Ο Όσιος Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης

Σύντομο συναξάριον του οσίου πατρός ημών Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου

Αυτός ο άγιος ζούσε στα χρόνια του Λέοντος του μεγάλου το 450, και έζησε και ως τα χρόνια του Αναστασίου του Δικόρου, που βασίλευσε το 491. καταγόταν από ένα χωριό της Καππαδοκίας που ονομαζόταν Μωγαρισού. Ήταν υιός γονέων ευσεβών και πιστών, τον πατέρα του τον έλεγαν Προαιρέσιο και τη μητέρα του Ευλογία. Αυτός λοιπόν αφού έγινε μοναχός, πήγε στα Ιεροσόλυμα και από εκεί ήρθε στην Αντιόχεια, και αντάμωσε τον άγιο Συμεών τον στυλίτη από τον οποίο έμαθε και την πρόοδο που επρόκειτο να έχει στην αρετή, και ότι θα γίνει και ποιμένας πολλών λογικών προβάτων. Έπειτα ησύχασε κοντά σε έναν ησυχαστή , που λεγόταν Λογγίνος, και παρουσιάστηκε τόσο υπερβολικά εγκρατής, που όλη την εβδομάδα έτρωγε μόνο μία φορά, ο αοίδιμος,  και στο διάστημα τριάντα ολόκληρων χρόνων δεν έφαγε καθόλου ψωμί.

 Άσκησε λοιπόν κάθε είδος αρετής και έφθασε σε τέτοιο ύψος αναβάσεως ο τρισόλβιος, ώστε αξιώθηκε να εκτελεί παράδοξα θαύματα, γιατί μόνο αυτός έβλεπε μαζί με έναν άλλο αδελφό τον μαθητή του Βασίλειο, ο οποίος αφού πέθανε και ενταφιάστηκε στον τάφο, τον οποίο ο άγιος έκτισε για αυτόν προς ενθύμηση του θανάτου, στεκόταν μετά το θάνατο στην Εκκλησία μαζί με τους άλλους αδελφούς και έψαλλε μαζί τους. Και ήταν αόρατος για όλους τους άλλους. Αυτός άναψε και τα σβησμένα κάρβουνα χωρίς φωτιά στον τόπο εκείνο, όπου επρόκειτο να θεμελιωθεί το μοναστήρι. Αυτός ελευθέρωσε από την αιμορραγία μια γυναίκα, η οποία προσήλθε με πίστη.. αυτός από ένα σπυρί σιτάρι, το οποίο ευλόγησε, έκανε να υπερχειλίσουν οι σιταποθήκες. Αυτός, που εμφανίστηκε χωρίς να τον βλέπουν, έβγαλε από το βυθό του πηγαδιού το παιδί που έπεσε εκεί μέσα. Αυτός έπαυσε και το θάνατο των παιδιών μιας γυναίκας, τα οποία πριν ακόμα γεννηθούν στην ζωή, αρπάζονταν από το θάνατο. Έτσι και τη μητέρα τους, η οποία δεν είχε καλύτερη τύχη και από μια εντελώς στείρα, εξαιτίας των θανάτων των παιδιών, ο άγιος με την προσευχή του την έκανε πολύτεκνη. Αλλά και το νέφος ακρίδων έδιωξε ο άγιος με μια μόνον παρατήρηση. Αυτός και τον Κόμη της Ανατολής Κήρυκο φύλαξε άτρωτο στον πόλεμο, διότι εκείνος φορούσε για προστατευτικό θώρακα το τρίχινο ιμάτιο του αγίου. Αλλά και τη γη που αδικούνταν από την ξηρασία και δεν έδινε καρπό την ελευθέρωσε από την ανυδρία, προκαλώντας βροχή με την προσευχή του.             Προείπε ακόμα ο όσιος και την κατεδάφιση που επρόκειτο να πάθει η πόλη Αντιόχεια από τον σεισμό. Και πολλούς ανθρώπους γλύτωσε από την τρικυμία της θάλασσας με την εμφάνισή του όταν κινδύνευαν. Και στάθηκε και δάσκαλος της αρετής σε πολλούς μαθητές, και περισσότερους παρακίνησε προς τον ίδιο ζήλο και μίμηση της δικής του αρετής με τα λόγια και τα έργα του και στη συνέχεια τους έφερε κοντά στον Κύριο. Έτσι λοιπόν αφού έζησε και δοξάστηκε στη γη, αναπαύθηκε εν ειρήνη, παραδίδοντας το πνεύμα του στα χέρια του Θεού και τελείται η σύναξή του στον Αποστολικό ναό του κορυφαίου Πέτρου.

Απόσπασμα από τον κατά πλάτος Βίο του Αγίου

Και ήταν σε όλα όσα γίνονταν πραότατος, ταπεινός και ήμερος, όταν όμως  κινδύνευε η ευσέβεια, τότε φαινόταν φιλόνικος και ισχυρογνώμων ο Άγιος Θεοδόσιος. Και ήταν, σύμφωνα με τη Γραφή, «πυρ φλέγον» και «μάχαιρα κόπτουσα», που αφανίζει τα κακά ζιζάνια. Έτσι φιλονίκησε με τον παράνομο βασιλιά Αναστάσιο, τον μεγάλο και άσπονδο εχθρό της Δ' οικουμενικής αγίας Συνόδου, ο οποίος ακολουθούσε την αίρεση του δυσσεβούς Ευτυχούς και Διοσκόρου και Σεβήρου, οι οποίοι πίστευαν ότι ο Χριστός έχει μία φύση, οι άχρηστοι, ο οποίος βασιλιάς άλλους πατέρες κολάκευε και συμμορφώνονταν με την αίρεση και άλλους τους τυραννούσε ο άμυαλος. Κι έτσι δοκίμασε να παρασύρει και τον σοφό Θεοδόσιο με αργύρια, ο φιλάργυρος. Του έστειλε λοιπόν δωρεά τριάντα λίτρες χρυσού και για να μην το καταλάβει ότι το έστειλε με πονηριά και το γυρίσει πίσω, κάλυψε με πονηριά το δόλωμα και του μήνυσε να το δεχτεί για να το ξοδέψει για τους αρρώστους και τους φτωχούς. Και ο Άγιος δέχτηκε το χρυσό για να μη δώσει αφορμή για σκάνδαλο, τη μιαρή όμως γνώμη του τη μίσησε και την απέκρουσε, ανατρέποντάς την με αληθινές αποδείξεις και παραδείγματα, και νικήθηκε ο βασιλιάς, σαν να πολεμούσε το ελάφι με το λιοντάρι, όπως θα φανεί παρακάτω.

 Αφού πέρασε λίγος καιρός, αφότου φιλοδώρησε τον Άγιο με τον χρυσό ο βασιλιάς, έστειλε ανθρώπους στον Όσιο να υπογράψει την προαναφερθείσα αίρεση. Τότε συγκεντρώνει όλους τους Πατέρες της ερήμου και με τη σύμφωνη γνώμη και τη θέληση όλων γράφει στον βασιλιά την εξής απάντηση: «επειδή μας έστειλες μήνυμα να κάνουμε ένα από τα δύο, δηλαδή ή να συμφωνήσουμε με την άποψη των Ακέφαλων ή να θανατωθούμε βίαια αν μείνουμε πιστοί στα ορθά Δόγματα των Πατέρων, μάθε ότι προτιμούμε τον θάνατο και όχι μόνο εμείς δεν παρεκκλίνουμε καθόλου από την αλήθεια, αλλά και όσους άλλους παρασύρετε και δεχτούν τα φρονήματά σας, εμείς τους αναθεματίζουμε, και αν χειροτονήσετε κάποιον από τους Άκέφαλους, εμείς δεν τον δεχόμαστε. Μακάρι, Χριστέ Βασιλιά, να μη συμβεί να παραιτηθούμε ούτε λίγο από την Ορθοδοξία, αλλά ακόμα και αν δούμε τους Άγιους αυτούς Τόπους να έχουν παραδοθεί στη φωτιά, ακόμα και αν πάθουμε οτιδήποτε άλλο, δεν αλλάζουμε γνώμη, ακόμα και αν ελεεινά τεμαχίσουν τα σώματά μας σε μικρά τεμάχια, αλλά πιστεύουμε στις τέσσερις Άγιες Συνόδους, από τις οποίες η πρώτη των 318 Πατέρων έγινε κατά του Άρειου στη Νίκαια, τον οποίο και αναθεμάτισαν, επειδή το δόγμα του δυσσεβούς θεωρούσε τον Υιό του Θεού ξένο από την ουσία του Πατρός. Η δεύτερη κατά του Μακεδόνιου, ο οποίος βλασφημούσε προς το Άγιο Πνεύμα. Η Τρίτη πραγματοποιήθηκε στην Έφεσο κατά του Νεστορίου, ο οποίος φλυαρούσε με  μιαρό και παράλογο τρόπο κατά της οικονομίας του Χριστού, και η τέταρτη των 630 θεοφόρων Πατέρων στη Χαλκηδόνα, οι οποίοι έχοντας ίδιο φρόνημα με τους άλλους, αφόρισαν τον Ευτυχή και τον Νεστόριο, και τους έδιωξαν μακριά από την Εκκλησία και δυνάμωσαν την Ανατολική Πίστη, χαρακτηρίζοντας αυτούς που έχουν διαφορετικό φρόνημα ξένους από την Εκκλησία του Χριστού. Από αυτή λοιπόν την Ορθόδοξη Πίστη δεν παρεκκλίνουμε ούτε προδίδουμε (μακριά από εμάς!) την ευσέβεια, έστω και αν πρόκειται να μας δώσετε χιλιάδες θανάτους. Η ειρήνη του Θεού που καθοδηγεί κάθε νου, μακάρι να είναι φύλακας και οδηγός του κράτους σου».

 Μόλις δέχτηκε αυτή την επιστολή ο βασιλιάς, ευλαβήθηκε τον Άγιο και του έστειλε απάντηση προφασιζόμενος ότι δεν έφταιγε ο ίδιος σε αυτό το θέμα, αλλά οι κακοί Αρχιερείς και κληρικοί, οι οποίοι θέλοντας να φανούν σοφοί, προκαλούσαν τα σκάνδαλα. Αυτά και άλλα αφού έγραψε ο βασιλιάς στον Άγιο, σταμάτησε και δεν εκβίαζε κανένα να ακολουθήσει την αίρεση. Αλλά μετά από καιρό άλλαξε γνώμη και έστειλε πάλι γράμματα κατά της ευσέβειας, ο απερίσκεπτος. Ο γενναίος όμως και ζηλωτής της ορθής πίστης Άγιος Θεοδόσιος, δεν αποδέχτηκε τα γράμματα, αλλά σαν λιοντάρι όρμησε κατά των απεσταλμένων και αφού συγκέντρωσε το πλήθος, ανέβηκε στον άμβωνα και είπε μεγαλόφωνα: «όποιος εναντιωθεί στις τέσσερις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους και δεν τις τιμά όπως τα τέσσερα Ευαγγέλια, να έχει το ανάθεμα.». αυτά είπε και έτρεξε σαν Άγγελος στις κοντινές χώρες και πόλεις σαν στρατηγός, με πολλούς Μοναχούς να τον ακολουθούν, και στήριζε τους πιστούς, ξεσήκωνε τους νωθρούς και όσους είχαν αμφιβολία για την Ορθόδοξη πίστη τους βεβαίωνε και τους έκανε πρόθυμους να μη φοβηθούν τις απειλές του τυράννου, αλλά να πεθάνουν, αν χρειαστεί, για την ευσέβεια.

 Και τους δίδασκε ο Όσιος να γνωρίζουν ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού είναι ταυτόχρονα Θεός και άνθρωπος σε μια υπόσταση, δηλαδή πρόσωπο, έχοντας από τη φύση του τη θεότητα και την ανθρωπότητα. Έφερε και για απόδειξη την Αγία εκείνη και Οικουμενική Τετάρτη Σύνοδο, η οποία σαφέστατα ανατρέπει αυτές τις δύο αιρέσεις, του δυσσεβούς Νεστόριου, ο οποίος χώριζε τον ένα Χριστό σε δύο υιούς και δύο υποστάσεις ο ανόητος, και του Ευτυχούς και Διοσκόρου και Σεβήρου, οι οποίοι συγχέουν σε μία φύση του ενός Χριστού τη θεότητα και την ανθρωπότητα. Γιατί ο Νεστόριος πίστευε δύο φύσεις και υποστάσεις στο Χριστό και δύο υιούς, έναν Θεό που γεννήθηκε από τον Πατέρα, και άλλον από την Αγία Παρθένο. Ο Ευτυχής πάλι και ο Διόσκορος και ο Σεβήρος, που πίστευε τα ίδια με αυτούς, θέλοντας δήθεν να πολεμήσουν αυτή τη σφαλερή διαίρεση του Νεστόριου, έπεσαν πάλι και οι ίδιοι τόσο ανόητα σε άλλη αίρεση, δίνοντας στο Χριστό μία φύση θεότητος και ανθρωπότητος, και πιστεύοντας οι άμυαλοι ότι η θεότητα μπορεί να πάσχει. Γιατί , αν έχει ο Χριστός μία φύση, όπως φλυάρησαν αυτοί, άρα και η θεότητα γνώρισε το θάνατο.

Αλλά ας σφραγισθούν τα μιαρά τους στόματα, γιατί η Αγία Τετάρτη Οικουμενική Σύνοδος αποφάσισε να τιμούμε δύο φύσεις θεότητος και ανθρωπότητος σε μία υπόσταση χωρίς να τις συγχέουμε, χωρίς να τις μεταβάλλουμε και δίχως να τις χωρίζουμε, έναν Υιό εκ του Πατρός προαιώνιο σύμφωνα με τη θεότητα, μεταγενέστερο και πάλι γεννηθέντα από την Αγία Παρθένο με νεότερο νόμο σύμφωνα με  την ανθρωπότητα, ομοούσιο με τον Πατέρα, αμήτορα και απάτορα. Με αυτά και άλλα παρόμοια δίδασκε με θάρρος το ποίμνιό του ο σοφός Θεοδόσιος. Και για αυτό ο βασιλιάς θύμωνε μαζί του και τον εξόρισε άδικα. Ο δίκαιος κριτής όμως Θεός, αφαίρεσε τη ζωή εκείνου του παράφρονα και όταν επέστρεψε πάλι ο Όσιος έπαυσε ο διωγμός της Εκκλησίας και σταμάτησαν τα σκάνδαλα. Και οι αιρετικοί αρχιερείς διώχτηκαν από τους θρόνους τους, και οι ευσεβείς πήραν πίσω τους δικούς τους θρόνους ,όπως και πριν, και πολλοί από αυτούς επαίνεσαν τον μέγα Θεοδόσιο για το θάρρος που έδειξε και δεν δέχτηκε τα βασιλικά προστάγματα. Ιδιαίτερα οι Αρχιεπίσκοποι, της Ρώμης Αγάπιος και ο Εφραίμ της Αλεξάνδρειας του έγραψαν εγκωμιαστικά γράμματα και πολύ τον εγκωμίασαν.
Πηγή: Η αίρεσις των μονοφυσιτών αντιχαλκιδωνίων
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη" Θεσσαλονίκη

Όταν ο άνθρωπος εξομολογήται καθαρά και με ταπείνωσι τα πάντα...

Όταν ένας χριστιανός αφήνη μέσα του ανεξέλεγκτα όλους τους λογισμούς που σπέρνει ο διάβολος και γεννούν τα πάθη και δεν τους καθαρίζει δια της Εξομολογήσεως και της μετανοίας, αυτός ο χριστιανός δεν θα μπορέση ποτέ του να εύρη την πολύτιμη υγεία και την σωτηρία της ψυχής του. Όταν ο άνθρωπος εξομολογήται καθαρά και με ταπείνωσι τα πάντα, είναι σαν να βγάζη ό,τι αρρωστημένο έχη μέσα του. Και μετά, με τα δάκρυα της μετανοίας, έρχεται ο φωτισμός και η Χάρις του Θεού, λαμπρύνονται οι λογισμοί και δημιουργούν την καλή ψυχική υγεία.

Στο έργον του «Περί αρετής» ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος γράφει:

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΚΑΚΗ ΜΕΛΕΤΗ.

«Είπε κάποιος άγιος να μελετάς τα καλά, για να μη μελετήσης τα κακά, διότι ο νους δεν ανέχεται να μένη αργός. Ας παραδώσουμε λοιπόν τον νουν μας στην μελέτη των λόγων του Θεού και στις προσευχές και στους καλούς λογισμούς.
Διότι η μάταιη μελέτη κάνει να ξεφυτρώνουν έργα ματαιότητος, ενώ η καλή μελέτη προσφέρει σαν ανταπόδοση καλόν καρπόν».

Ταλαίπωρη Ορθοδοξία...

Στὸ Porto Alegre οἱ ἐκπρόσωποί μας διὰ τῶν Δημητριάδος κ. Ἰγνατίου καὶ Καλαβρύτων κ. Ἀμβροσίου δέχθηκαν:

1) Ὅτι τὴν Ἐκκλησία τὴν ἀποτελοῦν ὅλες μαζί, οἱ 350 αἱρετικὲς “ἐκκλησίες” τοῦ Π.Σ.Ε.», ἀνάμεσα στὶς ὁποῖες ἀριθμεῖται ὡς ἰσότιμος καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὡς ἐκ τούτου, ἀρνήθηκαν ἐμπράκτως τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως διὰ τοῦ ὁποίου ὁμολογοῦμε «πίστιν εἰς “Μίαν Ἐκκλησίαν”!

2) Δέχθηκαν, ὅτι ἤδη «εἴμαστε ἑνωμένοι» (ἀοράτως!) μ’ αὐτὸ τὸ συνονθύλευμα τῶν αἱρετικῶν κοινοτήτων, ἀλλὰ ἀποβλέπουμε στὴν ἐπίτευξη “πλήρους ὁρατῆς ἑνότητας”.

3) Ὅτι ἡ πληθώρα τῶν κακοδοξιῶν τῶν “ἐκκλησιῶν” τοῦ Π.Σ.Ε., εἶναι “διαφορετικοὶ τρόποι διατυπώσεως τῆς ἰδίας Πίστης καὶ ποικιλία Χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνευματος”!

4) Ὅτι αὐτὸ ποὺ ὁριοθετεῖ τὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἡ κοινὴ ὀρθὴ Πίστη, ἡ Παράδοση καὶ ἡ Ἀποστολικὴ διαδοχή, ἀλλὰ τὸ “βάπτισμα”!

Ιωαννου Κορναρακη, Ομοτιμου Καθηγητου της Θεολογικης :

...Ευθυγραμμίσθηκαν με τους νεοεποχίτικους νόες κληρικών και λαϊκών θεολόγων, αρνητών της αληθείας της Μίας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, της Εκκλησίας των ι. Αποστολικών και Συνοδικών Κανόνων, της Πατερικής Παραδόσεως!
Η στάση αυτή της πνευματικής ηγεσίας του Αγίου Όρους αποστερεί σήμερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία το φρουρό και φύλακα των παραδεδομένων αληθειών της πίστεως και της διδασκαλίας της.
Σήμερα έπαυσε να είναι το Άγιο Όρος εγγύηση και στήριξη Ορθοδοξίας, έπαλξη παρατάξεως μαρτύρων και ομολογητών Ορθοδοξίας...

Η αλήθεια ενοχλεί...

«Μήτε ἐν ἀνδρώω Μοναστηρίω γυνή, μήτε ἐν γυναικείω ἀνήρ, καθευδέτω. Παντὸς γὰρ προσκόμματος καὶ σκανδάλου ἔξω εἶναι δεῖ τοὺς πιστοὺς καὶ πρὸς τὸ εὔσχημον καὶ εὐπρόσεδρον τῷ Κυρίῳ, τὸν ἑαυτῶν εὐθετίζειν βίον. εἰ δὲ τις τοῦτο πράξοι, εἴτε Κληρικός εἴη, εἴτε λαϊκός, ἀφοριζέσθω.

(ΜΖʼ Ἱεροῦ Κανόνος Στʼ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).
«Ἀπό τοῦ παρόντος ὁρίζομεν μὴ γίνεσθαι διπλοῦν Μοναστήριον, ὅτι σκάνδαλον καὶ πρόσκομμα τοῖς πολλοῖς γίνεται τοῦτο... Μὴ διαιτάσθωσαν ἐν ἑνί Μοναστηρίω. Μοναχοί καί Μοναχαί. μοιχεία γὰρ μεσολαβεῖ τὴν συνδιαίτησιν. Μὴ εχέτω Μοναχός παρρησίαν πρὸς Μονάστριαν ἤ Μονάστρια πρὸς Μοναχόν, ἰδία προσομιλεῖν. Μὴ κοιταζέσθω Μοναχός ἐν γυναικίω Μοναστηρίω, μηδέ συνεσθιέτω Μονάστρια κατὰ μόνας...»

(Κ΄ Ἱεροῦ Κανόνος Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

Θυμιζω οτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος κατεδίκασε το 1987 διὰ συνοδικοῦ δικαστηρίου εἰς τὴν ἐσχάτην ποινήν τῆς καθαιρέσεως τὸν ἱερομόναχον Ἄγγελον Ἀναστασίου, μὲ πρωτίστην κατηγορίαν «τὴν σύμπηξιν μικτῆς μοναστικῆς ἀδελφότητος» ἐν Ἀθήναις .....

Ερώτησις:  Ποιος κατεδίκασε την μικτή μοναστική αδελφότητα του Έσσεξ;;

Απάντησις : Ουδείς!!!

«Προσφέρων και Προσφερόμενος»

ΑΝΩΝΥΜΟΣ ησυχαστής, συγγραφέας του βιβλίου «Νηπτική θεωρία», διηγείται την ακόλουθη θαυμαστή εμπειρία του:

Ενώ λειτουργούσα μαζί με το γέροντά μου, είδα σε όραμα τον Κύριο 'Ιησού Χριστό.
Φορούσε αρχιερατική στολή και ιερουργούσε σύμφωνα με την τάξη της 'Εκκλησίας.
Παραδόξως όμως, αυτός ήταν και «ο Προσφέρων και ο προσφερόμενος». Στη λειτουργία συμμετείχαν και μερικοί από τη συνοδεία του γέροντά μου.
Δύο απ' αυτούς είχαν τα πρόσωπα ολόλαμπρα από τη θεία χάρη, σαν πρόσωπα αγγέλων. Το σχήμα, το πολυσταύρι και ο σταυρός πού κρατούσαν, άστραφταν πιο δυνατά κι από την αστραπή!
Λειτουργούσε μαζί μας κι ένας διάκονος. Την ώρα πού ο διάκονος μνημόνευε τα ονόματα των χριστιανών, έσκυψε σπλαχνικά προς το μέρος του ο Χριστός και είπε:  " Ας είναι κι αυτοί μαζί μου στη βασιλεία μου".
Βλέποντας μπροστά μου τον γλυκύτατο 'Ιησού, έκλαιγα από χαρά και θαύμαζα, γιατί αξιώθηκα ν' απολαύσω τη θέα Του.
Κι όταν τον ασπάσθηκα στό πανάχραντο στήθος Του, ένιωσα νά λειώνω σαν κερί από την πολλή κατάνυξη και τα δάκρυα.
Πήρα τότε θάρρος και του είπα κλαίγοντας: «Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη βασιλεία σου». Κι αμέσως ακούω τον 'Ιησού με τη μελίρρυτη γλώσσα Του νά μου λέει: '" Ας γίνει όπως είπες'.
Ύστερα συνήλθα από το όραμα. Εκείνη όμως τη μέρα, κάθε φορά πού το θυμόμουν, η καρδιά μου πλημμύριζε από κατάνυξη".

Δύναμη, αγαθότητα, και ελευθερία.

Μια ψυχή που καθαρίζεται από τα ψεκτά πάθη της, δηλαδή από την φιληδονία, τη φιλοδοξία, και τη φιλαργυρία, σε όλες τις λεπτομέρειές των, αποκτά δύναμη, αγαθότητα, και ελευθερία. Το θυμοειδές στρέφεται κατά των δαιμόνων μονάχα, το επιθυμητικό μεταβάλλεται σε αγάπη προς τον Θεόν και τον άνθρωπο και το λογιστικό κινείται με καθαρότητα στην προσευχή και στις πνευματικές θεωρίες, ενώ το Άγιον Πνεύμα με τις άκτιστες ενέργειές Του, πνευματοποιεί τις φυσικές αρετές κατά το μέτρο της πίστεως.

WHY DO MY PRAYERS FOR HELP IN MY DAILY STRUGGLE REMAIN UNANSWERED?

Often we ask ourselves, ‘If Christ Himself said that our prayers will be answered ‘Ask and it will be given to you; seek and you will find; knock and the door will be opened to you. For everyone who asks receives; he who seeks finds; and to him who knocks, the door will be opened’ (Matthew 7:7-8), why is that my prayers for help in my daily struggle remain unanswered? Perhaps the answer to this question is provided by the following account and saying from the desert fathers.

An ascetic Elder said that in Sketis there lived a monk. He performed with perfection and exactitude his prayers and services. He was, however, negligent in the rest of his duties. Now, one day Satan appeared to one of the Elders and said to him sarcastically: ‘You want to know something strange? There is a certain monk who keeps me under his arm, so that I cannot flee from him and so that I can do all that I wish. Nonetheless, at every hour he says to God, “Lord deliver me from the Evil One.” ’


Abba Moses said: ‘If what one does is not in agreement with one’s prayer, then one labours in vain.’ One of those who heard him say this asked: ‘What is meant by agreement between action (practice) and prayer?’


The Elder answered: ‘To succeed is to no longer do that from which we pray to God for deliverance. When a person abandons his will, then God converses with him and accepts his prayer.’

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός λέγει σε μια από τις «Διδαχές» του, που διασώθηκαν:

«Ο ανεξομολόγητος άνθρωπος είναι όμοιος με έναν αβάπτιστον και είναι αδύνατον να σωθή. Και ανίσως ένας όπου απέθανεν εάν μεν και επρόφτασεν και εξωμολογήθη, και ας μη κοινώνησεν, είναι ελπίδα εις αυτόν. Εάν δε και δεν εξωμολογήθη, ας κοινωνήση όσες φορές θέλει, τίποτες δεν ωφελείται, μάλιστα βλάπτεται, επειδή και κοινωνεί ανάξια και αλοίμονον εις αυτόν. Πρώτον πρέπει να γίνεται η Εξομολόγησις, έπειτα η Αγία Κοινωνία. Πρώτον να πλύνωμεν και να καθαρίσωμεν το αγγείον και ύστερα να βάλωμεν το πολύτιμον πράγμα μέσα».

Φοβερός ο λόγος αυτός του Αγίου Πατροκοσμά για όσους παραμελούν την Εξομολόγηση.

Τότε και Τώρα.....

Ενώ κάποιοι άλλοι τον υποδέχτηκαν και συλλειτούργησαν συνεορτάζοντες τα είκοσι χρόνια "ευκλεούς" Πατριαρχίας, μαζί του, και τώρα είναι έγκλειστοι......


Οι 26 Οσιομάρτυρες Ζωγραφίτες, επόμενοι τοις πατράσι δεν τον δέxτηκαν δεν συλλειτούργησαν, και εκάησαν ζωντανοί!.........

Οι πάντες εις εγρήγορση

Βιώνουμε συνεχώς την παναίρεση του Οικουμενισμού, δηλαδή της αλλοτρίωσης με ένα λόγο του Ορθόδοξου ήθους, της απεμπόλησης των Χριστιανικών Παραδόσεων και διδασκαλιών, της νοθείας των Ιερών Δογμάτων, θεσμών και Κανόνων της Ορθοδοξίας, υπό των οικουμενιστικών ετεροδιδασκαλιών και των Φράγκικων ηθών και εθίμων. Όθεν καλούμεθα οι πάντες εις εγρήγορση, δεδομένης της κοσμικής υπεροπλίας και των δολίων διπλωματικών τρόπων με τους οποίους κινούνται και δρουν οι σκοτεινές οικουμενιστικές δυνάμεις, που επιδιώκουν την δια παντός τρόπου υποταγή και άλωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Η ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ

Τοῦ κ. Νικολάου Μάρτη, πρώην Ὑπουργοῦ

Τὸ 1918 ἐπικράτησε στὴ Ρωσία τὸ Κομμουνιστικὸ καθεστώς, μὲ στόχους τὴν σὺν τῷ χρόνῳ

ἐξάπλωσή του ἀρχικὰ στὶς γειτονικὲς χῶρες, ποὺ προϋπέθετε καὶ τὴν ἔξοδο στὸ Αἰγαῖο, ποὺ

δὲν εἶχε ἐπιτύχει ὁ Τσάρος καὶ ἐν συνέχειᾳ τὴν ἐπέκταση στὴν Εὐρώπη.

Κομμουνιστικὰ κόμματα ἄρχισαν νὰ ἱδρύονται συστηματικὰ σὲ διάφορες χῶρες καὶ ἰδιαίτερα

στὴ Βαλκανική. Ἡ συσταθεῖσα τὸ 1921, προφανῶς μὲ ἐντολὴ τοῦ Κόμματος Βαλκανικὴ

Κομμουνιστικὴ Ὁμοσπονδία (Β.Κ.Ο.), μετὰ ἀπὸ πρόταση τοῦ Βούλγαρου Κομμουνιστή

Κολλάρωφ, διακήρυξε τὴν ἐπιδίωξη αὐτονόμησης τῆς Μακεδονίας καὶ Θράκης ἀπὸ τὴν

Ἑλλάδα, μὲ στόχο νὰ προσαρτηθοῦν στὴ Βουλγαρία, καθὼς καὶ ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμυλία καὶ

βέβαια νὰ ἐπιτευχθεῖ ὁ ἔλεγχος τοῦ Αἰγαίου. Ὁ Γενικὸς Γραμματέας τοῦ Κ.Κ.Ε. Γεωργιάδης

διαφώνησε καὶ διεγράφη. Τὸ 1924 ἡ ἀπόφαση τῆς Β.Κ.Ο. ἐπικυρώθηκε στὴ Μόσχα ἀπὸ τὴν

Κομιντὲρν καὶ ἔγινε ὑποχρεωτικὴ γιὰ ὅλα τὰ Κομμουνιστικὰ Κόμματα. Ἡγετικὰ στελέχη τοῦ

Κ.Κ.Ε., πού συμμετεῖχαν στὴ Β.Κ.Ο. καὶ διαφώνησαν, διεγράφησαν ἀπὸ τὸ Κόμμα.

Β´ Παγκόσμιος Πόλεμος

Ἡ κήρυξη τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ἔδωσε τὴν ἀφορμὴ στὸν Τίτο τῆς δημιουργίας, ἀντὶ

τῆς αὐτονομήσεως, τοῦ ψευδοῦς Μακεδονικοῦ Ἔθνους τῶν Σκοπίων, ὡς προγεφυρώματος

γιὰ ἐπέκταση στὸ Αἰγαῖο. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1940, σχεδὸν ὁλόκληρη ἡ Εὐρώπη εἶχε ἤδη

ὑποταγεῖ στὸ Χίτλερ, ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἦταν τότε σύμμαχος τῆς Γερμανίας καὶ ὅλες οἱ

Βαλκανικὲς χῶρες εἶχαν ἐπαφὲς μὲ τὸν Χίτλερ. Ἡ Ἑλλάδα τότε μόνη στὴν Εὐρώπη, δέχτηκε

ἐπίθεση ἀπὸ τὴν Φασιστικὴ Ἰταλία τὴν ὁποία καὶ νίκησε. Τὸν Φεβρουάριο 1941 ὁ Ἄγγλος

Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Ἦντεν ἦλθε στὴν Ἑλλάδα καὶ ἀνέφερε στὸν Ἕλληνα Πρωθυπουργό,

ὅτι ἡ Γιουγκοσλαβία καὶ ἡ Τουρκία ἀρνήθηκαν νὰ συμπράξουν μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ

πολεμήσουν κατὰ τῆς Γερμανίας. Ὁ Ἕλληνας Πρωθυπουργὸς ἐπανέλαβε προηγούμενη

δέσμευση τῆς Ἑλλάδας, ὅτι θὰ πολεμήσει ἀκόμη καὶ μόνη της καὶ κατὰ τῆς Γερμανίας, παρὰ

τὸ γεγονός, ὅτι ἤδη πολεμοῦσε στὴν Ἀλβανία κατὰ τῆς Ἰταλίας. Τότε ὁ Ἦντεν ἔλαβε

τηλεγράφημα τοῦ Τσώρτσιλ, ποὺ ἔλεγε νὰ μὴ πιεσθεῖ ἡ Ἑλλάδα νὰ ἐμπλακεῖ σὲ ἄπελπι ἀγώνα

καὶ μὲ τὴ Γερμανία. Μετὰ τὴν ἀπάντηση αὐτὴ τῆς Ἑλλάδας ἔφθασαν ἀπὸ τὶς ἀρχὲς Μαρτίου

1941 στὸν Πειραιὰ πολὺ περιορισμένης στρατιωτικῆς δυνατότητας Ἀγγλικά, Αὐστραλέζικα καὶ

Νεοζηλανδικὰ τμήματα, ποὺ ἀργότερα πολέμησαν στὴν Κεντρικὴ καὶ Δυτικὴ Μακεδονία καὶ τὴν

 Κρήτη κατὰ τῶν Γερμανῶν. Στὰ Σκόπια εἰσῆλθαν οἱ Γερμανοὶ ἀπὸ Βουλγαρικὸ ἔδαφος, ὅπου

ἔγιναν δεκτοὶ ὡς ἐλευθερωτές. Τὰ Σκόπια ἦταν πρωτεύουσα τῆς περιφέρειας τῆς νότιας Σερβίας,

 γνωστῆς ὡς Βαρδάρσκα. Ἡ Γερμανικὴ ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Γιουγκοσλαβίας

ἔγινε τὴν 6η Ἀπριλίου 1941. Ἐὰν ἡ Ἑλλάδα, ὅπως ἔκαναν ἡ Γιουγκοσλαβία καὶ ἡ Τουρκία,

ἠρνεῖτο νὰ πολεμήσει κατὰ τοῦ Ἄξονα, «Οἱ Γερμανοὶ θὰ εἶχαν καταλάβει πρὶν ἔλθει ὁ χειμώνας

τὴ Μόσχα καὶ τὴν Πετρούπολη καὶ ἄλλη θὰ ἦτο ἡ τύχη τοῦ πολέμου», ὅπως εἶπε ὁ Γερμανὸς

Στρατάρχης Κάϊτελ στὴν Δίκη τῆς Νυρεμβέργης, «καὶ ἄλλοι θὰ ἦταν σήμερα κατηγορούμενοι».

Ἄμεση ἐπιβεβαίωση, πλὴν τῶν Ἀπομνημονευμάτων Γερμανῶν Στρα τηγῶν, ἀποτελεῖ καὶ ἡ

Δήλωση τοῦ Χίτλερ τόσο στὴ γνωστὴ κινηματογραφίστρια φίλη του Leni Riefenstahl,

ὅσο καὶ στὴν Πολιτικὴ του Διαθήκη, ὅτι: α) «Ἡ ἐπίθεση τῆς Ἰταλίας κατὰ τῆς Ἑλλάδος ὑπῆρξε

καταστροφικὴ γιὰ τὴν Γερμανία. Ἂν οἱ Ἰταλοὶ δὲν εἶχαν ἐπιτεθεῖ στὴν Ἑλλάδα καὶ δὲν χρειάζονταν

τὴ βοήθειά μας, ὁ πόλεμος θὰ εἶχε πάρει διαφορετικὴ τροπή. Θὰ εἴχαμε προλάβει νὰ

κατακτήσουμε τὸ Λένινγκραντ καὶ τὴ Μόσχα, πρὶν μᾶς πιάσει τὸ ρωσικὸ ψύχος».

β) Δὲν θὰ ἐπικρατοῦσε ὁ Κομμουνισμὸς στὴ Γιουγκοσλαβία καὶ δὲν θὰ ἐδημιουργεῖτο θέμα

Μακεδονίας. Ὁ Τίτο, κυρίαρχος στὴ Γιουγκοσλαβία ὡς Κομμουνιστής, ἀφοῦ ἐξουδετέρωσε τὸν

Ἐθνικιστὴ Μιχαήλοβιτς, τὴν 2α Αὐγούστου 1944, μὲ σύμφωνη γνώμη τοῦ Στάλιν, ἀνήγγειλε ἀπὸ

τὸ Σερβικὸ ἔδαφος τὴν ἵδρυση «Σοσιαλιστικῆς Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας», ὑλοποιώντας καὶ

τὶς ἀπὸ τὸ 1921 ἀποφάσεις τῆς Κομιντὲρν καὶ ὅλων τῶν Βαλκανικῶν Κομμουνιστικῶν Κομμάτων.

Γιὰ νὰ ἀναγνωρισθεῖ ὅμως ἡ νέα ἐθνότητα, δηλαδὴ ἡ «Μακεδονικὴ Ἐθνότητα», ἔπρεπε νὰ

ὑπάρξει χωριστὴ κρατικὴ ὑπόσταση, ἰδιαίτερη γλώσσα, ἀνεξάρτητη ἐκκλησία καὶ ἱστορικὴ

παράδοση. Τὰ ἀνύπαρκτα αὐτὰ συστατικὰ στοιχεῖα τοῦ ἀνυπάρκτου «Μακεδονικοῦ Ἔθνους»

οἱ πλαστογράφοι τῆς Ἱστορίας τῆς Μακεδονίας τὰ κατασκεύασαν στὰ χαρτιὰ ἔκτοτε:

α)Τὸ 1945 σχηματίστηκε Κυβέρνηση καὶ Βουλὴ «Μακεδονική». β) Τὸ 1944 ὀνόμασε «Μακεδονικὴ Γλώσσα» τὸ προφορικὸ βουλγαρικὸ ἰδίωμα, ποὺ ὁμιλεῖτο στὰ Σκόπια καὶ μόνο τὸ 1945, μετὰ ἀπὸ ἐπεξεργασία ἔγινε τὴν 7.6.1945 ἡ 6η ἐπίσημη γλώσσα τῆς Γιουγκοσλαβίας. Ἡ πρώτη Γραμματική  τῆς «Μακεδονικῆς Γλώσσας» κυκλοφόρησε τὸ 1952 καὶ τὸ πρῶτο Φιλολογικὸ Λεξικὸ τὸ 1961.

γ) Τὸ ἀθεϊστικὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα τοῦ Τίτο, ἵδρυσε τὸ 1968 τὴν «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς

Μακεδονίας», ποὺ δὲν τὴν ἀναγνωρίζει καμία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. δ) Μὲ τὸν ψευδῆ ἰσχυρισμό,

ὅτι οἱ Ἀρχαῖοι Μακεδόνες δὲν ἦταν Ἕλληνες, ἐπινόησαν ὅτι ὡς Σλάβοι, ἑνώθηκαν τὸν 6ο αἰώνα

μὲ τοὺς μὴ Ἕλληνες Μακεδόνες καὶ ἔγιναν αὐτοὶ Μακεδόνες. Ὡς Μακεδόνες συγκέντρωσαν ἀπὸ

ὅλα τὰ ἀρχεῖα τοῦ κόσμου, ὅτι ἀνεφέρετο στὴ Μακεδονία καὶ οἰκειοποιήθηκαν ὅλα τὰ γεγονότα

καὶ πρόσωπα ποὺ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἔδρασαν στὴ Μακεδονία καὶ τὸ 1969 κυκλοφόρησαν τὴν

«Ἱστορία τοῦ ψευδομακεδονικοῦ Ἔθνους», ποὺ ἀποτελεῖ τὴν μεγαλύτερη πολιτικὴ καὶ ἱστορικὴ

ἀπάτη στὴν παγκόσμια Ἱστορία. Ἑκατοντάδες ἐπιστήμονες δούλεψαν δεκαετίες καὶ κυκλοφόρησαν βιβλία καὶ περιοδικὰ, γιὰ νὰ πείσουν τὴ λαϊκὴ μάζα, ὅτι ὑπάρχει «Μακεδονικὴ Ἐθνότητα». Τὸ τεχνητὸ αὐτὸ «Μακεδονικὸ Ἔθνος», τὸ Μονοκομματικὸ Κομμουνιστικὸ Καθεστὼς τὸ ἐπέβαλε στοὺς νέους τῶν Σκοπίων καὶ φοβοῦμαι καὶ σὲ πολλοὺς νέους τῶν ἄλλων Κομμουνιστικῶν χωρῶν καὶ μὲ ἕνα, ἀδιανόητο, γιὰ δημοκρατικὲς χῶρες προπαγανδιστικὸ μηχανισμὸ ἑνὸς μονοκομματικοῦ Κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος, παραπλάνησε ἀνιστόρητους καὶ ἀφελεῖς σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο.

Μακεδονικό ἔθνος οὔτε ὑπῆρξε οὔτε θά ὑπάρχει

Οἱ Μακεδόνες ἦταν Ἕλληνες. Εἶχαν ὅλα, κατὰ τὸν Ἡρόδοτο (Ι´, 581), τὰ στοιχεῖα ποὺ χαρακτηρίζουν τὸ αὐτὸ Ἔθνος. Δηλαδὴ εἶχαν τὴν αὐτὴ γλώσσα μὲ ὅλους τούς ἄλλους Ἕλληνες, τὴν Ἑλληνική. Τὰ αὐτὰ ἱερὰ καὶ εἶχαν τοὺς αὐτοὺς θεούς, ἡ κατοικία τῶν ὁποίων ἦταν στὸ Μακεδονικὸ Ὄρος, τὸν Ὄλυμπο. Οἱ 9 Μοῦσες ἦταν ἐπίσης ἀπὸ τὰ Πιέρια τῆς Μακεδονίας. Οἱ Μακεδόνες ὅπως ὅλοι οἱ Ἕλληνες συμμετεῖχαν στὶς Ἀμφικτιονίες καὶ τοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες. Ἡ ταυτότητα τῶν Μακεδόνων ὡς Ἑλλήνων, ποὺ εἶναι ταυτότητα Ἑλλήνων, ἀποτελεῖ τὴν οὐσία τοῦ Σκοπιανοῦ προβλήματος καὶ ὄχι ἡ ἁπλὴ ὀνομασία τοῦ κράτους χωρὶς νὰ συνδέεται μὲ τὴν Ἱστορία. Τὴν ταυτότητα τῶν Μακεδόνων ὡς Ἑλλήνων, ἐπιβεβαιώνουν τὰ ἱερὰ κείμενα τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης, κείμενα ἀρχαίων Ἑλλήνων, Ἑβραίων καὶ Ρωμαίων συγγραφέων καὶ χιλιάδες ἑλληνικῶν ἐπιγραφῶν. Τὸ Κεντρικὸ Ἰσραηλιτικὸ Συμβούλιο Ἑλλάδος, μὲ ἐπιστολὴ του τῆς 11.1.1993 πρὸς τὰ Παγκόσμια Ἑβραϊκὰ Συνέδρια καὶ Συμβούλια, ἀναφέρει: «Ἡ Ἰουδαϊκὴ θρησκεία καὶ φιλολογία ἀποτελοῦν τοὺς ἀδιάψευστους μάρτυρες τοῦ ἀρχαίου ἐθνολογικοῦ χαρακτήρα τῶν Μακεδόνων ὡς Ἑλλήνων».

«Οἱ ἀρχαῖοι καὶ νεώτεροι Μακεδόνες εἶναι Ἕλληνες καὶ ἡ γλώσσα τῶν Μακεδόνων εἶναι ἡ Ἑλληνική», διακήρυξαν μὲ ὁμόφωνα ψηφίσματά τους τὰ Νομοθετικὰ Σώματα 14 Πολιτειῶν τῶν Η.Π.Α.Τὴν ἀνωτέρω ἱστορικὴ ἀλήθεια ἐπιβεβαίωσαν οἱ 15 ἡγέτες τῆς ΕΟΚ τὸν Ἰούνιο 1992 στὴ Διάσκεψη Κορυφῆς στὴ Λισσαβόνα, ὅπου ὁμόφωνα ἀ ποφάσισαν νὰ ἀναγνωρίσουν τὰ Σκόπια ἐφόσον δὲν θὰ ἔχουν τὴ λέξη «Μακεδονία». Τὸ θέμα εἶχε τεθεῖ ἀπὸ τὸν τότε Πρόεδρο τῆς Ἑλλη νικῆς Δημοκρατίας Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ, ὁ ὁποῖος στὴν ἀπὸ 3.1.1992 ἐπιστολή του, ὅπου τόνιζε ὅτι εἶναι Μακεδόνας καὶ ἐτόνιζε ὅτι: «Ἡ ἀναγνώριση τῆς αὐτοαποκαλουμένης “Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας” ἔχει θεμελιώδη σημασία γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ γνωρίζω καλύτερα ἀπὸ κάθε ἄλλον ἀφοῦ εἶμαι ὁ ἴδιος Μακεδών. Ἡ Δημοκρατία αὐτὴ οὔτε ἐθνολογικά, οὔτε ἱστορικὰ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ὀνομάζεται Μακεδονία». «Ἡ ἐθνολογικὴ σύνθεση τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας αὐτῆς ἀποτελεῖται ἀπὸ  Ἀλβανούς, Τούρκους, Τσιγγάνους καὶ Σλάβους, ποὺ καμία σχέση δὲν ἔχουν μὲ Μακεδόνες», καὶ ὅτι: «Εἶναι ἀδιανόητο  μὲ τὴν λήξη τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου νὰ δίδεται ἱστορικὴ νομιμοποίηση σὲ Τίτο καὶ Μόσχα, ποὺ ὀνόμασαν  τὴν Νότιο Γιουγκοσλαβία σὲ Μακεδονία πρὸς ἔξοδο στὸ Αἰγαῖο ἀποσπώντας τὴν Μακεδονία ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα». Τὴν ἐθνολογικὴ σύνθεση τῶν κατοίκων τῆς ΠΓΔΜ ὡς Σλάβων (Βουλγάρων καὶ Σέρβων)  ὁμολόγησε καὶ ὁ τ. Πρόεδρος τῆς ΠΓΔΜ κ. Κίρο Γκλιγκόρωφ μὲ τὴν δήλωσή του: «Δὲν διεκδικοῦμε  τὸν Ἀλέξανδρο, ἡμεῖς εἴμεθα Σλάβοι». Χαρακτηριστικὸ εἶναι τὸ περιστατικὸ, ποὺ ἀναφέρει στὸ βιβλίο του ὁ κ. Κίρο Γκλιγκόρωφ «ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ» (σελ. 259), ὅτι στὴν δεξίωση ποὺ ἔγινε στὴ Νέα

Ὑόρκη τὴν ἑπομένη τῆς ἀναγνωρίσεως ὡς ἀνεξαρτήτου Κράτους τῶν Σκοπίων, μία ὁμάδα νέων ἀπὸ τὴν Αὐστραλία τοῦ εἶπαν: «Ἐσεῖς μιλήσατε, ἀλλὰ δὲν εἴπατε τὸ σημαντικότερο. Δὲν εἴπατε ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε ἀπόγονοι τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ ἑρμηνευτεῖ ὅτι ἀρνηθήκαμε τὴν  καταγωγή μας, τοὺς προγόνους μας». «Δυσκολεύτηκα νὰ βρῶ ἀπάντηση ἀμέσως (συνεχίζει ὁ  Γκλιγκόρωφ στὸ βιβλίο του) καὶ τελικά τούς εἶπα: Ξέρετε, σέβομαι τὶς σκέψεις καὶ τὶς πεποιθήσεις σας. Εἶναι δικαίωμά σας. Ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὴν ἱστοριογραφία στὸν Μακεδονικὸ λαὸ ἐπικρατεῖ ἡ γνώμη ὅτι εἴμαστε Σλάβοι. Ἔχουμε ἔλθει στὰ Βαλκάνια τὸν 6ο καὶ 7ο αἰώνα ἔχουμε ἐγκατασταθεῖ στὰ ἐδάφη, ποὺ ὀνομάζονται Μακεδονία. Δὲν γνωρίζω τὸ κατὰ πόσο στὶς φλέβες μας συνεχίζει νὰ ρέει κάποια  σταγόνα αἵματος τῶν ἀρχαίων Μακεδόνων! Ἀλλὰ ἀκόμα καὶ ἔτσι, δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ δίνει τὴν ταυτότητα τοῦ λαοῦ μας. Δὲν θέλω νὰ σᾶς πείσω γιὰ τὸ ἀντίθετο, ἀφοῦ εἶστε αὐτῆς τῆς γνώμης. Εἶναι δικαίωμά σας ἀλλὰ αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ἀλλοιώνει τὴν ἄποψή σας γιὰ τὸ γεγονὸς πὼς ἡ δημοκρατία τῆς Μακεδονίας εἶναι ἀνεξάρτητο κράτος. Ἔμειναν ἀκόμη μοῦ φάνηκε μισή ὥρα στὴν αἴθουσα καὶ ἔφυγαν ἀνικανοποίητοι, ὅπως μοῦ φάνηκε». Πρῶτος καὶ ἄμεσα κατήγγειλε τὴν δημιουργία ἀπὸ τὸν Τίτο τῆς «Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας» ὁ Stettinious, τότε Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Κυβερνήσεως Ροῦζβελτ, ποὺ διεῖδε τὸν ἀπώτερο στόχο τῶν Κομμουνιστῶν, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ὑπʼ ἀριθ.

868614/26.12.1944 Ἐγκύκλιό του πρὸς τοὺς Πρεσβευτὲς καὶ τοὺς Προξένους τῶν ΗΠΑ ἔδωσε ὁδηγίες νὰ πληροφορήσουν ὅτι ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνηση θεωρεῖ δημαγωγία (δηλ. ὡς ἀπάτη), τὴν ὕπαρξη «Μακεδονικοῦ Ἔθνους», «Μακεδονικῆς συνείδησης». «Οἱ ἰσχυρισμοὶ αὐτοὶ δὲν ἐκπροσωποῦν οὔτε ἐθνική, οὔτε πολιτικὴ πραγματικότητα καὶ στόχο ἔχουν τὴν ἀπόσπαση τμήματος τῆς Ἑλλάδος (τῆς… Μακεδονίας), ποὺ κατοικεῖται ἀπὸ Ἕλληνες». Ὁ Ζέλεφ, ὅταν ὡς Πρόεδρος τῆς Βουλγαρίας  ρωτήθηκε τὴν 20ή Ἰουνίου 1993 στὴ Σουηδία, ἀπὸ δημοσιογράφο τῆς Σουηδικῆς Ἐφημερίδας  Svenska Dugbladed, γιὰ «Μακεδονικὸ Ἔθνος», δήλωσε ὅτι: «Τὸ Μακεδονικὸ Ἔθνος ποὺ δημιούργησε  μετὰ τὸν Πόλεμο ἡ Κομιντὲρν εἶναι Ἔγκλημα τοῦ ΤΙΤΟΪΣΜΟΥ καὶ τοῦ ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ». Δυστυχῶς ὁ Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ κ. Τζὼρτζ Μποὺς (υἱὸς) ἐγκατέλειψε τὴν πάγια πολιτικὴ τῶν ΗΠΑ (Στεττίνιους καὶ Δόγμα Τρούμαν) στὸ πρόβλημα ποὺ δημιούργησε ὁ Τίτο καὶ ἡ Μόσχα, μετονομάζοντας μεταπολεμικὰ τὴ νότιο Γιουγκοσλαβία σὲ «Μακεδονία». Στὸ Μουσεῖο Asmoleen τῆς Ὀξφόρδης ἔγιναν πρόσφατα ἐγκαίνια Ἔκθεσης ἀρχαιολογικῶν θησαυρῶν τῆς Μακεδονίας μὲ τίτλο «Ἀπὸ τὸν Ἡρακλῆ στὸν Μέγα Ἀλέξανδρο». Ὁ Ρόμπιν Λέιν Φόξ, ἱστορικὸς καὶ Καθηγητὴς τῆς Ὀξφόρδης – ὁ ἱστορικὸς

σύμβουλος τοῦ Ἀμερικανοῦ παραγωγοῦ Oliver Stone στὴν κινηματογραφικὴ ταινία «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ»- μιλώντας στὰ ἐγκαίνια τῆς ἔκθεσης δήλωσε: «Ξαναγράφεται ἡ ἱστορία τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς τέχνης ἀπὸ ὅτι τὴν ξέραμε μέχρι σήμερα». Ὁ ἴδιος μὲ τρεμάμενη φωνὴ ἀπὸ τὴν συγκίνηση χαρακτήρισε τὴν ἔκθεση τὴν μεγαλύτερη, ποὺ ἔχει πρα γματοποιηθεῖ ποτὲ στὴν Βρετανία ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα.

Ὁ Ρόμπιν Λέιν Φὸξ σὲ δήλωσή του στὴν κρατικὴ τηλεόραση ὑπογράμμισε καὶ τὸ πολιτικὸ μήνυμα τῆς ἐκθέσεως «Ἀποδεικνύει ὅτι αὐτοὶ ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι τὰ Σκόπια εἶναι Μακεδονία εἶναι τουλάχιστον ἀνιστόρητοι. (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Τρίτη 12 Ἀπριλίου 2011). Εἶναι σὰν νὰ ὑποστηρίζει κάποιος ὅτι ἡ Ὀξφόρδη εἶναι στὴ Λευκορωσία». Μετὰ τὰ ἀνωτέρω, τὰ κράτη, ποὺ ἀναγνώρισαν τὴν ΠΓΔΜ ὡς «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας» ὀφείλουν νὰ ἀνακαλέσουν τὴν ἀπόφασή τους.