Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

4. Ἡ δυνητική ἑρμηνεία τοῦ ἐν λόγῳ ἱεροῦ Κανόνος ἔρχεται σέ πλήρη ἀντίθεσι μέ τήν ἰδία τήν ἁγία Γραφή, ἡ ὁποία καί αὐτή πρωτίστως καθορίζει τίς σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων μέ τούς αἱρετικούς. Ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στήν δεύτερη ἐπιστολή του ἀναφέρει τά ἑξῆς σχετικά μέ τούς αἱρετικούς: «εἴ τις ἔρχεται πρός ὑμᾶς καί ταύτην τήν διδαχήν οὐ φέρει μή λαμβάνεται αὐτόν εἰς οἰκίαν, καί χαίρειν αὐτῷ μή λέγετε · ὁ γάρ λέγων αὐτῷ χαίρειν κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς» (Β΄ Ἰωάν. 10,11). Εἶναι πίστις τῆς Ἐκκλησίας ὅτι οἱ ἱεροί Κανόνες εἶναι ἀπολύτως σύμφωνοι καί ἐναρμονισμένοι μέ την ἁγ. Γραφή καί μάλιστα διασφαλίζουν τό κῦρος της. Ἄν ὅμως ἐκλάβωμε ὡς δυνητικόν τόν ὑπό ἐξέτασι Κανόνα, αὐτός ἔρχεται σέ πλήρη ἀντίθεσι μέ τήν διδασκαλία αὐτή τῆς ἁγ. Γραφῆς. Διότι ἡ ἁγ. Γραφή στό σημεῖο αὐτό διδάσκει ὅτι μόλις διαπιστώσομε, ὅτι κάποιος δέν ἔχει τήν ἀληθινή και ὀρθόδοξο πίστι δέν πρέπει οὔτε στήν κατοικία μας νά τον βάλωμε, οὔτε χαίρεται νά τοῦ εἰποῦμε, οὔτε σέ ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο νά ἔχωμε οἱαδήποτε σχέσι καί ἐπικοινωνία. Ἀντιθέτως ὅμως, μέ τήν δυνητική ἑρμηνεία διδάσκομε ὅτι, μέ αὐτόν ὁ ὁποῖος «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ ἐκκλησίας» κηρύττει αἵρεσι, δυνάμεθα, χωρίς νά ἁμαρτάνωμε, νά ἔχωμε πλήρη ἐκκλησιαστική κοινωνία, νά τόν μνημονεύσωμε στα μυστήρια, νά τόν ἀποδεχώμεθα ὡς εἰς τύπον καί τόπονΧριστοῦ καί νά ἀναμένωμε ἡσύχως καί ἐν ὑπομονῇ την ἀπόφασι τῆς Συνόδου, ἡ ὁποία τελικά ἤ μπορεῖ νά μήν ἔλθη ποτέ ἤ τό χειρότερο μπορεῖ νά εἶναι καί ὑπέρ τῆς αἱρέσεως καί εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας.

Συνεχίζεται.

Έγινε η εκλογή της πρώτης Αγγλικανής "επισκοπίνας" στην Αφρική...

First female Anglican bishop elected in Africa

(ENInews)--The Anglican Church of South Africa made history on 18 July by electing the first female Anglican bishop on the continent, reports Episcopal News Service (ENS). The Rev. Ellinah Ntombi Wamukoya, 61, became the bishop-elect of Swaziland and the first woman bishop in any of the 12 Anglican provinces in Africa, according to ENS. [ENI-12-0419, 225 words]

Η Αγγλικανική "εκκλησία" έγραψε ιστορία στις 18 Ιουλίου εκλέγοντας την πρώτη Αγγλικανή "επίσκοπο" στην ήπειρο αναφέρει το ΕΝS. Η "Αιδεσιμώτατη" Ellinah Ntombi Wamukoya, 61 ετών έγινε η πρώτη γυναίκα "επίσκοπος" από όλες τις 12 Αγγλικανικές επαρχίες στην Αφρική, σύμφωνα με το ΕΝS [Οικουμενική υπηρεσία νέων(=ειδήσεων)].

(σ.σ.  ως συνήθως μετά από αυτή την εκλογή θα ακολουθήσει η εκλογή της πρώτης λεσβίας "επισκόπου" και τα υπόλοιπα γνωστά...

Οι  δε "Ορθόδοξοι" Πατριάρχες με την υπογραφή τους στο ΠΣΕ,  αναγνωρίζουν τις "εκκλησίες" τους, ισότιμες με την Ορθόδοξη Εκκλησία!!!)

Η μόνη οδός ενώσεως. Η οδός της αληθείας!

Όλαι αι κακοδοξίαι από το Πρωτείον προήλθον. Πρωτείον σημαίνει νόσον πνευματικήν, υποχώρησιν εις το πνεύμα του εωσφόρου. Επομένως η άρσις του Πρωτείου, θα οδηγήση ασφαλώς εις ταπεινώφρονα υποταγήν του παπισμού εις την διαφυλαττομένην διδασκαλίαν της Εκκλησίας. Και ούτως αφ’ εαυτής θα απελευθερωθή η Ρωμαϊκή Καθέδρα από το αλάθητον, το Filioque, το ράντισμα, το Καθαρτήριον, τον ουμανισμόν, τον ορθολογισμόν, δι’ ων κατέστη αιρετική, και θα επανέλθη εις την οικογένειαν των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, «ιματισμένη και σωφρονούσα» πλέον. Και ο Χριστός θα καταλάβη την θέσιν Του, αφ’ ης τον εξετόπισεν ο πάπας. Και εντεύθεν θα έχωμεν την ποθουμένην ένωσιν. Αυτή είναι η μόνη οδός ενώσεως. Η οδός της αληθείας!

+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν

"Ώστε ός αν εσθίη τον άρτον ή πίνη το ποτήριον του Κυρίου αναξίως, ένοχος έσται του σώματος και του αίματος του Κυρίου. δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν, και ούτως εκ του άρτου εσθιέτω και εκ του ποτηρίου πινέτω, ο γαρ εσθίων και πίνων κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει μη διακρίνων το σώμα. δια τούτο εν υμίν πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και κοιμώνται ικανοί" (1 Κορ. 11:28-30). Με άλλα λόγια πρέπει κανείς να δοκιμάση τον εαυτόν του αν είναι στην κατάστασιν φωτισμού, και επομένως μέλος του σώματος του Χριστού και ναός του αγίου πνεύματος, με τουλάχιστον τα "γένη γλωσσών," δηλαδή την νοεράν προσευχήν. Άλλως εσθίει τον άρτον και πίνει το ποτήριον του Κυρίου αναξίως (Κορ. 11:27). Εν τοιαύτη περιπτώσει ευρίσκεται μεταξύ ή των "ασθενών" ή των "αρρώστων" ή των πνευματικώς "κοιμωμένων (νεκρών)" (1 Κορ. 11:30), δηλαδή μη μετέχων εις την πρώτην ανάστασιν του έσω ανθρώπου. Ο τοιούτος μετέχει εις την Θείαν Ευχαριστίαν ουχί αξίως, αλλά εις κατάκριμα. Δεν πρέπει κανείς να χρησιμοποιεί τον δείπνον της αγάπης (πού τότε συνόδευε κάθε ευχαριστιακήν σύναξιν) ως ευκαιρίαν να τρώη και να πίνη. Τούτο κάμνει κανείς στο σπίτι του (1 Κορ. 11:21-22,34). "ει δε εαυτούς διεκρίνομεν (δηλαδή δια της νοεράς προσευχής), ουκ εκρινόμεθα, κρινόμενοι δε υπό του Κυρίου παιδευόμεθα, ίνα μη σύν τω κόσμω κατακριθώμεν" (1 Κορ. 11:31-32). Εις τον φωτισμόν και εις τον δοξασμόν κρινόμενοι οι φωτισθέντες και οι θεωθέντες εκπαιδεύονται εντός του πνεύματός των από τον ίδιον τον Χριστόν. Την θεραπείαν αυτήν περιγράφει εν συνεχεία ο Απόστολος Παύλος στην 1 Κορ. 12-15:11.όπως είδαμεν.

Συνεχίζεται.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Ο Θεός είναι η τελεία αγιότης και το απόλυτον φως, δια τούτο «σκοτία εν αυτώ ουκ έστιν ουδεμία» (Α΄ Ιωάν. 1,5). Ημείς είμεθα με Αυτόν «εάν εν τω φωτί περιπατώμεν ως αυτός εστίν εν τω φωτί» (Α΄ Ιωάν. 1,7). Η κοινωνία μετ΄ Αυτού είναι κοινωνία μετά του φωτός, διότι η αγιότης τρέφεται με το φως. Αυτό είναι νόμος της ευαγγελικής εν Χριστώ ζωής. Το θείον φως και η αγιότης ανοίγουν τους οφθαλμούς της ψυχής μας προς τας αιωνίας πραγματικότητας και αυτού και του άλλου κόσμου, ενώ το σκότος της αμαρτίας τυφλώνει και δεν βλέπομεν τίποτε το θείον και τίποτε το αιώνιον, ούτε εις τον κόσμον τούτον ούτε πέραν αυτού (πρβλ. Ιωάνν. 2,10. Εφ. 1,18).                                                                                                    

Η αγιότης είναι η εν χάριτι άσκησις, δια τούτο και η παιδεία είναι τοιαύτη άσκησις. Ο άνθρωπος αποκτά και τας δύο εάν ασκή τας ευαγγελικάς αρετάς. Διότι ο Κύριος της αληθείας μας λέγει: «Ει ουν υμείς, υπάρχοντες πονηροί, οίδατε δόματα αγαθά διδόναι τοις τέκνοις υμών, πόσω μάλλον ο Πατήρ ο εξ ουρανού δώσει Πνεύμα Αγαθόν τοις αιτούσιν αυτόν;» (Λουκ.11,13). Και πράγματι έδιδεν εις τόσους και τόσους αγίους πνευματοφόρους, και πάντοτε δίδει και θα δίδη. Αλλ΄ υπό ένα όρον τον οποίον διατυπώνει ως εξής ο άγ. Χρυσόστομος: «Υπάκουσον του Θεού εν ταις εντολαίς αυτού, ίνα εισακούση σου εν ταις ευχαίς» (Ομιλία 16 εις τους Ανδριάντας).                                                                                                                                            

Η παιδεία είναι προβολή της αγιότητος. Μόνον ο αγιασθείς άνθρωπος δύναται να αγιάζη και άλλους, μόνον γενόμενος αυτός φως δύναται να φωτίζη τους άλλους. Το Ευαγγέλιον του Θεανθρώπου συγκεντρώνει τα πάντα εις τον προσωπικόν αγώνα και την άσκησιν τα πάντα αρχίζουν από το ίδιον το πρόσωπον του ανθρώπου: σωζόμενος ο άνθρωπος σώζει απαραιτήτως και τους άλλους γύρω του, φωτιζόμενος φωτίζει και τους άλλους. Αυτή είναι η ευαγγελική οδός, η εφαρμοζομένη πιστώς εις την Ορθοδοξίαν, φυλασσομένη και διαφυλαχθείσα εις αυτήν. Ιδού πως την χαράσει, ως άλλος υιός της βροντής, ο μέγας άγιος και διδάσκαλος της Εκκλησίας, ο φωστήρ της οικουμένης, ο άγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος : «Καθαρθήναι δει πρώτον, είτα καθάραι. Σοφισθήναι, και είτα σοφίσαι. Γενέσθαι φως, και φωτίσαι. Εγγίσαι Θεώ, και προσαγαγείν άλλους. Αγιασθήναι, και αγιάσαι» (Λόγος 2. 71. PG 35. 480 B). 

   Συνεχίζεται.  

Πιστεύει ο "Ορθόδοξος Τύπος" ότι δεν έγινε η "ένωση των εκκλησιών";

 ΝΕΑ ΧΕΙΡΟΦΙΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΓΑΛΛΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΠΑΝ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΝ

Μετά βαθυτάτης λύπης ἔχουμε τονίσει ἐπανειλημμένως τὴν προκλητικὴ

στάση, ποὺ ἐπιδεικνύουν οἱ Ἱεράρχες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ποὺ

δραστηριοποιοῦνται στὸ ἐξωτερικό. Καὶ δυστυχῶς τὰ κρούσματα τῆς

ἀποστασίας εἶναι συνεχόμενα καὶ δὲν φαίνεται νὰ ἔχουν τελειωμό. Νέα

περίπτωση τέτοια εἴχαμε μὲ τὴν ἐπίσκεψη ποὺ πραγματοποίησε ἡ

ἀντιπροσωπεία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ποὺ συμμετεῖχε, ὅπως

κάθε χρόνο, στὸν ἑορτασμὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου,

καὶ ἔγινε δεκτὴ στὶς 28-06-12 ἀπὸ τὸν Πάπα Βενέδικτο στὸ Βατικανό.

Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς παραμονῆς τῶν ἀντιπροσώπων στὴ συνάντηση μὲ

τὸν Πάπα, ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς ἀντιπροσωπείας Μητροπολίτης Γαλλίας

Ἐμμανουὴλ ἀσπαζόταν συνεχῶς τὴ δεξιὰ  τοῦ Πάπα Βενέδικτου. Τὸ

ἐρώτημα ποὺ ἐπιθυμοῦμε νὰ θέσουμε στὸν ἅγιο Γαλλίας εἶναι τὸ ἑξῆς

ἁπλό: γιὰ τὸν ἴδιο ἔχει γίνει ἡ «ἕνωση τῶν  ἐκκλησιῶν» καὶ φιλάει τὸ χέρι

τοῦ Πάπα, ὡς νὰ πρόκειται γιὰ κανονικὸ ἐπίσκοπο;  Διότι ὅλες αὐτὲς οἱ

ἐνέργειες, ξεπερνοῦν κατὰ πολὺ τὰ ὅρια  τῆς προδοσίας τῆς Πίστεως, ὅσο

κι ἂν ὁρισμένοι εὐσεβιστὲς χριστιανοὶ  τοῦ καιροῦ μας στενοχωριοῦνται

μὲ αὐτὴ τὴ διαπίστωση.

“O.T”

Σήμερα οι παπικοί εορτάζουν τον προφήτη Ηλία

Πρέπει να θλιβώμεθα, διότι συνεορτάζομε τoν Προφήτη Ηλία με τους Φράγκους της Δύσεως και όχι με τους Ορθοδόξους των Αγίων Τόπων. Το Βατικανό υποκαθιστά την Βηθλεέμ και ο Παπισμός υποκλέπτει την προσδοκία! Πότε θα αντιληφθώμεν την θανατηφόρον αυτήν παγίδα εκ του οικουμενιστικού συνεορτασμού;

Ἄς ἀπαντήση ὁ Οἰκ. Πατριάρχης

Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐδήλωσε, μέ ἀφορμήν

τήν συμπλήρωσιν τεσσαράκοντα ἐτῶν ἀπό τήν κοίμησιν τοῦ ἀοιδίμου

Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου ὅτι θὰ συνεχίση τὸ ἔργον του

εἰς τὸ ζήτημα τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων μετά τῶν Παπικῶν καί ἄλλων

αἱρετικῶν χριστιανῶν. Ὑπεγράμμισε δέ πώς οἱ διάλογοι ἐπικρίνονται,

«ἐν τούτοις θά πρέπει νά καταστεῖ σαφές γιά ἀκόμη μία φορά πώς οὔτε

κατά διάνοιαν προδίδεται ἡ Ἀποστολική καί ἀμώμητος φιλτάτη

Ὀρθοδοξία μας». Τά ἀνωτέρω τά ἐδήλωσεν ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τῆς Ἁγίας

Μεγαλομάρτυρος Κυριακῆς ἀπό τόν φερώνυμον Ἱερόν Ναόν τῆς περιοχῆς

τοῦ Κοντοσκαλίου. Ἐάν ὅμως δέν προδίδεται εἰς τούς διαλόγους ἡ

«Ἀποστολική καί ἀμώμητος φιλτάτη Ὀρθοδοξία μας», τότε διατί ἀποκαλεῖ

Τόν Παπισμόν Κανονικήν «Ἐκκλησίαν» καί τόν Πάπαν Κανονικόν

«Ἐπίσκοπον» τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν μέ τό Σύμβολον τῆς Πίστεως δέν

ἀποδεχόμεθα ἄλλην Ἐκκλησίαν πλήν ἐκείνης τῆς Ὀρθοδόξου; Ἐάν δέν

προδίδεται ἡ Ὀρθοδοξία τότε, διατί ἀπεδέχθη τό Βάπτισμα τῶν Παπικῶν

ὡς κανονικόν μυστήριον; Ἐάν δέν προδίδεται ἡ Ὀρθοδοξία, πού οἱ Ἱεροί

Κανόνες της ἀπαγορεύουν τάς συμπροσευχάς μετά τῶν πλανεμένων

Χριστιανῶν, τότε διατί τούς καταφρονεῖ καί μάλιστα προκλητικότατα; Ἐάν

δέν προδίδεται εἰς τούς διαλόγους ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις τότε, διατί ἐπιβάλλει

μίαν πρωτοφανῆ τρομοκρατίαν μέ σκοπόν νά ἐξασφαλίση τήν ἀφωνίαν εἰς τά

ζητήματα αὐτά; Ἐάν δέν προδίδεται ἡ Ὀρθοδοξία τότε διατί ἀπειλεῖ  Σεβ.

Μητροπολίτας τῆς Ἑλλάδος, Καθηγουμένους Ἱ. Μονῶν, Πανεπιστημιακούς

θεολόγους κ.λπ. ἀπαιτῶν πλήρη ὑποταγήν εἰς τάς αὐθαιρεσίας τοῦ

Οἰκουμενικοῦ θρόνου εἰς θέματα Πίστεως; Τέλος ἐάν δέν προδίδεται ἡ Πίστις,

διατί φοβεῖται τό ἀντιοικουμενιστικόν-ἀντιπαπικόν ποίμνιον τῆς Ἐκκλησίας

τῆς Ἑλλάδος καί οἱ στενοί συνεργάται του, ἀλλά καί ὁ ίδιος τό ἀποκαλοῦν

«ζηλωτικόν»; Ἀντιλαμβάνεται ὅτι τό «ἀνθενωτικόν» μέτωπον εἶναι

πολλαπλασίως μεγαλύτερον ἀπό τό «ἑνωτικόν»;

Γ.Ζ.     “Ορθόδοξος Τύπος ”

Ο προφήτης Ηλίας, μέγιστος των Προφητών

Ο Προφήτης Ηλίας στην εποχή του και στα έσχατα
† Π. ΑΘΑΝ. ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία)http://www.impantokratoros.gr/9BA39D18.el.aspx

Ο προφήτης Ηλίας, αγαπητοί μου, είναι μία μεγάλη μορφή, μια πολύ μεγάλη μορφή της Παλαιάς Διαθήκης. Είναι ο μέγιστος των Προφητών είναι ανώτερος κι απ' αυτόν τον προφήτη Ησαΐα τον μεγαλοφωνότατο. Και ενώ δεν έγραψε ο προφήτης Ηλίας ούτε μία λέξη, υπήρξε ο ίδιος μία μεγάλη προφητεία. Αυτό του το έργο, ο τρόπος με τον οποίο έζησε, ο τρόπος με τον οποίο έφυγε από την παρούσα ζωή αλλά και η εμφάνισή του στη Μεταμόρφωση του Χριστού δείχνουν ότι η μορφή αυτή είναι παμμέγιστη, είναι πελώρια!

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ἄν ἐπίσης μελετήσωμε ὅλους αὐτούς τούς ἱερούς Κανόνες οἱ ὁποῖοι ἀναφέρονται στήν σχέσι τῶν Ὀρθοδόξων μέ τούς αἱρετικούς, θά διαπιστώσωμε ὅτι οἱ Κανόνες αὐτοί ἐπιβάλλουν στούς Ὀρθοδόξους νά ἐξετάζουν τό φρόνημα ἐκείνων μέ τούς ὁποίους προτίθενται νά ἐπικοινωνήσουν ἐκκλησιαστικά καί ἄν αὐτό εἶναι ὀρθόδοξο, τότε καί μόνο τότε νά ἔχουν μέ αὐτούς ἐκκλησιαστικές σχέσεις. Πῶς τώρα εἶναι δυνατόν μέ ὅλους αὐτούς πού διαπιστώσαμε ὅτι δέν ἔχουν ὀρθόδοξο φρόνημα οἱ Κανόνες νά ἐπιβάλλουν ὑποχρεωτικά ἐκκλησιαστική ἀποτείχισι καί ἀπεναντίας με τόν Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος «δημοσίως γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ Ἐκκλησίας» κηρύττει αἵρεσι, ὁ ὑπό ἐξέτασι ἱερός Κανών να ἀφήνη πλήρη ἐλευθερία ἐπιλογῆς (αὐτό σημαίνει δυνητική ἑρμηνεία) εἰς τό ἄν θά ἀποτειχισθῆ κάποιος ἀπό αὐτόν, ἤ ἄν θά ἐπιλέξη νά ἔχη πλήρη ἐκκλησιαστική κοινωνία μαζί του, καί μάλιστα ἀναμένοντας ἡσύχως καί ἐν ὑπομονῇ τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου; Καί ἄν τελικῶς ἡ ἀπόφασις τῆς Συνόδου εἶναι ὑπέρ τῆς αἱρέσεως καί ἐναντίον τῆς Ὀρθοδοξίας (ὅπως πολλάκις συνέβη) τότε ὑποχρεοῦται ὁ πιστός, βάσει τῆς δυνητικῆς ἑρμηνείας τοῦ κανόνος, να ὑποταχθῆ ἐκκλησιαστικῶς στήν αἵρεσι καί νά διακόψη την ἐπικοινωνία μέ ὅσους παραμένουν πιστοί στήν Ὀρθόδοξο Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλα αὐτά λοιπόν ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ δυνητική ἑρμηνεία τοῦ ἐν λόγῳ Κανόνος, ἐναντιώνεται στήν κοινή λογική καί φυσικά, ἔρχεται σε πλήρη ἀντίθεσι μέ ὅλους τούς σχετικούς μέ αὐτόν ἱερούς Κανόνες, καί ἐπί πλέον ὁδηγεῖ σέ τραγικά ἀδιέξοδα τούς θιασῶτες τῆς ἑρμηνείας αὐτῆς, τά ὁποῖα ὁπωσδήποτε εἶναι εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας καί ὑπέρ τῆς αἱρέσεως.

Συνεχίζεται.

Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν!!!

Εις τα ζητήματα της πίστεως δεν χωρούν ανθρώπινοι συναισθηματισμοί. Αείποτε η Εκκλησία του Χριστού «δια τους λόγους των χειλέων Του εφύλαξεν οδούς σκληράς». Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν. Ή ο από δέκα αιώνων Καθολικισμός περιέπεσεν εις αιρέσεις, οπότε πρέπει να τας αποβάλη και κατόπιν να έλθη προς ένωσιν Δογματικήν και Εκκλησιαστικήν ή δεν έχει αιρέσεις οπότε η Εκκλησία μας πλανάται επί δέκα αιώνας. Και όχι μόνον δέκα αιώνας, αλλά πλανάται μεθ’ όλων των Οικουμενικών Συνόδων και των αγίων Πατέρων, και τα πάντα γίνονται άνω κάτω. Και κατά συνέπειαν πρέπει να διορθώσωμεν Ιερούς Κανόνας, να συμπληρώσωμεν το Σύμβολον της Πίστεως, να διασκευάσωμεν τα λειτουργικά μας βιβλία, να χρίσωμεν με ασβέστη τους τοιχογραφημένους αγίους Πατέρας μας και να καύσωμεν τας φορητάς εικόνας των, αφού επλανήθησαν και πλανούν και ημάς τόσους αιώνας…                                                                                                       
Πρέπει να παύσωμεν του λοιπού να λέγωμεν εις τας προσευχάς  μας «δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών». Πρέπει να κλαύσωμεν δια τα πλήθη των Ομολογητών, που εμαρτύρησαν ματαίως και προ του σχίσματος και μετά το σχίσμα. Και πρέπει να σβήσωμεν πλέον και την ιεράν κανδήλαν, που καίει ακοίμητα εις την είσοδον του Ναού του Πρωτάτου, επάνω εις τα άγια λείψανα των Αγιορειτών Πατέρων, που εμαρτύρησαν από τους Ενωτικούς του 13^ου αιώνος, διότι δεν εδέχθησαν το μνημόσυνον του Πάπα. Εάν δεν είναι αιρετική η παπική Εκκλησία, τότε τα θαύματα των αγίων Ομολογητών της Ορθοδοξίας είναι δαιμονικαί απάται. Εάν δεν είναι οι Λατίνοι αιρετικοί, πρέπει να καύσωμεν όλους τους αντιλατινικούς λόγους του Μ. Φωτίου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Καβάσιλα, Ιωσήφ Βρυεννίου, Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, Γενναδίου του Σχολαρίου και τόσων ιερωτάτων θεολόγων μέχρι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ως και τας Συνοδικάς αποφάσεις. Τότε τι χρειάζονται το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πυρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν! 

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

3. Ὅλες οἱ μεγάλες αἱρέσεις οἱ ὁποῖες ἀνεφύησαν, μηδέ ἐξαιρουμένου καί αὐτοῦ τοῦ Παπισμοῦ, ἀνεπτύχθησαν καί προσπάθησαν νά ἑδραιωθοῦν ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, μέ ἀπώτερο σκοπό τήν ἐξοστράκισι τῆς Ὀρθοδοξίας, την μετάλλαξι τοῦ φρονήματος τῶν πιστῶν καί τήν τελική ἐπικράτησι τῆς αἱρέσεως. Συνεπῶς καί οἱ ἱεροί Κανόνες οἱ ὁποῖοι καθορίζουν τήν σχέσι τῶν Ὀρθοδόξων μέ τους αἱρετικούς ἀναφέρονται εἰς τούς αἱρετικούς αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε ὡς Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι κατέλαβον μέ τήν βοήθεια της πολιτικῆς ἐξουσίας τίς θέσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων, εἴτε ὡς ἱερεῖς καί ἡγούμενοι οἱ ὁποῖοι μετήλλαξαν τήν πίστι των και ἀθέτησαν τήν Ὀρθοδοξία, εἴτε ὡς λαϊκοί οἱ ὁποῖοι συμβιβάζονται μέ τήν αἵρεσι καί τήν εὔκολη λύσι ἤ ἄγονται και φέρονται ἀπό τούς πνευματικά προϊσταμένους των. Εἶναι τουλάχιστον ἀστεῖο να ἰσχυρισθοῦμε ὅτι ὅλοι αὐτοί οἱ ἱεροί Κανόνες, οἱ ὁποῖοι, ὅπως προαναφέραμε, καθορίζουν την σχέσι τῶν Ὀρθοδόξων μέ τούς αἱρετικούς, ἀναφέρονται εἰς τούς αἱρετικούς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν σχηματίσει ἰδιαίτερες κοινότητες, ἔχουν ἀποκοπῆ καί διαχωρισθῆ ἀπό τήν Ὀρθοδοξία καί ἔχουν ἰδικό τους ἱερατεῖο, ὅπως εἶναι σήμερα οἱ Παπικοί, οἱ Μονοφυσίτες κλπ. Ὅλοι οἱ ἱεροί αὐτοί Κανόνες εἶναι αὐστηρότατοι, ἀπολύτως ἐπιτακτικοί καί ὄχι δυνητικοί καί μάλιστα μέ αὐστηρότατα ἐπιτίμια διά τούς παραβάτας. Πῶς λοιπόν θά ἐκληφθῆ ὡς δυνητικός ὁ 15ος αὐτός Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, την στιγμή κατά τήν ὁποία καί αὐτός ἀναφέρεται στούς ἰδίους αἱρετικούς καί μάλιστα Ἐπισκόπους, πού ἀναπτύσσονται καί ἐργάζονται ὑπέρ τῆς αἱρέσεως ἐντός τῆς Ἐκκλησίας;


Συνεχίζεται

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Το χάρισμα της διερμηνείας

Εις κάποιον σημείον της ιστορίας της μεταποστολικής Εκκλησίας το χάρισμα της συγχρόνου μεταφοράς των προσευχών και ψαλμών από την καρδίαν εις την διάνοιαν δια την μεγαλόφωνον απαγγελίαν αυτών προς όφελος των ιδιωτών αντικατεστάθη με γραπτά αναγιγνωσκόμενα κείμενα με καθορισμένα σημεία εις τα οποία οι ιδιώται (λαϊκοί) απαντούσαν με το "αμήν," "Κύριε ελέησον," κ.τ.λ. Επίσης η προσευχή της καρδίας συνετομεύθη εις μικράν φράσιν (π.χ. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλόν) ή εις ρητόν Ψαλμού (παράδοσις της Αιγύπτου την οποίαν μετέφερε εις την Δύσιν ο Άγιος Ιωάννης ο Κασσιανός). Κατά τα άλλα τα χαρίσματα της 1 Κορ. 12:28 παρέμειναν τα ίδια.

Ο Ρωμαίος ιστορικός των Φράγκων Γρηγόριος Επίσκοπος Τουρώνης περιγράφει τα φαινόμενα και του φωτισμού και του δοξασμού. Αλλά μη γνωρίζων τί είναι, τα περιγράφει ωσάν θαύματα και με τρόπον συγκεχυμένον. Οι Φράγκοι συνέχισαν την σύγχυσιν ταύτην και τελικά εταύτισαν τον φωτισμόν και τον δοξασμόν με τον Νεο-Πλατωνικόν μυστικισμόν του Αυγουστίνου, τον οποίον ορθώς απέριψαν ορισμένοι Διαμαρτυρόμενοι, αφού δια τους Πατέρας αποτελεί φαινόμενον δαιμονικόν. 

Συνεχίζεται.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Οι θεοφόροι άγιοι είναι το φως του κόσμου, οι φωστήρες του κόσμου (Ματθ. 5,14. Ιωάν. 8,12. Φιλ. 2,15), δια τούτο το σκότος της αμαρτίας δεν δύναται να τους καταλάβη, δεν είναι όμως φως αυτοί καθ΄΄ εαυτούς, αλλ΄ ένεκα του Χριστού του εν αυτοίς, αυτοί είναι μόνον οι πιστοί κάτοχοι και φορείς του φωτός του Χριστού. Και μετά τον θάνατόν των οι άγιοι εξακολουθούν να φωτίζουν, διότι αυτοί ακτινοβολούν όχι μόνον δια των αγίων λόγων, αλλά και δια των ιερών λειψάνων των. και το πιο εμφανέστερον παράδειγμα είναι τα άγια λείψανα του αγίου Σάββα. Δια τούτο και έκαψαν αυτά οι Τούρκοι (Τα λείψανα του Αγίου Σάββα, πρώτου Αρχιεπισκόπου των Σέρβων 1169-1235, --εκάησαν υπό των Τούρκων 360 έτη μετά τον θάνατόν του, 10 Μαϊου 1594—εις την πλατείαν Vracar εν Βελιγραδίω). Αλλ΄ είναι άραγε δυνατόν να κάψη κανείς το φως με την φωτιά; Διότι τότε το φως γίνεται ακόμα μεγαλύτερον… «Κύριος φωτισμός μου και Σωτήρ μου, τίνα φοβηθήσομαι;»      

      Συνεχίζεται.  

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

2. Ἄν οἱ Ὀρθόδοξοι εἶχον τήν δυνατότητα νά ἀναμένουν ἐν ὑπομονῇ τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου, προκειμένου να ἀποτειχισθοῦν ἀπό τόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο, τότε θά ἦσαν περιττοί ὅλοι οἱ ἱεροί Κανόνες οἱ ὁποῖοι ἀναφέρονται στους αἱρετικούς καί στή σχέσι τῶν Ὀρθοδόξων μέ αὐτούς, ὅπως ἐπίσης καί ὅλη ἡ ἀποστολική καί πατερική διδασκαλία, ἡ ὁποία σκοπό ἔχει νά διατηρῆ σέ ἐγρήγορσι τούς πιστούς,

καί νά διδάξη τήν ἀπομάκρυνσι ἀπό τούς αἱρετικούς. Θα ἀρκοῦσε ἡ ἐντολή, οἱ λαϊκοί νά περιμένουν τίς ἀποφάσεις τῶν Συνόδων, χωρίς νά τίς κρίνουν καί νά τίς ἀκολουθοῦν κατά γράμμα. Ἔπειτα, γιά ποιό λόγο δηλαδή οἱ Κανόνες νά ἐπιβάλλουν μέ ἐπιτίμια τήν ἐκκλησιαστική ἀποτείχισι, τήν στιγμή πού ὑπάρχει συνοδική κρίσις περί τούτου; Ἦσαν δηλαδή τόσο ἀπείθαρχοι οἱ Ὀρθόδοξοι καί ἄγευστοι ἀπό κάθε πνευματικότητα, ὥστε νά μήν σέβωνται συνοδικές ἀποφάσεις καί μάλιστα σέ τόσο σοβαρά θέματα; Εἶναι σά νά λέμε ὅτι οἱ Κανόνες πού ἀναφέρονται στήν σχέσι τῶν

Ὀρθοδόξων μέ τούς αἱρετικούς, ἀναφέρονται στόν Ἄρειο, τόν Μακεδόνιο, τόν Νεστόριο, τόν Εὐτυχῆ, τόν Διόσκορο καί τούς λοιπούς καταδικασμένους ἀπό Σύνοδο Ἐπισκόπους καί ὄχι σέ ὅσους ἔχουν μέν τά φρονήματα τούτων, πλήν ὅμως δέν καταδικάστηκαν ἀπό κάποια Σύνοδο.

Συνεχίζεται.

Το Ιλιντεν, η ιστορία και οι νέοι μας.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Μία ευχάριστη έκπληξη επιφύλαξε η ΕΤ-3, ο δημόσιος τηλεοπτικός δίαυλος της Θεσσαλονίκης, σε όσους έχουμε ευαισθησία στα ιστορικά θέματα. Παρουσίασε δύο φορές, την Κυριακή 8 και την Κυριακή 15 Ιουλίου το βράδυ, την ελληνική ταινία «Ο ανθός της λίμνης» που αναφέρεται στον Μακεδονικό Αγώνα. Βλέποντας μάλιστα τον πρωταγωνιστή Λάκη Κομνηνό θυμήθηκα μία άλλη ταινία με τον ίδιο πρωταγωνιστή και αφιερωμένη στην ίδια ιστορική περίοδο. Πρόκειται για την ταινία «Παύλος Μελάς», η οποία χάθηκε περιέργως από τις τηλεοπτικές οθόνες μας αν και παραμένει διαρκώς επίκαιρη λόγω της διαμάχης μας με τα Σκόπια για το όνομα και για την τεχνητή «μακεδονική» εθνότητα.

Η ιστορική μνήμη επιβάλλει να θυμηθούμε αυτές τις ημέρες την ψευδοεπανάσταση του Ίλιντεν. Η λέξη στα βουλγαρικά σημαίνει: ημέρα του Προφήτη Ηλία. Στις 20 Ιουλίου 1903 στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία οι Βούλγαροι κομιτατζήδες της οργανώσεως ΒΜΡΟ (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση) προσπάθησαν να ξεσηκώσουν τον αγροτικό χριστιανικό πληθυσμό με το ψευδές σύνθημα «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες». Ανατίναξαν δύο τηλεγραφικούς στύλους, ξήλωσαν λίγα μέτρα σιδηροδρομικής γραμμής, εισήλθαν για λίγο σε ορισμένα χωριά και μετά εξαφανίσθηκαν αφήνοντας τον τακτικό τουρκικό στρατό να ξεσπάσει επί δικαίους και αδίκους. Θύματα της οθωμανικής εκδικήσεως ήσαν τρεις βλαχόφωνες ελληνικές κωμοπόλεις. Το Κρούσοβο, που ανήκει σήμερα στα Σκόπια, η Κλεισούρα και το Νυμφαίο που ανήκουν στον Νομό Φλωρίνης. Η εξέλιξη αυτή αφ’ ενός μεν ξεσκέπασε τα σχέδια των κομιταζήδων, ότι ουσιαστικά ενδιαφέρονταν για τη Μεγάλη Βουλγαρία και αφ’ ετέρου αφύπνισε διπλωμάτες, στρατιωτικούς και εθελοντές στην ελεύθερη Ελλάδα. Η ένοπλη φάση του Μακεδονικού Αγώνα κορυφώθηκε από το 1903 έως το 1908 με σημαντικές επιτυχίες του Ελληνισμού. Η πολιτική πτυχή του Μακεδονικού Αγώνα συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Στις 2 Αυγούστου 1944 , ημέρα του προφήτη Ηλία με το παλιό ημερολόγιο (20 Ιουλίου +13 ημέρες) ο κομμουνιστής ηγέτης των Γιουγκοσλάβων ανταρτών Γιόζεφ Μπροζ Τίτο αποφάσισε να συγκαλέσει την Αντιφασιστική Συνέλευση του «Μακεδονικού λαού» στο Μοναστήρι Προχόρ Πιτσίνσκι. Εκεί η συνέλευση του μετώπου, που έμεινε γνωστό ως ASNOM, κατασκεύασε το ανύπαρκτο μέχρι τότε «μακεδονικό» έθνος , μετονόμασε τη Νότιο Σερβία από Βάρνταρσκα σε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας και διακήρυξε ότι πρέπει να απελευθερωθεί η «Μακεδονία του Αιγαίου», δηλαδή η Βόρειος Ελλάδα και η «Μακεδονία του Πιρίν», δηλαδή η νοτιοδυτική Βουλγαρία (εκ του ελληνικού ονόματος του βουνού Πυρήν).

Στις ημέρες μας η ΦΥΡΟΜ βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τρεις γειτονικές της χώρες για ζητήματα που ξεκινούν από αυτά τα γεγονότα. Με τη Σερβία διαφωνούν για το μοναστήρι του Προχόρ Πιτσίνσκι που προαναφέραμε και το οποίο βρίσκεται τώρα σε σερβικό έδαφος. Κυρίως όμως συγκρούονται για τα εκκλησιαστικά, διότι το σερβικό Πατριαρχείο θεωρεί παράτυπη την απόσχιση τριών επαρχιών του το 1967, οι οποίες μετεξελίχθηκαν στη Σχισματική «Ορθόδοξη Μακεδονική Εκκλησία». Με τη Βουλγαρία η διαμάχη αρχίζει από τον εορτασμό του Ίλιντεν και φθάνει μέχρι την ύπαρξη ή μη του μακεδονικού έθνους. Και οι δύο λαοί γιορτάζουν στις 2 Αυγούστου την επέτειο, μόνο που οι Βούλγαροι τονίζουν ότι οι ηγέτες της ΒΜΡΟ είχαν Βουλγαρική συνείδηση, ενώ οι σκοπιανοί φωνάζουν ότι είχαν «μακεδονική συνείδηση». Η Βουλγαρία το 1991 κατέθεσε δήλωσε στη ΔΑΣΕ, σημερινό ΟΑΣΕ, λέγοντας ότι αναγνωρίζει κράτος, αλλά όχι έθνος Μακεδόνων, και ότι οι κάτοικοι του σκοπιανού κράτους είναι κυρίως Βούλγαροι και 200.000 Έλληνες!

Με τη Ελλάδα τα προβλήματα είναι γνωστά και δεν θα τα επαναλάβω. Απλώς έκρινα σκόπιμο να αναφερθώ λίγο στο παρελθόν, διότι έχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι νέοι μας δεν το γνωρίζουν. Ας μην ξεχνούμε την ιστορία με πρόσχημα την κρίση!

http://www.inews.gr/175/konstantinos-cholevas-to-ilinten-i-istoria-kai-oi-neoi-mas.htm

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους : Μικρή και μεγάλη πατρίδα

Κάθε χρόνο που έρχεται ο Ιούλιος, μπαίνουμε, ως Κύπριοι Έλληνες, στη διαδικασία της καθόδου στον Άδη της ιστορίας μας. Η ανάμνηση των ημερών εκείνων, τα γιατί και τα πώς, φαίνεται πως για κάποιους δεν θα πάψουν να έρχονται βασανιστικά και απαιτητικά.

Η εθνική διαίσθηση μάς λέει πως η αλήθεια δεν βρίσκεται στα μαθήματα του σχολείου ούτε στους λόγους των πολιτικών. Η ιστορία την κατέγραψε βέβαια ως γεγονός, αλλά ο ιστορικός ακόμα να την αποκαλύψει. Ίσως να μην αντέχεται για τη γενιά του ’74...

Ωστόσο, πέρα από την ιστορία ως παρελθόν και την καταγραφή της από τον ιστορικό του μέλλοντος, το παρόν είναι εδώ! Η ζωή, το τώρα της προσωπικής και συλλογικής ύπαρξης, απαιτεί να το βιώσουμε δυναμικά και οριστικά. Δεν έχουμε άλλη ευκαιρία, όπως δεν είχαν οι πριν από μας. Όλα έρχονται και παρέρχονται.

Η υπερβολική ενασχόληση με τα ιστορικά γεγονότα και η πεποίθηση ότι η «επιστροφή στην πατρώα γη» θα λύσει τα υπαρξιακά προβλήματα, οδηγούν στην απογοήτευση. Γιατί τίποτα και κανένα του κόσμου τούτου, του φθαρτού και παρερχόμενου, δεν μπορεί να δώσει εμπειρία ζωής αιωνίου.

«Ο Θεός της Ελλάδος», κατά τους αγωνιστές του ’21 και «ο Θεός της Ε.Ο.Κ.Α.», κατά τους αγωνιστές του ’55-’59, μπορεί να μην είναι ο Θεός της Εκκλησίας. Η αντίληψη ότι ποτέ ο Θεός δεν εγκαταλείπει τα παιδιά Του, αλλά τα προστατεύει και τα οδηγεί πάντα στη νίκη, πολεμώντας κατά των αντιπάλων, μάλλον δεν είναι η αλήθεια. Η ιστορία μάς λέει ότι αφήνει, εγκαταλείπει, παραχωρεί βασανισμούς και θανάτους που οδηγούν σε άλλη νίκη και άλλη δόξα τη «μένουσα εις τους αιώνας».

Ασφαλώς ο Θεός δεν είναι άδικος κι ούτε συμπράττει με τους αδικούντας, τους εχθρούς μας και όσους δείχνουν δυνατοί. Άλλη είναι η λογική Του και διαφορετική η θεώρηση της ζωής από τη δική μας. Γι’ αυτό κι ο σταυρός Του έγινε «όπλον κατά του διαβόλου» που μας παρέδωσε για να τα βγάζουμε πέρα. Κατεβαίνει στον Άδη και ανεβάζει εμάς. Ανασταίνεται και «ανακαινίζει τον Αδάμ παγγενή εκ του τάφου».

Ζώντας στον κόσμον τούτο κι έχοντας πατρίδα ματωμένη και πονεμένη, θέλουμε την επιστροφή στον τόπο μας, την ελευθερία και το δίκαιό μας. Όμως κανένας τόπος και καμιά πατρίδα δεν μένει εις τον αιώνα. Ως χριστιανοί ξέρουμε ότι είμαστε στον κόσμον αυτόν «ξένοι και παρεπίδημοι», προσδοκώντας την ουράνια μέλλουσα πατρίδα. Κι ακόμα, ότι τα όποια μαρτύρια - προσωπικά ή κοινά – μπορούν να γίνουν τα μέσα που θα μας φέρουν ανεκλάλητη χαρά και ζωή.

Τελικά την ιστορία του τόπου μας, με τους μάρτυρες και τη μαρτυρική του ζωή, δεν είναι οι άνθρωποι που την ιστορούν, αλλά ο Θεός που δεν βιάζεται, που αποδίδει το δίκαιο στον κατάλληλο καιρό, και που ξέρει να μεταποιεί τα γεγονότα σε βιώματα αιωνίου Ζωής.

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

http://isagiastriados.com

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

"...τό πνεύμα μη σβέννυται" (Α' Θεσσ. 5:19)

Η προσευχή του Αγίου Πνεύματος εν τη καρδία "στεναγμοίς αλαλήτοις" (Ρωμ. 8:26) δεν είναι καθ' εαυτήν μέθεξις εις το σώμα του Χριστού. Πρέπει να ανταποκριθή κανείς εις αυτήν την προσευχήν του Αγίου Πνεύματος με την ιδικήν του αδιάλειπτον προσευχήν του πνεύματός του εν τη καρδία. Έτσι, "Αυτό το Πνεύμα συμμαρτυρεί τω πνεύματι ημών ότι εσμέν τέκνα Θεού. Ει δε τέκνα, και κληρονόμοι, κληρονόμοι μεν Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού, είπερ συμπάσχομεν, ίνα και συνδοξασθώμεν" (Ρωμ. 8:16-17.

Μολονότι αυτή η ανταπόκρισις είναι ιδική μας, είναι και χάρισμα Θεού. Αυτό ακριβώς προϋποθέτει ο Απ. Παύλος, όταν παραγγέλη: "αδιαλείπτως προσεύχεσθε...τό Πνεύμα μη σβέννυτε, προφητείας μη εξουθενείτε" (Α' Θεσσ. 5.17-19). Ο Παύλος εδώ μας λέγει να φροντίσωμεν να μείνωμεν ναοί του Αγίου Πνεύματος, διατηρώντες την αδιάλειπτον προσευχήν του πνεύματός μας εν τη καρδία, δια να φθάσωμεν να γίνωμεν προφήται δια της θεώσεως.

Το βάπτισμα του ύδατος "εις άφεσιν αμαρτιών" είναι μυστήριον ανεξάλειπτον, διότι η συγχώρησις από τον Θεόν δια την αρρωστίαν μας είναι το δεδομένον δια την έναρξιν της θεραπείας. Όμως το βάπτισμα του Πνεύματος δεν είναι ανεξάλειπτον. Δια τούτο υπάρχει η ιδική τελετή μετανοίας και αναμυρώσεως των μετανοούντων δια προτέραν απάρνησιν της πίστεώς των. Το δε μυστήριον της εξομολογήσεως έχει προφανώς την ρίζαν του εις την καθοδήγησιν των ιδιωτών να φθάσουν από την κάθαρσιν της καρδίας εις τον φωτισμόν αυτής. Είτε ανταποκρίνεται κανείς είτε όχι, το Άγιον Πνεύμα "εντυγχάνει" εν τη καρδία κάθε ανθρώπου. Με άλλα λόγια η αγάπη του Θεού καλεί εξ ίσου τον καθένα, αλλά όλοι δεν ανταποκρίνονται.

Οι μη ανταποκρινόμενοι θα έπρεπε να μη φαντάζωνται τον εαυτόν των ναούς του Αγίου Πνεύματος και μέλη του σώματος του Χριστού και να γίνωνται, ως εκ τούτου, εμπόδιον των άλλων εις αυτήν την ανταπόκρισιν. Οι εις κατάστασιν φωτισμού συμπροσεύχονται εις τας λειτουργίας των ως ναοί του Αγίου Πνεύματος και μέλη του σώματος του Χριστού δια τα μη μέλη, ώστε να γίνουν μέλη ή να ξαναγίνουν μέλη, εφ' όσον τούτο δεν τους το εγγυήθη το βάπτισμα του ύδατος εις άφεσιν αμαρτιών. Δια τούτο ο Χρυσόστομος προειδοποιεί, "Μη τοίνυν θαρρώμεν, ότι γεγόναμεν άπαξ του σώματος."

Συνεχίζεται.