Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς: Το υποχρεωτικό του 15ου Κανόνος.

α΄.

Ὁ 15ος Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου

καί Προσέγγισις τῶν Νοημάτων του.

Τά ὁρισθέντα περί πρεσβυτέρων καί Ἐπισκόπων καί Μητροπολιτῶν πολλῷ μᾶλλον ἐπί Πατριαρχῶν ἁρμόζει. Ὥστε εἴ τις Πρεσβύτερος ἤ Ἐπίσκοπος, ἤ Μητροπολίτης τολμήσοι ἀποστῆναι τῆς πρός τόν οἰκεῖον Πατριάρχην κοινωνίας, καί μή ἀναφέροι τό ὄνομα αὐτοῦ κατά τό ὡρισμένον καί τεταγμένον, ἐν τῆ θείᾳ Μυσταγωγίᾳ, ἀλλά  πρό ἐμφανείας συνοδικῆς καί τελείας αὐτοῦ κατακρίσεως σχίσμα ποιήσοι · τοῦτον ὥρισεν ἡ ἁγία Σύνοδος πάσης ἱερατείας παντελῶς ἀλλότριον εἶναι εἴ μόνον

ἐλεγχθείη τοῦτο παρανομήσας.

»Καί ταῦτα μέν ἐσφράγισταί τε καί ὥρισται περί τῶν προφάσει τινῶν ἐγκλημάτων τῶν οἰκείων ἀφισταμένων προέδρων, καί σχίσμα ποιούντων καί τήν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας διασπώντων.

»Οἱ γάρ δι’ αἵρεσίν τινα παρά τῶν ἁγίων Συνόδων, ἤ Πατέρων, κατεγνωσμένην, τῆς πρός τόν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτούς διαστέλλοντες, ἐκείνου δηλονότι τήν αἵρεσιν δημοσίᾳ κηρύττοντος, καί γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ Ἐκκλησίας διδάσκοντος,

οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑπόκεινται πρό συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτούς τῆς πρός τόν καλούμενον Ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλά καί τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οὐ γάρ Ἐπισκόπων, ἀλλά ψευδεπισκόπων καί ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καί οὐ σχίσματι τήν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλά σχισμάτων καί μερισμῶν τήν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ρύσασθαι».1 (Πηδάλιον, σελ. 358)

Τό πρῶτο τμῆμα ὁρίζεται ἀπό τήν ἀρχή ἕως τό «εἰ μόνον τοῦτο ἐλεγχείη παρανομήσας». Αὐτό τό τμῆμα εἶναι συνέχεια θά λέγαμε τῶν δύο προηγουμένων ἱερῶν Κανόνων τῆς Συνόδου αὐτῆς, ἤτοι τοῦ ΙΓ΄ καί ΙΔ΄ οἱ ὁποῖοι παρομοίως

ὁρίζουν ὅτι ἀπαγορεύεται ἡ διά τῆς διακοπῆς τῆς μνημονεύσεως ἀπόσχισις τῶν διακόνων καί ἱερέων ἀπό τούς Ἐπισκόπους καί τῶν Ἐπισκόπων ἀπό τούς Μητροπολίτας των μέ τήν δικαιολογίαν ὅτι οἱ προϊστάμενοι αὐτοί τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ὑπέπεσαν σέ κάποια βαριά παραπτώματα, πρίν τούς κρίνει καί καταδικάσει ἡ ἁρμοδία Σύνοδος. Παρομοίως λοιπόν καί ὁ παρών ΙΕ΄ ἱερός Κανών ὁρίζει στό πρῶτο του τμῆμα, πώς ὅ,τι ἰσχύει περί τῶν ἄλλων ἱερωμένων, τό ἴδιο νά ἰσχύη καί διά τούς Πατριάρχας. Δηλαδή ἀπαγορεύεται κάποιος κληρικός νά ἀποσχισθῆ διά τῆς διακοπῆς τῆς μνημονεύσεως ἀπό τόν Πατριάρχη μέ τήν δικαιολογία ὅτι ὁ Πατριάρχης ὑπέπεσε σέ κάποια βαρειά παραπτώματα, πρίν αὐτός κριθῆ καί κατακριθῆ ἀπό τήν ἁρμοδία Σύνοδο. Αὐτά ὅλα οἱ Πατέρες τῆς Συνόδου αὐτῆς τά νομοθετοῦν, ὅπως ἀναφέρουν, στόν πρῶτο ἀπό τούς τρεῖς αὐτούς

1. Ὁ χωρισμός τοῦ Κανόνος σέ τρεῖς παραγράφους εἶναι δικός μας, διότι βοηθᾶ εἰς τήν κατανόησί του καί διαχωρίζει βασικά νοήματα καί ἐνέργειες σέ ἀνάλογες περιπτώσεις.

Κανόνες (τόν ΙΓ΄) διά νά πολεμηθῆ καί καταβληθῆ ἡ μεθοδεία τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος, βλέποντας νά καταβάλλωνται οἱ αἱρέσεις τίς ὁποῖες ἐνσπείρει, προσπαθεῖ διά τῶν σχισμάτων νά διαιρέση τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ. «Τάς τῶν αἱρετικῶν ζιζανίων ἐπισπορᾶς ἐν τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ ὁ παμπόνηρος καταβαλών, καί ταύταις ὁρῶν τῇ μαχαίρᾳ τοῦ πνεύματος ἐκτεμνομένας προρρίζους, ἐφ’ ἑτέραν ἦλθε μεδοδείας ὁδόν, τῇ τῶν σχισματικῶν μανίᾳ τό Χριστοῦ σῶμα μερίζειν ἐπιχειρῶν».

Αὐτό τό τμῆμα, τό ὁποῖο εἶναι καί ἡ ἀρχή τῶν τριῶν περί μνημονεύσεως καί σχισμάτων Κανόνων, εἶναι πολύ σημαντικό, διότι δηλώνει ἐναργῶς ὅτι ἡ πρώτη μέριμνα τοῦ διαβόλου εἶναι νά ἐνσπείρη αἱρέσεις μέσα στήν Ἐκκλησία καί ἐφ’ ὅσον βλέπει ὅτι αὐτές καταβάλλονται συνοδικῶς, ὁμολογιακῶς καί μαρτυρικῶς, τότε προσπαθεῖ διά τῶν σχισμάτων νά διασπάση τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἐφ’ ὅσον λοιπόν ὑπάρχουν αἱρέσεις μή καταβληθεῖσες, ἀλλά ἀπεναντίας αὐξανόμενες καί ἐπεκτεινόμενες, εἶναι μάταιο νά προσπαθοῦμε νά διατηρήσωμε ἑνότητα πολεμῶντας τά σχίσματα. Διότι πρωτίστως ἡ ἑνότης εἰς τήν Ἐκκλησία εἶναι ἑνότης πίστεως.

Συνεχίζεται.

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας:

8. Οι ψυχικά ακαλλιέργητοι και αμαθείς θεωρούν γελοίο πράγμα τους λόγους και δεν θέλουν να τους ακούν επειδή ελέγχεται η κατάστασή τους και θέλουν να είναι όλοι όμοιοι με αυτούς. Επίσης και εκείνοι που είναι παραδομένοι σε σαρκικά αμαρτήματα φροντίζουν να είναι όλοι οι άλλοι χειρότεροί τους, νομίζοντας οι δυστυχείς ότι επειδή θα είναι πολλοί οι αμαρτάνοντες, θα εξασφαλιστούν οι ίδιοι από την κατηγορία. Η χαλαρή ψυχή χάνεται και σκοτίζεται εξαιτίας της κακίας, γιατί έχει μέσα της ασωτεία, υπερηφάνεια, απληστία, θυμό, αυθάδεια, μανία, φόνο, στενοχώρια, φθόνο, πλεονεξία, αρπαγή, πόνο, ψεύδος, ηδονή, ραθυμία, λύπη, δειλία, ασθένεια, μίσος, φιλοκατηγορία, αδυναμία, πλάνη, άγνοια, απάτη, λησμοσύνη του Θεού. Με τέτοιες κακίες και παρόμοιες τιμωρείται η άθλια ψυχή που χωρίζεται από το Θεό.

H ENΩΣΗ ΑΘΕΩΝ στηρίζει τους Σκοπιανούς!

Oύτε ιερό, ούτε όσιο αλλά και ούτε πατριωτισμό δεν έχει αυτή η ανθελληνική τελικά ένωση. Μεγάλη έκπληξη νιώσαμε όταν έπεσε στην αντίληψη μας μια επιστολή που έστειλε ή σκέφτηκε να στείλει προς την εισαγγελία Θεσσαλονίκης (βλ.εδώ - http://forum.atheia.gr/viewtopic.php?f=41&t=3480), με την οποία ζητούσε την καταδίκη μητροπολίτη, ο οποίος ως συνήθως υποστήριξε τα αυτονόητα πάνω σε κρίσιμα εθνικά θέματα.

Συγκεκριμένα ο μητροπολίτης καταδίκασε δημόσια την ενδεχόμενη δημιουργία ραδιοφωνικού ή και τηλεοπτικού σταθμού των Σκοπίων στην Ελλάδα, κάτι το οποίο ενόχλησε την Ένωση Άθεων σε τέτοιο σημείο που σκέφτηκαν να τον αποπέμψουν στην εισαγγελία Θεσσαλονίκης!

Το αποτέλεσμα δεν το γνωρίζουμε βέβαια, ούτε φυσικά και εάν όντως έχει βάση μια τέτοια καταγγελία η οποία γίνεται από Έλληνα προς Έλληνα για ένα λεπτό εθνικό ζήτημα. Σημασία δεν έχει όμως τόσο αυτό, αλλά η ίδια η ανθελληνική – απαράδεκτη κίνηση αυτών των ανθρώπων που στην προσπάθεια τους να κάνουν κακό στην εκκλησία, μειώνουν ακόμα και την ίδια την πατρίδα μας. Συγχαρητήρια!

Φανταστείτε τι θα έλεγε ένας Σκοπιανός διαβάζοντας την είδηση.

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/09/blog-post_652.html#ixzz1m5ElM0vx

Iερομονάχου Ευθυμίου Τρικαμηνά: γιὰ τὸ Ὑποχρεωτικὸ τοῦ 15ου Κανόνος (όλο το βιβλίο σε συνέχειες)

Ἡ Διαχρονικὴ Συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων γιὰ τὸ Ὑποχρεωτικὸ τοῦ 15ου Κανόνος

τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου περὶ Διακοπῆς Μνημονεύσεως Ἐπισκόπου Κηρύσσοντος

ἐπ’ Ἐκκλησίας Αἵρεσιν

 

Τό «δημοσίᾳ καί γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ Ἐκκλησίας»

δέν ἔχει ἀσφαλῶς την ἔννοια μόνο εἰς τήν διά λόγων κηρυττομένη αἵρεσι, ἀλλά καί εἰς τήν δι’ ἔργων, καθώς ἐπίσης καί ὄχι μόνο εἰς τήν ἀκουστικήν κήρυξι ἀλλά καί εἰς τήν

ὀπτικήν. Δηλαδή ἄν σήμερα π.χ. ὁ Πατριάρχης συλλειτουργῆ και συμπροσεύχεται μέ τόν Πάπα, καί αὐτό διά τῆς τηλεοράσεως καθίσταται γνωστό καί εἰς τόν τελευταῖο  Ὀρθόδοξο, αὐτό ἀσφαλῶς ἐντάσσεται εἰς τήν δημοσίᾳ καί γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’

Ἐκκλησίας κηρυττομένη αἵρεσι, ἐπειδή ἡ ὅρασις εἶναι πιστοτέρα τῆς ἀκοῆς καί τά ἔργα ἀξιοπιστότερα τῶν λόγων. Ἐπίσης τό ἴδιο ἰσχύει καί ἄν ὁ Ἐπίσκοπος κηρύττη κάποια

αἵρεσι, ἡ ὁποία καταγράφεται σέ βιβλίο γραμμένο ἀπό αὐτόν. Γίνεται φανερό ὅτι αὐτό πού ἀπαιτεῖ ὁ ἱερός Κανών διά τήν ἀποτείχισι εἶναι ὁ ἀποτειχιζόμενος νά εἶναι

βέβαιος ἀπό ποῦ ἀποτειχίζεται, διότι ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει ὑπάρχει κίνδυνος πλάνης, ἀδίκου κρίσεως καί σχίσματος.

Ἡ Διαχρονικὴ Συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων γιὰ τὸ Ὑποχρεωτικὸ τοῦ 15ου Κανόνος

τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου περὶ Διακοπῆς Μνημονεύσεως Ἐπισκόπου Κηρύσσοντος ἐπ’ Ἐκκλησίας Αἵρεσιν.

isbn : 978-960-99445-6-4

Copyright c 2012

Ἱερομόναχος π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς

Degiorgio Ἐκδόσεις

Δροσερὸ Τρικάλων, Τ.Θ. 135, 421 00 Τρίκαλα

Τηλ.: 24310-43622, Fax: -29887

ptheditions.blogspot.com

lorenzodegiorgio@hotmail.gr ● info@degiorgio.gr

Ευθυμίου Τρικαμηνά

Ιερομονάχου

Ἡ Διαχρονικὴ Συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων γιὰ τὸ

Ὑποχρεωτικὸ τοῦ 15ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας

Συνόδου περὶ Διακοπῆς Μνημονεύσεω Ἐπισκόπου

Κηρύσσοντος ἐπ’ Ἐκκλησίας Αἵρεσιν.

Degiorgio Εκδοσεις

ΤΡΙΚΑΛΑ 2012

Ἡ παροῦσα ἔκδοσις ἐχρηματοδοτήθη εὐγενῶς ὑπό πνευματικῶν ἀδελφῶν

ὡς μικρή προσφορά εἰς τόν ὑπέρ Πίστεως ἀγῶνα καί διανέμεται δωρεάν.

Ἐπιτρέπεται ἡ καθ᾿ οἱονδήποτε τρόπο ἀναπαραγωγὴ τοῦ παρόντος κειμένου,

πρὸς ἐνημέρωσι καὶ ὑπεράσπισι τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, μὲ μόνη προϋπόθεσι

τὴν ἀναφορὰ τῆς παρούσης ἐκδόσεως-πηγῆς.

Ἀφιερώνεται εἰς τούς Ἀδελφούς, πού ἐξῆλθον τῆς Βαβυλῶνος τοῦ

Οἰκουμενισμοῦ καί τῆς Νέας Ἐποχῆς· καί εἰς Ἐκείνους, πού μέ Ἁγνή

Προαίρεσι διστάζουν νά ἐξέλθουν, φοβούμενοι εἴτε τά Σχίσματα εἴτε τίς

Ἀπειλές τῶν Ἐπισκόπων καί Πνευματικῶν Ταγῶν.

Περιεχόμενα

Πρόλογος. 13

Α΄.Ὁ 15ος κανών τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου καί προ-

σέγγισις τῶν νοημάτων του. . 17

Β΄ Ἡ σύγκρισις τοῦ 15ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας

Συνόδου μέ ἄλλους καί ἡ ἐκ ταύτης ὑποχρεωτική

ἐφαρμογή του. . 53

Γ΄.Ἡ στάσις τῶν Ὀρθόδοξων πρός τούς κηρύσσοντας αἵ-

ρεσι ἐπισκόπους. Ἡ πρακτική ἐφαρμογή του 15ου Κα-

νόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνοδοῦ διαχρονικά. . 75

1.Ἡ Καινή Διαθήκη διά τήν στάσι τῶν πιστῶν ἀπένα-

ντι στούς αἱρετικούς. . 76

2.Ἡ συμφωνία τῶν ἀποστολικῶν Πατέρων διά τήν

ἀπομάκρυνσι ἀπό αἱρετικούς ψευδοποιμένες. . 78

3.Ἡ διαχρονική ἐφαρμογή τοῦ 15ου Κανόνος ἀπό τούς

μετά τόν γ΄ αἰῶνα μεγάλους Πατέρες. . 80

α΄. Ὁ Μέγας Βασίλειος. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 81

β΄. Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 87

γ΄. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. . . . . . . . . . . . . 94

δ΄. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ θεολόγος. . . . . . . . . . . . . . . 101

ε΄. Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας. . . . . . . . . . . . . 106

ϛ΄. Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής. . . . . . . . . . . . . 114

ζ΄. Ὁ ἅγιος Σωφρόνιος, Πατριάρχης Ἱεροσολύμων 130

η΄. Ἡ Ἀποτείχισις στά χρόνια τῆς Εἰκονομαχίας . . . 131

 ι.Πρώτη Περίοδος: Ἡ ἀντιμετώπισις ἀπό τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο ὅσων

δέν ἀποτειχίστηκαν καταδεικνύει τήν ὑπάρχουσα Παράδοσι.. . . . . 131

ii. Δεύτερη Περίοδος τῆς Εἰκονομαχίας . . . . . . . . 137

θ΄. Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης. . . . . . . . . . . . . . 143

ι΄. Ὁ Μέγας Φώτιος. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 147

ια΄. Ἡ ἐφαρμογή τοῦ 15ου Κανόνος σέ ἐπίπεδο Το-

πικῶν Ἐκκλησιῶν. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 150

ιβ΄. Ἡ ἀποτείχισις τῶν Ἁγιορειτῶν ἐπί Πατριάρχου

Ἰωάννου τοῦ Βέκκου. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 155

ιγ΄. Ἡ ἀποτείχισις τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ. . . 169

ιδ΄. Ἰωσήφ ὁ Βρυέννιος: Διδασκαλία περί Ἀποτειχί-

σεως ἔμπρακτος. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 183

ιε΄. Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός: Οἱ ἀγῶνες καί ἡ

ἀποτείχισίς του . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 198

4.Τό Αὐτοκέφαλο τοῦ 1850: Μιά κακή καί λανθασμέ-

νη ἀποτείχισις, πού ἰσοῦται μέ σχίσμα. 220

5.Ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί οἱ δύο ἀπο-

τειχίσεις τοῦ 20ου αἰῶνος. 222

α΄. Ἡ ἀποτείχισις τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου. . . . . 227

β΄. Ἡ ἀποτείχισις τῶν Ἁγιορειτῶν ἀπό τόν Πατριάρ-

χη Ἀθηναγόρα. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 258

Δ΄.       Ἡ σύγχρονος ἐκκλησιαστική κατάστασις ἐν σχέσει μέ

τόν 15ον Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου . 275

α΄. Ὁ φόβος ὅτι ἡ ἀποτείχισις θα ὁδηγήση σέ σχίσμα 281

β΄. Ὁ φόβος ὅτι ὁ ἀποτειχιζόμενος ἐξέρχεται τῆς

Ἐκκλησίας. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 285

γ΄. Ἡ ἄποψις τῆς δυνητικῆς ἑρμηνείας τοῦ 15ου Κα-

νόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου . . . . . . . . . . 287

δ΄. Τό ὅτι θά μνημονεύωμε «ἄχρι καιροῦ» μέ τελευ-

ταῖο ὅριο τό «κοινό ποτήριο». . . . . . . . . . . . . . . . 299

ε΄. Τό ἐπιχείρημα ὅτι δέν μολυνόμεθα, οὔτε συμμε-

τέχομε εἰς τήν αἵρεσι, ἄν δέν ἀποτειχισθοῦμε, ἐφ’

ὅσον ἔχωμε ὀρθόδοξο φρόνημα. . . . . . . . . . . . . . 300

στ΄. Ὁ φόβος μήπως καταλήξωμε ὡσάν τίς παρατά-

ξεις καί τά σχίσματα τῶν Παλαιοημερολογιτῶν . 302

ζ΄. Ἡ θεωρία τῆς συντεταγμένης ἀποτειχίσεως μέ

τούς στρατηγούς πρωτοστάτας εἰς αὐτήν. . . . . . 303

η΄. Ὁ φόβος τῶν πνευματικῶν ἐπιπτώσεων (ποινῶν,

καθαιρέσεων, στερήσεως μυστηρίων κλπ.). . . . . 306

θ΄. Τό ἐπιχείρημα ὅτι οἱ λαϊκοί δέν ἀποτειχίζονται,

ἀλλά μόνον οἱ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι καί μνημονεύουν 307

ι΄. Τό ἐπιχείρημα ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός δέν ἔχει κα-

ταδικασθῆ ὑπό Συνόδου ὡς αἵρεσις, καί ὡς ἐκ

τούτου δέν ἀποτελεῖ καταδικασμένη αἵρεσι. . . . 308

Ἐπίλογος . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 313

Βιβλιογραφία . 317

 

Πρόλογος

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι πολύς λόγος γίνεται εἰς τήν ἐποχή μας γιά τόν ἤδη πολυσυζητημένο ΙΕ΄ (15ον) Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπί ἁγίου Φωτίου καί ἀντίθετες ἀπόψεις

ἐκφράζονται ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀναγκαία καί ὑποχρεωτική ἤ μή τήρησί του. Προφανῶς οἱ ἀπόψεις ἐπηρεάζονται ἀπό τήν προαίρεσι ἑκάστου καί εἰδικά ἀπό τήν τοποθέτησί του εἰς τήν σημερινή κατάστασι τῆς Ἐκκλησίας καί τήν ταχείαν ἐξάπλωσι, ἑδραίωσι καί ἐπιβολή τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὡς ἐκ τούτου ὁ ἐν λόγῳ κανών λόγῳ τῆς διαφορετικῆς ἑρμηνείας του γίνεται στήριγμα καί ὀχύρωμα καί δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἀπομακρύνονται ἀπό τούς Οἰκουμενιστές Ἐπισκόπους ἐκκλησιαστικῶς διά τῆς ἀποτειχίσεως, καί δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι παραμένουν ἐκκλησιαστικῶς ἑνωμένοι μέ αὐτούς.

Ἐκτός ἀπό τόν ΙΕ΄ Κανόνα, ὑπάρχουν καί ἄλλοι ἱεροί

Κανόνες τούς ὁποίους κατά καιρούς ἑρμήνευσαν κατά τό δοκοῦν καί πρός ἑδραίωσι τῶν ἀπόψεών των, ὅπως ὁ Θ΄ τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται εἰς τήν «ἔκκλητον» τοῦ Κωνσταντινουπόλεως καί τοῦ Ρώμης, διά τόν ὁποῖον Κανόνα γράφει ὁ ἅγ. Νικόδημος ἑρμηνεύοντάς

τον: «Ὡσεί μέλισσαι κηρίον, οὕτω διάφοροι γνῶμαι περιεκύκλωσαν τό μέρος τοῦ παρόντος Κανόνος…» (ὑποσημ. εἰς Θ΄ τῆς Δ΄ Οἰκουμ.). Ἐπίσης ὁ Δ΄ τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου εἰς τήν παρερμηνεία τοῦ ὁποίου ἐστηρίχθησαν οἱ Ἐπίσκοποι διά νά καθαιρέσουν τόν ἅγ. Ἀθανάσιο καί τὸν ἅγ. Ἰωάννη

Χρυσόστομο κ.ἄ. Εἶναι λοιπόν σημαντικό, προκειμένου νά στηρίξωμε τίς ἐνέργειές μας σέ κάποιον ἱερό Κανόνα νά μήν κινούμεθα ἐμπαθῶς μέ προσωπικά κίνητρα καί ἰδιοτέλεια, ἀλλά νά ἀποβλέπωμε μέ τίς ἐνέργειές μας εἰς τήν ὠφέλειαν τῆς Ἐκκλησίας, τό κοινό καλό ὅλων καί τήν θεραπείαν τοῦ ὑπάρχοντος προβλήματος. Διότι, ἄν μέ ἀνιδιοτέλεια καί ἀγάπη διά τήν Ἐκκλησία κινούμεθα, χωρίς ἐμπάθεια καί ὑστεροβουλία, τότε, ἀκόμα κι ἄν ἔχωμε διαφορετικές θέσεις καί ἀπόψεις, θά συναντώμεθα εἰς τήν ἀγαθήν προαίρεσι ἑκάστης πλευρᾶς καί ἑκάστου προσώπου καί δέν θά ὑπάρχη ὁ μεταξύ μας πόλεμος, ὁ ὁποῖος τό μόνο πού

προσφέρει εἶναι βοήθεια εἰς τήν ἐξάπλωσιν τῆς αἱρέσεως καί ὕλη διά νά ἀνάψη καί ἐπεκταθῆ ἡ αἱρετική πυρκαϊά. Ἂν ὑπάρχουν αὐτές οἱ ἀγαθές προϋποθέσεις, τότε θά συμβουλεύωμε ἕκαστος τόν ἀδελφόν αὐτοῦ νά προσέχη νά μήν ἐκκλίνη δεξιά ἤ ἀριστερά καί κυρίως θά προσευχώμεθα ἐπισταμένως δι’ αὐτό, καί δέν θά ἀπαιτοῦμε μέ τρόπο αὐθεντικό καί ἐξουσιαστικό τήν ἀναγνώρισι ὡς ὀρθῆς τῆς θέσεώς μας καί τήν ὑποταγή του εἰς αὐτήν. Ἄν

ὑπάρχουν, τέλος, αὐτές οἱ ἀγαθές προϋποθέσεις θά ἐνεργήση καί ἡ φωτιστική χάρις τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά πράξωμε εἰς τήν παροῦσα κατάστασι τό δέον γενέσθαι καί δέν θά παρουσιάζωμε τήν εἰκόνα τοῦ πύργου τῆς Βαβέλ, εἰς τήν ὁποία τελικῶς οἱ οἰκοδομοῦντες διεσκορπίσθησαν λόγω ἀσυνεννοησίας καί ἀπουσίας τῆς θείας βοηθείας.

Μέ αὐτές τίς προϋποθέσεις καταγράφονται οἱ ἑπόμενες σκέψεις καί ἀπόψεις, προκειμένου

νά συμβάλλουν εἰς τήν παροῦσα κατάστασι

τῆς αἱρέσεως διά τήν ἐξάπλωσι καί ἑδραίωσι τῆς ὁποίας ἀσφαλῶς φέρομεν ἅπαντες εὐθύνη καί μάλιστα ἀνάλογον ὁ καθένας τῆς θέσεώς του, τῆς γνώσεως καί τοῦ ἀξιώματός του μέσα στήν Ἐκκλησία. Οὐδεμία δέ πρόθεσις ὑπάρχει ἐπιβολῆς τῶν ἰδίων ἀπόψεων, ἤ κατακρίσεως τῶν διαφορετικῶς σκεπτομένων, ἤ αὐτοδικαιώσεως, ἤ πολύ περισσότερο, καταλογίσεως εὐθυνῶν. Διότι πρέπει νά ἔχωμε συνειδητοποιήσει ὅτι οἱ πράξεις μας καί οἱ προθέσεις μας θά κριθοῦν ἀπό τόν ἐτάζοντα νεφρούς καί καρδίας Θεόν.

Συνεχίζεται.