Ο ουράνιος διάκος

Ο ΠΑΤΗΡ Αθανάσιος Χαμακιώτης (1967), ο σεμνός λευίτης της «Νεραντζιώτισσας» Αμαρουσίου, λειτουργούσε κάποια μέρα στο παρεκκλήσι της Παναγίας. Μία γυναίκα από το εκκλησίασμα, η Ε.Μ., πού στεκόταν μπροστά στο ιερό βλέπει έναν ξανθό διάκονο με λευκή στολή να υπηρετεί τον π. Αθανάσιο μπροστά στην αγία τράπεζα.
Μάλιστα στεκόταν πάντα στα δεξιά του στη διάρκεια της θείας λειτουργίας δεν βγήκε καθόλου από το άγιο βήμα.
Σκέφτηκε η γυναίκα πως θα ήταν νεοχειροτονημένος, και του μάθαινε ο ιερέας τη λειτουργική τάξη.
Η λειτουργία τελείωσε και ο κόσμος έφυγε. Εκείνη όμως παρέμεινε για να ικανοποιήσει την περιέργειά της, να δει ποίος ήταν ο διάκονος. Ο π. Αθανάσιος κατέλυσε κι έφυγε, αλλά ο διάκονος δεν έβγαινε από το ιερό.
Τότε η γυναίκα άνοιξε το παραπέτασμα. Μα δεν είδε κανέναν. Ο διάκονος είχε εξαφανιστεί. και άλλη έξοδος δεν υπήρχε!
Όταν αργότερα διηγήθηκε στον π. Αθανάσιο το περιστατικό, εκείνος με απλότητα της είπε:
Αυτά, παιδί μου, συμβαίνουν, αλλά μη λες πουθενά τίποτα.

Αλλά η γη, δεν είναι όλη «αγαθή»....

Ο Χριστιανισμός ήλθεν εις τον κόσμον ως ο ωραιότερος ευαγγελισμός του Θεού εις την γην και ως η δυναμικωτέρα ανασταλτική ενέργεια επί της κακοποιού ανθρωπίνης ροπής. Μολαταύτα, πριν καταβάλη επί της γης τα θεία Του σπέρματα, ωμολόγησεν ότι δεν θα ευδοκιμήσουν πανταχού. Δια τον Θείον σπορέα, ο κόσμος όλος είναι ένας αγρός, εις τον οποίον επέβλεψε στοργικώς. Αλλά η γη, δεν είναι όλη «αγαθή».

Δεν είναι πλέον καιρός λόγων αλλά έργων

Ιερομόναχοι και μοναχοί, οι οποίοι αυτοχαρακτηρίζονται, με ειλικρινή ταπείνωση ως «αμαθείς και ταλαίπωροι αμαρτωλοί» απευθύνονται στους είκοσι ηγουμένους της Ι. Μ. του Αγίου Όρους, «σοφότερους και λογιότερους» από αυτούς και τους ζητούν, μάλλον τους εκλιπαρούν, να ενεργοποιηθούν δυναμικά κατά των γεγονότων, που συνέβησαν στο Πατριαρχείο, κατά την επίσκεψη του Πάπα, και με ορθόδοξο ήθος να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στην προάσπιση της αλήθειας της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας! «Δεν είναι πλέον καιρός λόγων αλλά έργων», επισημαίνουν, οι εν λόγω αγιορείτες. «Αναλάβετε τον καλόν αγώνα της πίστεως», προτρέπουν τους ταγούς του Όρους και συμπληρώνουν, ότι «Εκτιμούμε με πολύ μεγαλύτερη λύπη, ότι η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους τα τελευταία έτη δεν αντιμετωπίζει με σθένος και γενναιότητα ομολογητική τα φαινόμενα της αποστασίας όπως έπραττον παλαιότερα οι Αγιορείτες πατέρες. Ο Πατριάρχης έχει μετρήσει τις αντιδράσεις μας και επειδή είναι χλιαρές και πολλές φορές ανύπαρκτες, προχωρεί χωρίς εμπόδια στην ένωση με τον αμετανόητο και παραμένοντα στις αιρέσεις του, πάπα. Μας εμέτρησε και χάρηκε σφόδρα και κατά την τελευταία επίσκεψή του στο Άγιο Όρος, στο οποίο λες και ήλθε, για να πάρει την συγκατάθεση και ευλογία των Αγιορειτών για όσα είχε σχεδιάσει να πράξει με τον πάπα λίγες ημέρες αργότερα»! Και πιο κάτω «Εμείς οι ταπεινοί ιερομόναχοι και μοναχοί, εξομολογητικά σας αποκαλύπτουμε ότι έχουμε σκανδαλισθεί με την σιωπή και απραξία της πνευματικής ηγεσίας στο Άγιο Όρος, και μαζί με μας και το απανταχού της Ελλάδος και της Οικουμένης ορθόδοξο και φιλομόναχο πλήρωμα. Περιμένουν όλοι να ακούσουν την φωνή του Αγίου Όρους…πιστεύουμε… το μόνο, που θα ευφράνει τους Ορθοδόξους και θα καταισχύνει τους κακόδοξους, είναι η διακοπή του μνημοσύνου του Πατριάρχου και των απανταχού συμφωνούντων ή σιωπούντων επισκόπων»!

Εξετροχιάσθη παν το Ελληνικόν και Ορθόδοξον...

Δυστυχώς, από τινων δεκαετηρίδων, εις την πατρίδα μας, την ωραιοτάτην και θειοτάτην Ελληνίδα γην…, λόγω εθνικών και παγκοσμίων συνθηκών εισήλασεν ο ψευδοπολιτισμός της Ευρώπης. Με όλα τα απόδημα δαιμόνιά του. Με πλήρη την διαφθοράν του… Με τας αντορθοδόξους διδασκαλίας του. Και αντιστάσεως μη ούσης, εξετροχιάσθη παν το Ελληνικόν και Ορθόδοξον, εις όλους τους τομείς του εθνικού βίου…Η πολιτική ηγεσία της χώρας, απολέσασα προηγουμένως τον ελληνορθόδοξον προσανατολισμόν της εκ του διεφθαρμένου ευρωπαϊκού πνεύματος, επέτρεψε την καθιέρωσιν νέων ηθών, νέων τρόπων ζωής, εντελώς ξένων, ανορθοδόξων, ανθελληνικών, ακολάστων… Και το αποτέλεσμα; Σήμερον η Ελλάς, εις ευρυτάτην κλίμακα να παρουσιάζεται… ανθελληνική, άθεος, αναρχική, δαιμονισμένη! Και διατί; Χάριν προσαρμογής προς τον έξω κόσμον, χάριν ανταγωνισμού με τον έξω κόσμον! Και ήδη «κατακλυζόμεθα από τρομεράς προϋποθέσεις σήψεως των πάντων… αν μη υπήρχον ολίγαι εστίαι αντιστάσεως»!... Αλλά τι να κάμουν αι «ολίγαι εστίαι αντιστάσεως», ενώπιον των χειμάρρων του κακού, προστατευομένου υπό των λεγομένων «δημοκρατικών ελευθεριών»;

O Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος γράφει :

ΜΙΑ Η ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΛΥΠΗ.
Στο έργον του «Περί των οκτώ λογισμών της κακίας» ο Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος γράφει μεταξύ άλλων:

«Μόνον μια λύπη να έχουμε, την μετάνοια για τις αμαρτίες μας ενωμένη με την αγαθή ελπίδα, για την οποίαν ο Απόστολος Παύλος λέγει: Η κατά θεόν λύπη προξενεί μετάνοια, που οδηγεί σε οριστική σωτηρία (Β΄Κορ. Ζ/10 ). Και αυτό, γιατί η κατά Θεόν λύπη τρέφοντας την ψυχή με την ελπίδα, που ακολουθεί την μετάνοια, είναι ανάμικτη με χαρά. Γι’ αυτό η λύπη κάνει τον άνθρωπον πρόθυμον και υπάκουον για κάθε καλή πράξη, ευκολοπλησίαστον, ταπεινόν, υπομονετικόν, πράον σε κάθε αγαθόν κόπον και κάθε συντριβή, αφού η λύπη αυτή είναι κατά Θεόν…»

Έχουμε πάψει να είμαστε ειρηνικοί με τον εαυτό μας

Η ειρήνη είναι δώρο του Θεού το οποίο ο καθείς 

από εμάς οφείλει να το αναζητάει μέσα του. Δεν είναι μία κατάσταση που χτίζεται έξω και μακριά από τον ίδιο μας τον εαυτό. Αν ο κόσμος μας σήμερα είναι πληγιασμένος από την ανθρώπινη κτηνωδία, αυτό συμβαίνει γιατί έχουμε πάψει να είμαστε ειρηνικοί με τον εαυτό μας, γεγονός που προήλθε από την αποστασία μας από το Θεό. Πρόκειται, δηλ. για μία αλυσιδωτή σχέση. Πρέπει να τα βρούμε με τον εαυτό μας και να ειρηνεύσουμε τη συνείδησή μας. Τότε θα ελκύσουμε τη χάρη του Θεού και θα βελτιώσουμε τον κόσμο.

Αγώνας με τη σημαία του Χριστού

Είναι γνωστό ότι χριστιανός σημαίνει αγωνιστής. Αυτό άλλωστε θα πει και άγιος. Αυτός που αγωνίζεται κατά του κακού όπου κι΄ αν βρίσκεται. Και μέσα του και στο περιβάλλον του. Αγώνας για τα επίγεια και για τα ουράνια. Και για το εφήμερο σήμερα και για το αιώνιο αύριο. Αγώνας με τη σημαία του Χριστού, κατά του ανθρωποκτόνου συνωμότη Σατανά! Αγώνας για την αλήθεια στην Πίστη και για την αλήθεια στην πράξη. Αγώνας για ένα άρτιο εαυτό, με μια άρτια ζωή.

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.

Άκουσε παιδί μου να σου ειπώ. Η τελεία αγάπη είναι να πουλήσεις όλα σου τα πράγματα, να τα δώσεις ελεημοσύνη, και να πηγαίνεις και εσύ να βρεις κανέναν αυθέντη να πουληθείς σκλάβος. Και όσα πάρεις να τα δώσεις όλα.
Να μην κρατήσεις ένα άσπρο. Ημπορείς να το καμεις αυτό να γίνεις τέλειος;

Βαρύ σου φαίνεται....  Δεν ημπορείς να το καμεις αυτό;

Κάμε άλλο: Μην πουληθείς εσύ σκλάβος. Μόνο πούλησε τα πράγματά σου. Δώσε τα ελεημοσύνη. Το κάμνεις;  Ακόμη βαρύ σου φαίνεται και αυτό.
Ας έρθουμε παρακάτω: Δεν μπορείς να δώσεις όλα σου τα πράγματα;
Δώσε τα μισά. Δώσε από τα τρία, ένα . Δώσε από τα πέντε, ένα. Ακόμη βαρύ σου φαίνεται...
Κάμε άλλο: Δώσε από τα δέκα, ένα. Το κάμνεις;
Ακόμη βαρύ σου φαίνεται.
Κάμε άλλο: Μην κάμεις ελεημοσύνη. Μην πουληθείς σκλάβος.
Ας έρθουμε παρακάτω: Μην πάρεις το ψωμί του αδελφού σου. Μην πάρεις το επανωφόρι του.
Μην τον κατατρέχεις.
ΜΗΝ ΤΟΝ ΤΡΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΣΟΥ.
Μήτε και αυτό το κάμνεις;  Ας έρθουμε παρακάτω. Κάμε άλλο: Τόνε βρήκες τον αδελφό σου μέσα εις την λάσπη και δεν θέλεις να τόνε βγάλεις;

Καλά, δεν θέλεις να του κάμεις καλό. Μην του κάμεις κακό. Αφησέτονε... Πώς θέλομεν να σωθούμεν αδελφοί μου, το ένα μας φαίνεται βαρύ, το άλλο βαρύ. Πού να πάμε παρακάτω. Δεν έχομε να κατεβούμεν. Ο Θεός είναι εύσπλαχνος. Ναι. Μα είναι και δίκαιος.

Έχει και ράβδαν σιδηράν.
Λοιπόν αν θέλομεν να σωθούμε, πρέπει να έχομεν την αγάπην εις τον Θεόν και εις τους αδελφούς μας.

Έτι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου και Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου...

Τι λόγο θα δώσουμε στον Θεό, αν αφήσουμε ανενόχλητους τους διαφθορείς της Δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας οικουμενιστάς, να ουνιτίζουν τα τέκνα της Ορθοδοξίας,

«δι’ α Χριστός απέθανε»;

Ένα προφητικό άρθρο του 1967.

ΕΝ ΕΤΟΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ…

Ο Θεός είναι ο Ων. Ο Υπάρχων. Τίποτε πέραν τούτου μεγαλύτερον, τίποτε αληθέστερον… Απεκαλύφθη εις τον εκλεκτόν Του λαόν Ισραήλ και ήνοιξε μετ’ αυτού διάλογον. Και ο διάλογος ούτος εκωδικοποιήθη εις την Παλαιάν Διαθήκην… Εις τα «Εθνη» «ωμίλησε» δια του «σπερματικού λόγου», δια της φυσικής οδού. Και «ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου», «επ’ εσχάτων των ημερών τούτων ελάλησεν ημίν εν Υιώ»… Και έκτοτε, έκλεισεν ο διάλογος, ο «δια γνόφου και νεφέλης» με τον Ισραήλ και ήνοιξεν ένας άλλος διάλογος, «τοσούτω κρείττων γενόμενος των αγγέλων, όσω διαφορώτερον παρ’ αυτούς κεκληρονόμηκεν όνομα». Ο διάλογος με τα Έθνη, με ολόκληρον τον κόσμον… Και ο διάλογος ούτος συνεπυκνώθη εις την Καινήν Διαθήκην. Η Καινή Διαθήκη είναι κήρυγμα, εξαγγελία του θελήματος του Θεού, είναι το Ευαγγέλιον. Ως κήρυγμα αποτελεί μονόλογον. Ως πρόσκλησις προς τα λογικά όντα, προς έτερον λόγον, μεταβάλλεται εις διάλογον. Κατά βάθος, βεβαίως, ο Θεός λαλεί προς τους ανθρώπους, δεν διαλέγεται. Διαλέγεται ο άνθρωπος με τον Θεόν, αφού έχει αντιρρήσεις, διατυπώνει ενστάσεις, αρνείται, αποδέχεται τον λόγον, μισεί, αγαπά… Ο λόγος όμως δεν είναι μόνον λόγος, δεν είναι Ευαγγέλιον μόνον. Είναι και ζωή, ύπαρξις, οντότης, σαρξ. Και «ο λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν». Και ούτως, ο ενυπόστατος λόγος, ο Ιησούς Χριστός, ίδρυσε την Εκκλησίαν…  Και η Εκκλησία είναι Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική, αποτελουμένη από τον Χριστόν ως Κεφαλήν και τα μέλη, τους πιστούς, ως Σώμα Του… Τούτο αποτελεί την θεμελιωδεστέραν δογματικήν αλήθειαν της Εκκλησίας. Και η σύνθεσις αυτή, Κεφαλής και Σώματος, ελέγχει πάσας τας περί «Χριστιανισμού» κ.λ.π. θεωρίας, ως λυδία λίθος…

Τελευταίως, εις την τρομακτικήν σύγχυσιν θεσμών και ιδεών, λέγεται κατά κόρον ότι η Εκκλησία είναι ο Χριστιανισμός, υπό την μορφήν μόνον της διδασκαλίας. Και διαστέλλεται ο Χριστός από το Σώμα Του και παρουσιάζεται ο Θεός ως απών από την Εκκλησίαν Του. Και εντεύθεν έχομεν τα συναισθηματικά κηρύγματα περί ειρήνης και αγάπης και ενώσεως των πάντων. Και από αυτήν την αφετηρίαν αναχωρούν όλαι αι ετερόκλητοι σύγχρονοι οργανώσεις, όλα τα ιδεαλιστικά ρεύματα. Και εις το κέντρον του «Χριστιανισμού» άνευ Χριστού, συναντώνται οι σύγχρονοι «Πολιτισμένοι άνθρωποι», οι οποίοι εύρον ότι το Παρελθόν είναι πλήρες παρεξηγήσεων, ότι υπέρτατον αγαθόν είναι η «ειρήνη» και η «αγάπη», εις τας πλέον εγκοσμίους και ανθρωποκεντρικάς εκδόσεις, και οι περισσότερον…Χριστιανοί και εκκλησιαστικοί άνδρες ισχυρίζονται, ότι ουδεμία διαφορά υπάρχει μεταξύ των Εκκλησιών και πρέπει να οδηγηθώμεν προς την ενότητα… Χάριν της ειρήνης, χάριν της αγάπης, χάριν του πολιτισμού!...

Αλλ’ οι τοιούτοι πρέπει να διερωτηθούν αν είναι Χριστιανοί, αφού δεν νοείται Χριστιανός χωρίς την ενσωμάτωσίν Του εις την Εκκλησίαν, χωρίς την ενότητά του με τον Χριστόν, χωρίς να είναι ζων μέλος του Σώματος του Χριστού… Είναι το ολιγώτερον, αστείον να επιδιώκη κανείς ενότητα εν τω Χριστιανισμώ, εν ονόματι του Χριστιανισμού, μόνον εν τη διδασκαλία τη ηθική, καθ’ ον χρόνον αυτός ο ίδιος στερείται ενότητος! Αφήνομε δε το πόσον αδιανόητος είναι ο διαχωρισμός του προσώπου του Κυρίου από την διδασκαλίαν του, αφού όλην την διδασκαλίαν του ανάγει εις το πρόσωπόν Του. Και είναι αδιαχώριστος… Διότι, ως λέγει τις, «ό,τι εξέρχεται εκ του στόματος του Ιησού είναι αληθές, δια τον λόγον ότι αυτός το λέγει και πάσα αυθεντία των λόγων αυτού στηρίζεται επί της αυθεντίας του προσώπου Του. Πιστεύομεν τον λόγον αυτού ουχί δια την αλήθειαν αυτού τούτου του λόγου, αλλά δια το πρόσωπον Αυτού. Τα πάντα θεμελιοί επί του ιδίου προσώπου. «Εγώ ειμι». Ιδού ο μέγας αυτού λόγος». Αλλά τι να είπωμεν και περί της πολυπαθούς αγάπης και ειρήνης, τας συγχρόνους αυτάς θεάς, εις τας οποίας προσφέρεται τόσον άφθονος λιβανωτός εν ονόματι του «γλυκυτάτου Ναζωραίου»; Λησμονούν ότι η εν Χριστώ αγάπη είναι αχώριστος της αληθείας και η αλήθεια και η αγάπη είναι αχώριστοι από του Χριστού; Δια ποίας απομιμήσεις αγάπης και αληθείας ομιλούν; Λησμονούν ότι ο Χριστός «ουκ ήλθε βαλείν ειρήνην αλλά μάχαιραν»; Ότι ήλθε «διχάσαι…»; Και όπως λέγει τις θεολόγος: «Τι ήρχετο να κάμη ο Χριστός επί της γης; Ήρχετο ν’ ανορθώση τας διανοίας και κλίσεις της ανθρωπίνης καρδίας, αίτινες είχον καταντήσει εις την μεγαλυτέραν διαστροφήν. Ήτο λοιπόν έλλογον να μη συμμορφωθή προς τας διανοίας και κλίσεις ταύτας. Να πράξη τα ενάντια, να αποθεώση πάντα τα παθήματα, ως είχον αποθεωθή πάσαι αι ηδυπάθειαι. Να κηρυχθή, με ένα λόγον, εχθρός του ανθρωπίνου γένους»!... Ο Ιησούς «εχθρός του ανθρωπίνου γένους»! Ποίος; Ο Θεός της αγάπης. Πόσον δυσαρέστως ηχεί η γλώσσα αυτή εις τους συγχρόνους κήρυκας της ειρήνης και της αγάπης! Αλλά δεν είπεν ο Ίδιος ο Ιησούς: «Εάν μη πιστεύσητε ότι εγώ ειμι, αποθανείσθε εν ταις αμαρτίαις υμών»;…

Τα σημερινά μέσα του τεχνικού πολιτισμού επιτρέπουν εις τον άνθρωπον όλων των ηπείρων να βλέπη ολόκληρον τον κόσμον και την ζωήν του ωσάν εις κινηματογραφικήν ταινίαν εντός ολίγου χρόνου. Και πως μεν βλέπουν και κρίνουν οι άλλοι λαοί και τι φρονούν δια τον πολιτισμόν, δια τον σκοπόν υπάρξεως του κόσμου, πως αντιδρούν εις τους διαρκώς αυξανομένους κινδύνους της ανθρωπότητος από ένα διαγραφόμενον πυρηνικόν πόλεμον, αυτό αφορά εις αυτούς… Εκείνο που ενδιαφέρει ημάς, ως Έθνος και Εκκλησίαν, είναι να βλέπωμεν τα ημέτερα και τα ξένα υπό το πρίσμα της Ορθοδόξου πίστεώς μας. Και να αξιολογώμεν τα διάφορα φαινόμενα, συμφώνως με την διδασκαλίαν της αγιωτάτης Εκκλησίας μας και την όντως ορθόδοξον πνευματικήν πείραν μας…  Και αν δεν έχωμεν προσωπικήν πνευματικήν πείραν εις βαθμόν «αρτίου εν Χριστώ ανθρώπου», οφείλομεν να υποτασσώμεθα εις την διδασκαλίαν της Εκκλησίας, ως αποταμιευούσης πάσαν την αλήθειαν και «κρινούσης τα πάντα, ανακρινομένης δε υπ’ ουδενός»… Διότι, εστερημένοι πνευματικής πείρας, με ηλαττωμένην πίστιν και περίφοβοι ενώπιον ποικίλων κινδύνων εις κλίμακα εθνικήν και παγκόσμιον, τινές εκκλησιαστικοί παράγοντες τέμνουν, κατά τα ανασφαλή κριτήριά των, λίαν επιζημίους ατραπούς εις την Εκκλησίαν και το Έθνος, τας οποίας ο κόσμος, ο «κείμενος εν τω πονηρώ» χειροκροτεί από άγνοιαν της συμφοράς…

Αλλά δια την αγιωτάτην Ορθόδοξον Εκκλησίαν και τα πιστά τέκνα της ουδεμία εγκοσμία μεταβολή τα θροεί και ουδεμίαν «πτοούνται πτόησιν». Στρατεύονται, δια να μεταμορφώσουν τον κόσμον με αγάπην, με σεμνότητα, με πίστιν, χωρίς να εκτρέπωνται εις νοσηράς αγωνίας «δια την τύχην του κόσμου» και εντεύθεν να περιπίπτουν εις σύγχυσιν σκέψεων και συναισθημάτων, ώστε να μη γνωρίζουν «μήτε α λέγουν, μήτε περί τίνων διαβεβαιούνται»… Και να αποκόπτωνται, δυνάμει του σώματος του Χριστού… Ο Κύριος Ιησούς δια της Εκκλησίας Του καλεί όλον τον κόσμον εις την σώζουσαν κιβωτόν, την Εκκλησίαν. Καλεί, ομιλεί, δρα, αγωνίζεται, διαλέγεται, προς σωτηρίαν όσων θέλουν την σωτηρίαν. Χρησιμοποιεί πάντα τα μέσα η Εκκλησία και πάσας τας οικονομίας. Ένα μόνον δεν κάμνει. Δεν νοθεύει την διδασκαλίαν της, δεν καπηλεύει τον λόγον, δεν αρνείται εαυτήν, δεν χωρίζεται από τον Νυμφίον της… Διώκεται χάριν της αληθείας. Τραυματίζεται υπό εχθρών, αιματούται, «ανταναπληροί τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού εν τω σώματί της». Αλλά παραμένει πιστή άχρι θανάτου… Προ παντός δεν φοβείται, διότι είναι ηνωμένη με τον Νυμφίον της, τον Παντοδύναμον Ιησούν Χριστόν τον Κύριον ημών…

Λοιπόν, τώρα που εκπνέει το έτος ΄67, ας κάμωμεν τον απολογισμόν μας των προηγουμένων ετών της ιστορίας μας. Ας ίδωμεν ότι, εν μέσω κατακλυσμού αμαρτίας, η αγία Εκκλησία μας και ζη και στρατεύεται. Ότι είναι ανάγκη, επί ποινή ολοσχερούς καταστροφής, να επιστρέψωμεν εις τον Θεόν. Ότι ημών διατηρούντων την ορθόδοξον πίστιν και βιούντων εναρέτως, ουδεμία δύναμις εν τω κόσμω δύναται να μας βλάψη. Να θανατώση, ναι. Να βλάψη, ου… Αντιθέτως, όσην δραστηριότητα και αν αναπτύξωμεν, δια να ενταχθώμεν εις σύμφωνα συμμαχίας, όσον και αν επιτύχωμεν τας ευνοίας των ισχυρών της γης, όσας ψευδενώσεις, με τας «Εκκλησίας» και αν κάμωμεν, τίποτε δεν θα δυνηθή από αυτά να μας καλύψη από την οργήν του Θεού. «Δια το είναι ημάς σάρκας» και γυμνούς ορθής πίστεως, θα χάσωμεν και την παρούσαν ζωήν και την μέλλουσαν και ως άτομα και ως Έθνος…  Ας το εντυπώσωμεν καλώς εις τον νουν μας. «Έξω της Εκκλησίας ουδεμία σωτηρία». Και έξω της Εκκλησίας είναι πας όστις δεν είναι εντός της Ορθοδοξίας. Ακουσάτωσαν ταύτα και οι απόστολοι της κακής ειρήνης και της μισητής αγάπης, μισητής από τον Χριστόν και την Εκκλησίαν Του…

θ.μ.δ.

Η ελευθερία της σκέψης και βούλησης

Πιστεύουμε ότι ξεχωριστά από την 

ατομική ιδεολογία του κάθε ανθρώπου, η ελευθερία της σκέψης και βούλησης είναι ιερά και αναφαίρετα δικαιώματα, που δεν μπορούν και δεν πρέπει να αντικατασταθούν από όποια λογική απορρέει από "αυθεντίες" και από ομάδες που κάτω από το μανδύα προβάτου είναι αδηφάγα τρωκτικά ανθρωπίνων ψυχών.

Η ένωση των «Εκκλησιών»:

«Ουδείς πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός, συνετός, φρόνιμος, έχων ολίγον φόβον Θεού θα δεχθεί ποτέ την ένωσιν με τους αιρετικούς παπιστάς τους καταφρονητάς των επτά Αγίων Οικουμενικών και των Αποστολικών και Πατρικών Παραδόσεων. Ας στοχαστεί καλώς ο Πατριάρχης και ας μην αυταπατάται και νομίζει εύκολον την ένωσιν και ότι θα τον ακολουθήσουν οι γνήσιοι Έλληνες Ορθόδοξοι και ότι θα καταπατήσουν την συνείδησή των και θα καταφρονήσουν ευκόλως Αποστολικάς και Πατρικάς παραδόσεις και τους ιερούς κανόνας.

Και οι μεν Άγιοι Πατέρες, οι καλοί και αληθινοί Ποιμένες, εξεδίωξαν μακράν της Εκκλησίας τους αιρετικούς, τους λοιμώδεις λύκους, ο δε οικουμενικός Πατριάρχης καλεί τον αιρετικόν Πάπαν, τον εχθρόν της Εκκλησίας, τον παραβάτην και καταφρονητήν των αποστολικών και Πατρικών Παραδόσεων.

Οίμοι! Οίμοι, ψυχή μου! Στέναξον, κλαύσον, θρήνησον, ως άλλος Ιερεμίας, ουχί δια την επίγειον Ιερουσαλήμ, την πόλιν των αιμάτων, Συ θρήνησον δια την Νύμφην του Χριστού, την ακηλίδωτον και άμωμον, την Μίαν, Αγίαν, Ορθόδοξον Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν, την πνευματικήν Μητέρα των Ορθοδόξων Χριστιανών».


(Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος).

Η Ορθόδοξη Παράδοση είναι γεμάτη φώτα

Μετέχοντες του Ακτίστου φωτός αφθαρτοποιούμεθα. Το δε φως γίνεται μεθεκτό στο μέτρο της προσωπικής προσληπτικής ικανότητος του πιστού. Φως μεταμορφωτικό απορρέει από όλα τα Μυστήρια της Εκκλησίας τα οποία επιφέρουν την καλή αλλοίωση. Το φως του Παναγίου Τάφου ενυπάρχει στο μεταμορφωτικό Βάπτισμα του προσερχομένου προς αυτό. Το φως του Θαβώρ ενυπάρχει στην προσδοχή της Θείας Ευχαριστίας. Διά τούτο, η Ορθόδοξη Παράδοση είναι γεμάτη φώτα, φώτα σωστικά, αλλά και συμβατικά, φώτα μυστηριακά, αλλά και συμβολικά και λειτουργικά.

Μακρυγιάννης, αυτός ο αγνός και τίμιος Ορθόδοξος Έλληνας :

Και σκουπίζοντας τα δάκρυά μου τους είπα (των αγίων) :

Δεν βλέπετε που θέλουν να κάνουν την Ελλάδα παλιόψαθα; Βοηθείστε, διότι μας παίρνουν, αυτοί οι μισοέλληνες και άθρησκοι,  ό,τι πολύτιμον τζιβαϊρικόν έχομεν. Φραγκεμένους, μας θέλουν τα τσογλάνια του Πάπα……  Το χαρτί του πατέρα Κοσμά έβαλα και μου το εκαθαρόγραψαν. Και το εκράτησα ως Άγιον Φυλαχτόν, που λέγει μεγάλην αλήθειαν. Θα πω να μου γράψουν καλλιγραφικά και τον άλλον αθάνατον λόγον του, «τον Πάπα να καταράσθε ως αίτιον». Θέλω να το βλέπω κοντά στα’κονίσματά μου, διότι τελευταίως κάποιοι δικοί μας ανάξιοι λέγουν ότι αν τα φτιάξουμε με τον δικέρατον Πάπαν, θα ολιγοστέψουν οι κίντυνοι, τα βάσανα και η φτώχεια μας, τρομάρα τους.

Έτι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου και Επισκόπου  Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου...

«ΔΟΞΑ ΕΝ ΥΨΙΣΤΟΙΣ ΘΕΩ…ΕΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ ΕΥΔΟΚΙΑ»

«Χριστός γεννάται, δοξάσατε, Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε. Χριστός επί γης, υψώθητε. Άσατε τω Κυρίω πάσα η γη, και εν ευφροσύνη, ανυμνήσατε λαοί, ότι δεδόξασται».

Τα μεγάλα πράγματα τιμώνται με την σιωπήν. Η πτωχή ανθρωπίνη φύσις ούτε να τα συλλάβη νοερώς ημπορεί, ούτε να τα ανθέξη συναισθηματικώς, διότι και την νόησιν υπερβαίνουν, και ο συναισθηματικός χώρος της καρδίας είναι μικρός. Τα δεχόμεθα μόνον με θάμβος, με έκπληξιν, με θαυμασμόν, με αγάπην. Και μεγάλα πράγματα είναι όσα αναφέρονται εις τον Θεόν και προέρχονται από τον Θεόν. Τα θεία πράγματα έχουν διαστάσεις απείρους, όπως άπειρος είναι και ο δημιουργών αυτά Θεός. Όσον υψηλότερα ευρισκόμεθα, τόσον περισσότερον βλέπομεν και την απειρίαν των θείων πραγμάτων, τόσον περισσότερον και θαμβούμεθα και θαυμάζομεν και αγαπώμεν και μετουσιώνομεν τα βιώματά μας εις ύμνους και δοξολογίας προς τον Θεόν. Ο ύμνος είναι διέξοδος της κεκορεσμένης από αγάπην και θαυμασμόν ψυχής. Δια τούτο, εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν μας, εκφράζομεν τας υψηλοτέρας εμπειρίας μας, δια συμβόλων και θείων ύμνων. Ο λόγος είναι ανίκανος να εκφράση την παφλάζουσαν φλόγα της εν αγίω Πνεύματι καιομένης καρδίας. Διο και αναζητεί εις τας πνευματικάς ωδάς την παρηγορίαν της δρόσου. Διότι αληθώς, η εν Κυρίω ερωτική καύσις της καρδίας, αποτελεί τυραννίδα γλυκυτάτην, αλλά τυραννίδα πάντως.

Ένα από αυτά τα μεγάλα γεγονότα, που εγνώρισεν η ανθρωπίνη ιστορία, είναι η «Κένωσις του Θεού Λόγου», η ενσάρκωσις του Υιού του Θεού, «γενομένου εκ γυναικός…». «Ω βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού!». «Μέγα και παράδοξον θαύμα τετέλεσται σήμερον! Παρθένος τίκτει: και μήτρα ου φθείρεται, ο Λόγος σαρκούται και του Πατρός ου κεχώρισται!...». «Εάν επρόκειτο να εφεύρωμεν ημείς την αποκάλυψιν του Θεού, λέγει απολογητής τις, ουδέποτε θα καταντούσαμεν εις την αποκάλυψιν αυτήν, η οποία άρχεται μετά της γεννήσεως ενός παιδιού εις μίαν Φάτνην…». Εντεύθεν αρχίζει το παράδοξον εν τη ανθρωπίνη ιστορία προ του οποίου η σοφία του κόσμου σκανδαλίζεται, ενώ ημείς οι χάριτι πιστεύσαντες, εκχέομεν τας καρδίας μας εις αγγελικάς δοξολογίας. «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία»!

θ.μ.δ.

Είναι αναπόδραστη νομοτέλεια, η απο­στασία από την Ορθόδοξο Πίστι να ακολουθήται από εθνικές συμφορές.

Ο ιερός Γεννάδιος ο Σχολάριος, σοφός και άγιος Μοναχός, εμόνασε πλησίον της Κωνσταντινουπόλε­ως. Τις παραμονές της πτώσεως της Πόλεως διαβλέ­πει τα ερχόμενα δεινά. Καλεί σε μετάνοια για την α­ποσόβησί τους. Δεν ενδίδει στις πανταχόθεν πιέσεις (εκκλησιαστικών και πολιτικών) για  αναγνώρισι της ψευδοσυνόδου της Φλωρεντίας.
       Η  θεία Πρόνοια τον αναδεικνύει μετά την άλωσι πρώτο Πατριάρχη και Εθνάρχη.
       Η Πόλις εάλω. Αλλά η Ορθοδοξία εσώθη και  δια  της ομολογίας του ιερού Γενναδίου. Έτσι έχουμε ελπίδα σωτηρίας.
       Το κατωτέρω κείμενο-επιστολή απευθύνεται προς εκκλησιαστικά πρόσωπα. Απoτελεί μία ύστατη προ­σπάθεια να αποσοβηθή η υποταγή στις παπικές αξιώ­σεις για να σωθή η Πόλις. Έχουν προηγηθή πολλές ομιλίες προς τον λαό, πολλά διαβήματα προς τους πολιτικούς άρχοντας, εις ώτα όμως μη ακουό­ντων.
       Τον Νοέμβριο του 1452 γράφεται η επιστολή. Ένα μήνα αργότερα, στις 12 Δεκεμβρίου, συλλειτουρ­γούν δυστυχώς οι Ορθόδοξοι με τους Λατίνους στην Αγια-Σoφιά. Ο ιερός άνδρας, σε κείμενό του που μπορεί να τιτλοφορηθή Θρήνοι Γενναδίου, χαρακτη­ρίζει το γεγονός ως «των χριστιανικών συμφορών το κεφάλαιον».
       Η «ένωσις» δεν έσωσε την Πόλι. Δεν ήταν άλλω­στε δυνατόν. Είναι αναπόδραστη νομοτέλεια, η απο­στασία από την Ορθόδοξο Πίστι να ακολουθήται από εθνικές συμφορές.
     

  Άγιοι πατέρες, εγώ ήθελα να έλθω, όπως κάνω πάντοτε. Αλλά δεν γνωρίζω καλά σε τι αποβλέπει αυ­τή η συνάντησις. Μάθετε εσείς τον λόγο που σας προσκαλούν. Εάν μεν είναι παρών και ο καρδινάλιος και θέλει να ειπή κάτι, ή η σύσκεψις αυτή αφορά στο να έλθη άλλοτε και να ομιλήση ενώπιόν σας και ενώ­πιον πάντων και να απολογηθήτε σ' αυτόν εκκλησια­στικώς, τότε ας έλθουν κάποιοι απεσταλμένοι σας με ένα επιπλέον άλογο, με διαταγή βασιλική, και θα έλ­θω. Εσείς μη καταπιασθήτε να ακούσετε ή να ειπήτε κάτι χωρίς εμένα. Ό,τι γνωρίζω θα είναι στην διάθεσί σας.
       Εάν όμως η σύναξις αυτή γίνεται για να πάρουν την συγκατάθεσι των εκκλησιαστικών για την ένωσι που έκανε ήδη η πολιτεία -αλλοίμονο! αυτό θα είναι χωρισμός από τον Θεό-, τότε αφήστε με, μη με πειρά­ζετε. Την γνώμη μου γι' αυτό την γνωρίζει χίλιες φο­ρές και ο αυθέντης μας ο αυτοκράτωρ και οι σύμβουλοί του και εσείς όλοι. Επίσης προ ολίγων ημερών του έστειλα με τον τιμιώτατο ιερομόναχο κυρ Ιγνάτιο δώδεκα κεφάλαια (άρθρα-θέσεις) περί της υποθέσεως αυτής, τα οποία είδατε και εσείς. Εγώ ποτέ δεν θα πω κάτι άλλο, απ' αυτό που λέγω πάντοτε.
       Εκείνη την σύνοδο της Φλωρεντίας την έχω όπως την έχει και ο Θεός και η αλήθεια και όλοι οι χρι­στιανοί, τα γνήσια τέκνα της Ανατολικής Εκκλη­σίας. Για να το πω σαφέστερα, ακολουθώντας την γνώμη των αγίων Πατέρων και ταπεινά την συνείδησί μου: θεωρώ την σύνοδο αυτή ψευδοοικουμενική, όπως εκείνη επί Κωνσταντίνου, η οποία ανήρεσε όπως νόμιζε το ομοούσιον. Η γνώμη μου είναι η εξής: Ό­ποιος θα μνημονεύση τον Πάπα ή θα έχη κοινωνία με αυτούς που τον μνημονεύουν ή θα συμβουλεύση ή θα παραινέση κάποιον να μνημονεύση, θα τον θεωρήσω όπως ακριβώς και η αγία και μεγάλη σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία εξήτασε το λατινικό δόγμα και κατεδίκασε όσους το πίστεψαν, τον Βέκκο δηλαδή και τους ομόφρονάς του.
       Έπειτα δεν θεωρώ μικρό πράγμα το μνημόσυνο του Πάπα ή οποιουδήποτε επισκόπου. Άλλωστε η πνευματική κοινωνία των ομοδόξων και η τελεία υπο­ταγή προς τους γνησίους ποιμένας εκφράζεται με το μνημόσυνο. Οι σύνοδοι και οι άλλοι Πατέρες ορίζουν ότι: αυτών που αποστρεφόμεθα το φρόνημα πρέπει να αποφεύγωμε και την κοινωνία. και όλα τα σχετικά που γνωρίζετε ότι ορίζουν. Πάνω απ' όλα όμως ο Κύ­ριός μας λέγει: «Αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ' αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλο­τρίων την φωνήν» (Ιω. ι', 5).
       Μη γένοιτο να κάνω αιρετική την εκκλησία μου, την αγία μητέρα των Ορθοδόξων, δεχόμενος το μνη­μόσυνο του Πάπα, εφ' όσον ο Πάπας ομολογεί και πι­στεύει εκείνα, για τα οποία δεν τον δέχεται η Εκκλη­σία μας. Όποιος, λοιπόν, ομολογήσει ότι εκείνος (ο Πάπας) ορθοτομεί τώρα τον λόγο της αληθείας, ομο­λογεί ότι οι δικοί μας πρόγονοι είναι αιρετικοί.

Mας απομένει η ταπείνωση και ο κλαυθμός

Επειδή εμείς είμαστε πεσμένοι πολύ χαμηλά ή δεν έχουμε υψωθεί στα όρια της ευαγγελικής διδασκαλίας, ανυποψίαστοι για την ασύλληπτη συμφορά, καταπληττόμεθα ή και σκανδαλιζόμεθα από την υπόμνηση της αυθεντικής διδαχής του Κυρίου, που με συνέπεια εσάρκωσαν στον εαυτό τους οι Άγιοι του Θεού. Αν από ραθυμία δεν τους φθάνουμε, αντί να νοθεύουμε το λόγο του Θεού, μας απομένει η ταπείνωση και ο κλαυθμός, σαν έσχατο μέσο διασώσεώς μας από το ψέμα και την υποκρισία της ψυχής μας.

Κανόνας Πίστεως

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας,  Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.

Απαρνούμαι, λέγει ο βαπτιζόμενος, τον σατανάν και πάντα τα έργα αυτού.

 Ποία έργα; Άκουσον, πορνείαν, μοιχείαν, ακαθαρσίαν, ψεύδος, κλοπήν, φθόνον, μαγείαν, μαντείαν, γοητείαν, θυμόν, οργήν, βλασφημίαν, έχθραν, έριδα, μέθη, αργολογίαν, υπερηφάνειαν, οκνηρίαν. Απαρνούμε τους αστεϊσμούς και κιθαρισμούς, τα δαιμονικά άσματα, τας παιδοφθορίας, τας επερωτήσεις ακαθάρτων πνευμάτων, τας πεταλογραφίας…

Επανατοποθέτησις της Εκκλησίας επί συγχρονισμένων βάσεων….

Η δύναμις του Σατανά έγκειται εις αυτήν την φωτοφάνειάν του, εις τας περί αγάπης Θεού και του πλησίον θεωρίας του, εις τα δάκρυά του υπέρ της Εκκλησίας του Χριστού! Εις τας τάσεις δημιουργίας μιας «νέας και υγιούς τάξεως πραγμάτων», εις τον πόθον της άρσεως του «σατανικού» σχίσματος των Εκκλησιών, εις το ενδιαφέρον δια την αναπροσαρμογήν του Ευαγγελίου εις τα σύγχρονα δεδομένα, εις την αναψηλάφησιν θεολογικών, ηθικών και Εκκλησιαστικών θεμάτων, διότι ναι μεν – ομιλεί ο Σατανάς – οι άγιοι Πατέρες ορθώς εδογμάτισαν, αλλά η πρόοδος του κόσμου, αι ανάγκαι της νέας κοινωνίας, η ύψωσις της διανοητικής στάθμης των ανθρώπων, η ασύλληπτος εξέλιξις του τεχνικού πολιτισμού, όλα ταύτα, εν πάση περιπτώσει, επιβάλλουν την επανατοποθέτησιν της Εκκλησίας επί συγχρονισμένων βάσεων….

Να θυμάστε τα λόγια του Κυρίου

Οι επίσκοποι και οι πρεσβύτεροι, όπως σημειώνει σύγχρονος μητροπολίτης, δεν φτάνει να είναι διάδοχοι, αλλά πρέπει να είναι και ομότροποι των Απόστολων. Και το γράφει αυτό με αφορμή το παράδειγμα του Παύλου, που εργαζόταν χειρωνακτικά για να μην επιβαρύνει κανέναν και με παρρησία δίδασκε: «Ασήμι ή χρυσάφι ή ρουχισμό, τίποτε απ’ αυτά δεν πεθύμησα. Εσείς οι ίδιοι ξέρετε ότι για τις ανάγκες μου και για εκείνους που ήταν μαζί μου υπηρέτησαν αυτά εδώ τα χέρια. Να θυμάστε τα λόγια του Κυρίου, που είπε: ‘Είναι καλύτερα να δίνει κάποιος παρά να παίρνει’»! Και λέγοντας αυτά ο Παύλος γονάτισε και προσευχήθηκε με όλους, όπως κάνει κάθε γνήσιος πνευματικός πατέρας.

Πρωτ. Γ. Μεταλληνός:

Ο Παπισμός δεν είναι πρόθυμος για θυσίες. Το αντίθετο. Απαιτεί την αναγνώριση της διπλής εξουσίας του. Περιέχει πολλή οδύνη η έκφραση της απογοητεύσεως του Ιωάννου Η’ Παλαιολόγου: «Ημείς εθαρρούμεν διορθώσαι πολλά σφάλματα των Λατίνων, νυν δε ορώ ότι εκείνοι, οι καινοτομήσαντες και αμαρτόντες εις πολλά, βούλονται διορθούν ημάς, τους μηδέν τι μεταποιήσαντας»⁵⁰. Η δήλωση αυτή είναι αρκετή, για να νουθετήσει όσους αφελώς πιστεύουν, ότι με τους διαλόγους θα βοηθήσουμε τον Παπισμό να αναθεωρήσει και ανακαλέσει τις καινοτομίες του.