Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης : Ὁ ἐθνικὸς χορὸς καὶ ἡ μουσική.

Ἰσχυρίζονται ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ περισωθῇ ἐκ στοματικῆς παραδόσεως ἡ μουσικὴ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων· ἄρα ἡ βυζαντινὴ εἶναι μεσαιωνικὴ καὶ ἀφόρητος εἰς τὰ ἀριστοκρατικὰ ὦτα τῶν παρ᾿ ἡμῖν νεοπλούτων.

Ἀλλὰ δὲν ἐσώθη ἐπὶ ἀρχαίων ἀγγείων τὸ σχῆμα καὶ ὁ τρόπος τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ὀρχήσεως; Δὲν φαίνεται ὅτι ὁ τσάμικος καὶ ὁ συρτὸς καὶ ὁ καλαματιανὸς εἶναι ὅμοιοι μὲ τὸν κύκλιον καὶ τὸν πυῤῥίχιον τῶν παλαιῶν μας προγόνων; Διατὶ τότε ἀποῤῥίπτουσι τὸν ἐντόπιον, τὸν ἐν κύκλῳ καὶ γραφικότητι καὶ πλαστικότητι σωμάτων χορόν, καὶ ἀσπάζονται τὸν ξενικόν, τὸν κατὰ ζεύγη;

Ἁπλούστατα, διότι τοὺς ἀρέσει ὁ πολιτισμὸς τῶν Ἑσπερίων καὶ μόνον πρὸς τὸ θεαθῆναι ἐπιτηδεύονται ὅτι εἶναι θαυμασταὶ δῆθεν τοῦ ἀρχαίου περικαλλοῦς κόσμου.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ἄν θά θέλαμε νά δείξωμε τό μεγαλεῖο ὅλο τῆς θεολογίας τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Βρυεννίου, τήν ἀκρίβεια τῆς πίστεως και τό ἀκοινώνητον τῆς αἱρέσεως θά ἔπρεπε νά ἀντιγράψωμε

ὁλόκληρη αὐτήν τήν ὁμιλία του ἤ μᾶλλον ὅλες τίς ὁμιλίες του καί εἰδικά αὐτές οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται στήν ἐκπόρευσι τοῦ Ἁγ. Πνεύματος. Ἐπειδή ὅμως τοῦτο θά ὑπερέβαινε τά

μέτρα τῆς παρούσης μελέτης, καθώς ἐπίσης καί τά ἰδικά μας πνευματικά μέτρα, ἀρκούμεθα μόνο εἰς αὐτές τίς ἀναφορές διά νά ἐπιδείξωμε τό φρόνημα τοῦ μεγάλου αὐτοῦ πατρός, στό θέμα τῆς ἀποτειχίσεως, ὡσάν νά ἐπιδεικνύωμε ἐκ τοῦ ὄνυχος τόν λέοντα. 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

π. Θ. Ζήσης. Πώς να εκκλησιάζονται οι Χριστιανοί (2).

Δημοσιεύτηκε στις 14 Μάι 2012 από simeronwordpress

Π. Θεόδωρος Ζήσης - Πώς πρέπει να εκκλησιάζονται οι Χριστιανοί Β' (Αγίου Νικοδήμου -Βίντεο)
Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/D10020D3.el.aspx

Father Athanasios Mitilinaios : Apocalypse Chapter 3

Revelation 1: 4-6.

The one who is and who was…Grace and peace from the Holy Triune God.

John to the seven churches that are in Asia: Grace to you and peace from him who is and who was and who is coming, and from the seven spirits who are before his throne, and from Jesus Christ the faithful witness, the first-born of the dead, and the ruler of kings on earth. To him who loves us and has freed us from our sins by his blood and made us a kingdom, priests to his God and Father, to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he is coming with the clouds, and every eye will see him, every one who pierced him; and all tribes of the earth will wail on account of him. Even so. Amen.

Έχουν προβλήματα διότι εγκατέλειψαν τη θέση τους!

Είναι αναπόδραστη νομοτέλεια, η απο­στασία από την Ορθόδοξο Πίστι να ακολουθήται από  συμφορές.

Iδού τι γράφει ο Ιωάννης Κορναράκης, Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής: 

 Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας!

Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του!

Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες πατριαρχικές παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας.
Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου!

Έτσι οι φύλακες της Ορθόδοξης Παράδοσεως, οι πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους!
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους. 

ΙΕΡΑ ΚΟΙΝΟΤΗΣ

ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

ΑΘΩ

ΚΑΡΥΑΙ ΤΗ 1η/14η Μαΐου 2012

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Εκτάκτου Διπλής Ιεράς Συνάξεως του Αγίου Όρους

Συνήλθε σήμερα στις Καρυές του Αγίου Όρους η Έκτακτος Διπλή Ιερά Σύναξις των Αντιπροσώπων και Προϊσταμένων των είκοσιν Ιερών Μονών του Αγίου Όρους Άθω με θέμα τις συνέπειες στην επιβίωση του Αγίου Όρους από την επιβολή των τελευταίων φορολογικών μέτρων και απεφάσισε να ανοκοινώση υπεύθυνα και αντικειμενικά τα εξής:

Επειδή τελευταία είδαν το φως της δημοσιότητος ανεύθυνες φημολογίες περί διακοπής των σχέσεων του Αγίου Όρους με την Ελληνική Πολιτεία, λόγω του ανωτέρω θέματος, είναι ανάγκη να δηλωθεί προς πάσα κατεύθυνση ότι το Άγιον Όρος αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνικού Κράτους και για την επίλυση των εκάστοτε προβλημάτων του προσπαθεί να συνεργάζεται εποικοδομητικά και γόνιμα με τους εκπροσώπους του.

Αλγούμε και εμείς και συμπάσχουμε με τον Ελληνικό Λαό μέσα στην παρούσα γενικώτερη πνευματική και οικονομική κρίσι. Άλλωστε χάρι στην αδιάκοπη μέχρι σήμερα φιλοξενία των προσκυνητών γινόμαστε καθημερινά κοινωνοί της αγωνίας τους και συμμέτοχοι των προβλημάτων τους.

Παράλληλα επιθυμούμε να υπενθυμίσουμε και να αποσαφηνίσουμε τα κατωτέρω:

Το Άγιον Όρος αποτελεί μια χιλιόχρονη πνευματική οντότητα, την οποία οι εκάστοτε κτίτορες των Ιερών Μονών επροίκισαν με αγροτικά μετόχια εκτός των ορίων του, ώστε αυτό να μπορεί να επιβιώση και να επιτελέσει την ιστορική και πνευματική αποστολή του. Έτσι το Άγιον Όρος κατόρθωσε στις ιστορικές περιπέτειες του Έθνους και στους αγώνες της Εθνικής Παλιγγενεσίας να συμμετάσχη και συμπαρασταθή με αυτοθυσία, προσφέροντας μοναχούς, εφόδια, και ανεκτίμητα κειμήλια. Επί πλεόν το 1924 παρεχώρησε περίπου 1.200.000 στρέματα γεωργικών εκτάσεων για την αποκατάσταση των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Μετά την απελευθέρωση του Αγίου Όρους από τον Οθωμανικό ζυγό η Ελληνική Πολιτεία ανεγνώρισε όλα τα ανωτέρω και κατωχύρωσε το αρχαίο αυτοδιοίκητο καθεστώς του, με ειδικό άρθρο στο Ελληνικό Σύνταγμα και με την Κοινή Δήλωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο νομικό αυτό καθεστώς προβλέπεται η διατήρηση ειδικού φορολογικού καθεστώς.

Αυτή η ειδική θεσμική μεταχείρισις ανετράπη τελευταία με την ψήφισι νέων νομοθετημάτων που επιβάλλουν δυσβάστακτη φορολόγησι των εκτός Αγίου Όρους ακινήτων, ενώ τα έσοδα εξ αυτών μόλις επαρκούν για την στοιχειώδη συντήρησι (όχι την αναστήλωσι) των κτιρίων, την διαβίωσι των μοναχών και την φιλοξενία των προσκυνητών.

Επειδή το ζήτημα δεν είναι μόνο ζωτικής σημασίας, αλλά ήδη και επιβιώσεως για τις περισσότερες Ιερές Μονές, 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ

Αυτός είναι ο άνθρωπος, αυτός είναι και ο κόσμος, όταν δεν τους αισθάνωμαι εν Χριστώ, ούτε τους βλέπω δια μέσου του Χριστού. Αλλά μαζί Του, όλα αλλάζουν. Και εγώ, και ο κόσμος γύρω μου. Από την συνάντησιν μαζί Του, διαπερά τον άνθρωπον ένα ρεύμα τελείως νέον, κάτι που μέχρι τότε δεν ήτο αισθητόν, κάτι το ανείκαστον, το άγνωστον. Από την αγάπην προς Αυτόν, η αίσθησις του εαυτού μου και η αίσθησις του κόσμου μεταμορφώνεται εις ένα θαυμαστόν χαρμόσυνον μήνυμα («ευ-αγγέλιον»), που δεν έχει τέλος ούτε εις τον χρόνον ούτε εις την αιωνιότητα. Και τότε μέσα εις όλους τους κρημνούς του κόσμου και εις όλας τας αβύσσους του ανθρώπου, αντηχεί τρυφερά η γλυκεία και γοητευτική φωνή, που ενδυναμώνει όλους τους κουρασμένους και ανορθώνει όλους τους πεσμένους, αυτή, που σώζει όλους τους κατεστραμμένους και θεραπεύει κάθε πληγήν, που παρηγορεί εις όλας τας θλίψεις και ελαφρώνει όλα τα βάρη και γλυκαίνει κάθε πικρίαν, η φωνή του Μόνου Φιλανθρώπου: «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. Άρατε τον ζυγόν μου εφ΄ υμάς και μάθετε απ΄ εμού, ότι πράος ειμι και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών, ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστιν» (Ματθ. 11, 28-30). 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ

Τώρα πρέπει να ίδωμεν, πρώτον ποίος είναι ο πραγματευτής, δεύτερον τι είναι ο τορβάς, τρίτον τι είναι τα γρόσια, τέταρτον τι είναι τα φλωρία, πέμπτον τι είναι τα μαργαριτάρια, έκτον τι είναι το διαμάντι, έβδομον ποίοι είναι οι σαράφηδες, όγδοον ποίοι είναι οι συγγενείς του πραγματευτού, ένατον τι είναι το μάρμαρον, δέκατον τι δηλοί το ένα πανί, ενδέκατο τι δηλοί το δεύτερον πανί. Αυτά είναι τα ένδεκα ζητήματα, τα οποία υα εξηγήσωμεν. Πρώτον πραγματευτής, παραλογιστής, μπεκρής, ακαμάτης, τεμπέλης είμαι εγώ. Επραγματευόμην σαράντα—πενήντα χρόνους. Εις τι επραγματευόμην; Έφθειρα την ζωήν μου εις την σπουδήν σαράντα πενήντα χρόνους. Με αξίωσεν ο Θεός και ευρήκα έναν τορβάν. Τι είναι ο τορβάς; Είναι το άγιον και ιερόν Ευαγγέλιον. Το ανοίγω και βρίσκω μέσα φλωρία κάλπικα. Τι είναι τα φλωρία; Είναι οι Εβραίοι, οπού λέγουν πως πιστεύουν, μα είναι κάλπικη η πίστις των, του Διαβόλου. Ευρίσκω μέσα γρόσια κάλπικα. Τι δηλούν τα γρόσια; Είναι οι ασεβείς, οπού λέγουν πως πιστεύουν, μα είναι κάλπικη η πίστις των, του Διαβόλου. Ευρίσκω μέσα μαργαριτάρια ψεύτικα. Τι δηλούν τα μαργαριτάρια; Είναι οι αιρετικοί, οπού λέγουν πως πιστεύουν εις την αγίαν Τριάδα, μα είναι ψεύτικη, του Διαβόλου και αυτών. Τι είναι το διαμάντι; Είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και Θεός. Ποίοι είναι οι σαράφηδες; Είναι οι προφήται, οπού επροκήρυξαν τον Υιόν και Λόγον του προανάρχου και παντοδυνάμου Πατρός. Ποίοι είναι οι συγγενείς του πραγματευτού; Είναι οι ευσεβείς και ορθόδοξοι χριστιανοί, τα τέκνα και αι θυγατέρες του Χριστού μας. Τι είναι το μάρμαρον το τρίγωνον και ισόπλευρον; Είναι ένας άνθρωπος, οπού λέγει πως πιστεύει εις την αγίαν Τριάδα, μα δεν φθάνει εκείνη η πίστις δια να σωθή, δεν στέκει το διαμάντι. Τι άλλο χρειάζεται; Χρειάζεται το πρώτον πανί, μα δεν στέκει το διαμάντι, ήτοι ο Χριστός. Ένας άνθρωπος, οπού λέγει πως πιστεύει εις την Αγίαν Τριάδα, έχει το πρώτο πανί, την αγάπην προς τον Θεόν, οπού να έχη ο άνθρωπος μα δεν σώνεται, αλλά χρειάζεται και το δεύτερον πανί και τότε στέκει. Τι δηλοί το δεύτερον πανί; Είναι ένας άνθρωπος, οπού πιστεύει εις την αγίαν Τριάδα και έχει αγάπην εις τον Θεόν και εις τους αδελφούς του, ήγουν το δεύτερον πανί, και τότε στέκει το διαμάντι, ήτοι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και Θεός.                                                                    Ένας άνθρωπος, οπού έχει τον Θεόν εις την καρδίαν του, έχει όλα τα καλά και αμαρτίαν δεν ημπορεί ποτέ του να κάμη. Και όταν δεν έχη το διαμάντι εις την καρδίαν του, την αγάπην, ήτοι τον Χριστόν, έχει τον Διάβολον. Και όποιος έχει τον Διάβολον έχει όλα τα κακά και όλας τας αμαρτίας τας κάμνει. Λοιπόν, αδελφοί μου, εγώ μέλλω να σας αφήσω υγείαν και να πηγαίνω και δεν ηξεύρω άλλην φοράν αν με αξιώση ο Θεός να σας απολαύσω εδώ σωματικώς ή όχι. Άλλο δεν έχω να σας αφήσω παρηγορίαν, σκέπην, φυλακτικόν, παρά αυτό το διαμάντι. Μόνον να του έχετε στρώμα δια να στέκη. Αυτό το διαμάντι έχει όλα τα καλά των χριστιανών, ψυχικά και σωματικά, και καλότυχος εκείνος οπού ηξιώθη να το έχη εις την καρδίαν του, διότι έχει ένα πολύτιμον θησαυρόν.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

 Ἡ ἀποτείχισις ὡς ἐκ τούτου, ἐφ’ ὅσον δέν ὑπάρχει ἀληθινή μετάνοια καί ἐπιστροφή, εἶναι ἡ μόνη σωτήριος ὁδός, ἡ ὁποία διατηρεῖ καθαρά κατά τήν πίστι τήν Ἐκκλησία. Ἕνα βασικό σημεῖο, τό ὁποῖο τονίζει ὁ Ἰωσήφ εἶναι ὅτι διά τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνώσεως καί κοινωνίας μέ τούς Κυπρίους, θά γίνουν καί αὐτοί κοινωνοί καί τῆς ἁμαρτίας των καί προδοσίας τῆς πίστεως, ἐφ’ ὅσον αὐτοί εἶναι ἀμετανόητοι. 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

H “Ορθόδοξος Εκκλησία’’ έχει αλωθεί από άθεους Κληρικούς!

Τρίερ Γερμανίας:  Πριν λίγες μέρες στην εορτή της ημέρας του Οικουμενισμού, μεταξύ των άλλων ‘’χριστιανικών’’ αιρέσεων ήταν και η ‘’Ορθοδοξία’’ με αντιπρόσωπό της τον Μητροπολίτη Γερμανίας Αυγουστίνο.   

Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.

(από το κείμενο του Θεόκλητου Διονυσιάτη:Μελαγχολικές ενοράσεις).

Πως αλλάζουν οι καιροί... Ζει, Κύριος….!

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ:

«Με εξοργίζει η τακτική του Αγίου Περγάμου, (σ.σ. Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ι. Ζηζιούλα), όταν τολμά να λέει ότι είναι θεολόγος συστηματικός, και συγχρόνως να ισχυρίζεται ότι "η Ουνία δεν ανήκει στα θέματα του Διαλόγου".  Η Ουνία όμως είναι ένας εμπαιγμός, μία καθαρή απάτη, ένα μασκάρεμα ανθρώπων. Και έρχεται ο Μητροπολίτης Περγάμου και σού λέει αυτά να τα κανονίσουν ως πρακτικά προβλήματα οι τοπικές Εκκλησίες. Πού τα βρήκε αυτά ο Άγιος Περγάμου; Και που τα λέει, σε αγραμμάτους ή σε ανεγκεφάλους;»

ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ

Ένας πραγματευτής ονομαζόμενος παραλογιστής επραγματεύετο σαράντα-πενήντα χρόνους. Ποτέ καμμίαν φοράν προκοπήν δεν έλαβεν. Ύστερον ευρίσκει εις τον δρόμον ένα τορβά. Τον ανοίγει, ευρίσκει μέσα φλωρία κάλπικα, μαργαριτάρια κάλπικα, ψεύτικα, και μέσα εις την μέσην του τορβά ευρίσκει ένα διαμάντι. Παίρνει τον τορβά με τα άσπρα και πηγαίνει εις τον σαράφην, να ιδή αν είναι καλά. Κοιτάζοντάς τα του είπεν ότι είναι κάλπικα και μόνον το διαμάντι είναι καλόν. Ο πραγματευτής δεν τον επίστευσε, μόνον τα παίρνει και φεύγει και πηγαίνει εις άλλον σαράφην και του λέγει και αυτός πως αυτά τα άσπρα είναι όλα ψεύτικα και κάλπικα, μόνον το διαμάντι είναι πολύτιμον πράγμα. Ελυπήθη ο πραγματευτής και παίρνει το διαμάντι εις το χέρι του και τον τορβά με τα άσπρα και πηγαίνει. Εις τον δρόμον οπού επήγαινε απήντησε ένα τυφλόν και λέγει: Θέλω το διαμάντι να ιδώ τι δύναμιν έχει. Και –ω του θαύματος! –άμα το έγγιξεν εις τα μάτια του τυφλού, παρευθύς ήνοιξαν και είδεν ο τυφλός. Τότε εχάρη ο πραγματευτής. Πηγαίνει παρέκει εις ένα τόπον και απήντησεν ένα βουβόν και κωφόν και άμα τον έγγιξε, ευθύς ωμίλησε και ήκουσεν. Απήντησεν ένα κρατημένον και άμα τον ήγγιξε, ιατρεύθη. Το εγγίζει και εις ένα πτωχόν και γίνεται πλούσιος. Το εγγίζει εις ένα γέροντα, γίνεται νέος, παλληκάρι! Το ήγγιξεν εις ένα νεκρόν, ευθύς ανεστήθη. Βλέποντας ο πραγματευτής τοιαύτα θαυμάσια, άναψεν η καρδία του από την χαράν και παίρνει τον τορβά με τα άσπρα και πηγαίνει και τα ρίπτει μέσα εις την θάλασσαν και εκράτησε μόνον το διαμάντι και επήγεν εις το σπίτι του. Ήλθε καιρός να αποθάνη ο πραγματευτής και κράζει όλους τους ιδικούς του και τους λέγει: Εγώ, παιδιά μου, έχω σαράντα-πενήντα χρόνους οπού εμπορευόμουν εις τον κόσμον, ποτέ καμμίαν προκοπήν δεν έκαμα. Ύστερον ευρήκα ένα τορβά, οπού είχε μέσα φλωρία κάλπικα, γρόσια κάλπικα, μαργαριτάρια κάλπικα, και μέσα εις την μέσην του τορβά ευρήκα ένα διαμάντι και έχει τοιαύτην ενέργειαν, οπού και νεκρούς ανασταίνει και κωφούς κάμνει και ακούουν και κάθε ασθένειαν την ιατρεύει. Όμως τώρα γρήγορα θα σας αφήσω την υγείαν και μέλλω ν΄ αποθάνω και δεν έχω να σας αφήσω άλλην κληρονομίαν παρά τούτο το διαμάντι. Μα πρέπει και η ευγενεία σας να εύρετε τόπον να το αποθέσετε, να είναι επιτήδειος καθώς του πρέπει, διότι δεν στέκει εις ό,τι τόπον και αν τύχη. Ήλθε καιρός και απέθανε ο πραγματευτής, απέμεινε το διαμάντι εις τους ιδικούς του. Εκοίταξαν και αυτοί να εύρουν τόπον να το απιθώσουν, καθώς τους παρήγγειλεν ο πραγματευτής. Ευρίσκουν λοιπόν ένα μάρμαρον τρίγωνον, ισόπλευρον, το βάνουν επάνω εις το μάρμαρον το διαμάντι, μα δεν εστάθη. Ελυπήθησαν, πως δεν εύρον τόπον να το απιθώσωσι. Πάλιν βάνουν ένα πανί άσπρο εις το μάρμαρον δια μαλάκωμα, το απιθώνουν, δεν στέκει το διαμάντι, πάλιν ελυπήθησαν. Ύστερα ματαστρώνουν ένα άλλο πανί επάνω από το άλλο, απιθώνουν το διαμάντι και τότε ευθύς εστάθη το διαμάντι. Τότε εχάρησαν πολύ και εδόξασαν τον Θεόν. 

Οι νεότουρκοι τότε και σήμερα.

 Φάνη Μαλκίδη

Καθηγητού Κοινωνικών Επιστημών 

Εκατόν τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον Δεκέμβριο του 1908 όταν  οι Νεότουρκοι πήραν την εξουσία και έλαβαν την απόφαση για την μαζική δολοφονία των μη μουσουλμάνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος. Η απόφαση για την εξόντωση των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων  λήφθηκε από τους Νεότουρκους μετά την ανάληψη της εξουσίας από αυτούς, εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Α΄  Παγκοσμίου Πολέμου και ολοκληρώθηκε από το Μουσταφά Κεμάλ ( 1919 – 1923 ). Οι διωγμοί εκδηλώθηκαν αρχικά με τη μορφή κρουσμάτων βίας, καταστροφών, απελάσεων και εκτοπισμών· πολύ γρήγορα όμως έγιναν πιο οργανωμένοι και εκτεταμένοι και στρέφονταν μαζικά πλέον κατά των Ελλήνων.     Δημιουργήθηκαν τα τάγματα εργασίας, τάγματα εξόντωσης ουσιαστικά από τα οποία γλίτωσαν ελάχιστοι.  Μετά την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, άρχισε η εξόντωση των Αρμενίων και ακολούθησε αυτή των Ελλήνων. 

Η συνέχεια "κλικ" πιο κάτω στο : Read more

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Αὐτή ἡ ἀποτείχισις σήμερα στούς Οἰκουμενιστές θα φαίνεται ἀσφαλῶς ἀκραία, στερουμένη ἀγάπης καί κυρίως διακρίσεως. Βλέπουμε ὅμως καθαρά, πῶς τότε ἠγωνίζοντο οἱ Πατέρες διά νά διατηρήσουν τήν καθαρότητα στήν πίστι, τό ὁποῖον εἶναι τό κατ’ ἐξοχήν γνώρισμα τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας. Διότι, ὅπως ὁ ἴδιος ἀναφέρει, τριάντα δύο Πατριάρχες εἰς αὐτό τό διάστημα διαδοχικῶς ἐκάθισαν στον πατριαρχικό θρόνο καί οὔτε ὡς ὄνειρο δέν εἶδαν αὐτήν τήν ἐκκλησιαστική ἕνωσι, 

Η συνέχεια "κλικ" πιο κάτω στο : Read more

π. Θεόδωρος Ζήσης. Κ. Σαμαρειτιδως

Δημοσιεύτηκε στις 13 Μάι 2012 από simeronwordpress

π. Θεόδωρος Ζήσης - Κυριακή της Σαμαρείτιδος (Αποστολική περικοπή - mp3)
Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/4417D6A9.el.aspx

Α΄ ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ.

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, αδελφοί μου, ανάμεσα εις τα καλά οπού μας διδάσκει εις το άγιον και ιερόν Ευαγγέλιον, μας διδάσκει και τούτον τον λόγον και λέγει πως αλλοίμονον εις εκείνον τον άνθρωπον οπού να σκανδαλίση κανέναν αδελφόν του και δεν ζητήση συγχώρησιν προτού να βασιλεύση ο ήλιος, εκείνος κολάζεται. Τώρα είναι τρόπος και εγώ οπού ήλθα εδώ να μην εσκανδάλισα κανένα από λόγου σας; Η ευγενεία σας να λάβετε ευχήν και ευλογίαν και εγώ να λάβω κατάρα; Αμή πώς να το ιατρεύσω; Με άλλον τρόπον δεν ημπορούμεν, αδελφοί μου, παρά με τούτον: σας παρακαλώ να ειπήτε και η ευγενεία σας τρεις φορές, συγχωρείτε με και ο Θεός συγχωρήσοι σας. Τώρα ανίσως και θέλετε και η ευγενεία σας να χαρή ο Χριστός μας, να χαρή η ψυχή σας, να χαρή η Δέσποινά μας η Θεοτόκος και πάντες οι Άγιοι, να πικρανθή και να φαρμακευθή ο Διάβολος, να χαρούνε οι άγγελοι, τώρα οπού είστενε εδώ μαζωμένοι, να ειπήτε και η ευγενεία σας ανάμεσόν σας τρεις φορές: Συγχωρείτε μας, αδελφοί, και ο Θεός συγχωρήσοι σας.                                                                          Τώρα η ευγενεία σας έχετε σκοπόν να μου φιλήσετε το χέρι. Ο πανάγαθος Θεός να σας ευλογήση. Και αν πέσετε όλοι απάνου μου, εγώ αποθαίνω. Αμή δεν είναι καλύτερα να φιλήσετε την εικόνα του Ιησού Χριστού μας και να τον παρακαλέσετε να με φυλάγη από τες παγίδες του Διαβόλου και μάλιστα των Εβραίων, οπού εξοδιάζουν χιλιάδες πουγγιά δια να με θανατώσουν; Και εγώ σας εύχομαι. Μα πάλιν, παιδιά μου, δια να μη σας πικράνω, σταθήτε δεξιά και αριστερά και εγώ το δίνω το χέρι μου. Και μη το πιάνετε και με τραβάτε ένας εδώ και άλλος εκεί, διατί με ξεπλατίζετε και αποθαίνω, άνθρωπος είμαι και εγώ, δεν είμαι άγγελος. Και μη φωνάζετε και με ξεκουφαίνετε. Κάμετε στράτα, χριστιανοί μου. Ομπρός  όλοι οι άγιοι ιερείς και οι ψαλτάδες, ψάλλοντες το «Ένσαρκος Άγγελος» *

*(Ο ένσαρκος άγγελος των προφητών η κρηπίς, ο δεύτερος πρόδρομος της παρουσίας Χριστού, Ηλίας ο ένδοξος, άνωθεν καταπέμψας Ελισσαίω την χάριν, νόσους αποδιώκει και λεπρούς καθαρίζει, διο και τοις τιμώσιν αυτόν βρύει ιάματα.).

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΣΜΙΚΗ ΖΩΗ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση.

Οι περισσότεροι  ἄνθρωποι στὴν ἐποχή μας δὲν μποροῦν νὰ διακρίνουν τὴν πνευματικὴ

ζωὴ ἀπὸ τὴν κοσμική, τὴν ὁποία ἀκολουθοῦν σχεδὸν ὅλοι. Ἀκόμα καὶ κληρικοὶ δὲν εἶναι

σὲ θέση νὰ δοῦν τὴ μεγάλη διαφορά. Αὐτὸ συμβαίνει, γιατὶ δὲν τὴν ἔχουν ζήσει οἱ ἴδιοι

οὔτε καὶ τὴν εἶδαν σὲ κάποιους ἄλλους. Εἰδικὰ οἱ κληρικοὶ μπορεῖ νὰ ἔχουν φορέσει τὸ

ράσο καὶ νὰ τηροῦν τοὺς ἐξωτερικοὺς ἱερατικοὺς τύπους, ὅμως δὲν προχώρησαν ποτὲ βαθύτερα, δὲν στράφηκαν στὸν ἑαυτό τους καὶ δὲν εἶδαν ὅτι εἶναι δοῦλοι τῶν παθῶν

τους. Δὲν ὑποψιάζονται κἂν ὅτι ἡ χριστιανικὴ ζωὴ ξεκινάει ἀπὸ μέσα πρὸς τὰ ἔξω. Τὰ

θεμέλιά της βρίσκονται στὴν καρδιὰ τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Ἐὰν δὲν συγκινηθεῖ κανείς,

δὲν πονέσει καὶ δὲν μετανοήσει, δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ γευθεῖ τοὺς καρποὺς τῆς

πνευματικῆς ζωῆς. Ὁ ἀγωνιστὴς ποὺ ἐπιλέγει τὴν πνευματική ζωὴ δὲν ἀκολουθεῖ τοὺς

κανόνες τῆς ὑποκρισίας. Δὲν τὸν ἐνδιαφέρει ὁ ἔπαινος, οὔτε ἐπιδιώκει τὴν προβολή.

Τὸ χειροκρότημα τὸν ἐνοχλεῖ καὶ στὶς κοινωνικὲς ἐκδηλώσεις δὲν βρίσκει ἀνάπαυση.

Ἀρνητικὸς ἐπίσης εἶναι καὶ στὴν προβολὴ διαφόρων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι διαθέτουν

κάποιο χάρισμα ἢ ἔχουν κάνει κάποιο ἔργο καὶ αὐτὸ γιατὶ βλέπει ὅτι λείπει ἀπὸ αὐτοὺς

τὸ πνευματικὸ ἄθλημα, ποὺ στοχεύει στὴν κάθαρσή τους ἀπὸ τὰ πάθη καὶ στὸν

ἐξαγιασμό. Πρόκειται γιὰ προβολή, ποὺ ἱκανοποιεῖ τὸν ἐγωϊσμὸ καὶ τὶς λοιπὲς προσωπικὲς καὶ ἰδιοτελεῖς δραστηριότητες. Ἡ κοσμικὴ ζωὴ εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη

μὲ τὴν ὑποκρισία. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὴν ἀκολουθοῦν, χωρὶς νὰ ἐγκαταλείπουν τὸν ἁμαρτωλό τρόπο ζωῆς, προσπαθοῦν νὰ ἐντυπωσιάσουν μὲ δῆθεν σπουδαῖες δραστηριότητες, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα εἶναι κύμβαλα ἀλαλάζοντα.

Ὁ Γέροντας Παΐσιος ἀναφέρει ὅτι «ἐνῶ στὴν πνευματικὴ ζωὴ προσπαθεῖ κανεὶς νὰ δεῖ ὅλη τὴ βρωμιά, ποὺ ὑπάρχει μέσα του, στὴν κοσμικὴ ζωὴ προσπαθοῦν νὰ τὴν καλύψουν μὲ τὸ νὰ θέλουν νὰ φαίνεται καλὸς ὁ ἐξωτερικὸς ἄνθρωπος. Φτιάχνουν καλούπια ἐξωτερικῆς συμπεριφορᾶς, ποὺ γίνονται μονωτικὸ ὑλικό, τοῖχος καὶ δὲν ἔρχεται μέσα ἡ θεία χάρη». Τὸ πιὸ ἀνησυχητικὸ εἶναι ὅτι οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι μὲ τὴν ἐξωτερική τους συμπεριφορά, ἐμποδίζουν τὴ θεία χάρη νὰ τοὺς ἐπηρεάσει καὶ νὰ τοὺς προκαλέσει τὴν ἱερὴ ἀλλοίωση, προκειμένου νὰ ἀκολουθήσουν τὴν πνευματικὴ ζωή. Κρύβουν τὴν ἐσωτερική τους ἀθλιότητα καὶ προσπαθοῦν νὰ παραπλανήσουν τὸν περίγυρό τους πὼς τάχα εἶναι καλοί, κάτι ποὺ ποτὲ δὲν ἐπέλεξαν στὴ ζωή τους. Τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς δὲν εἶναι εὔκολο νὰ τοὺς προσεγγίσεις καὶ νὰ ἐπικοινωνήσεις μαζί τους. Φοβοῦνται μήπως διαπιστώσεις τὴν ὑποκρισία τους καὶ ματαιωθοῦν τὰ ὅποια σχέδιά τους. Τὰ τείχη ποὺ ὑψώνουν εἶναι πολὺ ἰσχυρά. Γι᾽ αὐτὸ ἀπογοητεύεσαι καὶ ἀναθέτεις στὸν Κύριο τὴ σωτηρία.

«Ο.Τ.»

Αλέξ. Παπαδιαμάντης : ΤΟ ΜΥΡΟΛΟΓΙ ΤΗΣ ΦΩΚΙΑΣ

Κάτω ἀπὸ τὸν κρημνόν, ὁποὺ βρέχουν τὰ κύματα, ὅπου κατέρχεται τὸ μονοπάτι, τὸ ἀρχίζον ἀπὸ τὸν ἀνεμόμυλον τοῦ Μαμογιάννη, ὁποὺ ἀντικρύζει τὰ Μνημούρια, καὶ δυτικῶς, δίπλα εἰς τὴν χαμηλὴν προεξοχὴν τοῦ γιαλοῦ, τὴν ὁποίαν τὰ μαγκόπαιδα τοῦ χωρίου, ὁποὺ δὲν παύουν ἀπὸ πρωίας μέχρις ἑσπέρας, ὅλον τὸ θέρος, νὰ κολυμβοῦν ἐκεῖ τριγύρω, ὀνομάζουν τὸ Κοχύλι ―φαίνεται νὰ ἔχῃ τοιοῦτον σχῆμα― κατέβαινε τὸ βράδυ-βράδυ ἡ γρια-Λούκαινα, μία χαροκαμένη πτωχὴ γραῖα, κρατοῦσα ὑπὸ τὴν μασχάλην μίαν ἀβασταγήν, διὰ νὰ πλύνῃ τὰ μάλλινα σινδόνια της εἰς τὸ κῦμα τὸ ἁλμυρόν, εἶτα νὰ τὰ ξεγλυκάνῃ εἰς τὴν μικρὰν βρύσιν, τὸ Γλυφονέρι, ὁποὺ δακρύζει ἀπὸ τὸν βράχον τοῦ σχιστολίθου, καὶ χύνεται ἠρέμα εἰς τὰ κύματα. Κατέβαινε σιγὰ τὸν κατήφορον, τὸ μονοπάτι, καὶ μὲ ψίθυρον φωνὴν ἔμελπεν ἓν πένθιμον βαθὺ μυρολόγι, φέρουσα ἅμα τὴν παλάμην εἰς τὸ μέτωπόν της, διὰ νὰ σκεπάσῃ τὰ ὄμματα ἀπὸ τὸ θάμβος τοῦ ἡλίου, ὁποὺ ἐβασίλευεν εἰς τὸ βουνὸν ἀντικρύ, 

Η συνέχεια, "κλικ" πιο κάτω στο : Read more

ΠΟΙΟΥΣ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩΜΕΝ:

ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ

Ἢ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΙΟΥΣΤΙΝΟΝ ΠΟΠΟΒΙΤΣ;

O Oικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ὡς γνωστὸν παραβιάζει τοὺς

Ἱεροὺς Κανόνας τῆς Ἐκκλησίας καὶ συμπροσεύχεται μετὰ τῶν αἱρετικῶν

χριστιανῶν.  Ἀνεγνώρισε δὲ τὰς «Ἐκκλησίας» τῶν πλανεμένων Χριστιανῶν

ὡς κανονικὰς Ἐκκλησίας, ἐξισώνων τὸ σκότος μὲ τὴν Ἀλήθειαν τῆς

Ὀρθοδοξίας. Ὅλοι οἱ Οἰκουμενισταὶ Ἀρχιερεῖς καὶ Θεολόγοι τοῦ Φαναρίου

καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος συμπροσεύχονται μετὰ τῶν αἱρετικῶν Χριστιανῶν, καταφρονοῦντες τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας. Ὁ δὲ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης

συμπροσεύχεται καὶ μετὰ ἀλλοθρήσκων, ὅταν τοῦτο ἀπαγορεύεται ὑπὸ τῶν

Ἱερῶν Κανόνων. Ἅπαντες θεωροῦν τὴν συμπροσευχὴν μετὰ τῶν αἱρετικῶν καὶ

τῶν ἀλλοθρήσκων «ἱερὸν» καθῆκον. Ἀπαιτοῦν δὲ ὑπακοὴν ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων

εἰς τὰς αὐθαιρεσίας των περὶ τὴν Πίστιν. Προβαίνουν εἰς ὑβριστικοὺς

χαρακτηρισμοὺς καὶ καταδιώκουν ὅσους τοὺς ἐλέγχουν διὰ τὰς παρεκτροπάς των.

Προσφάτως ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος ἡγεῖται τῆς προσπαθείας διὰ

τὴν καθυπόταξιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τὴν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, προέβη εἰς συγχαρητηρίους δηλώσεις διὰ τὴν συμπλήρωσιν πεντήκοντα ἐτῶν ἀπὸ τὴν Β´ Βατικάνειον Σύνοδον, ἀδιαφορῶν διὰ τὰς ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων.

Τίθεται ὅμως ἕνα μεγάλο ἐρώτημα: Νὰ σιωπήσωμεν ἔναντι τῶν αὐθαιρεσιῶν περὶ

τὴν Πίστιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ἢ νὰ συνεχίσωμεν τὸν αὐστηρὸν ἔλεγχον, παραλύοντες καὶ ἐκθέτοντες ὅλους τοὺς Οἰκουμενιστὰς εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν

Ὀρθοδόξων;  Ἀπεφασίσαμεν νὰ συνεχίσωμεν τὸν ἔλεγχον ἐντονώτερον,

συμβουλευόμενοι τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας καὶ τοὺς ἀντιαιρετικοὺς Πατέρας τῆς

Ἐκκλησίας. Ἕνας ἐξ αὐτῶν εἶναι ὁ σύγχρονος Ἅγιος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας

(Σερβίας) Ἰουστῖνος Πόποβιτς (ὁ ὁποῖος ὡς Ἀρχιμανδρίτης καὶ θεολόγος εἶχε

συνεργασίαν μὲ τὸν «Ὀρθόδοξον Τύπον». Ἐνῶ ἡ Πανελλήνιος Ὀρθόδοξος

Ἕνωσις (Π.Ο.Ε.) τὸν εἶχεν ἀνακηρύξει εἰς ἕν ἄρθρον του ἐπίτιμον μέλος της

(1974) ὑπὸ τὸν τίτλον «Οἱ κοινὲς προσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικούς:

Ρωμαιοκαθολικούς, Προτεστάντες κ.λπ.» ἔγραφε:

«Τὴν στάσιν της ἔναντι τῶν αἱρετικῶν —καὶ αἱρετικοὶ εἶναι ὅλοι οἱ μὴ ὀρθόδοξοι— ἡ

Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἔχει καθορίσει ἅπαξ καὶ διὰ παντός, διὰ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, δηλαδὴ διὰ τῆς ἁγίας θεανθρωπίνης Παραδόσεως, τῆς μοναδικῆς καὶ ἀναλλοιώτου. Συμφώνως πρὸς αὐτὴν τὴν στάσιν, εἰς τοὺς Ὀρθοδόξους εἶναι ἀπηγορευμένη κάθε συμπροσευχὴ καὶ κάθε λατρευτικὴ ἐπικοινωνία μετὰ αἱρετικῶν. Διότι “τὶς μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; τὶς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος;

τὶς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; ἢ τὶς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;»

(Β´ Κορ. 6, 14—15). Ὁ ΜΕ´ κανὼν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ὁρίζει: “Ἐπίσκοπος ἢ

Πρεσβύτερος, ἢ Διάκονος αἱρετικοῖς συνευξάμενος, μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δὲ

ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω” Ὁμοίως ὁρίζουν καὶ οἱ

ΜΣΤ´ καὶ ΞΕ´ Ἀποστολικοὶ κανόνες, καθὼς ἐπίσης καὶ ὁ ΛΓ´ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου.

Αὐτὸς ὁ ἱερὸς κανὼν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων δὲν προσδιορίζει ποία ἀκριβῶς

προσευχὴ ἢ ἀκολουθία ἀπαγορεύεται, ἀλλὰ ἀπαγορεύει κάθε κοινὴν μεθ᾽ αἱρετικῶν προσευχήν, ἔστω καὶ τὴν κατ᾽ ἰδίαν (“συνευξάμενος”). Εἰς δὲ τὰς οἰκουμενιστικὰς κοινὰς προσευχὰς μήπως δὲν γίνονται καὶ ἁδρότερα καὶ εὐρύτερα τούτων; Ὁ ΛΒ´ κανὼν τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου ὁρίζει: “Ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικῶν εὐλογίας λαμβάνειν, αἵτινές εἰσιν ἀλογίαι μᾶλλον ἢ εὐλογίαι”. Μήπως ὅμως δὲν συμβαίνει εἰς τὰς κοινὰς οἰκουμενιστικὰς συναντήσεις καὶ συμπροσευχὰς νὰ εὐλογοῦν αἱρετικοί: ρωμαιοκαθολικοὶ ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς, προτεστάνται πάστορες, ἀκόμη δὲ καὶ γυναῖκες; (!).

Αὐτοὶ καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι σχετικοὶ κανόνες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων ἴσχυον ὄχι μόνον κατὰ τὴν παλαιὰν ἐποχήν, ἀλλ᾽ ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι ἐν ἀπολύτῳ ἰσχύϊ καὶ σήμερον δι᾽ ὅλους ἡμᾶς τοὺς συγχρόνους ὀρθοδόξους χριστιανούς. Ἰσχύουν ἀναμφιβόλως καὶ διὰ τὴν θέσιν μας ἔναντι τῶν ρωμαιοκαθολικῶν καὶ προτεσταντῶν. Διότι ὁ μὲν ρωμαιοκαθολικισμὸς εἶναι πολλαπλὴ αἵρεσις, περὶ δὲ τοῦ προτεσταντισμοῦ τί νὰ εἴπωμεν; Καλλίτερον νὰ μὴ ὁμιλῶμεν. Ἤδη ὁ Ἅγιος Σάββας εἰς τὴν ἐποχήν του, ἑπτάμισυ αἰῶνας πρίν, δὲν ὠνόμαζε ἆραγε τὸν ρωμαιοκαθολικισμὸν “λατινικὴν αἵρεσιν”;

Καὶ πόσα ἀπὸ τότε νέα δόγματα δὲν ἐπενόησεν ὁ πάπας καὶ “ἀλαθήτως” ἐδογμάτισε! Δὲν χωρεῖ δὲ ἀμφιβολία, ὅτι διὰ τοῦ δόγματος περὶ τοῦ ἀλαθήτου τοῦ πάπα, ὁ ρωμαιοκαθολικισμὸς κατέστη παναίρεσις. Καὶ ἡ πολὺ ἐπαινουμένη Β´ Βατικάνειος Σύνοδος οὐδὲν ἤλλαξεν οὔτε ὅσον ἀφορᾶ εἰς τὴν τερατώδη ταύτην αἵρεσιν, ἀλλά, τοὐναντίον, ἐπεκύρωσεν αὐτήν».

Εφημερίς "Ορθόδοξος Τύπος"

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ὅλα αὐτά, ὅπως εἴδαμε, τά ὀνομάζει ὁ Ἰωσήφ «ὀρθοδοξίας ἀθέτησι». Δηλαδή ἐπρόδιδον τήν Ὀρθοδοξία οἱ Κύπριοι Ἐπίσκοποι, χωρίς νά ἀρνηθοῦν κάποιο δόγμα της, ἀλλά μόνο μέ τήν ἀναγνώρισι τοῦ Πάπα. Καί το φοβερώτερο ἦτο ὅτι ὡρκίζοντο καί ἐκ μέρους τοῦ ποιμνίου των, ὅτι καί αὐτό θά συμπεριφέρεται ἔτσι πρός τόν Πάπα: «ὀμνύει παρά πᾶσαν αὐτοῦ τήν ζωήν, πάντα φυλάττειν αὐτός τε καί πάντες οἱ ὑπ’ αὐτόν, ὅσα ρητῶς, ἐγγράφως τε, και ἐμπράκτως ἐκεῖ παρών ἐπαγγέλλεται». Δηλαδή οἱ Ἐπίσκοποι αὐτοί ὡδηγοῦσαν στόν γκρεμό, διά τῆς προδοσίας τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅλο τό ποίμνιο, τό ὁποῖο ὑποτίθεται ὅτι τούς ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός διά νά τό ὁδηγήσουν εἰς τήν σωτηρία καί τό ὡδηγοῦσαν μέ μόνη τήν σιωπηλή συμφωνία καί ἀφωνία του.

H συνέχεια "κλικ" πιο κάτω στο: Read more

Α΄ ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ.

Όθεν, αδελφοί μου, δεν είμαι άξιος να σας διδάσκω και να σας συμβουλεύω, πλην αποτολμώ πάλιν και παρακαλώ τον γλυκύτατόν μου Ιησούν Χριστόν και Θεόν να στείλη ουρανόθεν την χάριν Του και την ευλογίαν Του, να ευλογήση και αυτήν την χώραν και όλα τα χωρία των χριστιανών, να ευλογήση τα σπίτια σας, να ευλογήση και τους άνδρας και τας γυναίκας, τα παιδιά σας, τα πράγματά σας και τα έργα των χειρών σας. Και πρώτον, αδελφοί μου, άμποτε να ευσπλαγχνισθή ο Κύριος να συγχωρέση τα αμαρτήματά σας και να σας αξιώση να περάσετε και εδώ καλά, ειρηνικά, ηγαπημένα και εις αυτήν την ματαίαν ζωήν και μετά ταύτα να πηγαίνετε και εις τον Παράδεισον, εις την πατρίδα μας την αληθινήν, να χαίρεσθε και να ευφραίνεσθε, να δοξάζετε και να προσκυνάτε Πατέρα, Υιόν και άγιον Πνεύμα, Τριάδα ομοούσιον και αχώριστον εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Παρακαλώ σας, αδελφοί μου, να ειπήτε και δια εμένα τον αμαρτωλόν τρεις φορές συγχωρείτε με και ο Θεός συγχωρήσοι σας. Συγχωρεθήτε και ανάμεσόν σας, ζητήσετε συγχώρησιν.

Κυριακή της Σαμαρείτιδος.

 

«Ος δ’ αν πίη εκ του ύδατος ου εγώ δώσω αυτώ, ου μη διψήση εις τον αιώνα».

Η Εκκλησία δεν καλεί τους ανθρώπους να δεχτούν απλώς με τη νόηση ότι ο Χριστός ήταν τόσο άνθρωπος όσο και Θεός. Δε ζητάει πίστη με την έννοια της ατομικής νοητικής υποταγής σε ένα υπερφυσικό δεδομένο. Καταθέτει τη μαρτυρία της εμπειρίας των πρώτων «αυτοπτών» μαρτύρων της «Επιφανείας» του Θεού στο πρόσωπο του Χριστού, και καλεί τους ανθρώπους να μετάσχουν εμπειρικά σε έναν τρόπο υπάρξεως που επαληθεύει τη μαρτυρία των «αυτοπτών μαρτύρων». 

Η Σαμαρείτιδα γυναίκα, του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος, είναι ακριβώς μια αυτόπτης μάρτυρας, που μέσα από την προσωπική της σχέση με τον Κύριο μετά την κοινή τους συνομιλία, μαρτύρησε ελεύθερα στους ομοεθνείς της ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και Σωτήρας του κόσμου.

Το Ευαγγέλιο της Εκκλησίας θεμελιώνεται σε αυτή την πρωταρχική αποκάλυψη: Ο Χριστός είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατρός – δεν υπάρχει για τον Εαυτό Του, δε διεκδικεί υπαρκτική αυτονομία, η ύπαρξή Του είναι μαρτυρία και φανέρωση του προσώπου του Πατρός. Και αυτή η υπαρκτική μαρτυρία του προσώπου του Λόγου γίνεται προσιτή στην εκκλησιαστική εμπειρία χάρη στην παρέμβαση μιας τρίτης προσωπικής υποστάσεως: του Πνεύματος του Θεού, του Παράκλητου. Το Άγιο Πνεύμα ενεργεί τη μαρτυρία του Λόγου όχι ως απλή πληροφορία του Θεού Πατρός, αλλά ως ζωοποιό δυνατότητα, ανοιχτή σε κάθε προσωπική ύπαρξη που θα δεχτεί την υιοθεσία: θα δεχτεί να πραγματοποιήσει με το Θεό την ίδια σχέση ζωής που έχει ο Υιός με τον Πατέρα.

Έτσι το Ευαγγέλιο της Εκκλησίας, το καινούργιο για την ανθρώπινη Ιστορία άγγελμα που κομίζει, συνοψίζεται σε αυτή τη θεμελιώδη πρόταση-κλήση: Να υπάρξει και ο άνθρωπος με τον τρόπο του Θεού, τον τρόπο της ελευθερίας από κάθε αναγκαιότητα φθοράς και θανάτου, τον τρόπο της αγάπης , της αυτουπέρβασης. Να συσχηματιστεί με τον τρόπο υπάρξεως των θείων προσωπικών Υποστάσεων, να πάψει να αντλεί την ύπαρξη από τη φύση, τη βιολογική και ψυχολογική του ατομικότητα που είναι φθαρτή και θνητή, να μεταθέσει τη δυνατότητα της υπάρξεως στην ελευθερία της προσωπικής σχέσεως, στη ζωή ως αγαπητική κοινωνία.

Αυτή η πρόταση-κλήση δεν είναι μια ηθική απλώς προτροπή. Οι ηθικές προτροπές και οι αντίστοιχες ηθικές προσπάθειες δεν αρκούν για να μεταβάλουν τον τρόπο της υπάρξεως του θνητού ατόμου. Όσο κι αν αναπτύξει ο άνθρωπος ένα τέλειο ήθος φιλαλληλίας και ανιδιοτέλειας, όσες αρετές κι αν αναπτύξει, δεν θα πάψει να είναι θνητός.

Η Σαμαρείτιδα γυναίκα ομολογεί, κατά το διάλογο με τον Κύριο Ιησού Χριστό, την περιπλάνησή της κατά τον αιώνα του κόσμου τούτου, την θνητότητα και την αστοχία της, γι’ αυτό και αναθέτει την ελπίδα της υπάρξεως στην άπειρη αγάπη και το έλεος του Αγίου Τριαδικού Θεού οδηγώντας έτσι τη ζωή της στη θεογνωσία που την καθιστά ουσιαστικά ελεύθερη.

Έτσι αναδεικνύεται, ως Αγία Φωτεινή, κήρυκας της Βασιλείας του Θεού, του Ζώντος, μάρτυς και ισαπόστολος.

Ας έχουμε την ευχή και τις πρεσβείες Της.

Ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί οἱ δύο ἀποτειχίσεις τοῦ 20ου αἰῶνος

Kατά τήν διάρκεια τοῦ 20ου αἰῶνος ἐκδηλώθηκε μία μεγάλη αἵρεσις εἰς τήν Ὀρθοδοξία, ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί αὐτή εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νά ὑπάρξουν δύο ἀποτειχίσεις, ἡ μία ἡ λεγομένη τοῦ παλαιοῦ ἡμερολογίου καί ἡ δευτέρα ἐντός τοῦ ἁγ. Ὄρους ἀπό τούς μοναχούς, κατά τά ἔτη 1970-1973. Ἄν θά θέλαμε νά ἀξιολογήσωμε τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐν σχέσει μέ τίς παλαιότερες αἱρέσεις καί εἴμεθα εἰλικρινεῖς μέ τούς ἑαυτούς μας, θά ἔπρεπε νά ὁμολογήσωμε ὅτι αὐτή ἔχει προξενήσει τήν μεγαλυτέρα ζημία στήν Ὀρθοδοξία, ὄχι

τόσο διότι ἔχει μεταφέρει τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας σέ ἄλλες αἱρέσεις καί σέ ἄλλα στρατόπεδα, ἀλλά κυρίως διότι ἔχει μεταλλάξει ριζικῶς τό φρόνημα τῶν Ὀρθοδόξων, σέ σημεῖο πού νά μήν γνωρίζωμε πλέον τά ὅρια τῆς Ὀρθοδοξίας καί

τῆς Ἐκκλησίας, τήν στάσι τῶν Ὀρθοδόξων ἀπέναντι στούς αἱρετικούς, τά καθήκοντα τῶν Ὀρθοδόξων ἀπέναντι στήν αἵρεσι πού ἐκδηλώνεται μέσα στήν Ἐκκλησία, τά ὅρια τῆς ὑπακοῆς πρός τούς ποιμένας ἐν καιρῷ αἱρέσεως καί, κυρίως, νά μήν γνωρίζωμε τήν προσωπική εὐθύνη τοῦ καθενός ἀπό τούς Ὀρθοδόξους, ὡς πρός τήν καταπολέμησι τῆς αἱρέσεως καί τό κόστος τό ὁποῖο ἀπαιτεῖται νά καταβάληὁ καθένας, προκειμένου νά κατασταλῆ ἡ αἱρετική πυρκαϊά.

Διά νά κατανοήσωμε τήν ριζική αὐτή ἀλλαγή τοῦ φρονήματος τῶν Ὀρθοδόξων, ἡ ὁποία ἐπῆλθε διά τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ θά ἀναφέρωμε ἕνα παράδειγμα ἀπό τήν Βυζαντινή περίοδο καί μάλιστά λίγο πρίν γίνη ἡ ἅλωσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Στήν σελίδα 211 παρουσιάσαμε ἀπό τά ἀπομνημονεύματα τοῦ Συρόπουλου τήν λιτανεία κατά τήν ἐνθρόνισι τοῦ λατινόφρονος Πατριάρχου Μητροφάνους μετά τήν ἐπάνοδο ἀπό τήν Σύνοδο τῆς Φλωρεντίας. Κατ’ αὐτήν

περιγράφει ὁ Συρόπουλος τό γεγονός ὅτι καί μόνο πού ἔβλεπε ὁ λαός τῆς Κωνσταντινουπόλεως τόν Καρδινάλιο ἀντιπρόσωπο τοῦ Πάπα στήν λιτανεία πλησίον τοῦ Πατριάρχου, καταλάβαινε ὅτι ὁ Πατριάρχης ἦτο λατινόφρων καί,

ὅπως ἀναφέρει ὁ Συρόπουλος, οὔτε τήν εὐλογία του δέν ἤθελε νά δεχθῆ. Ἐπίσης ἀναφέρει, ὅτι τόν ἱερέα ὁ ὁποῖος ἀπό περιέργεια ἠθέλησε νά ἰδῆ πῶς γίνεται αὐτή ἡ ἐνθρόνισις τοῦ Πατριάρχου, χωρίς κἄν νά συμμετέχη σ’ αὐτήν, οἱ ἐνορίτες του ἀμέσως τόν ἐθεώρησαν λατινόφρονα καί προδότη τῆς πίστεως καί ἀμέσως ἀπετειχίσθησαν ἀπό αὐτόν, μέχρις ὅτου ἐκεῖνος ἔδωσε ἔνορκες ὑποσχέσεις ἐνώπιον τῶν ἐνοριτῶν του, ὅτι δέν θά ξαναπλησιάση τούς λατινόφρονες. Αὐτό ἦτο τό φρόνημα τοῦ λαοῦ καί τό ἔνστικτο τῆς Ὀρθοδοξίας, λίγο πρίν τήν ἅλωσι τῆς

Κωνσταντινουπόλεως. Στίς ἡμέρες μας, ἀντιθέτως, βλέπομε στήν τηλεόρασι ὄχι κάποιον Καρδινάλιο σέ λιτανεία, ἀλλά τόν ἴδιο τόν Πάπα νά χοροστατῆ στόν θρόνο τοῦ πατριαρχικοῦ ναοῦ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, νά ἀπαγγέλη τό «Πάτερ ἡμῶν»

κατά τήν Θεία Λειτουργία τῆς θρονικῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγ. Ἀνδρέου, νά δίδη τόν ἀδελφικό ἀσπασμό εἰς τό «ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους» μέ τόν Πατριάρχη, νά παίρνουν τή εὐλογία του προκειμένου νά μεταλάβουν οἱ Ὀρθόδοξοι,νά τοῦ ψάλλουν τροπάρια καί νά τόν ὑμνοῦν οἱ ψάλτες, καί ὅλα αὐτά ὁ ὀρθόδοξος λαός νά τά ἀντιμετωπίζη μέ τέτοια ἀπάθεια καί ἀδιαφορία, λές καί εἶναι γεγονότα πού συμβάνουν ὄχι στό σπίτι του, ἀλλά σέ ἄλλο πλανήτη. Τό ὀδυνηρώτερο βεβαίως ὅλων εἶναι ὅτι καί οἱ ἁγιορεῖτες μοναχοί, οἱ ὁποῖοι ἐντάσσονται ἐκκλησιαστικά στό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, ἀντιμετωπίζουν κατά τόν ἴδιο τρόπο τόν ἐκκλησιαστικό αὐτόν συναγελασμό. Αὐτή ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἀλλοίωσις τοῦ φρονήματος πού ἔχει ἐπέλθει στούς Ὀρθοδόξους καί πού ἡ αἰτία της εἶναι ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Διότι Οἰκουμενισμός, βασικά, σημαίνει τήν ριζική ἀλλαγή ὄχι μόνο τῶν ὁρίων τῆς

πίστεως τά ὁποῖα ἔθεσαν οἱ Πατέρες, ὄχι μόνο τῶν ὁρίων πού ἔθεσαν ἡ Ἁγ. Γραφή καί οἱ ἱεροί Κανόνες, ὄχι μόνο τήν ριζική ἀλλαγή τῆς Παραδόσεως πού ἀναφέρεται στήν ἀντιμετώπισι τῶν αἱρετικῶν, ἀλλά καί τήν ριζική ἀλλαγή στό φρόνημα τῶν Ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι πρέπει, ὅλα αὐτά πού προαναφέρθησαν, νά μάθουν νά τά ἀντιμετωπίζουν ὡς ἀγκυλώσεις μεσαιωνικές, ὡς σκοταδισμό ἀρχαῖο, ὡς ἔλλειψι ἀγάπης καί διακρίσεως καί ὡς μία νοοτροπία τοῦ παρελθόντος, ἡ ὁποία πρέπει νά ἀλλάξη, διότι δέν συμβαδίζει μέ τό κοινωνικό γίγνεσθαι καί τίς σύγχρονες ἀπαιτήσεις τῆς Νέας Ἐποχῆς. Καί βεβαίως πρέπει νά ὁμολογήσωμε ὅτι, ἐλλείψει

Ὀρθοδόξων, ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει ἐπιτύχει πλήρως τόν σκοπόν του. Διότι τό ἔργο αὐτό τῆς ριζικῆς ἀλλοιώσεως τοῦ φρονήματος τῶν Ὀρθοδόξων τό ἔχουν ἀναλάβει οἱ ἴδιοι οἱ ποιμένες καί δή οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι πλέον ἔχουν τόν ρόλο πού εἶχαν κάποτε οἱ Οὐνίτες καί οἱ ἱεραπόστολοι Μισσιονάριοι τῶν Προτεσταντῶν. Ὁ λαός δέ πρέπει νά καθοδηγηθῆ νά μή διαστέλλη μεταξύ βεβήλου καί ὁσίου, ἀλλά νά θεωρῆ ἅπαντα κοινά. Ἡ αἵρεσις λοιπόν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ συνίσταται στήν ἄρσι τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας καί στή σταδιακή προσέγγισι,σέ ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο, ὅλων τῶν αἱρετικῶν καί στήν ἀλληλοπεριχώρησι τῶν Ὀρθοδόξων μέ αὐτούς. Αὐτό

δηλαδή πού ἐπολεμοῦσαν οἱ Πατέρες, ἐμεῖς πρέπει νά τό ἀγαπήσωμε, αὐτό πού αὐτοί ἀπέφευγαν, ἐμεῖς πρέπει νά τό ἀγκαλιάσωμε, αὐτό πού ἀνεθεμάτισαν ἐμεῖς πρέπει νά τό ἀναγνωρίσωμε, αὐτό πού ἐκεῖνοι ἀπέκοψαν, ἐμεῖς πρέπει νά τό συρράψωμε καί αὐτό πού κατεδίκασαν, ἐμεῖς πρέπει νά τό ἀθωώσωμε. Δι’ αὐτό λέγομε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός δέν εἶναι αἵρεσις ἡ ὁποία προσβάλλει ἤ ἀλλοιώνει ἕνα

συγκεκριμένο δόγμα τῆς πίστεως, ἀλλά εἶναι αἵρεσις ἡ ὁποία ἰσοπεδώνει τά πάντα, μεταβάλλει δέ τήν Ἐκκλησία σταδιακά, διά τῆς ἐκριζώσεως καί καταργήσεως, ἀπό Παράδεισο σέ σεληνιακό τοπίο. Τό ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός σήμερα προχωρεῖ εἰς τήν κατάργησιν τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς πίστεως σταδιακά καί μεθοδικά, αὐτό ἀποδεικνύεται ἀπό τόν ὀργανωμένο πόλεμο κατά τῆς ἀληθείας καί τῆς ἀληθινῆς πίστεως καί ἀπό τό ὅτι, ὅλα ἐνεργοῦνται βάσει προκαθορισμένου σχεδίου, προκειμένου νά τά χωνέψη ὁ λαός καί εἰδικά οἱ μοναχοί.

Τό ὅτι, ἐκ τοῦ ἀντιθέτου, ὁ Οἰκουμενισμός παρουσιάζεται σάν νά μήν καταργῆ τίποτε ἀπό τήν πίστι καί τήν Παράδοσι, οἱ δέ ποιμένες καί δή οἱ Ἐπίσκοποι, νά

καμαρώνουν καί νά αὐτοπροβάλλωνται ὡς φύλακες τῆς πίστεως καί προστάτες τοῦ ποιμνίου, αὐτό ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ἡ ὑπουλώτερη ἐξ ὅλων τῶν αἱρέσεων · ἡ αἵρεσις πού ἐνεργεῖ σάν τήν σουπιά, ἡ ὁποία μέ τό μελάνι της θολώνει τά νερά καί παίρνει τό χρῶμα τοῦ περιβάλλοντος · ἡ αἵρεσις τῶν ἐσχάτων καιρῶν κατά τούς ὁποίους ὁ διάβολος θά προσπαθήση νά πλανήση καί τούς ἐκλεκτούς.