Έπαυσαν οι άνθρωποι να διακρίνουν μεταξύ ορθού και εσφαλμένου, μεταξύ αληθείας και πλάνης. Το ναρκωτικό του Οικουμενισμού, της νέας αυτής θρησκείας του Αντιχρίστου, της Παναιρέσεως αυτής κατά τον Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς, διδόμενο κατά μικρές δόσεις επί δεκαετίες και καλυμμένο με ορθοδοξοφανές περικάλυμμα σαν την Ουνία, με παρερμηνευόμενα χωρία της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας, έχει ναρκώσει τις συνειδήσεις των περισσοτέρων και μάλιστα πολλών κληρικών και θεολόγων. Έχει δημιουργήσει μία φανταστική, ψεύτικη ατμόσφαιρα ειρήνης και ενότητος με τον δήθεν διάλογο της αγάπης, μέσα στην οποία αναπαύονται μακάρια τα πλήθη, που παίρνουν ανυποψίαστα και δωρεάν από τα μέσα ενημέρωσης το χαπάκι της οικουμενιστικής ηρωίνης.
Άγιος Μάρκος ό Εύγενικός :
Αυτός που μνημονεύει τον Πάπα σαν Ορθόδοξο αρχιερέα είναι ένοχος....,και ο λατινόφρων θα κριθή μαζί με τους Λατίνους και θα υπολογισθή ως παραβάτης της πίστεως.
H μετάνοιά τους ενεργείτο με κλαυθμούς και αείρρυτα δάκρυα
Οι Άγιοι σαν θεμέλιο της πνευματικής τους αναγεννήσεως κατέθεσαν την περιεκτική μετάνοια. Δηλαδή είχαν την αδιάλειπτη κατάγνωση των προημαρτημένων και τον φλογίζοντα την ψυχήν τους πόθο της προοδευτικής αλλαγής, που ποτέ δεν έσβυνε, παρά τη συνειδητή πνευματική άνοδό τους στην κλίμακα της αρετής και της αγιότητος. Και η μετάνοιά τους ενεργείτο με κλαυθμούς και αείρρυτα δάκρυα, με πένθος και ταπείνωση, με νηστείες και αγρυπνίες και αδιάλειπτες προσευχές και με όλες τις ευαγγελικές εντολές με τη μορφή ασκητικών και πνευματικών πράξεων.
H πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!
Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του(μέσα σε αυτούς και ο εν φυλακί ηγούμενος Εφραίμ), σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας!
Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του!
Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες πατριαρχικές παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας.
Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου!
Έτσι οι φύλακες της Ορθόδοξης Παράδοσεως, οι πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους!
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους.
ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΟΥ
Όποιος έχει ταπεινοφρωσύνη και εργασία πνευματική, όσα διαβάζει στις θείες Γραφές, όλα θα τα εννοήσει για τον εαυτό του και όχι για άλλον.
Μη γίνης μαθητής εκείνου που επαινεί τον εαυτό του, για να μη μάθεις υπερηφάνεια αντί ταπείνωση.
Μην υπερηφανευτείς αν χύνεις δάκρυα στην προσευχή σου. Είναι ο Χριστός που άγγιξε τα μάτια σου και θεράπευσε την τύφλωση του νού σου.
Η συνείδηση είναι ένα βιβλίο που το έχομε από τη φύση μας. Εκείνος που το μελετά στην πράξη, δέχεται θεία ευλογία.
Μη γίνης μαθητής εκείνου που επαινεί τον εαυτό του, για να μη μάθεις υπερηφάνεια αντί ταπείνωση.
Μην υπερηφανευτείς αν χύνεις δάκρυα στην προσευχή σου. Είναι ο Χριστός που άγγιξε τα μάτια σου και θεράπευσε την τύφλωση του νού σου.
Η συνείδηση είναι ένα βιβλίο που το έχομε από τη φύση μας. Εκείνος που το μελετά στην πράξη, δέχεται θεία ευλογία.
Κάνε ότι σου καπνίσει
Με αφορμή την Πράσινη Βίβλο της Ε.Ε. (Περισσότεροι από ένας στους τέσσερις Ευρωπαίους νοσούν κάθε χρόνο από κάποια ψυχική ασθένεια, αναφέρει η πράσινη βίβλος που εξέδωσε τις προάλλες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή)
Είναι βέβαια γνωστό ότι η αυτονομία (κάνε ότι σου καπνίσει) των παιδιών και των «μεγάλων» παιδιών που στοχεύουν στην κατάργηση του νόμου και του κράτους, «πάσης αρχής και εξουσίας», έχει... φάκελλο στο αρχείο της ανθρώπινης ζωής και υπάρξεως.
Ηδη μόλις στα πρώτα βήματα της συνειδήσεως του ανθρώπου, όταν γοητευμένη από την ελκυστική εικόνα του καρπού του «απαγορευμένου» δένδρου του Παραδείσου, άφηνε τον όφι να της ψιθυρίζει ύμνους αυτονομίας (κάνε ότι σου καπνίσει) και αυτοκαταφάσεως, ξεπρόβαλαν οι σκιές της σχιζοφρένειας και του ασκητισμού. Ο όφις, με τη δαιμονική του υποβολή, συνηγορούσε πειστικά για ένα συνοικέσιο της ανθρώπινης συνειδήσεως με τη σχιζοφρένεια. Από την άλλη μεριά το ίδιο το απαγορευμένο δένδρο έριχνε τη σκιά του στα πόδια ενός ασκητισμού που ήταν πρόθυμος να συνεργήσει στην αυθεντική πραγμάτωση του σκοπού της ανθρώπινης ζωής ( ο οποίος δεν είναι άλλος από την κοινωνία προσώπων).
Αλλά κέρδισε τελικά η δαιμονική υποβολή. Γιατί η αυτονομία (κάνε ότι σου καπνίσει ) είναι πιο πειστική στον... αντιδραστικό της ρόλο. Οι υποσχέσεις της ήταν και είναι φαινομενικά πιο λογικές. Αντί να είσαι κάτω από κάποια αρχή και εξουσία είναι, φυσικά, καλύτερα να είσαι συ η αρχή και η εξουσία. Αντί να είσαι υπό το κράτος είναι καλύτερα να είσαι εσύ το κράτος. Μάλιστα ακόμη καί σήμερα μια τέτοια θέση είναι «λογική». Μόνο που κάποιο πρόβλημα δημιουργείται, όταν συναντούμε τη «θέση» αυτή συγχρόνως και σε κάποια θέση του... ψυχιατρείου. «L' etat c'est moi», θα μας πεί ένας σχιζοφρενής, καθώς, βυθισμένος στον ψυχωτικό του κόσμο, θα πιστεύει ότι είναι ο Μ. Ναπολέων ή κάποιος από τους Λουδοβίκους!
Ετσι η αυτονομία (κάνε ότι σου καπνίσει ) στη μορφή που παρουσιάζεται σε διάφορα σημερινά κινήματα δεν είναι καινούργιο φρούτο. Το έσπειρε και το μεγάλωσε η δαιμονική υποβολή που υποσχέθηκε αυτοδύναμη θεοποίηση του ανθρώπου. Οτι αργότερα θα πεί ο Νίτσε, «Δεν υπάρχει Θεός, γιατί αν υπήρχε Θεός, θα ήμουν εγώ», είναι απόηχος του εσωτερικού συλλογισμού του αδαμικού άνθρωπου ο οποίος παγιδεύθηκε ατους βρόγχους της δαιμονικής υποβολής. Η ιστορία συνεχίζεται. Μόνο που την αγνοούν τα παιδιά και τα «μεγάλα» παιδιά! Γι' αυτό το λόγο αναζητώντας την αυτονομία (κάνε ότι σου καπνίσει) καταργούν τον εαυτό τους.
«Ασκητική και Σχιζοφρένεια»
Ι.Κορναράκης.
Είναι βέβαια γνωστό ότι η αυτονομία (κάνε ότι σου καπνίσει) των παιδιών και των «μεγάλων» παιδιών που στοχεύουν στην κατάργηση του νόμου και του κράτους, «πάσης αρχής και εξουσίας», έχει... φάκελλο στο αρχείο της ανθρώπινης ζωής και υπάρξεως.
Ηδη μόλις στα πρώτα βήματα της συνειδήσεως του ανθρώπου, όταν γοητευμένη από την ελκυστική εικόνα του καρπού του «απαγορευμένου» δένδρου του Παραδείσου, άφηνε τον όφι να της ψιθυρίζει ύμνους αυτονομίας (κάνε ότι σου καπνίσει) και αυτοκαταφάσεως, ξεπρόβαλαν οι σκιές της σχιζοφρένειας και του ασκητισμού. Ο όφις, με τη δαιμονική του υποβολή, συνηγορούσε πειστικά για ένα συνοικέσιο της ανθρώπινης συνειδήσεως με τη σχιζοφρένεια. Από την άλλη μεριά το ίδιο το απαγορευμένο δένδρο έριχνε τη σκιά του στα πόδια ενός ασκητισμού που ήταν πρόθυμος να συνεργήσει στην αυθεντική πραγμάτωση του σκοπού της ανθρώπινης ζωής ( ο οποίος δεν είναι άλλος από την κοινωνία προσώπων).
Αλλά κέρδισε τελικά η δαιμονική υποβολή. Γιατί η αυτονομία (κάνε ότι σου καπνίσει ) είναι πιο πειστική στον... αντιδραστικό της ρόλο. Οι υποσχέσεις της ήταν και είναι φαινομενικά πιο λογικές. Αντί να είσαι κάτω από κάποια αρχή και εξουσία είναι, φυσικά, καλύτερα να είσαι συ η αρχή και η εξουσία. Αντί να είσαι υπό το κράτος είναι καλύτερα να είσαι εσύ το κράτος. Μάλιστα ακόμη καί σήμερα μια τέτοια θέση είναι «λογική». Μόνο που κάποιο πρόβλημα δημιουργείται, όταν συναντούμε τη «θέση» αυτή συγχρόνως και σε κάποια θέση του... ψυχιατρείου. «L' etat c'est moi», θα μας πεί ένας σχιζοφρενής, καθώς, βυθισμένος στον ψυχωτικό του κόσμο, θα πιστεύει ότι είναι ο Μ. Ναπολέων ή κάποιος από τους Λουδοβίκους!
Ετσι η αυτονομία (κάνε ότι σου καπνίσει ) στη μορφή που παρουσιάζεται σε διάφορα σημερινά κινήματα δεν είναι καινούργιο φρούτο. Το έσπειρε και το μεγάλωσε η δαιμονική υποβολή που υποσχέθηκε αυτοδύναμη θεοποίηση του ανθρώπου. Οτι αργότερα θα πεί ο Νίτσε, «Δεν υπάρχει Θεός, γιατί αν υπήρχε Θεός, θα ήμουν εγώ», είναι απόηχος του εσωτερικού συλλογισμού του αδαμικού άνθρωπου ο οποίος παγιδεύθηκε ατους βρόγχους της δαιμονικής υποβολής. Η ιστορία συνεχίζεται. Μόνο που την αγνοούν τα παιδιά και τα «μεγάλα» παιδιά! Γι' αυτό το λόγο αναζητώντας την αυτονομία (κάνε ότι σου καπνίσει) καταργούν τον εαυτό τους.
«Ασκητική και Σχιζοφρένεια»
Ι.Κορναράκης.
ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟΝ ΘΑΡΡΟΣ.
Αυτό το θάρρος το χρειαζόμαστε όλοι και ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, μας εξηγεί πως θα το βρούμε (Πρακτικά και Θεολογικά Κεφάλαια ) :
«Εκείνος, που έχει οδηγόν του τον φόβον του Θεού, δεν φοβάται και όταν ακόμα ζη ανάμεσα σε πονηρούς ανθρώπους. Διότι, όταν έχει μέσα του τον φόβον του Θεού, κρατά το ανίκητον όπλον της πίστεως, ένα όπλον με το οποίον μπορεί να επιτύχη τα πάντα, ακόμα και αυτά, που φαίνονται δύσκολα και ακατόρθωτα σε πολλούς. Ο άνθρωπος, που φοβάται τον Θεόν, ζη μεν ανάμεσα σε κακούς και πονηρούς ανθρώπους, αλλά μοιάζει με γίγαντα ανάμεσα σε μαϊμούδες, ή με λιοντάρι, που βρυχάται ανάμεσα σε αδύνατα σκυλιά και σε αλεπούδες, γιατί το θάρρος του το βρίσκει και το αντλεί από τον φόβον του Θεού, που νοιώθει μέσα του».
Κάποιοι συνάδελφοι απορούν και γράφουν :
Συγγνώμη αλλά αυτή δεν μπορεί να είναι η εκκλησία του Χριστού...
Πατριαρχίας συλλειτούργησαν μαζί του όλοι οι Ηγούμενοι ( μαζί τους και ο εν φυλακί) Εφραίμ!!!
Κάποιοι άλλοι Αγιορείτες δεν δέχθηκαν να συλλειτουργήσουν με τον τότε λατινόφρονα Πατριάρχη και τους έκαψαν ζωντανούς (οι 26 Οσιομάρτυρες)......
Μας έκαναν ουνίτες!!!
΄Οπου ευρώ σε, εκεί και κρινώ σε.
Να σηκωθείς
Ένας μοναχός εξομολογούμενος στον πνευματικό του, του είπε:
- «Έπεσα πάτερ! Τι να κάνω τώρα; ρώτησε απελπισμένος».
- «Να σηκωθείς», του απάντησε με την χαρακτηριστική του απλότητα ο γέροντας.
ʼΕπειτα από κάμποσο καιρό ο μοναχός έρχεται πάλι στον πνευματικό του.
- «Ξανάπεσα πάτερ» κλαψούρισε.
- «Να ξανασηκωθείς!» πρόσταξε ο γέροντας.
- «Έως πότε;» ρώτησε ο μοναχός.
- «Έως ότου σε βρει ο θάνατος».
΄Οπου ευρώ σε, εκεί και κρινώ σε.
Ας προσευχόμαστε στον Θεό να βρεθούμε την τελευταία μας στιγμή ... όρθιοι.
Ένας μοναχός εξομολογούμενος στον πνευματικό του, του είπε:
- «Έπεσα πάτερ! Τι να κάνω τώρα; ρώτησε απελπισμένος».
- «Να σηκωθείς», του απάντησε με την χαρακτηριστική του απλότητα ο γέροντας.
ʼΕπειτα από κάμποσο καιρό ο μοναχός έρχεται πάλι στον πνευματικό του.
- «Ξανάπεσα πάτερ» κλαψούρισε.
- «Να ξανασηκωθείς!» πρόσταξε ο γέροντας.
- «Έως πότε;» ρώτησε ο μοναχός.
- «Έως ότου σε βρει ο θάνατος».
΄Οπου ευρώ σε, εκεί και κρινώ σε.
Ας προσευχόμαστε στον Θεό να βρεθούμε την τελευταία μας στιγμή ... όρθιοι.
Μας απομένει η ταπείνωση και ο κλαυθμός
Επειδή εμείς είμαστε πεσμένοι πολύ χαμηλά ή δεν έχουμε υψωθεί στα όρια της ευαγγελικής διδασκαλίας, ανυποψίαστοι για την ασύλληπτη συμφορά, καταπληττόμεθα ή και σκανδαλιζόμεθα από την υπόμνηση της αυθεντικής διδαχής του Κυρίου, που με συνέπεια εσάρκωσαν στον εαυτό τους οι Άγιοι του Θεού. Αν από ραθυμία δεν τους φθάνουμε, αντί να νοθεύουμε το λόγο του Θεού, μας απομένει η ταπείνωση και ο κλαυθμός, σαν έσχατο μέσο διασώσεώς μας από το ψέμα και την υποκρισία της ψυχής μας.
Γέρων Πορφύριος
“Η ματαιότητα του κόσμου”
Όλα του κόσμου τα πράγματα και όλες της γης οι ασχολίες, έξω από τη διακονία του Κυρίου, είναι ψεύτικα και μάταια. “Ματαιότης ματαιοτήτων, τά πάντα ματαιότης”, λέει ο σοφός συγγραφέας του Εκκλησιαστή (1:2). Μάταιη και άστατη είναι η κοσμική δόξα. Πλανεμένοι και μικρόμυαλοι όσοι κυνηγούν τα υλικά πλούτη, τις τρυφές και τις απολαύσεις της σύντομης αυτής ζωής, γιατί δεν ξέρουν ότι πίσω τους ακολουθεί θλίψη αιώνια.
Η φοβερά ημέρα της δευτέρας παρουσίας του Χριστού θα φανερώσει περίτρανα το κέρδος του φτωχού και τη ζημιά του πλούσιου, την αξία του άσημου και την κενότητα του δοξασμένου. Την ώρα εκείνη δεν θα χρησιμεύουν τα χρήματα και τα κτήματα, οι επιστημονικές γνώσεις και τα διπλώματα, η αναγνώριση και η φήμη, η ευφυϊα και η πανουργία, η ρητορεία και η επιχειρηματολογία, αλλή η καθαρή συνείδηση, η ενάρετη πολιτεία και τα καλά έργα.
Υπολόγισε πόσο χρόνο από την ως τώρα ζωή σου, τη ζωή που σου χάρισε ο Θεός για να Τον υπηρετήσεις -ή μάλλον για ν΄αγωνιστείς πνευματικά και να σωθείς, γιατί ο Θεός δεν έχει ανάγκη τις υπηρεσίες σου- υπολόγισε, λέω, πόσο χρόνο σπατάλησες σε έργα μάταια, άχρηστα ή και εφάμαρτα. Κάθε λεπτό που πέρασε, δεν γυρίζει πίσω. Οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια τρέχουν. Ο θάνατός σου, όσο κι αν δεν θέλεις να το συλλογίζεσαι, πλησιάζει, είναι δίπλα σου! Πότε θα σ΄αγγίξει; Είναι άγνωστο. Όταν όμως θα γίνει αυτό, τί αξία θα έχουν οι κόποι σου για τις επίγειες ματαιότητες; Ποιός θα σε βοηθήσει τότε; Οι ικανότητές σου, η ευφυϊα σου, η γνώση σου, τα χρήματά σου, η φήμη σου; Όχι! Οι συγγενείς, πού ίσως περίμεναν με κρυφή λαχτάρα το θάνατό σου για να σε κληρονομήσουν; Όχι! Οι φίλοι, πού τόσο συχνά αποδείχθηκαν συμφεροντολόγοι και αχάριστοι; Όχι! Αλλά ποιός; Μόνο ο φιλεύσπλαχνος και φιλάνθρωπος Θεός, Εκείνος που εσύ αγνόησες ή καί καταφρόνησες, μολονότι όλα, όσα έχεις, από τα χέρια Του τα πήρες.
Έστω και τώρα, λοιπόν, έλα κοντά Του. Ό,τι κι αν κάνεις κάτω από τη σκέπη και μέσα στο νόμο του Χριστού, είναι καλό και ωφέλιμο.
Μακριά απ΄Αυτόν, όλα είναι μάταια και χαμένα.
Γι΄αυτό ο μακάριος Παύλος έλεγε:
“Αυτά πού ήταν άλλοτε για μένα κέρδη και πλεονεκτήματα, με την πίστη στο Χριστό τα είδα σαν ζημιά και μειονεκτήματα. Πραγματικά, όλα εξακολουθώ να τα θεωρώ μειονεκτήματα σε σχέση με τό ασύγκριτα ανώτερο αγαθό που κέρδισα γνωρίζοντας τον Ιησού Χριστό, τον Κύριό μου. Γι΄αυτόν τα πέταξα όλα και τα θεωρώ σκουπίδια, για να κερδίσω το Χριστό και να ενωθώ μαζί του” (Φιλιπ. 3:7-9).
Τί αφροσύνη, να μή μιμούμαστε τον απόστολο, αλλά να σαγηνευόμαστε από τον κόσμο, που η σημερινή μορφή του δεν θα διαρκέσει πολύ, τον κόσμο, που ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος ρητά μας συμβουλεύει να μήν αγαπάμε:
“Μήν αγαπάτε τόν κόσμο, μήτε όσα είναι του κόσμου. Αν κάποιος αγαπάει τον κόσμο, δεν έχει μέσα του την αγάπη για τον Πατέρα. Γιατί όλα όσα είναι του κόσμου -η σαρκική επιθυμία, η λαχτάρα ν΄αποκτήσουμε ό,τι βλέπουν τά μάτια μας και η υπεροψία πώς κατέχουμε γήινα αγαθά- δεν προέρχονται από τόν Πατέρα, αλλ΄από τον αμαρτωλό κόσμο. Ο κόσμος, όμως, περνάει και φεύγει, καί μαζί του φεύγουν και οι επιθυμίες του, ενώ όποιος εκτελεί το θέλημα του Θεού, θα ζήσει αιώνια” (Α΄Ιω. 2:15-17).
Μιμήσου, λοιπόν κι εσύ τον απόστολο. Μίσησε τον πρόσκαιρο πλούτο, και θα γίνεις αιώνια πλούσιος σε χάρη Θεού. Καταφρόνησε την τιμή, καί θα τιμηθείς ανέκφραστα από τον Κύριο. Απαρνήσου τη σαρκική ηδυπάθεια, καί θ΄απολαύσεις την ουράνια ηδονή. Πολέμησε τη ραθυμία και την οκνηρία, και θ΄αναπαύεσαι αιώνια. Υπόμεινε τη φτώχεια και τη γυμνότητα, και θα ντυθείς στολή θεοϋφαντη. Οικειώσου το πένθος, και θα χαίρεσαι παντοτινά. Δέξου καρτερικά τη χλεύη και το διωγμό για το Χριστό, και θα δοξαστείς απ΄τους αγγέλους. Κοντολογίς, αρνήσου τη φιλοκοσμία και εγκολπώσου τη φιλοθεϊα.
Άκουσε, αδελφέ, τί μας λέει ο Κύριος: “Μπείτε στο δρόμο της αρετής από τη στενή πύλη..., είναι στενή η πύλη και γεμάτος δυσκολίες ο δρόμος που οδηγεί στην αιώνια ζωή” (Ματθ. 7:13, 14). Και στενή πύλη δεν είναι εκείνη του πλούτου και της τρυφής, αλλά της φτώχειας και της θεληματικής στερήσεως. Θλιμμένη οδός δεν είναι εκείνη της δόξας και των τιμών, αλλά της ταπεινώσεως και των παθημάτων. Αυτή την πύλη πέρασε κι αυτή την οδό βάδισε ο Θεάνθρωπος στη γη.
Μιμήσου τον Ιησού. Γίνε φτωχός, όπως Εκείνος, και ταπεινώσου, όπως Εκείνος.
Άφησε σήμερα εκούσια όσα αύριο θα στερηθείς ακούσια.
Αρνήσου τα φθαρτά για ν΄απολαύσεις τα άφθαρτα.
Μήν αγαπάς τόν κόσμο, γιατί “η αγάπη για τον αμαρτωλό κόσμο είναι έχθρα εναντίον του Θεού” (Ιακ. 4:4).
Μήν ταυτίζεσαι με τους κοσμικούς ανθρώπους και μήν επηρεάζεσαι από το πνεύμα τους, γιατί “όλος ο κόσμος βρίσκεται στην εξουσία του διαβόλου” (Α΄Ιω. 5:19).
Ταυτίσου με τον Κύριο και το θέλημά Του, και θα κερδίσεις τα πάντα.
Όλα του κόσμου τα πράγματα και όλες της γης οι ασχολίες, έξω από τη διακονία του Κυρίου, είναι ψεύτικα και μάταια. “Ματαιότης ματαιοτήτων, τά πάντα ματαιότης”, λέει ο σοφός συγγραφέας του Εκκλησιαστή (1:2). Μάταιη και άστατη είναι η κοσμική δόξα. Πλανεμένοι και μικρόμυαλοι όσοι κυνηγούν τα υλικά πλούτη, τις τρυφές και τις απολαύσεις της σύντομης αυτής ζωής, γιατί δεν ξέρουν ότι πίσω τους ακολουθεί θλίψη αιώνια.
Η φοβερά ημέρα της δευτέρας παρουσίας του Χριστού θα φανερώσει περίτρανα το κέρδος του φτωχού και τη ζημιά του πλούσιου, την αξία του άσημου και την κενότητα του δοξασμένου. Την ώρα εκείνη δεν θα χρησιμεύουν τα χρήματα και τα κτήματα, οι επιστημονικές γνώσεις και τα διπλώματα, η αναγνώριση και η φήμη, η ευφυϊα και η πανουργία, η ρητορεία και η επιχειρηματολογία, αλλή η καθαρή συνείδηση, η ενάρετη πολιτεία και τα καλά έργα.
Υπολόγισε πόσο χρόνο από την ως τώρα ζωή σου, τη ζωή που σου χάρισε ο Θεός για να Τον υπηρετήσεις -ή μάλλον για ν΄αγωνιστείς πνευματικά και να σωθείς, γιατί ο Θεός δεν έχει ανάγκη τις υπηρεσίες σου- υπολόγισε, λέω, πόσο χρόνο σπατάλησες σε έργα μάταια, άχρηστα ή και εφάμαρτα. Κάθε λεπτό που πέρασε, δεν γυρίζει πίσω. Οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια τρέχουν. Ο θάνατός σου, όσο κι αν δεν θέλεις να το συλλογίζεσαι, πλησιάζει, είναι δίπλα σου! Πότε θα σ΄αγγίξει; Είναι άγνωστο. Όταν όμως θα γίνει αυτό, τί αξία θα έχουν οι κόποι σου για τις επίγειες ματαιότητες; Ποιός θα σε βοηθήσει τότε; Οι ικανότητές σου, η ευφυϊα σου, η γνώση σου, τα χρήματά σου, η φήμη σου; Όχι! Οι συγγενείς, πού ίσως περίμεναν με κρυφή λαχτάρα το θάνατό σου για να σε κληρονομήσουν; Όχι! Οι φίλοι, πού τόσο συχνά αποδείχθηκαν συμφεροντολόγοι και αχάριστοι; Όχι! Αλλά ποιός; Μόνο ο φιλεύσπλαχνος και φιλάνθρωπος Θεός, Εκείνος που εσύ αγνόησες ή καί καταφρόνησες, μολονότι όλα, όσα έχεις, από τα χέρια Του τα πήρες.
Έστω και τώρα, λοιπόν, έλα κοντά Του. Ό,τι κι αν κάνεις κάτω από τη σκέπη και μέσα στο νόμο του Χριστού, είναι καλό και ωφέλιμο.
Μακριά απ΄Αυτόν, όλα είναι μάταια και χαμένα.
Γι΄αυτό ο μακάριος Παύλος έλεγε:
“Αυτά πού ήταν άλλοτε για μένα κέρδη και πλεονεκτήματα, με την πίστη στο Χριστό τα είδα σαν ζημιά και μειονεκτήματα. Πραγματικά, όλα εξακολουθώ να τα θεωρώ μειονεκτήματα σε σχέση με τό ασύγκριτα ανώτερο αγαθό που κέρδισα γνωρίζοντας τον Ιησού Χριστό, τον Κύριό μου. Γι΄αυτόν τα πέταξα όλα και τα θεωρώ σκουπίδια, για να κερδίσω το Χριστό και να ενωθώ μαζί του” (Φιλιπ. 3:7-9).
Τί αφροσύνη, να μή μιμούμαστε τον απόστολο, αλλά να σαγηνευόμαστε από τον κόσμο, που η σημερινή μορφή του δεν θα διαρκέσει πολύ, τον κόσμο, που ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος ρητά μας συμβουλεύει να μήν αγαπάμε:
“Μήν αγαπάτε τόν κόσμο, μήτε όσα είναι του κόσμου. Αν κάποιος αγαπάει τον κόσμο, δεν έχει μέσα του την αγάπη για τον Πατέρα. Γιατί όλα όσα είναι του κόσμου -η σαρκική επιθυμία, η λαχτάρα ν΄αποκτήσουμε ό,τι βλέπουν τά μάτια μας και η υπεροψία πώς κατέχουμε γήινα αγαθά- δεν προέρχονται από τόν Πατέρα, αλλ΄από τον αμαρτωλό κόσμο. Ο κόσμος, όμως, περνάει και φεύγει, καί μαζί του φεύγουν και οι επιθυμίες του, ενώ όποιος εκτελεί το θέλημα του Θεού, θα ζήσει αιώνια” (Α΄Ιω. 2:15-17).
Μιμήσου, λοιπόν κι εσύ τον απόστολο. Μίσησε τον πρόσκαιρο πλούτο, και θα γίνεις αιώνια πλούσιος σε χάρη Θεού. Καταφρόνησε την τιμή, καί θα τιμηθείς ανέκφραστα από τον Κύριο. Απαρνήσου τη σαρκική ηδυπάθεια, καί θ΄απολαύσεις την ουράνια ηδονή. Πολέμησε τη ραθυμία και την οκνηρία, και θ΄αναπαύεσαι αιώνια. Υπόμεινε τη φτώχεια και τη γυμνότητα, και θα ντυθείς στολή θεοϋφαντη. Οικειώσου το πένθος, και θα χαίρεσαι παντοτινά. Δέξου καρτερικά τη χλεύη και το διωγμό για το Χριστό, και θα δοξαστείς απ΄τους αγγέλους. Κοντολογίς, αρνήσου τη φιλοκοσμία και εγκολπώσου τη φιλοθεϊα.
Άκουσε, αδελφέ, τί μας λέει ο Κύριος: “Μπείτε στο δρόμο της αρετής από τη στενή πύλη..., είναι στενή η πύλη και γεμάτος δυσκολίες ο δρόμος που οδηγεί στην αιώνια ζωή” (Ματθ. 7:13, 14). Και στενή πύλη δεν είναι εκείνη του πλούτου και της τρυφής, αλλά της φτώχειας και της θεληματικής στερήσεως. Θλιμμένη οδός δεν είναι εκείνη της δόξας και των τιμών, αλλά της ταπεινώσεως και των παθημάτων. Αυτή την πύλη πέρασε κι αυτή την οδό βάδισε ο Θεάνθρωπος στη γη.
Μιμήσου τον Ιησού. Γίνε φτωχός, όπως Εκείνος, και ταπεινώσου, όπως Εκείνος.
Άφησε σήμερα εκούσια όσα αύριο θα στερηθείς ακούσια.
Αρνήσου τα φθαρτά για ν΄απολαύσεις τα άφθαρτα.
Μήν αγαπάς τόν κόσμο, γιατί “η αγάπη για τον αμαρτωλό κόσμο είναι έχθρα εναντίον του Θεού” (Ιακ. 4:4).
Μήν ταυτίζεσαι με τους κοσμικούς ανθρώπους και μήν επηρεάζεσαι από το πνεύμα τους, γιατί “όλος ο κόσμος βρίσκεται στην εξουσία του διαβόλου” (Α΄Ιω. 5:19).
Ταυτίσου με τον Κύριο και το θέλημά Του, και θα κερδίσεις τα πάντα.
Τώρα τον κακόδοξον μονοφυσίτην Διόσκουρον τον φονέα του Αγίου Φλαβιανού, οι "Ορθόδοξοι" της Αντιοχείας τιμούν ως Άγιον!!!!
Ο μακάριος Ανατόλιος Πατριάρχης Κων/πόλεως καθήρεσε τον κακόδοξον μονοφυσίτην Διόσκουρον, το δε όνομα του αοιδίμου αγιωτάτου Φλαβιανού, του Πατριάρχου Κων/πόλεως, τον οποίον ο Διόσκουρος καθήρεσε παραλόγως και εθανάτωσεν εις την εν Εφέσω ληστρικήν Σύνοδον, συνηρίθμησεν εις τα δίπτυχα μετά των άλλων αοιδίμων Πατριαρχών, επειδή ο άγιος Φλαβιανός καθηρέθη παραλόγως από τον Διόσκουρον εις την ρηθείσαν εν Εφέσω ληστρικήν Σύνοδον. Ούτος ενήργησεν ίνα και το τίμιον λείψανον του Αγίου Φλαβιανού ανακομισθή και αποθησαυρισθή εις τον Ναόν των Αγίων Αποστόλων. Όχι δε μόνον τούτο έπραξεν, αλλά και δι΄ εγκυκλίων επιστολών εξέθεσε τα της Ορθοδόξου πίστεως, και απέστειλε ταύτας προς τους εις πάσαν πόλιν Επισκόπους, παρακινών αυτούς να αναθεματίσωσι τους πρώτους και αρχηγούς της αιρέσεως, ήτοι τον Νεστόριον, τον Ευτυχή και τον Διόσκορον και όλους εκείνους όσοι εδογμάτιζον ότι έπαθε σύγχυσιν ή τροπήν η θεία φύσις επί της ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου.
Αββάς Ισαάκ:
Εκείνον νόμιζε άνθρωπον Θεού, όστις από
πολλήν ευσπλαγχνίαν εθανάτωσεν εαυτόν
εκ των αναγκαίων χρειών του σώματος.
(Τα σωζόμενα Ασκητικά, Λόγος ΜΣΤ ).
πολλήν ευσπλαγχνίαν εθανάτωσεν εαυτόν
εκ των αναγκαίων χρειών του σώματος.
(Τα σωζόμενα Ασκητικά, Λόγος ΜΣΤ ).
Έπαυσαν να αμαρτάνουν και έγιναν δίκαιοι.
Ρώτησε κάποιος αδελφός τον αββά Ποιμένα:
- “Τι είναι μετάνοια για την αμαρτία;”
Και ο Γέροντας απάντησε:
- “Το να μην κάνει κανείς στο εξής την αμαρτία. Γι΄αυτό τον λόγο οι δίκαιοι ονομάσθηκαν άμεμπτοι, γιατί έπαυσαν να αμαρτάνουν και έγιναν δίκαιοι”.
- “Τι είναι μετάνοια για την αμαρτία;”
Και ο Γέροντας απάντησε:
- “Το να μην κάνει κανείς στο εξής την αμαρτία. Γι΄αυτό τον λόγο οι δίκαιοι ονομάσθηκαν άμεμπτοι, γιατί έπαυσαν να αμαρτάνουν και έγιναν δίκαιοι”.
Πλήρη, κατά το δυνατόν, γνώση και βιωματική εμπειρία
Οι αληθινοί Ορθόδοξοι δεν αρκέστηκαν ποτέ σε μια εγκεφαλική σύλληψη της Ορθοδοξίας, ούτε περιορίστηκαν σε επιστημονικές έρευνες μέσα στο εργαστήριο για την ανακάλυψη της Ορθοδοξίας, αλλά με και διά της Εκκλησίας απόκτησαν πλήρη, κατά το δυνατόν, γνώση και βιωματική εμπειρία της. Αν δε γινόταν αυτό και αν δεν υπήρχε η Εκκλησία, τότε η Ορθοδοξία θα ήταν μια θεωρητική σύλληψη, διανοητικής υφής και μια κουλτουριάρικη ενασχόληση των καιρών μας, χωρίς καμία βαθύτερη και ουσιαστικότερη αναγέννηση της καρδιάς και της ύπαρξης, με όλες τις ζωτικές της προεκτάσεις.
Άθλιοι Ρωμαίοι εις τι επλανήθητε....
Η ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2006 ΕΙΧΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ Εκείνο στάθηκε Πνευματική αιτία της τουρκοκρατίας για 400 τόσα χρόνια …..
τώρα πόσο χρόνια θα κρατήσει η οικονομική υποδούλωση ?
Ο Γεννάδιος Β’ ο Σχολάριος (ὑπήρξε ὁ πρῶτος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μετὰ τὴν Ἅλωσι) έλεγε: " Άθλιοι Ρωμαίοι εις τι επλανήθητε και απεμακρύνατε εκ της ελπίδος του Θεού, και ελπίσατε εις την δύναμιν των Φράγκων, και συν τη πόλει εν η μέλλει φθαρήναι, εχάσατε και την ευσέβειάν σας; Ίλεώς μοι Κύριε. Μαρτύρομαι ενώπιόν σου, ότι αθώός ειμι του τοιούτου πταίσματος. Γινώσκετε άθλιοι πολίται, τι ποιείτε; και συν τω αιχμαλωτισμώ, ός μέλλει γενέσθαι εις υμάς, εχάσατε και το πατροπαράδοτον, και ωμολογήσατε την ασέβειαν; ουαί υμίν εν τω κρίνασθαι! "
τώρα πόσο χρόνια θα κρατήσει η οικονομική υποδούλωση ?
Ο Γεννάδιος Β’ ο Σχολάριος (ὑπήρξε ὁ πρῶτος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μετὰ τὴν Ἅλωσι) έλεγε: " Άθλιοι Ρωμαίοι εις τι επλανήθητε και απεμακρύνατε εκ της ελπίδος του Θεού, και ελπίσατε εις την δύναμιν των Φράγκων, και συν τη πόλει εν η μέλλει φθαρήναι, εχάσατε και την ευσέβειάν σας; Ίλεώς μοι Κύριε. Μαρτύρομαι ενώπιόν σου, ότι αθώός ειμι του τοιούτου πταίσματος. Γινώσκετε άθλιοι πολίται, τι ποιείτε; και συν τω αιχμαλωτισμώ, ός μέλλει γενέσθαι εις υμάς, εχάσατε και το πατροπαράδοτον, και ωμολογήσατε την ασέβειαν; ουαί υμίν εν τω κρίνασθαι! "
Μέγας Βασίλειος:
«Οίτινες τήν υγιά ορθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ομολογείν,
κοινωνούσι δέ τοις ετεροφρόσι, τούς τοιούτους, ει μετά παραγγελίαν μή αποστώσιν, μή μόνον ακοινωνήτους έχειν,
αλλά μηδέ αδελφούς ονομάζειν».
κοινωνούσι δέ τοις ετεροφρόσι, τούς τοιούτους, ει μετά παραγγελίαν μή αποστώσιν, μή μόνον ακοινωνήτους έχειν,
αλλά μηδέ αδελφούς ονομάζειν».
Είπε ο αββάς Αντώνιος
Θα΄ρθει εποχή, πού οι άνθρωποι θα φέρονται όπως οι παράφρονες.
Και όταν θα βλέπουν κάποιον πού δεν θα συμπεριφέρεται ως παράφρων,
θα τα βάζουν μαζί του και θα του λένε:
“Εσύ είσαι τρελός”, επειδή δεν είναι όμοιος μ΄αυτούς.
Και όταν θα βλέπουν κάποιον πού δεν θα συμπεριφέρεται ως παράφρων,
θα τα βάζουν μαζί του και θα του λένε:
“Εσύ είσαι τρελός”, επειδή δεν είναι όμοιος μ΄αυτούς.
Το βάπτισμα και τα μυστήριά τους είναι έγκυρα!!!
Σήμερα «οι του Λατινισμού εφιέμενοι», οι απανταχού της γης λατινόφρονες εκ των Ορθοδόξων, στους οποίους προσετέθησαν μετά την αρχιεπισκοπίαν του μακαριστού Σεραφείμ «αγαλλομένω ποδί» οι διοικούντες την Εκκλησία της Ελλάδος, κηρύττουν και αυτοί «γυμνή τη κεφαλή» ότι δεν είναι μεγάλες οι διαφορές που μας χωρίζουν από τους Λατίνους, ότι το βλάσφημο, αιρετικό και συνοδικά καταδικασμένο filioque δεν είναι εμπόδιο για την ένωση, είναι ανύπαρκτο ζήτημα , ότι το βάπτισμα και τα μυστήριά τους είναι έγκυρα, ότι ξεπεράσθηκε πλέον η εκκλησιολογία όχι μόνο της αιρέσεως, αλλά και του σχίσματος˙ οι Λατίνοι δεν είναι ούτε αιρετικοί, ούτε σχισματικοί, είναι «αδελφή εκκλησία», όπως αδελφές εκκλησίες είναι οι κατά τόπους αυτοκέφαλες, ορθόδοξες εκκλησίες.
Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα
Δυστυχῶς, ὁ νέος Ἰσραὴλ τῆς χάριτος καὶ τῆς εὐλογίας ἀφοῦ «ἔφαγεν καὶ ἐνεπλήσθη, ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος λαὸς τοῦ Θεοῦ, διότι ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη» (Δευτ. 32, 15). Καὶ ἀπέστη ἐκ τοῦ Σωτῆρος αὐτοῦ Θεοῦ λέγων: «Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14). Οὕτω περιῆλθεν εἰς ἠθικὴν ἐξαχρείωσιν καὶ χαλάρωσιν, ἐφ᾽ ὅσον οἱ ἄρχοντες ἡμῶν ἐψήφισαν νόμους βδελυροὺς ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ. Ὡς τὸν
πολιτικὸν γάμον, τὴν νομιμοποίησιν τῶν ἀμβλώσεων, τὴν ἐλευθέραν συμβίωσιν τοῦ αὐτοῦ φύλου, τὸν «γάμον» τῶν ὁμοφυλοφίλων, τὴν ὑποβάθμισιν καὶ περιφρόνησιν τῆς πατροπαραδότου ἀρχαίας γλώσσης, τὴν προαιρετικότητα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τὴν ἀνέγερσιν μουσουλμανικοῦ τεμένους (παραθεωροῦντες τὸ τάμα τοῦ Ἔθνους), τὴν κατασκευὴν ἀποτεφροτικῶν κλιβάνων κ.ἄ.
Πολύ είναι.....
Ένας αδελφός συμβουλεύθηκε τον αββά Ποιμένα:
“Διέπραξα -είπε- μεγάλη αμαρτία και θέλω να μπω σε κανόνα μετανοίας για τρία χρόνια”.
Και ο Γέροντας του λέει:
“Πολύ είναι”.
“Μήπως για ένα χρόνο;” ρωτάει ο αδελφός.
“Πολύ είναι” απαντά πάλι ο Γέροντας.
Αυτοί που βρίσκονταν εκεί είπαν:
“Μέχρι σαράντα μέρες;”
Και πάλι ο Γέροντας είπε:
“Είναι πολύ”.
Και πρόσθεσε:
“Εγώ πιστεύω ότι εάν ο άνθρωπος μετανοήσει με όλη του την καρδιά και δεν συνεχίσει να κάνει την αμαρτία, και μέσα σε τρεις μέρες τον δέχεται ο Θεός”.
“Διέπραξα -είπε- μεγάλη αμαρτία και θέλω να μπω σε κανόνα μετανοίας για τρία χρόνια”.
Και ο Γέροντας του λέει:
“Πολύ είναι”.
“Μήπως για ένα χρόνο;” ρωτάει ο αδελφός.
“Πολύ είναι” απαντά πάλι ο Γέροντας.
Αυτοί που βρίσκονταν εκεί είπαν:
“Μέχρι σαράντα μέρες;”
Και πάλι ο Γέροντας είπε:
“Είναι πολύ”.
Και πρόσθεσε:
“Εγώ πιστεύω ότι εάν ο άνθρωπος μετανοήσει με όλη του την καρδιά και δεν συνεχίσει να κάνει την αμαρτία, και μέσα σε τρεις μέρες τον δέχεται ο Θεός”.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)