Ήταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ

…Κυλούσε ο καιρός και η κατάστασις του Γέροντος σταθερά χειροτέρευε, ήταν πλέον στην τελική ευθεία. Δεν τον αφήναμε καθόλου μόνον του, πάντοτε κάποιος από εμάς, εκ περιτροπής, για να μην τον κουράζουμε, ήταν διαρκώς κοντά του. Μια μέρα καθόμασταν μαζί στο κελλί, ο Γέροντας στην πολυθρονίτσα του κι εγώ από πίσω τον κρατούσα. Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα από την εκκλησία και κατόπιν άνοιξε η πόρτα του δωματίου, όπου ήταν ο Γέροντας κι εγώ. Κοιτάζω και βλέπω ένα γιγαντόσωμο μοναχό χωρίς γένια, με κουκούλι που είχε σταυρό μπροστά, με αγγελικό Σχήμα κόκκινο και με το πολυσταύριο, όπως εμφανίσθηκε στον άγιον Παχώμιο. Ήταν γλυκύς και αυστηρός συγχρόνως, και ολόλευκος. Σου προξενούσε φόβο και ταυτόχρονα αγάπη, και τα δύο μαζί: φόβον και αγάπην. Μόλις μισοάνοιξε την πόρτα, κοιτάει κατ΄ ευθείαν εμένα κατάματα και μετά τον Γέροντα. Κλείνει την πόρτα και φεύγει, χωρίς να μιλήση, αλλά είχα την αίσθησι ότι μας είπε: «άχρι καιρού»! Και ένιωσα μέσα μου, με απόλυτη σιγουριά, ότι ήταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Τότε μου είπε ο Γέροντας: Κ…..,  τον είδες;                                                                                                      
Τον  είδα.                                                                                                                                                    –Ήταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και μας είπε «άχρι καιρού»…..

Πνευματοποιεί τις φυσικές αρετές κατά το μέτρο της πίστεως.

Μια ψυχή που καθαρίζεται από τα ψεκτά πάθη της, δηλαδή από την φιληδονία, τη φιλοδοξία, και τη φιλαργυρία, σε όλες τις λεπτομέρειές των, αποκτά δύναμη, αγαθότητα, και ελευθερία. Το θυμοειδές στρέφεται κατά των δαιμόνων μονάχα, το επιθυμητικό μεταβάλλεται σε αγάπη προς τον Θεόν και τον άνθρωπο και το λογιστικό κινείται με καθαρότητα στην προσευχή και στις πνευματικές θεωρίες, ενώ το Άγιον Πνεύμα με τις άκτιστες ενέργειές Του, πνευματοποιεί τις φυσικές αρετές κατά το μέτρο της πίστεως.

Which One Should I Deny?

A True Story from the Years of the Missionary Fr. Cosmas Grigoriatis of Blessed Memory

We find ourselves in one of the graphic villages of Zaire (today's Congo). The tropical vegetation around is bountiful. The banana trees further down are filled with fruit, their branches are tilted and the palm tree next to the grass hut proudly boasts its strength!
In contemplation and bitterness an old man from Zaire sits outside his manor (a hut), chewing on some sugarcane.  
“Why doesn't Christ want me?” he mumbled in grievance. “So what if I do have two wives and twenty children between them? I want to become a Christian! To be baptized Orthodox! But the missionary, Father Cosmas, said 'no'. 'No! Christ does not want that.'”
At night time, around the fire, he gathered together his two wives and all his children for a family meeting. He talked to them about his thoughts, his sacred desire, his wish to be baptized a Orthodox Christian and the formidable hindrance which was stopping him from reaching this goal. He certainly wanted to embrace Christianity, Orthodoxy. His desire was sincere. Tears were flowing down his dark, wrinkled face.
There was a great struggle and fight inside of him―a most terrible dilemma―after all that he had seen and heard of this true religion. On the other hand, he loved both his wives very much, and it was impossible for him to choose which of the two he should deny.
He said trying to fight his tears: “Which one should I deny? It is impossible for me to decide.” The children gathered up in their corner without saying a word and lay down to sleep, not only not having eaten as usual but embittered as well.
Indeed, what was going to happen?
The old man tossed and turned all night on his grass bedding. Suddenly, his heart felt as ease, as if the storm had seized and the tornado started to abate. He was turning over the outright refusal of the missionary in his mind, which composes also an inflexible law of Orthodoxy. And now he was crying and sobbing inconsolably. For the first time his lips unconsciously whispered a prayer to our sweet Jesus, Who―as will become apparent―bowed next to him, listened to his wishes and rushed to help him. His spouses were awake outside the hut, under the moonlight, not having made the big decision of which one would leave. The younger one was leaning on the palm tree, desperate and in tears. She fell into a light sleep, and in between a dream and a vision she saw the shining form of the Crucified One, Jesus, Who was unknown to her up to that moment. And He told her sweetly and decisively:             
“Learn in your life that love means sacrifice. This is why you see Me on the Cross. The Christian and Orthodoxy ask us to crucify our passions, our flawed desires. 'I' and 'I want' need to conform to 'must'. Leave, you who loves him more, leave. I will be next to you. I will bless your footsteps. I will protect you. Your reward for this sacrifice will be great, even if you do not know me. You, too, will also be next to me one day… in Paradise…”
Zermen (the younger wife) woke up startled. She sprung up resolute. Dawn was approaching. She entered the hut, quickly wiped her tears away and with her calloused palms gently nudged the man who had been her husband up till then, who was half asleep.
“I am leaving,” she said, “because I must. I cannot resist the almighty power, that Christ transmits, Whom you love and want to follow… I am leaving for good! His will be done,” whispered her pure soul.
Tears of joy and sadness accompanied the separation. She took her children and set off in the midst of the forests and disappeared. What a strong decision! What greatness! What a most expensive gift she submitted before Christ's feet at that moment, without her comprehending it, restraining her heart and running off into the unknown, denying her quiet home!
Joyful, the old man, with his heart lighter, ran to our missionary and announced what had happened. After repenting and confessing, he accepted Holy Baptism, and after that he received Holy Communion. His great desire had come true. Spiritually reborn, he decided to live according to God's Laws.
The day after the baptism they also performed an Orthodox wedding. Happiness and delight overfilled the people in that small village of Zaire!
However, the Lord's ways are unknown to us. Three days after his baptism, our Christ suddenly called the man to be near Him in the heavens. He fell asleep in the Lord. “Blessed are the ones who sleep in the Lord…”!
The news exploded like a bomb throughout the village. He left so suddenly… completely unexpectedly… unbelievable! The sweet, calm, smiling countenance of the dead newly-enlightened* man made an impression on everybody. The angels took in their hands, to the disgrace of the demons, that beautiful soul and drove it to God's throne, to live eternally in the Kingdom of Heaven.  
Hearing about what had happened, his second wife returned together with her children. And so, all together now, they were baptized and lived happily, following the path that our Christ showed them. The Holy Light, that during the night of the decision, lit over their hut, never went out. It became the lighthouse of their hope and salvation.


MAGAZINE: ORTHODOX MISSIONARY PATH OF LOVE
JULY-AUGUST-SEPTEMBER 2011, LARISA

Για τους εκτός Ελλάδος επισκέπτας αυτής της ιστοσελίδος


Ο ασκητής και ο ληστής

Ήταν ένας γέροντας ασκητής και αναχωρητής, όστις ασκήτευσεν εις τόπον έρημον χρόνους εβδομήκοντα με νηστείαν και παρθενίαν και αγρυπνίαν. Εις τόσους δε χρόνους όπου εδούλευε τον Θεόν δεν αξιώθη να ιδή καμμίαν οπτασίαν και αποκάλυψιν εκ Θεου. Και ελογίασε και έβαλε τούτο εις τον νουν του λέγων: «Μήπως δια καμμίαν αφορμήν όπου δεν ηξεύρω εγώ δεν αρέσει του Θεου η ασκησίς μου, και η εργασία μου θέλει είναι απαράδεκτος· δια τούτο δεν δύναμαι να αποκαλυφθώ και να ιδώ κανένα μυστήριον».

Ταύτα διαλογιζόμενος ο γέρων άρχισε να δέεται και να παρακαλή τον Θεόν περισσότερον, προσευχόμενος και λέγων: «Κύριε εάν άρα σε αρέση η άσκησίς μου και δέχεσαι τα έργα μου, δέομαι, σου ο αμαρτωλός και ανάξιος, ίνα χαρίσης και εις εμέ ένα σταλαγμόν από τα χαρίσματά σου, να πληροφορηθώ με μίαν φανέρωσιν ενός μυστηρίου ότι ήκουσας την δέησίν μου, δια να περνώ θαρρετά και πληροφορημένα την ασκητικήν μου ζωήν». Ταύτα του αγίου γέροντος δεομένου και παρακαλούντος, ήλθε προς αυτόν φωνή εκ Θεου λέγουσα: «Αν είναι και αγαπάς να ιδής την δόξαν μου, πήγαινε μέσα εις την βαθυτάτην έρημον και θέλεις αποκαλυφθή μυστήρια».

Ως ήκουσε ταύτην την φωνήν ο γέρων, εξέβη από το κελλίον του και, ωσάν εμάκρυνεν εκείθεν, τον απάντησεν ένας λη­στής, ο οποίος, καθώς είδε τον αββάν, ώρμησε με βίαν προς αυτόν θέλοντας να τον φονεύση. Και ωσάν τον επίασεν, είπε προς αυτόν: «Εις καλήν ώραν σε απάντησα, Γέ­ροντα, να τελειώσω την εργασίαν μου να σωθώ. Διότι ημείς oι λησταί έχομεν τοιαύτην συνήθειαν και τοιούτον νόμον και πίστιν, ότι όποιος ημπορέσει να κάμη εκατόν φόνους, κατά πάσαν ανάγκην υπάγει εις τον παράδεισον. Λοιπόν εγώ, πολλά κοπιάσας έως τώρα, έκαμα φόνους εννενήκοντα εννέα και λείπωντάς με ένας είχα πολλήν φροντί­δα και μέριμναν να τελειώσω την εκατοντάδα μου να σωθώ. Λοιπόν έχω σε μεγάλην χάριν και σε ευχαριστώ, οτι σήμερον δια εσένα απολαμβάνω τον παράδεισον».

Ταύτα λέγοντος του ληστού, ως τα ήκουσεν ο γέρων, εξεπλάγη και ετρόμαξεν εις τον εξαφνικόν και ανέλπιστον πειρασμόν. Και ατενίσας τα όμματα του νοός του προς τον Θεόν τοιαύτα διαλογιζόμενος έλεγεν: «Αυτή είναι η δόξα σου, Δέσποτα Κύριε, όπου έταξες να δείξης εις εμέ τον δούλον σου; Τοιαύτην βουλήν με έδωκες τον αμαρτωλόν, να εξέβω από το κελλίον μου να με πληροφορήσης τοιούτον φοβερόν μυστήριον; Με τοιαύτας δωρεάς κά­μνεις την αμοιβήν δια τους κόπους της ασκήσεως όπου έσυρα δια λόγου σου; Τώ­ρα εγνώρισα αληθώς, Κύριε, ότι όλος μου ο κόπος της ασκήσεως ήταν μάταιος· και πάσα προσευχή μου ελογίσθη έμπροσθεν σου ώς σίγχαμα και βδέλυγμα. Όμως ευχα­ριστώ την φιλανθρωπίαν σου, Κύριε, ότι, καθώς γνωρίζεις, παιδεύεις την άναξιότητά μου, καθώς με πρέπει, διά τας αμέτρους άμαρτίας μου και με παρέδωκες εις χείρας ληστού και φονέως».

Τοιαύτα λέγων ο γέρων και λυπούμενος εδίψησε πολλά και είπε προς τον ληστήν: «Επειδή, ώ τέκνον, με το να είμαι αμαρτωλός, με επαρέδωκεν ο Θεός εις τας χείρας σου να με θανατώσης και γίνεται και η επιθυμία σου, καθώς ηγάπησας, και στερεύομαι την ζωήν, ωσάν κακός άνθρωπος όπου είμαι, δια τούτο παρακαλώ σε κάμε μου μίαν χάριν και ένα θέλημα παραμικρόν και δος μοι ολίγον νερόν να πίω, είτα αποκεφάλισόν με». Και ώς ήκουσεν ο ληστής τον λόγον του γέροντος, θέλοντας μετά προθυ­μίας να πληρώση το ζητημά του, έβαλεν εις την θήκην την σπάθην, όπου εκράτει ξεγυμνωμένην, και έβγαλεν από τον κόλπον του ένα αγγείον και επήγεν εις το ποτάμι όπου ήτον εκεί σιμά και έσκυψε να το γεμώση, διά να φέρη του γέροντος να πίη. Και εκεί όπου ήθελε να γεμίση το αγγείον, εξεψύχησε και απέθανεν. Λοιπόν, ως απέρασεν ολίγη ώρα και δεν ήλθεν ο ληστής, διελογίζετο ο γέρων και έλεγε: «Μήπως και ήτον νυστασμένος και έπεσε και απεκοιμήθη και διά τούτο αργεί και έχω άδειαν να φύγω και να υπάγω εις το κελλίον μου. Αμή επειδή και είμαι γέρων, φοβούμαι, διότι δεν έχω δύναμιν να δράμω και ως αδύνατος θέλω κουρασθή, να με φθάση. Και αφού τον θυμώσω με τούτον τον τρόπον, θέλει με τυραννήση χωρίς λύπησιν κόπτοντάς με ζωντανόν εις πολλά κομμάτια. Λοιπόν ας μη φύγω, αμή ας υπάγω εις τον ποταμόν, να ιδώ τι κάμνει». Υπήγε λοιπόν ό γέρων μέ­σα εις τοιούτους διαλογισμούς και ευρήκεν αυτόν αποθαμένον και, ως τον είδεν, εθαύμασε και εξεπλάγη. Και σηκώνοντας τα χέ­ρια του εις τον ουρανόν έλεγε: «Κύριε φι­λάνθρωπε, εάν ουκ αποκαλύψης μοι το μυστήριον τούτο, δεν βάνω τα χέρια μου κά­τω. Λυπήσου λοιπόν τον κόπον μου και φανέρωσόν μου το πράγμα τούτο».

Ταύτα προσευχομένου του γέροντος, ήλθεν Άγγελος Κυρίου και είπε προς αυ­τόν: «Βλέπεις, αββά, τούτον κείτεται έμπροσθέν σου αποθαμένος; Διά λόγου σου αναρπάσθηκεν αιφνιδίω θανάτω, διά να γλυτώσης εσύ και να μη σε θανατώση. Λοι­πόν θάψε τον ως ένα σωσμένον. Διότι ή υπακοή όπου έκαμε προς εσένα και έκρυψε την φονεύτριαν σπάθην εις την θήκην της, διά να υπάγη να σε φέρη νερόν, να καταπαύση την φλόγα της δίψης σου, με αυτό το έργον εκαταπράυνε την οργήν του Θεού και τον εδέχθη ως εργάτην της υπακοής. Και η ομολογία των εννενήκοντα εννέα φόνων εις εξομολόγησιν ελογίσθη. Λοιπόν θάψε τον και έχε τον με τούς σωσμένους. Και γνώρισε διά τούτου το πέλαγος της φιλανθρωπίας και ευσπλαγχνίας του Θεού. Και πήγαινε χαίροντας εις το κελλίον σου και ας είσαι πρόθυμος εις τας προσευχάς σου και μη λυπήσαι και να λέγης, ότι πως είσαι αμαρτωλός και άμοιρος από αποκάλυψιν. Ιδού γαρ απεκάλυψέ σε ό Θεός ένα μυστήριον. Ήξευρε δε και τούτο, ότι όλοι oι κόποι της ασκήσεώς σου είναι δεκτοί ενώπιον του Θεού· διότι δεν είναι κανένας κόπος όπου γίνεται δια τον Θεόν και να μην έλθη έμ­προσθεν αυτού». Ταύτα ακούσας ο γέρων έθαψε τον νεκρόν.

Από τη επιστολές του αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Σας κυνηγά η μια συμφορά μετά την άλλη. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ο Θεός σας θυμήθηκε! Δεν είναι συνηθισμένο να σκέπτεται κανείς έτσι, αλλʼ αυτή είναι η αλήθεια. Και σας θυμήθηκε ο Θεός όχι με οργή, αλλά με έλεος. Βέβαια εσείς νοιώθετε μόνο τη στέρηση και το χαμό. Δε βλέπετε όμως το έλεος που κρύβεται πίσω απʼ αυτά και μέσα σʼ αυτά».

«Σας συκοφάντησαν άδικα; Υπομένετε καρτερικά. Θα θεωρηθεί αυτό επιτίμιο για εκείνα που πραγματικά φταίτε. Από την άποψη αυτή η συκοφαντία είναι μία πρόνοια του Θεού για σας. Πρέπει λοιπόν να έχετε ειρήνη με τους συκοφάντες σας, όσο κι αν αυτό σας φαίνεται δύσκολο».

«Η υγεία σας κλονίσθηκε. Κλονισμένη υγεία μπορεί να σημαίνει και κλονισμένη σωτηρία, όταν από τα χείλη του ασθενούς ακούγονται γογγυσμοί και κραυγές απελπισίας. Είθε ο Κύριος να σας βοηθήσει νʼ απαλλαγείτε από τη συμφορά αυτή.

Η υγεία και η αρρώστια είναι και τα δύο μέσα σωτηρίας, όταν τα εκμεταλλευόμαστε με το πνεύμα της πίστεως στο Θεό που μας αγαπά και προνοεί για μας. Τα ίδια όμως είναι και μέσα καταστροφής, όταν τα αντιμετωπίζουμε με λανθασμένη νοοτροπία.

Συμφιλιωθήτε λοιπόν με τη δοκιμασία σας. Υπομείνετέ την με υποταγή στον Κύριο, πιστεύοντας ότι έτσι θα ευεργετηθείτε και σεις και οι οικείοι σας.

Θυμηθείτε και την καρτερία των αγίων μαρτύρων, οι οποίοι μετά τα βασανιστήρια παρέμεναν στη φυλακή πέντε, δέκα ή και είκοσι ακόμη χρόνια έχοντας ανακούφιση και απόλαυση τη ζωντανή ελπίδα του παραδείσου». 

Πές μου, αγαπητέ, εάν σχισθεί η χλαίνη σου, την πετάς;

Ρωτήθηκε ο αββάς Μιώς από έναν στρατιωτικό εάν ο Θεός δέχεται τον μετανοημένο.

Κι εκείνος αφού τον κατήχησε λέγοντάς του πολλά, τον ρώτησε:

- “Πές μου, αγαπητέ, εάν σχισθεί η χλαίνη σου, την πετάς;”

- “Όχι, -είπε- τη ράβω πάλι και τη χρησιμοποιώ”.

- “Αν λοιπόν εσύ -του λέει ο Γέροντας- λυπάσαι το ρούχο σου, ο Θεός δεν θα λυπηθεί το δικό του πλάσμα;”

ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ



Συναναστροφές


Το Πνεύμα δεν αγαπά Ούτε πολλές συναναστροφές, Ούτε φιλίες! Όλα αυτά να τα αποφεύγεις.
Θέλεις να αγαπάς πολύ τους ανθρώπους; Αγάπησε πολύ τον Χριστό μας και θα δεις πόσο θα αγαπάς και τους ανθρώπους και ας μη τους βλέπεις.


Πάντοτε και τον κάθε άνθρωπον, ολίγον σε απόστασιν να κρατάς. Ήλθε; Καλώς ήλθε! Δεν ήλθε; Καλώς δεν ήλθε. Δηλ. να είσαι απαθής.


Σε κανέναν μη λες το μυστικό σου ή τι κάνεις.

Με δύο τρία λόγια, όταν σε ρωτούν, να κόβεις, να τελειώνεις.


Μη δένεις τον νου σου με άνθρωπο. Μη λέγεις τους λογισμούς σου και το μυστικό σου εις κανένα! Οι άνθρωποι μεταβολή παίρνουν. Το μυστικό σου σε κανέναν! Διότι οι άνθρωποι μεταβάλλονται.


Μη θυμώνετε, θα σας ειρωνευτούν, θα υποφέρετε. Εσείς μη φοβάσθε. Σάς προσφέρουν δηλ. πιπέρι, να δίδετε ζάχαρη. Εγώ πιπέρι δεν έχω να σκέπτεστε, ζάχαρη έχω, ζάχαρη δίδω.


Αυτό που λείπει σήμερα γενικά, είναι η γνώσις, η λογική, η ευσέβεια. Ο κόσμος σήμερα είναι ξετρελαμένος. Δεν γνωρίζει τι κάνει, δεν γνωρίζει τι θέλει! Σήμερα ένας φαίνεται καλός, αύριο πίπτει, χαλάει, δεν αναγνωρίζει και ο ίδιος τον εαυτό του. Δύσκολα να βρεις άνθρωπο αμετάβλητον. Άλλοι πάλι, παντού, αλλού τρέχουν για να βρουν χαρά και ηρεμία, μόνον στον Χριστόν μας δεν τρέχουν. Πάντως βέβαια, λέγουν οί Πατέρες, μηδένα προ του τέλους μακάριζε άλλα και μηδένα προ του τέλους απέλπιζε! Να παρακαλέσωμεν τον Θεόν να μας λυπηθεί και να μας ελεήσει.


Επικοινωνίες κόψε! Σε φθάνουν τα δικά σου!


Οι άλλοι, ότι γράμματα ξέρουν, αυτά και σου λένε. Τα δικά τους ζουν, τα δικά τους ξέρουν, αυτά σου λένε. Τα δικά σου δεν τα ζουν, δεν τα ξέρουν, δεν τα αγαπούν! Πώς λοιπόν Αφού δεν γνωρίζουν τη γλώσσα σου, θέλεις να σου μιλήσουν!


Μη υποδεικνύεις, διότι, διδασκαλία δίχως θέλησιν του άλλου, έχθρα είναι και γίνεται αμαρτία και σε κείνον πού ακούει και δεν κάνει και εσύ στεναχωρείσαι και ταράζεσαι.


Στον άλλο να λέγεις τόσα, όσα νομίζεις ότι θα σηκώσει, όχι περισσότερα.


Να μη θυμώνετε. Να γλυκαίνετε με την ζάχαρη σας, δηλ. με τον καλόν σας λόγο τον άλλο.
Κάθε άνθρωπος έχει κάποιο χάρισμα. Βρες το χάρισμά του και επαίνεσέ τον. Χρειάζεται και ο έπαινος (προς τόνωσιν) και η καλοσύνη και η αγάπη Τότε ο άλλος και πολύ καλός να μη είναι, δια την τιμήν, τον έπαινο, την αγάπη πού του εκδηλώνουν ελέγχεται και γίνεται καλύτερος.


Αγάπησε την ησυχία και την σιωπή. Ν' αποφεύγεις κατά το δυνατόν τους ανθρώπους.

Όλους ν' αγαπάς, άλλα και κανένα μη αγαπάς, δηλαδή με κανένα μη δένεται ο νους σου, εκτός του Χριστού μας.

Γέροντας Ιερώνυμος Αιγίνης

Αυτό είναι το τελικό στάδιο

-Ποιός μπορεί να μεταπλασθεί σε θεό κατά χάρη, να επιτύχει το «καθ’ ομοίωσιν»;
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό μπορεί να είναι μόνο μία, κατά τον άγιο Μάξιμο·

   -Μόνο «λόγος μονώταιος».
   Ο δημιουργικός λόγος της ανθρωπίνης φύσεως, στον οποίο «φυσικώς εγκέκραται το της θείας εικόνος σέβας», εφόσον καθαρθεί η ψυχή από τα πάθη, μεταπλάττει αυτήν εις «Πνεύματος αγίου παμφαές οικητήριον». Στην χαρισματική αυτή κατάσταση γεννάται μυστικώς ο Χριστός, «απεργαζόμενος την γεννώσαν ψυχήν μητέρα παρθένον». Ούτω· «αεί θέλων Χριστός γεννάται μυστικώς, διά των σωζόμενων σαρκούμενος» .

   Αυτό είναι το τελικό στάδιο της πορείας της βιωματικής μυστικής θεολογίας· η μυστική γέννηση του Χριστού στην καθαρή από τα πάθη ψυχή. Η σάρκωση του Λόγου στην ανθρώπινη ψυχή. Ό,τι ο Απόστολος Παύλος θα συνοψίσει στην ομολογία του· «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός».

(Ι. Κορναράκης)
Θλίβεται κανείς και σπαράσσει μέχρι βαθέων, αναλογιζόμενος και μόνο την πατριαρχική ρήση, που θεωρεί τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αγωνίσθηκαν εναντίον του Πάπα ως θύματα του Διαβόλου και αξίους της συγχωρήσεως και του ελέους του Θεού .
Αν όμως, ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης και πλείστοι άλλοι πολέμιοι των αιρέσεων του Παπισμού, είναι όργανα και θύματα του Διαβόλου, πρέπει να τους διαγράψουμε από τις δέλτους των Αγίων, να καταργήσουμε τις εορτές και τις ακολουθίες, και αντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια, για να τους
συγχωρήσει ο Θεός.

Πρωτοπρεσβύτερος Θ. Ζήσης.




ΕΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ




 


Περὶ τίνος πρόκειται; Ἐὰν καὶ κατὰ πόσον διετέθησαν ἀστυνομικαὶ δυνάμεις πρὸς φύλαξιν τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου κατὰ τὴν πρόσφατην ἐπίσκεψίν του εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος.

...Προκλητικὴ λοιπὸν ἡ εἴδησις ὅτι ἐπίσκοπος τοῦ πτωχοῦ Ναζωραίου δέχεται ἀστυνομικὰ ὄργανα, διότι φοβᾶται ἀποδοκιμασίες ἕνεκα τῆς τακτικῆς του, ἀφοῦ αὐτὸ διὰ τὸ ὁποῖον κατέχει τὴν ὑψηλὴν θέσιν τὸ ἔχει πασιφανῶς προδώσει. Πέραν ἀπὸ τὴν ὅλην στάσιν του, ποὺ παραβιάζει Οἰκ. Συνόδους, ἔχει θίξει ἀμέτρητους προκατόχους του, οἱ
ὁποῖοι ἔμειναν ἑδραῖοι εἰς τὰ τῆς πίστεως. Ὅλους αὐτοὺς τοὺς προμάχους τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐκτὸς αὐτῶν καὶ Πατριάρχας τῆς Πόλεως, ὁ κ. Βαρθολομαῖος καὶ διὰ δηλώσεών του κατάφωρα ἔθιξε ὡς πρὸς τὸ χωρισμὸ καὶ τὴν ὅλη διαμάχη μὲ τὸν Παπισμό.

«Οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τὴν διάσπασιν προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως… ἀλλ᾽ ὀφείλομεν ἐνώπιον Αὐτοῦ, ὅπως ἐπανορθώσωμεν τὰ σφάλματα ἐκείνων».

Ἀπαράδεκτος καὶ βλάσφημος ὁ λόγος αὐτὸς καὶ ὡς προερχόμενος ἀπὸ τὸν πρῶτον κατά τὴν τάξιν.

Τοῦ
Ἀρχιμ. Νεκταρίου Ζιόμπολα


 
(σσ: έτσι για να μη ξεχνούμε: όλοι οι Αγιορείτες ηγούμενοι -και ο εν φυλακί Εφραίμ--τον καλωσόρισαν και συλλειτούργησαν με τον λατινόφρονα Πατριάρχη!)

Δια να μην αμαρτάνωμεν


« … Δια να μην αμαρτάνης του λοιπού σου δίδω τας εξής πατρικάς συμβουλάς.
1 ) Να προσεύχεσαι αδιαλείπτως νοερώς, μετά προσοχής, επιμελείας και συναισθήσεως να λέγης διαφόρους προσευχάς, όσας γνωρίζης και ιδίως την σύντομον προσευχήν . Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με, και το Δόξα σοι ο Θεός, Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς κ.λ.π. Να προσεύχεσαι και όταν περιπατής καθʼ οδόν, και όταν εργάζεσαι, και όταν πίπτης εις την κλίνην να αναπαυθής, και όταν εγείρεσαι και εν παντί καιρώ και πάση ώρα. Όταν, λοιπόν, προσεύχεσαι μετʼ ευλαβείας, επιμελείας, προσοχής και κατανύξεως ο εχθρός δεν πλησιάζει , αλλά και αν πλησιάση και όσας φοράς πλησιάση φεύγει, αναχωρεί άπρακτος…
2 ) Να ενθυμήσθε πάντοτε τον Θεόν. Επειδή το αμαρτάνειν γίνεται , λέει ο Μ. Βασίλειος ,κατʼ απουσίαν Θεού. Όταν λησμονήσωμεν τον Θεόν , λησμονήσωμεν ότι ο Θεός είναι πανταχού παρών, και μας βλέπει και τίποτε δεν τον λανθάνει ή καλόν ή κακόν. Τότε δεν θα αμαρτάνωμεν. Πώς ποιήσω το πονηρόν ενώπιον του Κυρίου μου και αμαρτήσομαι, είπεν ο νέος Ιωσήφ ο σώφρων, ο ανδρείος κατά την ψυχήν, ο ωραίος και πάγκαλος, εις την ασελγεστάτην κυρίαν του, η οποία τον παρεκίνει προς αμαρτίαν . Και ούτω έφυγε την αμαρτίαν , ο δε προφητάναξ Δαβίδ, ηλικιωμένος , υπανδρευμένος, με παιδιά , ελησμόνησε τον Θεόν , αμάρτησε , και αφού μετενόησε πικρά , επενθούσε, ενήστευε, ηγρύπνει και εστέναζε δια την αμαρτίαν. Δια να μην αμαρτήση εις το εξής εσκέπτετο πάντοτε ότι ο Θεός ήτο έμπροσθέν του. « Προωρώμην τον Κύριόν μου, ότι δια παντός ενώπιόν μου εστι, ίνα μη σαλευθώ » , έλεγε.
3 ) Να ενθυμήσαι τον θάνατον. Μνήσθητι, τέκνον μου, των εσχάτων σου και ουχ αμαρτήσεις , μας συμβουλεύει ο Σοφός Σειράχ. Εκείνος που ενθυμείται διαρκώς τον θάνατον, λέγει ο Μ. Βασίλειος, ή τελείως ή ολίγον θέλει αμαρτήσει…
4 ) Να αγαπήσης τον Θεόν με όλην σου την ψυχήν, την καρδίαν, την δύναμιν και την διάνοιαν, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν. Αγάπην όμως όχι ψευδή, με λόγια, αλλά πραγματικήν, και όταν αγαπά τις τον Θεόν ολοψύχως μένει μαζί με τον Θεόν μένει μαζί με αυτόν. Πού πλέον να πλησιάση ο πονηρός, η αμαρτία; …
Αυτάς τας τέσσερας πατρικάς συμβουλάς , αγαπητόν μου τέκνον, σου δίδω και ως παρακαταθήκην σου αφήνω, και αν αυτάς φυλάξης μετά προσοχής και επιμελείας θα σωθής και θα κερδίσης την βασιλείαν των ουρανών , της οποίας είθε να αξιωθώμεν πάντες.

Μετά πατρικής αγάπης και εγκαρδίων ευχών

Φιλόθεος Ζερβάκος Αρχιμ. »

Θα φανώ σπλαχνικός για όλο το λαό.

Ρωτήθηκε ο μακάριος Επιφάνιος εάν αρκεί ένας δίκαιος άνθρωπος για να κινήσει τον Θεό σε ευσπλαχνία, και είπε:

“Ναι, γιατί ο ίδιος ο Θεός είπε:


Ψάξτε να βρείτε έναν άνθρωπο ο οποίος να είναι στην πράξη δίκαιος και ευσεβής και θα φανώ σπλαχνικός για όλο το λαό”.

Τhe Orthodox way of life.

It's what God gives us that is important in attaining perfection – Not what we give Him. He gives us mercy. He gives us forgiveness. He gives us His love. At the moment of our Baptism we are pure. At the moment of absolution in our Confession we are pure, at the moment we receive Him into our body in Holy Communion we are pure. Not as the result of our efforts but as His gift of mercy and love. We then continue to struggle against the evil forces of the world and can be tempted to forget and fall into error anytime. God is still there with mercy, forgiveness and Love. Out of our love for Him we are sorry for our forgetfulness and error and seek His forgiveness and mercy which He freely gives back. We struggle to improve so we will not be as forgetful. We fast to help us remember Him and to increase our control over the passions of the Body. We pray and learn to have the Jesus Prayer on our lips when we are tempted or face difficulty. We work to improve ourselves to be a good servant of our Lord. We do not do this for merit but out of our love of Him, our desire to do what He wills recognizing our weaknesses when facing the spirutual war we are engaged in. This is an ongoing process of growth. It is what we call the Orthodox way of life. It is a life of repentance.

Το ναρκωτικό του Οικουμενισμού

Έπαυσαν οι άνθρωποι να διακρίνουν μεταξύ ορθού και εσφαλμένου, μεταξύ αληθείας και πλάνης. Το ναρκωτικό του Οικουμενισμού, της νέας αυτής θρησκείας του Αντιχρίστου, της Παναιρέσεως αυτής κατά τον Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς, διδόμενο κατά μικρές δόσεις επί δεκαετίες και καλυμμένο με ορθοδοξοφανές περικάλυμμα σαν την Ουνία, με παρερμηνευόμενα χωρία της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας, έχει ναρκώσει τις συνειδήσεις των περισσοτέρων και μάλιστα πολλών κληρικών και θεολόγων. Έχει δημιουργήσει μία φανταστική, ψεύτικη ατμόσφαιρα ειρήνης και ενότητος με τον δήθεν διάλογο της αγάπης, μέσα στην οποία αναπαύονται μακάρια τα πλήθη, που παίρνουν ανυποψίαστα και δωρεάν από τα μέσα ενημέρωσης το χαπάκι της οικουμενιστικής ηρωίνης.

Άγιος Μάρκος ό Εύγενικός :

Αυτός που μνημονεύει τον Πάπα σαν Ορθόδοξο αρχιερέα είναι ένοχος....,και ο λατινόφρων θα κριθή μαζί με τους Λατίνους και θα υπολογισθή ως παραβάτης της πίστεως. 

 

H μετάνοιά τους ενεργείτο με κλαυθμούς και αείρρυτα δάκρυα

Οι Άγιοι σαν θεμέλιο της πνευματικής τους αναγεννήσεως κατέθεσαν την περιεκτική μετάνοια. Δηλαδή είχαν την αδιάλειπτη κατάγνωση των προημαρτημένων και τον φλογίζοντα την ψυχήν τους πόθο της προοδευτικής αλλαγής, που ποτέ δεν έσβυνε, παρά τη συνειδητή πνευματική άνοδό τους στην κλίμακα της αρετής και της αγιότητος. Και η μετάνοιά τους ενεργείτο με κλαυθμούς και αείρρυτα δάκρυα, με πένθος και ταπείνωση, με νηστείες και αγρυπνίες και αδιάλειπτες προσευχές και με όλες τις ευαγγελικές εντολές με τη μορφή ασκητικών και πνευματικών πράξεων.

H πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!



Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του(μέσα σε αυτούς και ο εν φυλακί ηγούμενος Εφραίμ), σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας!
Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του!
Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες πατριαρχικές παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας.
Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου!
Έτσι οι φύλακες της Ορθόδοξης Παράδοσεως, οι πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους!
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους.

ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΟΥ

Όποιος έχει ταπεινοφρωσύνη και εργασία πνευματική, όσα διαβάζει στις θείες Γραφές, όλα θα τα εννοήσει για τον εαυτό του και όχι για άλλον.

Μη γίνης μαθητής εκείνου που επαινεί τον εαυτό του, για να μη μάθεις υπερηφάνεια αντί ταπείνωση.

Μην υπερηφανευτείς αν χύνεις δάκρυα στην προσευχή σου. Είναι ο Χριστός που άγγιξε τα μάτια σου και θεράπευσε την τύφλωση του νού σου.

Η συνείδηση είναι ένα βιβλίο που το έχομε από τη φύση μας. Εκείνος που το μελετά στην πράξη, δέχεται θεία ευλογία.

Κάνε ότι σου καπνίσει

Με αφορμή την Πράσινη Βίβλο της Ε.Ε. (Περισσότεροι από ένας στους τέσσερις Ευρωπαίους νοσούν κάθε χρόνο από κάποια ψυχική ασθένεια, αναφέρει η πράσινη βίβλος που εξέδωσε τις προάλλες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή)

Είναι βέβαια γνωστό ότι η αυτονομία (κάνε ότι σου καπνίσει) των παιδιών και των «μεγάλων» παιδιών που στοχεύουν στην κατάργηση του νόμου και του κράτους, «πάσης αρχής και εξουσίας», έχει... φάκελλο στο αρχείο της ανθρώπινης ζωής και υπάρξεως.

Ηδη μόλις στα πρώτα βήματα της συνειδήσεως του ανθρώπου, όταν γοητευμένη από την ελκυστική εικόνα του καρπού του «απαγορευμένου» δένδρου του Παραδείσου, άφηνε τον όφι να της ψιθυρίζει ύμνους αυτονομίας (κάνε ότι σου καπνίσει) και αυτοκαταφάσεως, ξεπρόβαλαν οι σκιές της σχιζοφρένειας και του ασκητισμού. Ο όφις, με τη δαιμονική του υποβολή, συνηγορούσε πειστικά για ένα συνοικέσιο της ανθρώπινης συνειδήσεως με τη σχιζοφρένεια. Από την άλλη μεριά το ίδιο το απαγορευμένο δένδρο έριχνε τη σκιά του στα πόδια ενός ασκητισμού που ήταν πρόθυμος να συνεργήσει στην αυθεντική πραγμάτωση του σκοπού της ανθρώπινης ζωής ( ο οποίος δεν είναι άλλος από την κοινωνία προσώπων).

Αλλά κέρδισε τελικά η δαιμονική υποβολή. Γιατί η αυτονομία (κάνε ότι σου καπνίσει ) είναι πιο πειστική στον... αντιδραστικό της ρόλο. Οι υποσχέσεις της ήταν και είναι φαινομενικά πιο λογικές. Αντί να είσαι κάτω από κάποια αρχή και εξουσία είναι, φυσικά, καλύτερα να είσαι συ η αρχή και η εξουσία. Αντί να είσαι υπό το κράτος είναι καλύτερα να είσαι εσύ το κράτος. Μάλιστα ακόμη καί σήμερα μια τέτοια θέση είναι «λογική». Μόνο που κάποιο πρόβλημα δημι­ουργείται, όταν συναντούμε τη «θέση» αυτή συγχρόνως και σε κάποια θέση του... ψυχιατρείου. «L' etat c'est moi», θα μας πεί ένας σχιζοφρενής, καθώς, βυθισμένος στον ψυχωτικό του κόσμο, θα πιστεύει ότι είναι ο Μ. Ναπολέων ή κάποιος από τους Λουδοβίκους!

Ετσι η αυτονομία (κάνε ότι σου καπνίσει ) στη μορφή που παρουσιάζεται σε διάφορα σημερινά κινήματα δεν είναι καινούργιο φρούτο. Το έσπειρε και το μεγάλωσε η δαιμονική υποβολή που υποσχέθηκε αυτοδύναμη θεοποίηση του ανθρώπου. Οτι αργότερα θα πεί ο Νίτσε, «Δεν υπάρχει Θεός, γιατί αν υπήρχε Θεός, θα ήμουν εγώ», είναι απόηχος του εσωτερικού συλλογισμού του αδαμικού άνθρωπου ο οποίος παγιδεύθηκε ατους βρόγ­χους της δαιμονικής υποβολής. Η ιστορία συνεχίζεται. Μόνο που την αγνοούν τα παιδιά και τα «μεγάλα» παιδιά! Γι' αυτό το λόγο αναζητώντας την αυτονομία (κάνε ότι σου καπνίσει) καταργούν τον εαυτό τους.

«Ασκητική και Σχιζοφρένεια»
Ι.Κορναράκης.

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟΝ ΘΑΡΡΟΣ.


Αυτό το θάρρος το χρειαζόμαστε όλοι και ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, μας εξηγεί πως θα το βρούμε (Πρακτικά και Θεολογικά Κεφάλαια ) :

«Εκείνος, που έχει οδηγόν του τον φόβον του Θεού, δεν φοβάται και όταν ακόμα ζη ανάμεσα σε πονηρούς ανθρώπους. Διότι, όταν έχει μέσα του τον φόβον του Θεού, κρατά το ανίκητον όπλον της πίστεως, ένα όπλον με το οποίον μπορεί να επιτύχη τα πάντα, ακόμα και αυτά, που φαίνονται δύσκολα και ακατόρθωτα σε πολλούς. Ο άνθρωπος, που φοβάται τον Θεόν, ζη μεν ανάμεσα σε κακούς και πονηρούς ανθρώπους, αλλά μοιάζει με γίγαντα ανάμεσα σε μαϊμούδες, ή με λιοντάρι, που βρυχάται ανάμεσα σε αδύνατα σκυλιά και σε αλεπούδες, γιατί το θάρρος του το βρίσκει και το αντλεί από τον φόβον του Θεού, που νοιώθει μέσα του».

Κάποιοι συνάδελφοι απορούν και γράφουν :

Συγγνώμη αλλά αυτή δεν μπορεί να είναι η εκκλησία του Χριστού...‏

Τώρα το καταλάβατε συνάδελφοι; Όταν τον περασμένο Οκτώβριο ο λατινόφρων οικουμενιστής Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος έφθασε στο Άγιο Όρος να εορτάσει τα 20 χρόνια "ευκλεούς"
Πατριαρχίας συλλειτούργησαν μαζί του όλοι οι Ηγούμενοι ( μαζί τους και ο εν φυλακί) Εφραίμ!!!

Κάποιοι άλλοι Αγιορείτες δεν δέχθηκαν να συλλειτουργήσουν με τον τότε λατινόφρονα Πατριάρχη και τους έκαψαν ζωντανούς (οι 26 Οσιομάρτυρες)......


Μας έκαναν ουνίτες!!!