρόφαση ὅτι θὰ δεῖ τὴν τροφό της.
Ὅταν βρῆκε τὸν Ἀθανάσιο, βαπτίσθηκε ἀπ' αὐτὸν καὶ ἐκάρη μοναχή. Κατόπιν ἀποσύρθηκε στὴν ἔρημο καὶ ἐκεῖ, ἀφοῦ γιὰ 23 ὁλόκληρα χρόνια ἔζησε ἀσκητικά, ἀπεβίωσε εἰρηνικά. Οἱ ὑπηρέτες τῆς Ἀνθοῦσας, Χαρίσιμος καὶ Νεόφυτος, ὁμολόγησαν μὲ θάρρος τὸν Χριστὸ μπροστὰ στὸν βασιλιὰ καὶ ἀποκεφαλίστηκαν.





Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ Ἱερομάρτυρας

Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος ἦταν Ἐπίσκοπος στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, καὶ ἦταν αὐτὸς που βάπτισε την Ὁσία Ἀνθοῦσα Χριστιανή. Ὁδηγήθηκε στὸν Οὐαλεριανὸ καὶ ἐπειδὴ δὲν δέχτηκε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, ἀποκεφαλίστηκε.





Οἱ Ἅγιοι Εἰρηναῖος, Ὢρ καὶ Ὀρόψις οἱ Μάρτυρες

Ὁ Εἰρηναῖος διέπρεπε μεταξὺ τῶν ἱερέων τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Δὲν στήριζε μόνο μὲ τὴν διδασκαλία του καὶ τὸ παράδειγμά του τοὺς πιστούς, ἀλλὰ ἅπλωνε τὰ πνευματικά του δίχτυα καὶ στοὺς ἀπίστους καὶ πολλοὺς ἀπ’ αὐτοὺς ἔφερνε στὴν κιβωτὸ τῆς σωτηρίας, δηλαδὴ στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χρίστου.
Γιὰ τὴ δραστηριότητά του αὐτή, συνελήφθη καὶ ὑπέστη φρικτὰ μαρτύρια. Οἱ δυὸ ἄλλοι ὅμως, ὁ Ὢρ καὶ Ὀρόψις, εἶχαν τὸ θᾶρρος καὶ ἔκαναν δριμύτατη παρατήρηση στὸν ἔπαρχο, ποὺ ἦταν θεατὴς τῶν βασανιστηρίων. Τότε καὶ αὐτοὶ εἶχαν τὴν ἴδια τύχη.
Βασανίστηκαν μαζὶ μὲ τὸν ἱερέα, καὶ οἱ τρεῖς κατόπιν ρίχτηκαν μέσα στὴ φωτιά. Ἀλλὰ ξαφνικά, ραγδαία βροχὴ ἔσβησε τὴ φωτιὰ καὶ οἱ τρεῖς μάρτυρες βγῆκαν ἀνέγγιχτοι ἀπὸ τὸ καμίνι. Πανικόβλητος τότε ὁ ἔπαρχος ἔδωσε διαταγὴ καὶ τοὺς ἀποκεφάλισαν.




Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν τῷ Πυρσῷ τῆς Εὐρυτανίας

Πρόκειται γιὰ τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας, ποὺ βρίσκεται στὸ Μοναστῆρι τοῦ Προυσοῦ. Τὴ θαυματουργὴ αὐτὴ εἰκόνα τῆς Θεοτόκου λέγεται ὅτι τὴν ζωγράφισε ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς καὶ ᾖλθε ἀπὸ τὴν Προῦσα τῆς Μ. Ἀσίας (σύμφωνα μὲ τὸ χειρόγραφο 3 τοῦ κώδικα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Προυσιωτίσσης).
Τὴν ἔφερε ἀπὸ τὴν Προῦσα κάποιος εὐγενὴς νέος στὰ χρόνια τῆς εἰκονομαχίας (829) ἐπὶ εἰκονομάχου βασιλέως Θεοφίλου. Στὸ δρόμο ὅμως γιὰ τὴν Ἑλλάδα τὴν ἔχασε καὶ ἡ εἰκόνα ἀποκαλύφθηκε θαυματουργικὰ σὲ ἕνα τσοπανόπουλο, μὲ μιὰ στήλη φωτὸς σὰν πυρσὸς – γι’ αὐτὸ πῆρε καὶ τὴν ἐπωνυμία Πυρσὸς – στὸ μέρος ὅπου ἦταν κρυμμένη.
Ὁ νέος, ποὺ εἶχε ἐγκατασταθεῖ στὴν Πάτρα, ὅταν τὸ ἔμαθε θέλησε νὰ τὴν πάρει. Ἀλλὰ ἡ εἰκόνα θαυματουργικὰ γύρισε καὶ πάλι στὸ ἄγριο μέρος τῆς Εὐρυτανίας, ὅπου ἀποκαλύφθηκε στοὺς ντόπιους βοσκούς.
Τότε ὁ νέος, μαζὶ μὲ ἕναν ὑπηρέτη του, πῆγαν καὶ αὐτοὶ ἐκεῖ, ὅπου ἔγιναν μοναχοὶ μετανομασθέντες Διονύσιος καὶ Τιμόθεος ἀντίστοιχα. Στὸ Μοναστῆρι λοιπὸν αὐτό, γίνεται μέχρι καὶ σήμερα μεγάλο πανηγύρι καὶ πλῆθος κόσμου συρρέει γιὰ νὰ προσκυνήσει τὴν θαυματουργὴ αὐτὴ εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.




Ἡ Ἁγία Ἀριάδνη ἡ Βασίλισσα

Ἄγνωστη στοὺς Συναξαριστές, ἀναφέρεται στὸν Συναξαριστὴ τοῦ Delehaye κατὰ τὸν Κώδ. τοῦ Ὀξονίου τ. III 16 καὶ τὸν Παρισινὸ Κώδ. 1617. Δὲν ἔχουμε περισσότερες λεπτομέρειες γιὰ τὸν βίο τῆς Ἁγίας.

Kατά το μέτρο της πίστεως.

Μια ψυχή που καθαρίζεται από τα ψεκτά πάθη της, δηλαδή από την φιληδονία, τη φιλοδοξία, και τη φιλαργυρία, σε όλες τις λεπτομέρειές των, αποκτά δύναμη, αγαθότητα, και ελευθερία. Το θυμοειδές στρέφεται κατά των δαιμόνων μονάχα, το επιθυμητικό μεταβάλλεται σε αγάπη προς τον Θεόν και τον άνθρωπο και το λογιστικό κινείται με καθαρότητα στην προσευχή και στις πνευματικές θεωρίες, ενώ το Άγιον Πνεύμα με τις άκτιστες ενέργειές Του, πνευματοποιεί τις φυσικές αρετές κατά το μέτρο της πίστεως.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς:

Ἡ μεγαλύτερη προδοσία καί ὁ χειρότερος συμβιβασμός ὅλων τῶν αἰώνων στήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι αὐτός πού ἔγινε στήν διετία 1991-1993, κατά τήν ὁποία ἀνεγνωρίσθησαν ὡς ἔγκυρα στό Σαμπεζύ καί στό Μπελαμέντ τοῦ Λιβάνου τά μυστήρια τῶν Μονοφυσιτῶν καί τῶν Παπικῶν ἀντιστοίχως. Αὐτό σημαίνει ἀφ’ ἑνός μέν ὅτι οἱ Παπικοί καί οἱ Μονοφυσίτες, χωρίς να ἀποκηρύξουν οὐδεμία αἵρεσι καί παραμένοντας ἐκεῖ ὅπου εὑρίσκονται, ἔχουν τό ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖο τους ἁγιάζει τά μυστήρια πού τελοῦν, ἀφ’ ἑτέρου οἱ Πατέρες καί οἱ Σύνοδοι πού τούς ἀπέκοψαν ἀπό τήν Ἐκκλησία και τούς ἀνεθεμάτισαν ἦσαν, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, παρανοϊκοί καί διέπραξαν τό μεγαλύτερο ἔγκλημα τῶν αἰώνων, ἐφ’ ὅσον ἀπέκλεισαν ἀπό τήν σωτηρία καί τήν Ἐκκλησία διά μέσου τῶν αἰώνων ἄπειρα πλήθη ἀνθρώπων. Ἐπί πλέον δε μέ αὐτές τίς ἀποφάσεις ἐδείξαμε ὅτι, τό νά εἶναι κάποιοι ἐντός ἤ ἐκτός Ἐκκλησίας καί νά ἔχουν ἔγκυρα ἤ ἄκυρα μυστήρια, δέν εἶναι θέμα κατ’ ἐξοχήν Ὀρθοδόξου πίστεως καί αἱρέσεως ἀντιστοίχως, ἀλλά θέμα τό ὁποῖο ρυθμίζεται ἀπό κάποια Σύνοδο ἤ διμερῆ ἐπιτροπή καί βεβαίως ἕνας τρόπος ἄγνωστος σέ ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς ἁγίους ὅλων τῶν αἰώνων.

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012 Θαδδαίου αποστόλου, Βάσσης και τέκνων αυτής.

Το όνομα του αποστόλου Θαδδαίου αναφέρεται από τον Ευαγγελιστή Μάρκο (3,18). Ο Ματθαίος τον αναφέρει ως Λεββαίο, του οποίου το Θαδδαίος είναι επώνυμο. Συνδυάζοντας όμως τους καταλόγους του Ευαγγελίου του Λουκά (6,16) και των Πράξεων (1,13) συμπεραίνουμε ότι τα τρία αποστολικά ονόματα Θαδδαίος, Λεββαίος και Ιούδας είναι το ίδιο πρόσωπο. ʼρα το πραγματικό όνομά του ήταν Ιούδας και το Λεββαίος και Θαδδαίος ήταν το επώνυμό του.

Κάποιοι θέλουν να ταυτίσουν τον Ιούδα – Θαδδαίο με τον αδελφόθεο Ιούδα, ο οποίος έγραψε και την ομώνυμη Καθολική Επιστολή. Αυτό είναι αμφίβολο και αυθαίρετη υπόθεση, χωρίς σοβαρά ερείσματα στα αγιογραφικά κείμενα και την εκκλησιαστική παράδοση.

Περαιτέρω πληροφορίες για το βίο και τη δράση του αποστόλου Θαδδαίου είναι ελάχιστες. Στο όνομά του κυκλοφόρησε το 2^ο ή 3^ο αιώνα απόκρυφο κείμενο με τίτλο: «Αποστόλου Θαδδαίου ή Λεββαίου Πράξεις», που είναι καλλίτερα γνωστό ως «Εδεσσηναί Πράξεις». Αυτό απηχεί ίσως αρχαία παράδοση ότι ο Θαδδαίος κήρυξε στα μέρη της Εδέσσης στη Μεσοποταμία. Αυτό ενισχύει το γεγονός της ευλάβειας προς το πρόσωπό του από τους Χριστιανούς της περιοχής αυτής. Η μνήμη του εορτάζεται στις 21 Αυγούστου.

http://www.apostoliki-diakonia.gr

+π.Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : Ορθόδοξος και Βατικάνιος Συμφωνία περί Ουνίας Μπαλαμάντ Λίβανος, Ιούλιος 1993.

23) Οι Φραγκο-Λατίνοι άρχισαν την τελικήν τους επίθεσιν κατά της ελευθερίας, της Ορθοδοξίας και της Ρωμαϊκότητος του Πατριαρχείου της Πρεσβυτέρας Ρώμης κατά το 973 μέχρι το 1003. Ολοκλήρωσαν την εκδίωξιν του Ορθοδόξου δόγματος το 1009-1012 μέχρι το 1046. Τελικά αφάνισαν πλήρως την Ρωμαϊκότητα του Πατριαρχείου της Ρώμης το 1046 αφού την κατέλαβαν οι Φραγκο-Λατίνοι πάπες.

      24) Δια τούτο από την εποχήν αυτήν οι Ορθόδοξοι Ρωμαίοι ονομάζουν τον πάπα αιρετικόν, Φράγκον και Λατίνον και την εκκλησίαν του Φραγκικήν και Λατινικήν. Παραταύτα οι καθηγηταί των Θεολογικών Σχολών της Χάλκης, Αθηνών και της Θεσσαλονίκης βάπτισαν τον Φραγκο-Λατίνον πάπα με το όνομα "Ρωμαίον" και την εκκλησίαν του "Ρωμαΐκήν". Τούτο διότι οι Φραγκο-Λατίνοι Πάπες συνέχισαν να χρησιμοποιούν τα Ρωμαϊκά ονόματα των Ρωμαίων παπών γενόμενοι πάπες, ως και ονόματα Ρωμαίος πάπας και Ρωμαϊκή Εκκλησία, δια να συνεχίζουν οι υπόδουλοι Δυτικοί Ρωμαίοι να νομίζουν ότι έχουν ακόμη τον εθνάρχήν τους στην Ρώμην. Γενόμενοι οι Νεο-Έλληνες και αυτοί υπόδουλοι στην Φραγκο-Λατινικήν παράδοσιν ονομάζουν και αυτοί τον πάπα με Ρωμαϊκά ονόματα.

       

       Συνεχίζεται.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Eις τους «Βίους των Αγίων» έχομεν πάρα πολλά και θαυμαστά παραδείγματα δια το πώς ένας νέος γίνεται άγιος νέος, μία κόρη γίνεται αγία κόρη, πως ένας γέρος γίνεται άγιος γέρος, πως μία γερόντισσα γίνεται αγία γερόντισσα, πως ένα παιδί γίνεται άγιο παιδί, πως οι γονείς γίνονται άγιοι γονείς, πως ένας υιός γίνεται άγιος υιός, πως μία θυγατέρα γίνεται αγία θυγατέρα, πως μία οικογένεια γίνεται αγία οικογένεια, πως μία κοινωνία γίνεται αγία κοινωνία, πως ένας ιερεύς γίνεται άγιος ιερεύς, πως ένας επίσκοπος γίνεται άγιος επίσκοπος, πως ένας βοσκός γίνεται άγιος βοσκός, πως ένας γεωργός γίνεται άγιος γεωργός, πως ένας βασιλεύς γίνεται άγιος βασιλεύς, πως ένας εργάτης γίνεται άγιος εργάτης, πωε ένας δικαστής γίνεται άγιος δικαστής, πως ένας δάσκαλος γίνεται άγιος δάσκαλος, πως ένας καθηγητής γίνεται άγιος καθηγητής, πως ένας στρατιώτης γίνεται άγιος στρατιώτης, πως ένας αξιωματικός γίνεται άγιος αξιωματικός, πως ένας κυβερνήτης γίνεται άγιος κυβερνήτης, πως ένας γραμματεύς γίνεται άγιος γραμματεύς, πως ένας έμπορος γίνεται άγιος έμπορος, πως ένας μοναχός γίνεται άγιος μοναχός, πως ένας οικοδόμος γίνεται άγιος οικοδόμος, πως ένας ιατρός γίνεται άγιος ιατρός, πως ένας τελώνης γίνεται άγιος τελώνης, πως ένας μαθητής γίνεται άγιος μαθητής, πως ένας επαγγελματίας γίνεται άγιος επαγγελματίας, πως ένας φιλόσοφος γίνεται άγιος φιλόσοφος, πως ένας επιστήμων γίνεται άγιος επιστήμων, πως ένας πολιτικός γίνεται άγιος πολιτικός, πως ένας υπουργός γίνεται άγιος υπουργός, πως ένας φτωχός γίνεται άγιος φτωχός, πως ένας πλούσιος γίνεται άγιος πλούσιος, πως ένας δούλος γίνεται άγιος δούλος, πως ένας δεσπότης γίνεται άγιος δεσπότης, πως οι σύζυγοι γίνονται άγιοι σύζυγοι, πως ένας συγγραφεύς γίνεται άγιος συγγραφεύς, πως ένας καλλιτέχνης γίνεται άγιος καλλιτέχνης.     

    Συνεχίζεται.  

Η ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ.

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012, Σαμουήλ προφήτου, Λουκίας μάρτυρος.

O Προφήτης Σαμουήλ

Γεννήθηκε στην Αρμαθαίμ Σιφά στο όρος Εφραίμ, από τη φυλή του Λευΐ. Ήταν γιος του Ελκανά και της Άννας, η οποία ήταν στείρα και δια της προσευχής ο Θεός της χάρισε παιδί, τον Σαμουήλ, που τον αφιέρωσε στο Θεό για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της. Ο Σαμουήλ όταν μεγάλωσε, υπηρέτησε τον Κύριο και έγινε μέγας προφήτης και κριτής του λαού δικαιότατος. Αυτός έχρισε βασιλείς, το Σαούλ και το Δαυίδ, προφήτευσε 40 χρόνια και πέθανε σε βαθιά γεράματα. Ας αναφέρουμε, όμως, μερικούς οικοδομητικούς λόγους του, που ξεφώνησε στο λαό του Ισραήλ, αλλά ισχύουν και για τους λαούς κάθε εποχής. Λέει λοιπόν: “Εάν φοβηθείτε τον Κύριον και δουλεύσητε αύτω και ακούσητε της φωνής αυτού και μη ερίσητε τω στόματι Κυρίου και ήτε και υμείς και ο βασιλεύς ο βασιλεύων εφ’ υμών οπίσω Κυρίου πορευόμενοι εάν δε μη ακούσητε της φωνής Κυρίου… έσται χείρ Κυρίου εφ’ υμάς και επί τον βασιλέα υμών”. Δηλαδή, αν φοβάστε και υπολογίζετε τον Κύριο, και Τον λατρεύετε και υπακούετε στα προστάγματα Του, και δεν αντιδράσετε προς αυτά που σας παραγγέλλει ο Κύριος,και ακολουθείτε σταθερά και σεις και ο κυβερνήτης που σας κυβερνά το δρόμο που σας υποδεικνύει ο Κύριος, σας λέγω όλα θα πηγαίνουν καλά. Θα έχετε την ευλογία του Κυρίου. Αν όμως δεν υπακούσετε στα προστάγματα του Κυρίου,τότε θα πέσει επάνω σε σας και τον κυβερνήτη σας, βαρύ το χέρι του Κυρίου και θα τιμωρηθείτε.

Απολυτίκιο. Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Εκ στείρας εβλάστησας δικαιοσύνης καρπός, προφαίνων την μέλλουσαν ευεργεσίαν ημίν, Σαμουήλ θεσπέσιε· όθεν ιερατεύσας, παιδιόθεν Κυρίω, έχρισας ως προφήτης, βασιλείς θείω μύρω. Και νύν των σε ευφημούντων, μάκαρ μνημόνευε.

+π.Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : Ορθόδοξος και Βατικάνιος Συμφωνία περί Ουνίας Μπαλαμάντ Λίβανος, Ιούλιος 1993.

      19) Οι Ρωμαίοι πάπες δεν είχαν άλλην εκλογήν από το να ανεχθούν την Φραγκικήν κυριαρχίαν με σκοπόν να βοηθήσουν με την σύνεσίν τους τους υποδούλους αδελφούς τους και να εξασφαλίσουν την σχετικήν ελευθερίαν του Πατριαρχείου τους και αυτήν των Ρωμαίων πολιτών της Παπικής Ρωμανίας, δηλαδή του Παπικού Κράτους.

     

     20) Με την εμφάνισιν των Ψευδο-Ισιδωρείων Διατάξεων περί το 850 οι Ρωμαίοι Πάπες άρχισαν να αισθάνωνται αρκετά ισχυροί. Απαίτησαν δυναμικά πλέον από την Φραγκικήν ηγεσίαν να δεχθούν 1) πιό πολιτισμένους κανόνες καλής συμπεριφοράς έναντι της υποδούλου Ρωμαιοσύνης και 2) την απαλλαγήν της Φραγκικής ιεραρχίας από τους Φράγκους ηγεμόνες και την υποταγήν της είς τον Ρωμαίον Πάπα της Ρώμης.

      

      21) Μέσα στα πλαίσια αυτά ο Ρωμαίος Πάπας Ιωάννης Η' έλαβε μέρος στην Η' Οικουμενικήν Σύνοδον του Μεγάλου Φωτίου το 879 στην Κωνσταντινούπολιν Νέαν Ρώμην, η οποία κατεδίκασε τας Φραγκικάς αιρέσεις περί εικόνων και του Filioque, χωρίς να κατονομάση τους εν λόγω αιρετικούς από φόβον να μη κινδυνεύη το έργον που άρχισε το 850.

      

      22) Αλλά αι προσπάθειαι βάσει των εν λόγω Διατάξεων έφεραν τελικά το αντίθετον αποτέλεσμα. Οι Φραγκο-Λατίνοι αντέδρασαν δυναμικά στην δημοφιλίαν των Διατάξεων αυτών. Άρχισαν να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν τα σχέδιά τους δια την εκδίωξιν των Ρωμαίων από την εκκλησιαστικήν και την πολιτικήν εξουσίαν της Παπικής Ρωμανίας και την αντικατάστασιν των Ρωμαίων Παπών από Φραγκο-Λατίνους Πάπες.

Συνεχίζεται.