Η Εκκλησίας μας : Εκκλησία της Αναστάσεως

...Επειδή όμως η εξωτερική ελευθερία συνάπτεται στην Ορθοδοξία με την εσωτερική (απελευθέρωση της καρδιάς από τη δουλεία των παθών), η Εκκλησία διασώζει μόνιμα μια θεολογία ελευθερίας, που νομιμοποιεί την ηγετική παρουσία του Κλήρου και στους ιερούς (αμυντικούς και απελευθερωτικούς) του Έθνους αγώνες. Ακριβώς δε τα γεγονότα της Ελληνικής Επαναστάσεως «εδικαίωσαν τον χαρακτηρισμόν της Εκκλησίας μας ως Εκκλησία της Αναστάσεως» (Γεράσιμος Κονιδάρης). 

Η ορθόδοξη πίστη και η δυναμική της στη συνείδηση του Έθνους αποτελεί και σήμερα τον ισχυρότερο και βαθύτερο δεσμό, που στηρίζει  την ενότητά του, στον εκκλησιαστικό δε χώρο σώζεται πάντα ο αγνότερος πατριωτισμός.

( π. Γεώργιος Δ.  Μεταλληνός).

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Άγ. Ιουστίνος (Πόποβιτς).

Το ταξείδιόν μας τούτο εις τον παράδεισον και εις τον άδην, ας τελειώσωμεν με τα ευαγγελικά μηνύματα ενός συγχρόνου ισαποστόλου ορθοδόξου Επισκόπου, όντως Χρυσοστόμου της εν Σερβία Ορθοδόξου Εκκλησίας, του αειμνήστου Νικολάου Αχρίδος και Ζίτσης (+1956). Ταπεινώς και με προσευχήν ευχόμεθα, το ευαγγελικόν φως των θεοσόφων σκέψεών του να φωτίση με αγιοπατερικόν τρόπον και διασαφηνίση τα προβλήματα περί των οποίων γίνεται λόγος. Αγιοπατερικώς βυθισμένος εις τα μυστήρια του ανθρωπίνου γένους ο Επίσκοπος Νικόλαος ευαγγελίζεται:

Ο ένδοξος προφήτης Ησαϊας προεφήτευσε τα εξής: «Όταν αναστή ο Κύριος θραύσαι την γην… ταπεινωθήσεται το ύψος των ανθρώπων, και υψωθήσεται Κύριος μόνος εν τη ημέρα εκείνη» (Ησαϊας 2,11). Και πάλαι ποτέ ανέστη πολλάκις ο Κύριος να συντρίψη την γην ένεκα της λατρείας ανθρώπων αντ΄ Αυτού, του μόνου Θεού, ένεκα επιβληθέντων και εν επάρσει ζώντων ανθρωποθεών. Ανέστη και εις τας ημέρας μας*,
[(*Το εν λόγω μήνυμα του Επισκόπου Νικολάου εγράφη κατά το διάστημα του β΄ παγκοσμίου πολέμου και δη εις εν κελλίον του Νταχάου Γερμανίας. Το μήνυμα δημοσιεύεται δια πρώτην φοράν και μολονότι φέρει επάνω του τα ίχνη των περιστάσεων εις τας οποίας εγράφη, εν τούτοις δεν χάνει την αξίαν μιας εξαιρετικής πνευματικής μαρτυρίας. Ο +Νικόλαος απεβίωσεν εξόριστος από την πατρίδα του, βλέπων με πόνον και θλίψιν πως εις την τράπεζάν της ο Χριστός έχασεν ακόμη και την τελευταίαν θέσιν. Οι άρχοντές της προετίμησαν την «Ευρώπην» αντί του Χριστού (σημ. Μεταφρ.)].
και όντως συνέτριψεν όλην την γην εν τη δικαία οργή Αυτού να σπάση την ανθρωπίνην έπαρσιν και να ταπεινώση την ψευδή υψηλοφροσύνην του ανθρώπου. Μία τοιαύτη επανάστασις του Θεού εναντίον του ανθρώπου συχνάκις ηκολούθει την επανάστασιν του ανθρώπου εναντίον του Θεού. Οι αιρετικοί λαοί της εποχής μας έδωσαν εις τον Χριστόν και Κύριον την τελευταίαν θέσιν εις την τράπεζαν του κόσμου τούτου, ως εις έσχατον επαίτην, ενώ εις τας πρώτας θέσεις ετοποθέτησαν τους μεγάλους των άνδρας, τους πολιτικούς, τους λογοτέχνας, τους μυθοποιούς, τους επιστήμονας, τους κεφαλαιούχους, ακόμη και τους τουρίστας και τους ποδοσφαιριστάς. Όλα τα βλέμματα των λαών αυτών ήσαν προσηλωμένα εις τους μεγάλους τούτους, εις αυτούς τους μοντέρνους θεούς, ενώ ελάχιστοι έστρεφον το βλέμμα των προς τον Χριστόν, τον νικητήν του θανάτου. Την τοιαύτην αναίσχυντον επανάστασιν των βαπτισμένων, αλλά αιρετικών λαών εναντίον του Υψίστου Θεού, έπρεπε κατ΄ ανάγκην να ακολουθήση η επανάστασις του περιφρονημένου Θεού εναντίον των ανόμων ανθρώπων και λαών. Και όντως ανέστη ο Θεός, δια να συντρίψη την γην. Και εγένοντο ανήκουστοι θλίψεις των λαών της γης ενώπιον των οφθαλμών μας και επί της ράχεως ημών. Και όχι μόνον ότι απεδείχθησαν όλοι οι θεοποιηθέντες μεγάλοι των ανθρώπων σβησμέναι φλόγες, από τας οποίας ουδείς πλέον ανεζήτει θέρμανσιν, αλλ΄ επραγματοποιήθησαν και τα εν συνεχεία υπό του προφήτου Ησαϊου λεχθέντα, συμφώνως προς τα οποία οι άνθρωποι θα κρύπτωνται «εις τα σπήλαια και εις σχισμάς των πετρών και εις τας τρώγλας της γης από προσώπου τουφόβου Κυρίου καιαπό της δόξης της ισχύος αυτού» (Ησ. 2,19). Δεν επηληθεύθη τούτο επακριβώς εις τον τελευταίον πόλεμον; Δεν έφευγον οι άνθρωποι μερικών ηπείρων, όπως εξ άλλου και εις την χώραν μας, εις τα πέτρινα σπήλαια και εις τας οπάς της γης, δια να εύρουν καταφύγιον δια την ζωήν των, από τους Ευρωπαίους σπορείς του θανάτου; Και οι σπορείς αυτοί του θανάτου δεν είναι άλλοι παρά οι ένδοξοι μεγιστάνες εκείνοι, τα είδωλα εκείνα των ανθρώπων, τα οποία εκάθηντο επί της τραπέζης του κόσμου τούτου εις τας πρωτοκαθεδρίας και περιεγέλουν τον Χριστόν ως επαίτην εις το τέλος της τραπέζης…          

Συνεχίζεται.                          

Why Don't You Fast?

The Prophets Fasted:

Moses: When I went up into the mountain to receive the tables of stone...I was in the mountain forty days and forty nights, I ate no bread and drank no water. Deuteronomy 9:9 (LXX)

Prophet Jonah:  It was by fasting among other things that the people of Nineveh were saved from his prediction of peril.  Jonah 3:7  (LXX)

Prophet Joel: Fasting associated with repentance:
“Now, says the Lord your God, turn to Me with all your heart, with fasting and with wailing, and with mourning. Joel 2:12 (LXX)

Prophet Daniel: Fasting with repentance and prayer are an aid in seeking God and the spiritual life:
And I set my face toward the Lord God, to seek him diligently by prayer and supplication, with fastings and sackcloth.  And I Prayed to the Lord my God, and confessed...  Daniel 9:3-4 (LXX)

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος.

Eἶναι προφανές ὅτι ὁ ἅγιος ὁμιλεῖ καί συνταυτίζεται με τό πρῶτο τμῆμα τοῦ παρόντος ΙΕ΄ ἱεροῦ Κανόνος καί τους δύο προηγουμένους. Δηλαδή ἀναφέρεται εἰς ὅλα τά ἄλλα

θέματα, διά τά ὁποῖα πιθανόν κάποιος νά ἀποσχισθῆ ἀπό τόν Ἐπίσκοπόν του, πλήν τῶν θεμάτων τῆς πίστεως. Διά τά θέματα λοιπόν τῆς πίστεως ἔχουμε ἄλλην περίπτωσιν σχίσματος, ἡ ὁποία ἀναφέρεται εἰς τό δεύτερο τμῆμα τοῦ ἐν λόγῳ ἱεροῦ Κανόνος. Εἰς αὐτήν τήν περίπτωσιν ἡ ἀπόσχισις ἀπό τόν δημοσίως αἱρετικά φρονοῦντα καί πράττοντα Ἐπίσκοπο εἶναι ἐπιβεβλημένη διά τούς ἑξῆς λόγους:

1) Διά νά μήν συμμετέχωμε καί συνοδοιποροῦμε μέ την αἵρεσι διά τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικοινωνίας μέ τόν Ἐπίσκοπο, ἔστω καί ἄν ἐμεῖς ἔχωμε ὀρθόδοξο φρόνημα. Διότι σύμφωνα μέ τόν ὁσ. Θεόδωρο τόν Στουδίτη «οἷον τό ἄρχον καί τό ἀρχόμενον πέφυκε γίνεσθαι» (P.G. 99, 1633D) και «οἷα ἡ κεφαλή τοιοῦτον καί τό ὅλον σῶμα» (P.G. 99, 1556A).

2) Διότι ἡ ἑνότης εἰς τήν Ἐκκλησίαν δέν εἶναι προσωποπαγής, δηλ. ἑνότης κάποιων ἀνθρώπων, ἀνεξαρτήτως τοῦ τί πιστεύουν, ἀλλά ἑνότης ἀληθοῦς πίστεως εἰς Χριστόν. Ὡς ἐκ τούτου διά νά ἀνήκω εἰς τήν Ἐκκλησία πρέπει ὄχι μόνο νά ἔχω ὀρθόδοξο πίστι, ἀλλά καί νά εἶμαι δι’ αὐτῆς ἑνωμένος μέ ὅσους ἔχουν τήν ἴδια πίστι, καί στήν ἐποχή πού ζοῦμε, καί διαχρονικά. Αὐτή ἡ ἑνότης συντελεῖται διά τῆς ὁμολογίας καί τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπό τούς αἱρετικά φρονοῦντας καί πράττοντας.

3) Διότι διά τῆς ἀποσχίσεως ἀπό τούς αἱρετικούς συντηροῦμε καί διασώζομε τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ (τήν Ἐκκλησία) καθαρό καί ἀμόλυντο, ἐπειδή ἡ καθαρότης αὐτή πρωτίστως ἀναφέρεται εἰς τήν πίστι καί ὄχι εἰς τά προσωπικά ἁμαρτήματα ἑκάστου.

4) Διότι τέλος διά τῆς ἀποσχίσεως ἀπό τούς αἱρετικούς ἐπιτελοῦμε ἔμπρακτη ὁμολογία πίστεως, ἀκολουθοῦμε τήν ὁδό τοῦ διωγμοῦ τῆς πίστεως (δηλαδή ἐφ’ ὅσον ἡ ὀρθόδοξος πίστις διώκεται, πρέπει νά διωχθοῦν καί οἱ ἀντεχόμενοι αὐτῆς), δέν δημιουργοῦμε σχίσμα, ἐφ’ ὅσον ἀποσχιζόμεθα ἀπό κάτι νεκρό καί σάπιο και ἐπιπλέον θεραπεύομε τό σχίσμα, ἐφ’ ὅσον παραμένομε διά τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ἐνσωματωμένοι εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ἀπό την ὁποία ἀπεσχίσθησαν διά τῆς αἱρέσεως ὁ Ἐπίσκοπος καί οἱ ἀκολουθοῦντες ἐκκλησιαστικῶς αὐτόν. Ὅλα αὐτά πού ἀναφέραμε, ἀποτελοῦν καί τήν πλήρη ἑρμηνεία καί κατανόησι τοῦ δευτέρου τμήματος τοῦ ΙΕ΄

ἱεροῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, τό ὁποῖο διασαφηνίζει ἐπαρκῶς τόν λόγο γιά τόν ὁποῖο ὁ ἐν λόγῳ Κανών ἐπιτρέπει τήν ἀπόσχισι ἀπό τόν Ἐπίσκοπο πρό

συνοδικῆς κρίσεως, καί ἐξηγεῖ γιατί ὀνομάζει τόν αἱρετικό ἐπίσκοπο ψευδεπίσκοπο καί ψευδοδιδάσκαλο πρό συνοδικῆς κρίσεως, γιατί ἀναφέρει ὅτι οἱ ἀποσχιζόμενοι ἀπό τον Ἐπίσκοπο δέν δημιουργοῦν σχίσμα εἰς τήν Ἐκκλησία, ἀλλά τήν προφυλάσσουν ἀπό τό σχίσμα, γιατί ἐπίσης ἀναφέρει ὅτι πρέπει να τιμῶνται ἀπό τούς Ὀρθοδόξους οἱ ἀποσχιζόμενοι ἀπό αὐτόν τόν Ἐπίσκοπο κλπ. Ἄν ἐκ τοῦ ἀντιθέτου δέν κατανοήσωμε τό σχίσμα μέ τήν διπλή του μορφή, ἀφ’ ἑνός μέν δύναται νά ἀποσχισθοῦμε, ὅταν δέν ὑπάρχουν οἱ κανονικές προϋποθέσεις, ἤ νά μήν ἀποσχισθοῦμε ἐκεῖ ὅπου ἐπιβάλλεται, ἀφ’ ἑτέρου καί αὐτοί οἱ ἅγιοι θά εἶναι σέ μᾶς ἀκατανόητοι καί τρόπον τινά διπρόσωποι, ἐφ’ ὅσον ἄλλοτε προτρέπουν μέ λόγια καί ἔργα τό σχίσμα καί ἄλλοτε τό

ἀπαγορεύουν. Διά νά γίνη δέ σαφές αὐτό θά χρησιμοποιήσωμε πάλι την διδασκαλία τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος, ὅπως καί προηγουμένως εἴχαμε ἀναφέρει, ἀπαγορεύει ὡς θανάσιμον ἁμάρτημα τό σχίσμα καί, μάλιστα, σημειώνει ὅτι

οὔτε τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου συγχωρεῖ αὐτήν τήν ἁμαρτία. Λέγει λοιπόν ὁ ἅγιος ὁμιλῶντας διά τούς αἱρετικούς ποιμένες: «...Πῶς οὖν ὁ Παῦλός φησιν, πείθεσθαι τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καί ὑπείκετε; Ἀνωτέρω εἰπών, Ὧν ἀναθεωροῦντες την ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς, μιμεῖσθε τήν πίστιν, τότε εἶπε, Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν και ὑπείκετε. Τί οὖν, φησίν, ὅταν πονηρός ᾖ καί μή πειθώμεθα; πονηρός πῶς λέγεις; εἰ

μέν περί πίστεως ἕνεκεν, φεῦγε αὐτόν καί παραίτησαι, μή μόνον ἄν ἄνθρωπος ᾖ, ἀλλά κἄν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ κατιών · εἰ δέ βίου ἕνεκεν, μή περιεργάζου. Καί τοῦτο οὐκ οἴκοθεν λέγω τό ὑπόδειγμα, ἀλλ’ ἀπό τῆς θείας Γραφῆς»

Συνεχίζεται.

Τότε και Τώρα.....

Εγερθείς δε εις εκ των Επισκόπων, λέγει: Ω αγία  και ιερά Σύναξις, ακούσατέ μου, αυτούς τους οποίους προτείνομεν ημείς δι΄ Αρχιερείς, θεωρούνται καλοί εξ ημών, αλλ΄ ας δεηθώμεν εις τον Θεόν ίνα ίδωμεν ποίον θα εκλέξη και ο Θεός. Ακούσαντες δε οι Επίσκοποι τους λόγους τούτους ηυχαριστήθησαν, και δεηθέντες την νύκτα εκείνην ίνα τους φανερώση τον άξιον, αίφνης Άγγελος Κυρίου εφάνη εις τινα Επίσκοπον πρεσβύτερον, λέγων: «Επίσκοπε, τι κοπιάζετε; Ο άξιος Αρχιερεύς είναι πλησίον σας, και σεις τον ζητείτε; (για τον Άγιο Νικόλαο).

Έγγισον ημίν, έγγισον...

Η πλέον αρμόζουσα προσευχή μας προς τον Παράκλητον είναι ο «Οίκος» της Πεντηκοστής, τον οποίον πολλάκις επιβάλλεται να επαναλαμβάνωμεν καθ΄ ημέραν : Ταχείαν και σταθεράν δίδου παραμυθίαν τοις δούλοις σου Ιησού, εν τω ακηδιάσαι τα πνεύματα ημών, μη χωρίζου των ψυχών ημών εν θλίψει, μη μακρύνου των φρενών ημών εν περιστάσεσιν, αλλά αεί ημάς πρόφθασον. Έγγισον ημίν, έγγισον ο πανταχού, ώσπερ και τοις Αποστόλοις σου πάντοτε συνής, ούτω και τοις Σε ποθούσιν ένωσον σαυτόν οικτίρμων ίνα συνημμένοι Σοι, υμνώμεν και δοξολογώμεν το πανάγιόν Σου Πνεύμα.

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Άγ. Ιουστίνος (Πόποβιτς)

2.  Η διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Θεανθρώπου Χριστού, διατυπωθείσα υπό των αγίων Αποστόλων, υπό των αγίων Πατέρων, υπό των αγίων Συνόδων, περί των αιρετικών είναι η εξής: αι αιρέσεις δεν είναι Εκκλησία, ούτε δύνανται να είναι Εκκλησία. Δια τούτο δεν δύνανται αύται να έχουν τα άγια Μυστήρια, ιδιαιτέρως δε το Μυστήριον της Ευχαριστίας, το Μυστήριον τούτο των μυστηρίων. Διότι ακριβώς

η θεία Ευχαριστία είναι το παν και τα πάντα εν τη Εκκλησία: και Αυτός ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς και η ιδία η Εκκλησία και γενικώς παν το του Θεανθρώπου.Intercommunio, δηλαδή η διακοινωνία με τους αιρετικούς εν τοις αγίοις Μυστηρίοις,

ιδιαιτέρως εν τη θεία Ευχαριστία, είναι η πλέον αναίσχυντος προδοσία του Κυρίου Ιησού Χριστού, η προδοσία του Ιούδα. Πρόκειται μάλιστα περί προδοσίας ολοκλήρου της Εκκλησίας του Χριστού, της Εκκλησίας του Θεανθρώπου, της Εκκλησίας της

Αποστολικής, της Εκκλησίας της Αγιοπατερικής, της Εκκλησίας της Αγιοπαραδοσιακής, της Εκκλησίας της Μίας και μοναδικής. Ενταύθα θα πρέπει να σταματήση τις τον χριστοποιημένον νουν του και την συνείδησιν ενώπιον μερικών αγίων γεγονότων, αγίων μηνυμάτων και αγίων εντολών.    Πρώτον, πρέπει να διερωτηθώμεν

επί ποίας Εκκλησίας και επί ποίας Θεολογίας περί της Εκκλησίας θεμελιούται η λεγομένη «intercommunio» ; Διότι ολόκληρος η Ορθόδοξος Θεολογία της Εκκλησίας

περί της Εκκλησίας βασίζεται και θεμελιούται όχι εις την «inter- communion»  (δια-κοινωνίαν), αλλ΄ επί της θεανθρωπίνης πραγματικότητος της communio, δηλαδή

επί της θεανθρωπίνης Κοινωνίας (πρβλ. Α΄ Κορ. 1,9  10, 16-17.  Β΄ Κορ. 13,13.  Εβρ. 2,14.  3,14.  Α΄ Ιω.  1,3), ενώ η έννοια inter-communio, δια-κοινωνία, είναι καθ΄ εαυτήν

αντιφατική και ολοτελώς αδιανόητος δια την ορθόδοξον καθολικήν συνείδησιν.  Το δεύτερον γεγονός, μάλιστα δε ιερόν γεγονός της ορθοδόξου πίστεως, είναι το εξής:

Εις την ορθόδοξον διδασκαλίαν περί της Εκκλησίας και των αγίων Μυστηρίων, το μόνον και το μοναδικόν μυστήριον είναι αυτή αύτη η Εκκλησία, το Σώμα του Θεανθρώπου Χριστού, ούτως ώστε αυτή να είναι και η μόνη πηγή και το περιεχόμενον όλων των θείων

Μυστηρίων. Έξω από το θεανθρώπινον τούτο και παμπεριεκτικόν Μυστήριον της Εκκλησίας, το

Παν-μυστήριον, δεν υπάρχουν ούτε δύνανται να υπάρχουν «μυστήρια», επομένως, και ουδεμία «δια-κοινωνία» (inter-communio) εις τα Μυστήρια. Ως εκ τούτου μόνον μέσα εις την Εκκλησίαν, εις το μοναδικόν τούτο Παμμυστήριον του Χριστού, δύναται να γίνη λόγος περί των Μυστηρίων. Διότι η Εκκλησία η Ορθόδοξος, ως το Σώμα του Χριστού, είναι η πηγή και το κριτήριον των Μυστηρίων και όχι το αντίθετον. Τα Μυστήρια δεν δύνανται να αναβιβάζωνται υπεράνω της Εκκλησίας ούτε να θεωρώνται έξω από το Σώμα της Εκκλησίας. Ένεκα τούτου, συμφώνως προς το φρόνημα της Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας και συμφώνως προς ολόκληρον την ορθόδοξον Παράδοσιν, η

Ορθόδοξος Εκκλησία δεν παραδέχεται την ύπαρξιν άλλων μυστηρίων έξω απ΄ αυτήν, ούτε θεωρεί αυτά ως μυστήρια, έως ότου προσέλθη τις δια της μετανοίας εκ της αιρετικής «εκκλησίας», δηλαδή ψευδοεκκλησίας, εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν του Χριστού. Μέχρις ότου δε μένει τις έξω από την Εκκλησίαν, μη ηνωμένος μετ΄ αυτής δια της μετανοίας, μέχρι τότε είναι ούτος δια την Εκκλησίαν αιρετικός και αναποφεύκτως  ευρίσκεται εκτός της σωτηριώδους Κοινωνίας=communio. Διότι «τις μετοχή δικαιοσύνη και ανομία; Τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος; (Β΄Κορ. 6,14).   Ο πρωτοκορυφαίος

 Απόστολος, με την εξουσίαν την οποίαν έλαβεν από τον Θεάνθρωπον, δίδει εντολήν: «Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού» (Τίτ.  3,10).

 Εκείνος, λοιπόν, ο οποίος, όχι μόνον δεν παραιτείται από τον «αιρετικόν άνθρωπον», αλλά δίδει εις τούτον και Αυτόν τον Κύριον εν τη θεία Ευχαριστία, ούτος ευρίσκεται εις την αποστολικήν και θεανθρωπίνην αγίαν πίστιν; Επί πλέον ο ηγαπημένος Μαθητής του Κυρίου

Ιησού, ο Απόστολος της αγάπης, δίδει εντολήν: άνθρωπον ο οποίος δεν πιστεύει εις την

σάρκωσιν του Χριστού και δεν παραδέχεται την ευαγγελικήν περί Αυτού ως Θεανθρώπου

διδασκαλίαν «μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν» Β΄ Ιω. 1,10).   Ο Κανών ΜΕ΄ των αγίων Αποστόλων βροντοφωνεί: «Επίσκοπος, ή πρεσβύτερος, ή διάκονος,

αιρετικοίς συνευξάμενος μόνον, αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς, ως κληρικοίς ενεργήσαι τι, καθαιρείσθω» (πρβλ. Κανόνα ΛΓ΄ της εν Λαοδικεία Συνόδου). Η εντολή αύτη είναι σαφής,

ακόμη και δια την συνείδησιν του κώνωπος. Δεν είναι έτσι;  Ο Κανών ΞΔ΄ των αγίων Αποστόλων διατάσσει: «Ει τις κληρικός, ή λαϊκός, εισέλθη εις συναγωγήν Ιουδαίων, ή αιρετικών, προσεύξασθαι, και καθαιρείσθω, και αφοριζέσθω». Και τούτο είναι σαφέστατον και δια την πλέον πρωτόγονον συνείδησιν.  Ο Κανών ΜΣΤ΄ των

Αγίων Αποστόλων: «Επίσκοπον ή πρεσβύτερον αιρετικών δεξαμένους βάπτισμα ή θυσίαν καθαιρείσθαι προστάττομεν. Τις γαρ συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαρ; ή τις μερίς πιστώ μετά απίστου;». Είναι οφθαλμοφανές και δια τους αομμάτους ότι η εντολή

αυτή ορίζει κατηγορηματικώς ότι δεν πρέπει να αναγνωρίζωμεν εις τους αιρετικούς ουδέν

άγιον Μυστήριον και ότι πρέπει να θεωρώμεν αυτά ως άκυρα και άνευ θείας Χάριτος. Ο θεόπνευστος φορεύς της αποστολικής και αγιοπατερικής καθολικής Παραδόσεως της Εκκλησίας του Χριστού, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ευαγγελίζεται εκ της καρδίας

όλων των αγίων Πατέρων, όλων των αγίων Αποστόλων, όλων των αγίων Συνόδων της Εκκλησίας την εξής θεανθρωπίνην αλήθειαν: «Ουκ έστι τύπος ο άρτος και ο οίνος του Σώματος και Αίματος του Χριστού (μη γένοιτο), αλλ΄ αυτό το Σώμα του Κυρίου τεθεωμένον…

Δι΄ αυτού καθαιρόμενοι ενούμεθα τω Σώματι Κυρίου και τω Πνεύματι Αυτού, και γινόμεθα Σώμα Χριστού (=η Εκκλησία)… Μετάληψις δε λέγεται. Δι΄ αυτής γαρ της Ιησού θεότητος μεταλαμβάνομεν. Κοινωνία δε λέγεταί τε και εστιν αληθώς, δια το κοινωνείν ημάς δι΄ αυτής

 τω Χριστώ και μετέχειν Αυτού της σαρκός τε και της θεότητος. Κοινωνείν δε και ενούσθαι αλλήλοις δι΄ αυτής, επεί γαρ εξ ενός άρτου μεταλαμβάνομεν, οι πάντες εν Σώμα Χριστού και εν Αίμα, και αλλήλων μέλη γινόμεθα, σύσσωμοι Χριστού χρηματίζοντες. Πάσει δυνάμει

τοίνυν φυλαξώμεθα μη λαμβάνειν μετάληψιν αιρετικών μήτε διδόναι. «Μη δώτε γαρ τα άγια τοις κυσιν, ο Κύριός φησι, μηδέ ρίπτετε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων» (Ματθ. 7,6), ίνα μη μέτοχοι της κακοδοξίας και της αυτών γενώμεθα κατακρίσεως. Ει γαρ

πάντως ένωσίς εστι προς Χριστόν και προς αλλήλους, πάντως και πάσι τοις συμμεταλαμβάνουσιν ημίν κατά προαίρεσιν ενούμεθα. Εκ προαιρέσεως γαρ η ένωσις αυτή γίνεται, ου χωρίς της ημών γνώμης. Πάντες γαρ εν σώμά εσμεν, ότι εκ του ενός άρτου

μεταλαμβάνομεν, καθώς φησιν ο θείος Απόστολος»1(Ιωάννου Δαμασκηνού, Εκδ. Ορθ. Πίστεως 4, 13, PG 94,  c. 1149. 1152,  1153. Πρεβ. Α΄Κορ. 10, 17).  Ο ατρόμητος

 ομολογητής των θεανθρωπίνων ορθοδόξων αληθειών αναγγέλλει εις όλους τους ανθρώπους όλων των κόσμων: «Το γαρ κοινωνείν παρά αιρετικού ή προφανώς

διαβεβλημένου κατά τον βίον αλλοτριά Θεού και προσοικειοί τω Διαβόλω» (Θεοδώρου Στουδίτου, PG 99,  c. 1668C.). Κατά τον ίδιον ο άρτος των αιρετικών δεν είναι «σώμα Χριστού» (Αυτόθι, c.  1597 A. ). Δια τούτο, «Ως ουν ο θείος άρτος υπό των Ορθοδόξων μετεχόμενος, πάντας τους μετόχους εν σώμα αποτελεί, ούτω δη και ο αιρετικός κοινωνούς τους ούτω αυτού μετέχοντας αλλήλων απεργαζόμενος, εν σώμα

αντίθετον Χριστώ παρίστησι» (Αυτόθι,  c. 1480 CD. ). Eπί πλέον, «Η παρά των αιρετικών κοινωνία ου κοινός άρτος αλλά φάρμακον (=δηλητήριον), ου σώμα βλάπτον, αλλά

ψυχήν μελαίνον και σκοτίζον» (Αυτόθι,  c. 1189C.).



Saint Kyranna - Bride of Christ

Saint Kyranna was born in Avissoka of Thessaloniki, today known as Ossa in the province of Lagada.

Her external beauty was matched by the beauty of her soul, as she was gifted with the virtues of modesty and prudence. In this way she spent her life close to her parents. But the devil, the hater of good, envying her for her purity and for not being able to lead her to evil with cunning thoughts and sinful thinking so as to make her an instrument of his, found another way to upset her family's happiness and the peacefulness of her youthful and clean soul.  

Ούτοι εισίν Εκκλησία

Ει δε και πάνυ ολίγοι εν τη Ορθοδοξία και ευσεβεία διαμείνωσιν, ούτοι εισίν Εκκλησία και το κύρος και η προστασία των εκκλησιαστικών θεσμών εν αυτοίς κείται καν αυτοίς κακοπαθήσαι δεήσοι υπέρ της ευσεβείας .

(Αγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής).

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος.

Ἄλλο θέμα εἶναι, ἄν κάποιοι μετά τήν ἀποτείχισι δημιουργοῦν παρατάξεις καί «ἐκκλησίες», δηλαδή σχίσματα καί ἄλλο, ἐξαιτίας αὐτοῦ τοῦ φόβου, νά προτιμοῦμε τήν πλήρη ἐνσωμάτωσί μας μέ τήν αἵρεσι διά μέσου τῆς ἀναγνωρίσεως καί μνημονεύσεως τοῦ αἱρετικοῦ Ἐπισκόπου. Καί σέ τελευταία ἀνάλυσι εἶναι προτιμώτερο τό σχίσμα ἀπό τήν αἵρεσι, διότι τό σχίσμα δημιουργεῖται ἐξαιτίας προσωπικῶν παθῶν καί ἀδυναμιῶν, ἐνῶ ἡ αἵρεσις εἶναι ἄλλο Εὐαγγέλιο, Ἐκκλησία προσωποπαγής καί θεμελιωμένη ὄχι στήν Πεντηκοστή καί στούς ἁγ. Ἀποστόλους, ἀλλά στήν αὐθαίρετη διδασκαλία καί ἑρμηνεία ἑκάστου, αἵρεσις ἡ ὁποία ὁδηγεῖ σέ ἄλλο Χριστό, τόν ἀντίχριστο καί δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό τήν θεοποίησι τῆς ἀνθρωπίνης λογικῆς καί τῆς ἀπαιτήσεως τῆς ὑποταγῆς τοῦ Θεοῦ εἰς αὐτήν.

Ὡς μικρότερο κακό κρίνει τό σχίσμα ἀπό τήν αἵρεσι καί ὁ ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἑρμηνεύοντας τόν Α΄ Κανόνα τοῦ Μ. Βασιλείου. Ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Σχισματικοί δέ ὀνομάζονται ἐκεῖνοι ὅπου διαφέρονται πρόν τήν καθολικήν Ἐκκλησίαν, ὄχι διά δόγματα πίστεως, ἀλλά διά κάποια ζητήματα ἐκκλησιαστικά καί εὐκολοϊάτρευτα. Αἱρετικοί δέ ὀνομάζονται ἐκεῖνοι τῶν ὁποίων ἡ διαφορά παρευθύς ἤ ἀμέσως εἶναι περί τῆς εἰς Θεόν πίστεως, ἤτοι οἱ κατά τήν πίστιν καί τά δόγματα, χωρισμένοι ἀπό τούς Ὀρθοδόξους καί παντελῶς ἀπομεμακρυσμένοι» (Πηδάλιον, σελ. 588). Εἶναι λοιπόν ἁρμόδιο νά ἀναφέρωμε κάποιες σκέψεις διά τό σχίσμα, τό πῶς συντελεῖται καί διατί ἀναφέρει ὁ παρών Κανών τελειώνοντας ὅτι, οἱ ἀποτειχισμένοι ἀπό τόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο πρό συνοδικῆς κρίσεως, ὄχι μόνο δέν κάνουν σχίσμα ἀλλά «σχισμάτων καί μερισμῶν τήν Ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ρύσασθαι». Τό σχίσμα δύναται νά ἐννοηθῆ ὡς μία ἐκκλησιαστική ἐκτροπή, ὑπό τήν ἔννοια ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ὀρθόδοξος εἰς τήν πίστιν καί ὀρθοτομεῖ τόν λόγον τῆς ἀληθείας καί κάποιοι κληρικοί γιά προσωπικούς λόγους καί φερόμενοι ἐμπαθῶς δέν τόν ἀναγνωρίζουν, ἀλλά ἀποσχίζονται ἀπό αὐτόν, προβάλλοντας κάποια ἐκκλησιαστικά ζητήματα εἰς τά ὁποῖα πιθανόν αὐτός νά σφάλλη. Αὐτή θά λέγαμε εἶναι ἡ κλασσική μορφή τοῦ σχίσματος, ἡ ὁποία βεβαίως θεωρεῖται μέγιστον ἁμάρτημα δι’ αὐτούς πού ἀποσχίζονται ἀπό τόν ὀρθοτομοῦντα τόν λόγον τῆς ἀληθείας Ἐπίσκοπον· ὁ δέ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διά νά δείξη τό μέγεθος τοῦ κακοῦ ἀναφέρει ὅτι οὔτε τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου δεν συγχωρεῖ αὐτόν πού θά τολμήση νά δημιουργήση σχίσμα στήν Ἐκκλησία. Λέγει ὁ ἅγιος: «Οὐδέν οὕτως Ἐκκλησίαν δυνήσεται διαιρεῖ ὡς φιλαρχία · οὐδέν οὕτω παροξύνει τόν Θεόν, ὡς τό Ἐκκλησίαν διαιρεθῆναι. Κἄν μυρία ὦμεν ἐργασάμενοι καλά, τῶν τό σῶμα αὐτοῦ διατεμόντων οὐκ ἐλάττονα δώσομεν δίκην οἱ τό πλήρωμα κατατέμνοντες το ἐκκλησιαστικόν... Ταῦτα μοι οὐχί πρός τούς ἄρχοντας εἴρηται μόνο, ἀλλά καί πρός τούς ἀρχομένους. Ἀνήρ δέ τις ἅγιος εἰπέ τι δοκοῦν εἶναι τολμηρόν, πλήν ἀλλ’ ὅμως ἐφθέγξατο. Τί δέ τοῦτο ἐστίν; Οὐδέ μαρτυρίου αἷμα ταύτην δύνασθαι ἐξαλείφειν τήν ἁμαρτίαν ἔφησεν. Εἰπέ γάρ μοι, τίνος ἕνεκεν μαρτυρεῖς; οὐ διά τήν δόξαν τοῦ Χριστοῦ; Ὁ τοίνυν την ψυχήν προέμενος ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ, πῶς τήν Ἐκκλησίαν πορθεῖς ὑπέρ ἧς τήν ψυχήν προήκατο ὁ Χριστός» (P.G. 62,85).

Συνεχίζεται.