Πολλοί ενόμισαν, ότι το εμφύσημα αυτού (του Θεού) ην η ψυχή, και ότι εκ της ουσίας του Θεού μετεδόθη τω σώματι η ψυχή. Έστι δε πολλής ου μόνον ανοίας, αλλά και ατοπίας μεστός ο λόγος, ει γαρ εκ της ουσίας του Θεού η ψυχή, ουχ εχρήν αυτώ μεν είναι σοφήν, εν άλλω δε μωράν και ασύνετον, ουδέ εν τούτω μεν είναι ψυχήν δικαίαν, εν ετέρω δε άδικον. Η γαρ του Θεού ουσία ου μερίζεται, ουδέ αλλοιούται, αλλ’ έστιν αναλλοίωτος. Το εμφύσημα λοιπόν επί Θεού η του Αγίου Πνεύματος εστιν ενέργεια. Ώσπερ γαρ ο Σωτήρ ενεφύσησεν εις τα πρόσωπα των Αποστόλων και είπε, λάβετε Πνεύμα Άγιον ούτω το εμφύσημα το θείον ανθρωπίνως ακουόμενον, Πνεύμα εστι το προσκυνητόν και Άγιον. Τούτο το Πνεύμα προελθόν ουκ αυτό γέγονε ψυχή αλλά ψυχήν έκτισεν, ουκ αυτό εις ψυχήν μετεβλήθη, αλλά ψυχήν εδημιούργησε. Δημιουργόν γαρ το Πνεύμα το Άγιον, κοινωνεί τη δημιουργία του σώματος και τη δημιουργία της ψυχής. Πατήρ γαρ και Υιός και Πνεύμα Άγιον τη Θεία δυνάμει δημιοτργεί το πλάσμα.
Άγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος
Ελθέ το φως το αληθινόν, ελθέ η αιώνιος ζωή, ελθέ το αποκεκρυμμένον μυστήριον, ελθέ ο ακατανόμαστος θησαυρός, ελθέ το ανεκφώνητον πράγμα, ελθέ το ακατανόητον πρόσωπον, ελθέ η αϊδιος αγαλλίασις, ελθέ το ανέσπερον φως, ελθέ πάντων των μελλόντων σωθήναι η αληθινή προσδοκία, ελθέ των κειμένων η έγερσις, ελθέ των νεκρών η ανάστασις, ελθέ ο δυνατός, ο πάντα αεί ποιών και μεταποιών και αλλοιών μόνω τω βούλεσθαι! Ελθέ ο αόρατος και αναφής πάντη και αψηλάφητος, ελθέ ο αεί μένων αμετακίνητος και καθ’ ώραν όλος μετακινούμενος και ερχόμενος προς ημας τους εν τω άδη κειμένους, ο υπεράνω πάντων των ουρανών, ελθέ το περιπόθητον όνομα και θρυλούμενον λαληθήναι δε παρ’ ημών, όπερ ης, ή γνωσθήναι, οποίος ή ποταπός, όλος ημίν ανεπίδεκτον. Ελθέ η αιώνιος χαρά, ελθέ το στέφος το αμαράντινον, ελθέ η πορφύρα του μεγάλου Θεού και Βασιλέως ημών, ελθέ η ζώνη η κρυσταλλοειδής και διάλιθος, ελθέ το υπόδημα το απρόσιτον, ελθέ η βασίλειος αλουργίς και αυτοκρατορική όντως δεξιά! Ελθέ ον επόθησε και ποθεί η ταλαίπωρός μου ψυχή, ελθέ ο μόνος προς μόνον, ότι μόνος ειμί καθάπερ οράς! Ελθέ ο χωρίσας εκ πάντων και ποιήσας με μόνον επί της γης, ελθέ ο γενόμενος πόθος αυτός εν εμοί και ποθείν σε ποιήσας με τον απρόσιτον παντελώς! Ελθέ η πνοή μου και η ζωή, ελθέ η παραμυθία της ταπεινής μου ψυχής, ελθέ η χαρά και η δόξα και η διηνεκής μου τροφή!
ΞΥΠΝΑ ΑΝΘΡΩΠΕ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ.
Τα επιτεύγματά σου σε απεκοίμησαν και νόμισες ότι κατέκτησες τον κόσμο. Ευτέλισες και αυτά τα ιερά και όσια. Τα θεώρησες μύθους και θρύλους που τρέφουν τη φαντασία των μικρών παιδιών, χωρίς αντίκρυσμα στην προσωπική υπαρκτική οντότητά σου. Κοίταξε όμως γύρω σου. Πόλεμοι αδελφοκτόνοι, πείνα και ασθένειες για τους αδύνατους, καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, διαφθορά, σκάνδαλα, διάσπαση της ενότητος του ανθρώπινου γένους, απουσία αγάπης, κυριαρχία των συμφερόντων. Ένα τέτοιο κόσμο ετοίμασες για τα παιδιά σου, όπου και αυτή η φύση συστενάζει και διαμαρτύρεται για τις καταχρήσεις σου. Δεν απέλιπαν βέβαια νησίδες ελπίδας. Είναι όμως τραγικά ολίγες, επιδεικτικά ανεπαρκείς.
Αν βιώναμε το μυστήριο της Ενανθρωπίσεως...
Κατέβηκε ο Θεός στη γη παίρνοντας την ανθρώπινη φύση. Αν βιώναμε το μυστήριο της Ενανθρωπίσεως πρόβλημα τρομοκρατίας δεν θα υπήρχε, η αγάπη θα βασίλευε. Αγωνία για πολέμους δεν θα είχαμε, η ειρήνη θα επικρατούσε. Καταλήψεις και καταστροφές δεν θα γίνονταν, για μια κατάληψη θα αγωνίζονταν τα νιάτα, για την κατάληψη της αρετής και της αγιότητας. Οικονομικό πρόβλημα δεν θα υπήρχε, η αγάπη και η αδελφοσύνη θα αποτελούσαν την εγγύηση για ισοδύναμη απόλαυση των υλικών αγαθών. Θα υπήρχε σεβασμός στο ανθρώπινο πρόσωπο, στο περιβάλλον, στην άλογη φύση.
Ὀξύτατον τὸ δημογραφικὸν πρόβλημα
ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑΝ τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς πολυτέκνου οἰκογενείας (1η Κυριακὴ Νοεομβρίου) καὶ
τῆς ἑορτῆς (6 Νοεμβρίου) τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Τερεντίου, Νεονίλλης καὶ τῶν ἑπτὰ
τέκνων των, τῶν προστατῶν τῶν πολυτέκνων, καλὸν εἶναι νὰ ἐπισημάνωμεν τὴν πλήρη
δημογραφικήν κατάρρευσιν τῆς χώρας μας. Ἡ κατάστασις εἶναι τραγική. Συμφώνως πρὸ τὴν
τελευταίαν ἀπογραφὴν παρουσιάζεται μείωσις τοῦ πληθυσμοῦ καὶ ἰδιαιτέρως τῶν γεννήσεων
κατὰ 7% κατὰ τὰ τελευταῖα 30 χρόνια. Τὸ ἔτος 1971 τὰ παιδιὰ ἕως 14 ἐτῶν ἦσαν 2.243.962 ἤτοι
τὸ 25, 36% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας. Τὸ 2010 ἦσαν 1.623.752 δηλ. τὸ 14% μείωσις κατὰ 7%.
Ἐνῶ ἄνω τῶν 65 ἐτῶν τὸ 1971 ἦσαν 957.116, 10,92%· τὸ ἔτος 2010 2.141.786, ἔφθασαν
δηλαδὴ τὸ 19% τοῦ πληθυσμοῦ. Αἰτία. Ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπὸ τὸν Θεόν, ἡ ἔλλειψις ἰδανικῶν.
Ἡ Ἑλλὰς διετηρήθη ἀνὰ τοὺς αἰῶνας στηριζομένη κυρίως εἰς τοὺς πολυτέκνους. Πολλὰ παιδιά,
πολλοὶ ἀγωνισταί. Κατὰ τὴν ἐπανάστασιν τοῦ 1821 οἱ περισσότεροι ἀγωνισταὶ ἦσαν τέκνα
πολυτέκνων οἰκογενειῶν. Ὁ Παπαφλέσσας ἦτο τὸ 28 παιδὶ τῆς οἰκογενείας τοῦ Δημ. Δικαίου!
Κολοκοτρωναῖοι 46 νεκροὶ νέοι, εἰς τὸν ἀγῶνα. Ὁ Κωνσταντῖνος Κολοκοτρώνης εἶχε 12 ἀδέλφια
καὶ 32 ἐξαδέλφια. Ὁ Μιαούλης ἕξι υἱούς, ὁ Κανάρης, ἕξι υἱοὺς καὶ μία θυγατέρα. Οἱ
Μαυρομιχαλαῖοι 49 νεκροὺς εἰς τὸν ἀγῶνα. Ἡ Μπουμπουλίνα 6 παιδιὰ καὶ τόσοι ἄλλοι.
Καλὸν εἶναι λοιπόν, νὰ ἐνθυμούμεθα τοὺς ἐλευθέρους- σκλάβους, ποὺ εἶχον ἀρχὰς καὶ
ἰδανικὰ καὶ κυρίως Ὀρθόδοξον φρόνημα.
«Μελαγχολικαί ενοράσεις»
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μεταξύ άλλων, λέγει, ότι «οι Μοναχοί είναι οι κήρυκες της ερχομένης Βασιλείας, οι προφήται της Καινής Διαθήκης». Την φράση αυτη μού θύμισαν κάποιες συζητησεις, πού είχα τελευταίως με τρεις φίλους ησυχαστές, πού και οι τρείς, ωσάν από προφητική διαίσθηση, ισχυρίζοντο για την επέλευση απιθάνων εθνικών καταστάσεων. Και ποιές καταστάσεις είναι αυτές;
Ότι, ταχα, η Ελλάς, σταδιακώς, δεν θά συρρικνωθεί μέν εδαφικώς, αλλά θά κατακτηθεί εκ των ένδον από τό Ισλάμ! Και εστήριζαν τον ισχυρισμόν των, στις ηλεγμένες πληροφορίες, όπως έλεγαν, πού τούς μετέδιδαν παλαιοί φίλοι τους κορυφαίων πολιτικών θέσεων, πού τούς επεσκέπτοντο στην Ερημο τού Αθωνος ή τους έγραφαν.
Και στην ερώτησή μου· Ο Θεός θά επιτρέψει την αντικατάσταση της αγίας Εκκλησίας Του, πού «επεριποιήσατο τώ ιδίω Αίματι», μέ τόν σκοτεινό και δαιμονικόν μουσουλμανισμόν μέσα στην Τοπική Ορθοδοξία της Ελλάδος; Μού απήντησαν με ένα στόμα ότι, ο Θεός θα το επιτρέψει εξ αφορμής τής εκτεταμένης αμαρτίας. Καί ανεφέρθησαν στους βυζαντινούς ρωμηούς, πού δεν μετανοούσαν.
Και όταν πάλιν τους ερώτησα· πώς θα συμβεί αυτό και πότε και τί θά γίνουν οι Έλληνες; Απήντησαν, ότι ήδη ενεργείται η άλωση με τα 2-3 εκατομμύρια των μωαμεθανών, πού ονομάζονται μετανάστες, καί πού θα στερεώνονται σταδιακώς μέ τήν ελληνικήν ιθαγένεια, πού θά τούς χορηγεί ευχαρίστως τό Κράτος, δηλαδή η άθεη κυβέρνηση.
Οι δε Έλληνες βαθμιαίως θά γίνουν μειονότης, έως ότου θά μείνουν ελάχιστοι χριστιανοί ως…δείγμα. Μή απορείς, πάτερ Θ., έσπευσαν να εξηγήσουν, αυτήν τήν τραγωδία του λαού μας. Πολλοί θά αποδεχθούν τον μουσουλμανισμόν αβιάστως. Αλλοι, με κάποιαν βίαν ποικίλης μορφής. Και άλλοι «χριστιανοί» θα μεταναστεύσουν σέ χριστιανικές χώρες, μή δυνάμενοι νά συμβιώσουν με τους βαρβάρους αυτούς, πού τους χρησιμοποιεί ο Θεός ως μέσον παιδαγωγίας, όπως ανά τους αιώνες ενεργούσε στούς Ισραηλίτες και στους χριστιανούς, πού δεν μετανοούσαν για τίς αμαρτίες τους. Παράδειγμα ο Κατακλυσμός, τα Σόδομα, ο Ελληνισμός της Ανατολής, το Βυζάντιον.
Αυτά όλα με είχαν συντρίψει ψυχικώς και σκεφτόμουνα, τάχα θά επιτρέψει ο Θεός αυτήν την ασύλληπτον συμφοράν; Επηκολούθησε σιωπή για αρκετή ώρα. Στη συνέχεια, έθεσα το ερώτημα· Πατέρες άγιοι και αδελφοί, φαντάζεσθε σείς, πώς θα ανεχθεί ο Κύριος τίς μουσουλμανικές δαιμονικές θυσίες, αντί των ορθοδόξων θυσιαστηρίων; Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.
Η συζήτηση κράτησε περισσότερον από δύο ώρες, οπότε οι ησυχαστές ανεχώρησαν και μου ετόνισαν να ευχαριστώ τον Κύριον γιά όσα επιτρέπει να γίνωνται εξ αγάπης και για την σωτηρίαν τών ψυχών. Και να μή παρασύρομαι συναισθηματικώς από την επιφάνεια τών γεγονότων, αλλά να εισδύω στήν ουσίαν των, αφού είναι δεδομένον, ότι «ο Θεός αγάπη εστί».
Κι έμεινα μόνος…
Μέσα στον συγκλονισμό μου γιά τήν τραγωδία του λαού μας, τόν κλαυθμόν και τους στεναγμούς μου προς τον πανυπερεύσπλαγχνον Θεόν, άρχισα να μελετώ όσα είπαν με βεβαιότητα οι όσιοι εκείνοι ερημίτες και άνθρωποι τού Θεού και να αναλύω λογικώς τούς ισχυρισμούς τους. Παρ ότι καμιά ανησυχούσα φωνή δεν ακούεται, όμως, κάποια σποραδικά δημοσιεύματα προ μηνών στον γρηγορούντα «Ορθόδοξον Τύπον» ήρχοντο να επαληθεύσουν σχεδόν τούς ισχυρισμούς των φίλων μου ησυχαστών. Και μάλιστα κάποια δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, πάλιν στον «Ο.Τ.» από σώφρονες χριστιανούς, θεολόγους καί συγγραφείς, οι οποίοι με πειστικά επιχειρήματα κατέληγαν στα ίδια συμπεράσματα, πού εβασίζοντο σέ αντικειμενικά στατιστικά στοιχεία.
Αλλά το σκάνδαλον ευρίσκεται στήν σιωπήν των κοινής πληροφορήσεως μέσων, των λεγομένων μαζικής ενημερώσεως. Όμως, όσον και αν φαίνεται περίεργη η βαθειά σιγή επί ενός βοώντος εθνικού κινδύνου, το φαινόμενον δέν είναι ανεξήγητον. Πρόκειται περί σχεδόν καθολικής πωρώσεως τών συνειδήσεων. Και είναι ιστορικώς αποδεδειγμένον, ότι όταν η αμαρτία καθολικοποιείται, γενικεύεται, ακολουθεί, δίκην συνδρόμου, η άγνοια του κακού. Ιδού η απόδειξη· Οταν ο Θεός είχεν αποφασίσει τόν Κατακλυσμόν, με το αιτιολογικόν· «Ου μή καταμείνη το πνεύμα μου εις τους ανθρώπους τούτοις, διά το είναι αυτούς σάρκας», έδωκεν εντολήν στον δίκαιον Νώε νά κατασκευάσει την Κιβωτόν. Ειργάζοντο οι τεχνίτες επί ένα χρόνον. Βλέποντες οι απονεκρωθέντες αμαρτωλοί την κατασκευαζομένην Κιβωτόν και τον σκοπόν, πληροφορούμενοι, έλεγαν· και τί κάνουμε ώστε να πνιγούμε; Και όταν οι Αγγελοι είπαν στον δίκαιον Λώτ νά ειδοποιήσει τους συγγενείς του, γιατί θα έριχναν φωτιά να κάψουν τά Σόδομα, όλην την Πεντάπολιν, οι συγγενείς του γελούσαν με τόν γέροντα· και τί κάνουμε, ώστε νά μάς κάψει ο Θεός;
Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, σέ κάποιο μέτρο· το σύνδρομο της πωρώσεως. Καμμία εφημερίδα δέν έγραψε για τον εθνικόν κίνδυνον μέ εξαίρεση την πολύτιμη ορθόδοξη έπαλξη, τον «Ορθόδοξον Τύπον», πού, και μόνον γιατί από ένα χρόνο σχεδόν σαλπίζει, το σάλπισμα τής μετανοίας, αξίζει τον έπαινον τής Εκκλησίας και την εκ Θεού δικαίαν μισθαποδοσίαν. Οι απόψεις και οι απελπιστικές ενοράσεις των αγίων εκείνων ερημιτών, όσον και αν δεν είναι αποδεικτικές, δεν στερούνται, όμως, σέ κάποιον βαθμόν, πειστικότητος, γιατί βασίζονται σε απτά δεδομένα, ένα των οποίων, είναι οι ενεργούμενες αμαρτίες αγνοουμένης τής μετανοίας, σ όλην την Ελλάδα, παρά τις ελάχιστες νησίδες χριστιανικής ζωής και ηθικής αντιστάσεως. Δεύτερον ότι, ο προφητικός λόγος «αμαρτίαι, έθνη ελαττονούσι», έχει πολλάκις επαληθευθεί.
Τρίτον, στην δραστηριότητα τής αμαρτίας, περιλαμβάνονται και οι ένα εκατομμύριον εκτρώσεις κάθε τριετίαν· οι υπερτερούντες θάνατοι των γεννήσεων· ναρκωτικά καί άλλες ηθικές πληγές. Και τέλος, τό κυριώτερον, είναι τα τρία σχεδόν εκατομμύρια των νομιμοποιουμένων μουσουλμάνων, πού αυξάνονται και πληθύνονται με ταχύτατους ρυθμούς, ένα φαινόμενον, πού ερμηνεύει και τις απόψεις των ησυχαστών, των μουσουλμάνων ενεργούντων ως οργάνων ασυνειδήτων του Θεού. Όπως επίσης ασυνείδητα όργανα —όχι ανεύθυνα, βεβαίως— είναι οι άθεοι κυβερνήτες μας, πού υποδέχονται τους δεδηλωμένους εχθρούς του Έθνους μας, για να μή κατηγορηθούν, τάχα, ως ρατσιστές ή εθνικιστές. Αυτή η καραμέλλα έχει πολύ πέραση στην εποχή μας, μεταξύ τών επιπολαίων και αθέων, πού γίνονται καταγέλαστοι με τις παραδοξολογίες των. Παράδειγμα, «τό αλβανάκι» πέρυσι και τώρα η γερμανιδούλα του Βόλου, πού αν είναι διαποτισμένοι, ο πρώτος από τόν αλβανικόν ανθελληνικόν σωβινισμόν και η δεύτερη πιστεύει στό γερμανικό «ούμπερ άλλες» τότε, στά χέρια των το ελληνοχριστιανικόν σύμβολον η γαλανόλευκη μέ Σταυρόν, είναι τιμωρία, δεν είναι τιμή! Είναι αντίφαση.
Τώρα το πρόβλημα, το παμπρόβλημα, είναι η αλλοτρίωση του ελλαδικού χώρου, κατά παραχώρηση Θεού, για την αμετανοησία τών πιστών. Οπότε αβιάστως ανακύπτει η υποχρέωση της ποιμαινούσης Εκκλησίας νά κηρύξει μετάνοιαν στόν λαόν. Αλλοιώς; «Εάν μή μετανοήτε, πάντες ωσαύτως απολείσθε» (Λουκ. ιγ´ 3). Το γάρ στόμα Κυρίου ελάλησε ταύτα.
Θεόκλητος Μοναχός Διονυσιάτης
Πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 23 Νοεμβρίου 2001
Ο ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ
Τοῦ κ. Θεοδώρου Γεωργοπούλου, Θεολόγου
……..
……. (Ο.Τ 1897)
Ἡ ἀγγλικανικὴ περιεκτικότης δικαιολογεῖ τὴ συνύπαρξη χριστιανικῶν καὶ εἰδωλολατρικῶν ἀντιλήψεων στὴ ζωὴ καὶ τὴ συμπεριφορὰ τῶν μελῶν της. Δυστυχῶς αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῆς περιεκτικότητος ἔχει εἰσέλθει πρὸ πολλοῦ καὶ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὑπάρχουν στὴν
Ὀρθόδοξη Ἐκ κλη σία παραδοσιακοὶ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν ὅ,τι πιστεύει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Καὶ ὑπάρχουν καὶ κληρικοὶ οἰκουμενιστές, ποὺ δὲν πιστεύουν στὴν Ὀρ θοδοξία. Ὑπάρχουν καθηγητὲς τῶν θεολογικῶν σχολῶν, οἱ ὁποῖοι διδάσκουν αἱρετικὲς διδασκαλίες ἢ
εἶναι ὀρθολογιστὲς καὶ ἄπιστοι. Ὑ πάρχουν θεολόγοι στὴ Μέση Ἐκ παίδευση, οἱ ὁποῖοι τυχαίως εὑρέθησαν στὶς θεολογικὲς σχολές, διότι ὁ τρόπος τῶν πανελληνίων ἐξετάσεων τούς ἐξέβρασε ἐκεῖ. Αὐτοὶ στὰ σχολεῖα διδάσκουν, ἀλλὰ δὲν πιστεύ ουν ὅσα διδάσκουν. Ὁ τρόπος τῆς ζωῆς τους ἄλλωστε μαρτυρεῖ περὶ τῆς ἀπιστίας τους καὶ τῆς πλήρους ἐκκοσμικεύσεώς τους. Κυκλοφοροῦν θεολογικὰ ἔργα, ποὺ ἀρνοῦ ν ται βασικὰ δόγματα τῆς ὀρθοδό ξου πίστεως. Ἐφθάσαμε στὸ σημεῖο νὰ διακηρύττωμε ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ξεπερασμένοι καὶ ὅτι πρέπει νὰ πᾶμε σὲ μιὰ νέα μεταπατερικὴ θεολογία. Ὑπάρχουν κληρικοὶ καὶ θεολόγοι, οἱ ὁποῖ οι εἶναι ἐναντίον τῆς πολυτεκνίας. Καὶ τὸ διακηρύττουν ἐμπράκτως, διότι εἶναι γονεῖς 1 ἢ 2 παιδιῶν.
Οἱ ἱεροὶ κανόνες ἀπαγορεύουν σὲ ἄνδρες, ποὺ ἔχουν τελέσει δεύτερο γάμο, νὰ ἱερωθοῦν. Καὶ ὅμως ὑπάρχουν σύγχρονες περιπτώσεις διγάμων κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι ὑπηρέτησαν ἀνενόχλητοι κοντὰ σὲ ἰσχυροὺς ἐπισκόπους. Σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση συνέβη κάτι χειρότερο: Ἄγαμος κληρικὸς πέταξε τὰ ράσα καὶ ἐνυμφεύθη. Μετὰ τὸν γάμο του ἔγινε δεκτὸς ἀπὸ ἐπίσκοπο ὡς ἔγγαμος κληρικὸς πλέον. Καὶ ἡ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἔλαβε κανένα μέτρο ἐναντίον τῶν κραυγαλέων αὐτῶν κανονικῶν παραβάσεων. Μέσα στὴν ἱερὰ σύνοδο τῆς ἱεραρχίας μητροπολίτης μεγάλα φρονῶν γιὰ τὶς θεολογικές του γνώσεις, σὲ εἰσήγησή του διεκήρυξε ὅτι καμμία ἐκκλησία δὲν κατέχει τὸ ἀποκλειστικὸ προνόμιο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὴ εἶναι ἡ φρικτότερη μορφὴ τῆς παναιρέσως τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Κι ὅμως ὁ τότε ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δὲν τὸν ἀνεκάλεσε στὴν τάξη. Οὔτε κάποιος ἄλλος ἐπίσκοπος ἀπὸ τοὺς συμμετέχοντες σʼ αὐτὴ τὴ σύνοδο τῆς ἱεραρχίας διεμαρτυρήθη γιὰ τὴν κηρυττόμενη «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» αἵρεσιν. Πρὸς αἰώνιον αἶσχος αὐτῶν ποὺ τὸ ἐζήτησαν, μὲ ἔγγραφο δῆθεν τῆς Δ. Ἱ. Συνόδου, μὲ πλαστογραφημένες 9 ὑπογραφὲς συνοδικῶν μητροπολιτῶν, ἐζητήθη ἀπὸ τὴν Ἀρχὴ προσωπικῶν δεδομένων νὰ ἀναγνωρισθῆ ἡ ὁμοφυλοφιλία ὡς ἰδιωτικὴ ὑπόθεση τῶν ἐπισκόπων!
Ἡ Ἀρχὴ προσωπικῶν δεδομένων, πρὸς τιμήν της, ἀρνήθηκε νὰ ἐκδώση τέτοια βρομερὴ ἀπόφαση. Ἀντιθέτως μάλιστα, διεκήρυξε μὲ ἀπάντησή της, ὅτι οἱ ἐπίσκοποι εἶναι δημόσιοι λειτουργοὶ καὶ πρέπει ἡ ζωή τους νὰ ἀντέχη στὸν δημόσιον ἔλεγχον. Ἐν ἀντιθέσει μὲ ὅσα διακηρύττει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος περὶ ὑποδειγματικῶν ἱερατικῶν οἰκογενειῶν καὶ ἡ Ἐκκλησία ἀνέκαθεν πιστεύει, πλεῖστοι κληρικοὶ ζοῦν κοσμικώτατα. Οἱ οἰκογένειες αὐτῶν τῶν κληρικῶν δὲν διαφέρουν σὲ τίποτε ἀπὸ τῶν ἀπίστων κοσμικῶν τὶς οἰκογένειες. Παπαδιὲς καὶ παπαδοπαίδια ντύνονται ἢ μᾶλλον γδύνονται μὲ τὴ μόδα καὶ ἀπολαμβάνουν ὅλες τὶς κοσμικὲς ἁμαρτωλὲς τέρψεις. Οἱ πλεῖστοι ἐπίσκοποι ἔχουν καταργήσει στὴν πράξη τὰ κωλύματα
ἱερωσύνης. Γιʼ αὐτὸ ἔχουν εἰσέλθει στὸν κλῆρο τόσοι ἀνάξιοι κληρικοί, κατασκανδαλίζοντας μὲ τὴ ζωὴ τους τὸ ἀποίμαντο ποίμνιο. Εὑρέθη μάλιστα μεγαλόσχημος κληρικός, μὲ τεράστια οἰκονομικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ ἰσχύ, ὁ ὁποῖος διεκήρυξε σὲ βιβλίο του σχετικὸ μὲ τοὺς ἱεροὺς κανόνες αὐτὴ τὴν τερατώδη αἱρετικὴ δοξασία: «Ἁμαρτίαι πρότεραι ἀρχιερέως, οἱαιδήποτε ἂν ὦσι, κατὰ τὴν χειροτονίαν αὐτοῦ συγχωροῦνται».Ἡ αἱρετικὴ αὐτὴ διδασκαλία φαίνεται ὅτι γίνεται ἀποδεκτὴ καὶ ἀπὸ ἄλλους ἐπισκόπους. Ἔτσι ἐξηγεῖται, γιατί εἰσῆλθαν στὸ σῶμα τῶν ἐπισκόπων τόσοι ἀνώμαλοι, κατασκανδαλίζοντας τὸν λαὸ καὶ διασύροντας τὴν Ἐκκλησία. Οἱ ἐπίσκοποί μας ἰδιαιτέρως, ἀνέχονται τὰ πάντα στοὺς Χριστιανούς. Τοὺς μεγαλύτερους σκανδαλοποιοὺς καὶ ἀπίστους καὶ ὑβριστὲς τοῦ Χριστοῦ τοὺς δέχονται καὶ τούς ἐνταφιάζουν μετὰ πάσης τιμῆς ὡς πιστὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας. Γιὰ νὰ φανῆ σὲ ποιὸ βαθμὸ ἔχει προχωρήσει ἡ ἐκκοσμίκευση στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀρκεῖ νὰ ἐπισημάνουμε τὸ ἑξῆς: Ἡ Ὀρθόδοξη
Ἐκκλησία γνωρίζει μόνον δύο λόγους διαζυγίου.Ἡ σύζευξη τῆς Ὀρθ. Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν ἄθεη πολιτεία τὴν ὡδήγησε νὰ δεχθῆ δέκα (10) λόγους διαζυγίου! Δηλαδὴ ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία σὲ κραυγαλέα ἀντίθεση μὲ τὴν διδασκαλία της, συνεργεῖ μὲ τὸ κράτος στὴ διάλυση τῆς οἰκογενείας. Αὐτὸ ἰδιαιτέρως μὲ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ αὐτομάτου καὶ συναινετικοῦ διαζυγίου. Παρουσιάσαμε κάποια σημεῖα ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν ἐκκοσμίκευση καὶ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Φρονοῦμε ὅτι ἡ κυριώτερη αἰτία αὐτοῦ τοῦ ἀγγλικανισμοῦ εἶναι ὁ συνεχὴς συγχρωτισμὸς μὲ τοὺς αἱρετικούς τοῦ παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν (Π.Σ.Ε.). Ἐκεῖ ἄρχισε ἡ διάβρωση τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ὅταν διαβρωθῆ ἡ πίστη, τότε ἀρχίζει καὶ ἡ νοθεία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους. Πίστη καὶ
ἦθος εἶναι ἀλληλοεξαρτώμενα. Ὅσοι παραδοσιακοὶ κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ βλέπουν αὐτὴ τὴν εἰσβολὴ τοῦ ἀγγλικανισμοῦ στὴν Ἐκκλησία μας, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀντιδράσουν. Μόνο μὲ ἀγῶνα καὶ ἀντίσταση νικῶνται οἱ αἱρέσεις. Αὐτὴ ἦταν ἡ τακτική τῶν Ἁγίων Πατέρων. Καὶ ἡ τακτικὴ αὐτὴ εἶναι δοκιμασμένη ἐδῶ καὶ δύο χιλιάδες χρόνια. Ἡ «Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ οἰκουμενισμοῦ» πρέπει ὄχι μόνον νὰ ὑπογραφῆ ἀπὸ ὅλους τούς πιστούς, ἀλλὰ καὶ νὰ γίνη σημαία στὴν ἀντίσταση κατὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ.
ΓΙΝΕ ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ.
ὉἍγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μιλών τας για την προσευχὴ
καὶ την Θεία Λατρεία λέγει:
«Αὐτός, ποὺ συνομιλεῖ μὲ τὸν Θεὸν γίνεται ἀνώτερος ἀπὸ τὸν θάνατον
καὶ ἀπὸ κάθε διαφθορά. Ὅπως ἀκριβῶς ἐκεῖνος, ποὺ ἀπολαμβάνει τὶς
ἡλιακὲς ἀκτῖνες βρίσκεται κατ᾽ ἀνάγκην μακρυὰ ἀπὸ τὸ σκοτάδι, ἔτσι καὶ
ὅποιος ἀξιώνεται νὰ συνομιλῆ μὲ τὸν Θεὸν παύει νὰ εἶναι θνητός. Ἡ ζωὴ τῆς
ψυχῆς εἶναι ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ βίος, ποὺ ταιριάζει σ᾽ αὐτήν. Τὴν ἐνά-
ρετη ζωή, ποὺ ταιριάζει στὴν λατρεία τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐπιτυγχάνει ἡ προσευχὴ
καὶ τὴν ἀποθησαυρίζει στὶς ψυχὲς μας μὲ τρόπον θαυμαστόν. Αὐτὸς λοι-
πόν, ποὺ δὲν προσεύχεται καὶ δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ συνομιλῆ συνεχῶς μὲ τὸν
Θεὸν εἶναι νεκρὸς καὶ ἄψυχος καὶ δὲν στέκεται στὰ λόγια του… Ὅλοι οἱ
ἄνθρωποι ἔχουμε ἀνάγκην ἀπὸ τὴν προσευχή, ἀπὸ ὅσην ἔχουν τὰ δέντρα
γιὰ νερὸ καὶ ἀκόμα περισσότερη».
Δεν έχουν την ευαισθησίαν της πίστεως
Κατά τους εσχάτους χρόνους Ορθόδοξοι Πατριάρχαι,
Αρχιερείς, Ιερείς, Θεολόγοι, ήρχισαν να μην ομιλούν
Αρχιερείς, Ιερείς, Θεολόγοι, ήρχισαν να μην ομιλούν
με την παραδοσιακήν αυτήν έναντι του παπισμού
γλώσσαν, ως εάν ο παπισμός παρητήθη των
αντιευαγγελικών του γραμμών. Ορθόδοξοι πατριάρχαι
ετέλεσαν επιμνημοσύνους δεήσεις δια τον αποθανόντα
Παύλον ΣΤ΄…. τον εχαρακτήρισαν ως άγιον και
την εκκλησίαν της Ρώμης ως αγίαν…κ.ο.κ.
Υπάρχουν δε και έτεραι πράξεις ορθοδόξων ιεραρχών
και λοιπών ιερωμένων και λαϊκών… αι οποίαι
δεικνύουν ότι πράγματι οι Ορθόδοξοι ούτοι έπαυσαν
να θεωρούν τον παπισμόν, ως εθεώρουν αυτόν οι μέχρι
τούδε Ορθόδοξοι. Το Ορθόδοξον αισθητήριόν των δεν
αντιδρά, ως αντέδρα μέχρι σήμερον εις την αίρεσιν του παπισμού. Δεν έχουν την ευαισθησίαν της
πίστεως, την οποίαν πάντοτε είχον οι Ορθόδοξοι.
(Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης).
Μ. Βασίλειος: η αρχαιότητα της νηστείας
Αλλ' ο λόγος ας βαδίζει με την ιστορία, εξετάζοντας την αρχαιότητα της νηστείας. Και όπως όλοι οι άγιοι, σαν κάποια πατρική κληρονομιά, την εκληρονόμησαν, έτσι την διαφύλαξαν, παραδίνοντας ο πατέρας στο παιδί, απ' όπου και σε μας διαδοχικά διασώθηκε το κτήμα. Δεν υπήρχε στον παράδεισο οίνος· όχι ακόμη ζωοθυσίες· όχι ακόμη κρεοφαγίες. Μετά τον κατακλυσμό ο οίνος· μετά τον κατακλυσμό, «να τρώγετε από όλα, σαν χλωρά χορτάρια» (Γεν. 9, 3). Όταν απορρίφθηκε η τελείωση, τότε επιτράπηκε η απόλαυση. Δείγμα δε της απειρίας του οίνου ο Νώε που αγνοούσε την χρήση του οίνου. Διότι ακόμη δεν είχε εισέλθει στη ζωή, ούτε είχε χρησιμοποιηθεί στις συναναστροφές των ανθρώπων. Επειδή ούτε άλλον είχε δει, ούτε ο ίδιος εδοκίμασε, περιέπεσε απρόσεκτα στη μέθη του οίνου. «Διότι εφύτευσε άμπελο ο Νώε, και ήπιε από το γέννημα του καρπού και εμέθυσε» (Γεν. 9, 20-21)· όχι διότι ήταν μέθυσος, αλλά διότι δεν εγνώριζε την μέτρια πόση. Τόσον το εύρημα της οινοποσίας είναι νεώτερο από τον παράδεισο, και τόσον παλαιός ο σεβασμός της νηστείας. Αλλά εγνωρίσαμε ότι και ο Μωυσής με τη νηστεία επλησίασε το όρος (Έξοδ. 24, 18). Διότι δεν θα αποτολμούσε ενώ εκάπνιζε η κορυφή, ούτε θα είχε το θάρρος να εισέλθει στον γνόφο, εάν δεν είχε οπλισθεί με το όπλο της νηστείας. Με τη νηστεία υποδέχθηκε το νόμο που εγράφη με το δάκτυλο του Θεού στις πλάκες. Και επάνω μεν η νηστεία έγινε πρόξενος της νομοθεσίας, κάτω δε η γαστριμαργία τους εξέτρεψε σε ειδωλολατρεία. «Διότι εκάθισε o λαός για να φάει και να πιει, και εσηκώθηκαν μετά για να διασκεδάσουν» (Έξοδ. 32,6). Η μέθη καταστρέφει την πνευματικότητα του ανθρώπου. Σαράντα ημερών προσμονή με νηστεία και προσευχή του δούλου του Θεού την αχρήστευσε μία oινοποσία. Διότι αυτές τις πλάκες που έλαβε η νηστεία με το δάκτυλο του Θεού γραμμένες, αυτές η μέθη εκομμάτιασε, διότι ο προφήτης δεν έκρινε άξιο να νομοθετείται μέθυσος λαός από τον Θεό. Σε μία φευγαλέα στιγμή, με την γαστριμαργία, ο λαός εκείνος που είχε γνωρίσει τον Θεό με τα πιο μεγάλα θαύματα, εκυλίσθηκε στην ειδωλολατρική τρέλα των Αιγυπτίων. Σύγκρινε και τα δυο· πώς δηλαδή η νηστεία οδηγεί στο Θεό και πως η τρυφή προδίδει την σωτηρία. Κατέβα, βαδίζοντας τον δρόμο προς τα κάτω. Τα ευεργετικά αποτελέσματα της νηστείας στην Παλαιά και Κ. Διαθήκη.
Μακρόθυμε Κύριε...
Κύριε, καὶ τὸν φόβον σου πτοοῦμαι, καὶ τὸ πονηρὸν ποιεῖν οὐ παύομαι,
τίς ἐν δικαστηρίῳ τὸν δικαστὴν οὐ πτοεῖται; ἢ τὶς ἰαθῆναι βουλόμενος, τὸν ἰατρὸν παροργίζει ὡς κᾀγώ;
Μακρόθυμε Κύριε, ἐπὶ τῇ ἀσθενείᾳ μου σπλαγχνίσθητι, καὶ ἐλέησόν με .
έως πότε, ο δεσπότης ο άγιος και ο αληθινός...
1970 -- 2010
14. 800. 000 ελληνόπουλα κατακρεουργήθηκαν από τις εκτρώσεις!!!
"και έκραξαν φωνή μεγάλη λέγοντες·
έως πότε, ο δεσπότης ο άγιος και ο αληθινός,
ου κρίνεις και εκδικείς το αίμα ημών
εκ των κατοικούντων επί της Ελληνίδος γης;"
14. 800. 000 ελληνόπουλα κατακρεουργήθηκαν από τις εκτρώσεις!!!
"και έκραξαν φωνή μεγάλη λέγοντες·
έως πότε, ο δεσπότης ο άγιος και ο αληθινός,
ου κρίνεις και εκδικείς το αίμα ημών
εκ των κατοικούντων επί της Ελληνίδος γης;"
O Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος
ΠΑΝΤΟΤΕ Η ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.
Γράφοντας "Προς τον Θεόδουλον" ο Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος τον
συμβουλεύει πως να αποφεύγη τους πονηρούς λογισμούς με τους
οποίους αρχίζει και γεννιέται η αμαρτία. Του αποκαλύπτει λοιπόν
το μεγάλον μυστικόν, που είναι η «νοερά προσευχή», το «Κύριε
Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», λέγοντας:
« Όπως είναι αδύνατο να περάση κανείς μεγάλον πέλαγος χωρίς
μεγάλον πλοίον, έτσι είναι αδύνατον να διώξη κανείς την προσβολή
ενός πονηρού λογισμού χωρίς την επίκλησιν του Ιησού Χριστού».
Γράφοντας "Προς τον Θεόδουλον" ο Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος τον
συμβουλεύει πως να αποφεύγη τους πονηρούς λογισμούς με τους
οποίους αρχίζει και γεννιέται η αμαρτία. Του αποκαλύπτει λοιπόν
το μεγάλον μυστικόν, που είναι η «νοερά προσευχή», το «Κύριε
Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», λέγοντας:
« Όπως είναι αδύνατο να περάση κανείς μεγάλον πέλαγος χωρίς
μεγάλον πλοίον, έτσι είναι αδύνατον να διώξη κανείς την προσβολή
ενός πονηρού λογισμού χωρίς την επίκλησιν του Ιησού Χριστού».
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος
Η ΥΨΗΛΟΤΕΡΗ ΑΡΕΤΗ.
Στον ΝΕ´ Λόγον του ο
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει:
« Η μετάνοια είναι η υψηλότερη από όλες τις αρετές και το έργον της δεν μπορεί να τελειώση, παρά μόνον την ώρα του θανάτου. Γι᾽ αυτό η μετάνοια είναι απαραίτητη σε όλους πάντοτε και κανένα όριον τελειώσεως της μετανοίας δεν υπάρχει…».
Στον ΝΕ´ Λόγον του ο
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει:
« Η μετάνοια είναι η υψηλότερη από όλες τις αρετές και το έργον της δεν μπορεί να τελειώση, παρά μόνον την ώρα του θανάτου. Γι᾽ αυτό η μετάνοια είναι απαραίτητη σε όλους πάντοτε και κανένα όριον τελειώσεως της μετανοίας δεν υπάρχει…».
ΚΑΤΑΦΥΓΙΟΝ Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ.
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει στὸ «Συμβουλευτικὸν Εγχειρίδιον» για την Παναγίαν Θεοτόκον την «προστασίαν πάντων των Χριστιανών» ότι είναι το καταφύγιον όλων των πονεμένων και δυστυχισμένων αυτού του κόσμου. Και αυτό γίνεται, διότι:
«Νυν η Θεοτόκος ως Μήτηρ Θεού αμέσως μετά τον Θεόν ούσα και ασυγκρίτως υπερβάσα όχι μόνον ανθρώπους, αλλά και αυτάς τας πρώτας και ανωτάτας τάξεις των αγγέλων, Χερουβίμ και Σεραφίμ, δι᾽εαυτής διανέμει τον πλούτον όλων των εκ Θεού χαρισμάτων και θείων ελλάμψεων, εις όλους αγγέλους ομού και ανθρώπους, καθώς όλη κοινώς η του Χριστού φρονεί Εκκλησία».
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς…
«Νυν η Θεοτόκος ως Μήτηρ Θεού αμέσως μετά τον Θεόν ούσα και ασυγκρίτως υπερβάσα όχι μόνον ανθρώπους, αλλά και αυτάς τας πρώτας και ανωτάτας τάξεις των αγγέλων, Χερουβίμ και Σεραφίμ, δι᾽εαυτής διανέμει τον πλούτον όλων των εκ Θεού χαρισμάτων και θείων ελλάμψεων, εις όλους αγγέλους ομού και ανθρώπους, καθώς όλη κοινώς η του Χριστού φρονεί Εκκλησία».
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς…
Μ. Βασίλειος περί νηστείας
Δεχθείτε αυτήν, οι φτωχοί, την συγκάτοικό σας και ομοτράπεζο. Οι δούλοι, την ανάπαυση από τους συνεχείς καμάτους της υπηρεσίας. Οι πλούσιοι, αυτήν που σας γιατρεύει από την βλάβη του χορτασμού και με την μεταβολή κάνει πιο τερπνά αυτά που από την συνήθεια περιφρονούνται. Οι άρρωστοι, την μητέρα της υγείας. Οι υγιείς, το φυλακτήριο της υγείας. Ρώτησε τους ιατρούς και θα σου απαντήσουν, ότι το περισσότερο σφαλερό από όλα είναι η άκρα παχυσαρκία. Για τούτο οι πιο έμπειροι με τη νηστεία αφαιρούν το πλεονάζον πάχος, ώστε να μην συντριβεί η δύναμη με το βάρος της παχυσαρκίας. Διότι εξεπίτηδες αφού με την στέρηση εξαφανίσουν την αμετρία του πάχους, προετοιμάζουν στην θρεπτική δύναμη κάποια άνεση και ανατροφή και αρχή για δεύτερη αύξηση. Έτσι σε κάθε έργο και σε κάθε σωματική ιδιοσυγκρασία βρίσκεται η ωφέλεια της νηστείας και σε όλα ομοίως αρμόζει, στα σπίτια, στις αγορές, στις νύκτες, στις ημέρες, στις πόλεις, στις ερημιές. Αυτήν λοιπόν που με τόσα μέσα χαρίζει σε μας το καλό, ας υποδεχθούμε με χαρά, κατά τον λόγο του Κυρίου, χωρίς να είμαστε κατηφείς, όπως οι υποκριτές, αλλά το χαρωπό της ψυχής χωρίς προσποίηση να δείχνουμε (Ματθ. 6, 16-17). Και δεν νομίζω ότι χρειάζεται τόσον αγώνα η προτροπή για τη νηστεία, όσον το να μην περιπέσει σήμερα κάποιος στα κακά της μέθης. Διότι τη μεν νηστεία και για την συνήθεια και για την μεταξύ μας ντροπή, oι πολλοί την αποδέχονται. Φοβούμαι δε τη μέθη, που, σαν πατρική κληρονομιά, οι φίλοι του οίνου την διασώζουν. Όχι νηστεία με την μέθη. Όπως δηλαδή αυτοί που κάνουν μακρινά ταξίδια, έτσι και μερικοί ανόητοι σήμερα πίνουν οίνο σε αντάλλαγμα των πέντε ημερών της νηστείας· Ποιος είναι τόσον ανόητος, ώστε προτού αρχίσει να πίνει, να κάνει τις τρέλες των μεθυσμένων; Δεν γνωρίζεις ότι η κοιλιά δεν κάνει αποταμίευση; Η κοιλιά είναι ο πιο άπιστος μεσίτης. Είναι ταμείο αφύλακτο, διότι, όταν μπαίνουν πολλά, τη μεν βλάβη διατηρεί, τα φαγητά όμως δεν διαφυλλάττει· πρόσεχε μη τυχόν και σε σένα, αύριο που θα έλθεις από την μέθη λεχθούν αυτά που τώρα αναγνώσθηκαν. «Δεν διάλεξα αυτή τη νηστεία, λέγει ο Κύριος» (Ησ. 58, 5). Γιατί αναμιγνύεις τα άμικτα; Ποια ή σχέση της νηστείας προς την μέθη; Ποια είναι η σχέση της μέθης προς την εγκράτεια; «Ποια η συμφωνία μεταξύ του ναού του Θεού και των ειδώλων;» (Β΄ Κορινθ. 6, 16). Διότι ναός του Θεού μεν είναι αυτοί στους οποίους κατοικεί το Πνεύμα του Θεού· ναός δε ειδώλων, είναι αυτοί που υποδέχονται με την μέθη το πλήθος της ακολασίας. Η σημερινή ημέρα είναι τα πρόθυρα των νηστειών. Αυτός δε που έχει βεβηλωθεί στα πρόθυρα βεβαίως δεν είναι άξιος να εισέλθει στα άγια. Κανείς δούλος θέλοντας να εξευμενίσει τον κύριό του, δεν μεταχειρίζεται τον εχθρό του σαν προστάτη και μεσίτη. Το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως στην Αρχαία Εκκλησία. Η μέθη είναι έχθρα στο Θεό· η νηστεία δε, αρχή της μετανοίας. Εάν λοιπόν θέλεις με την εξομολόγηση να γυρίσεις στο Θεό, να αποφεύγεις την μέθη, για να μην σου κάμει δυσκολότερη την αποξένωση. Δεν αρκεί βεβαίως μόνον η αποχή από τις τροφές, για την επαινετή νηστεία, αλλ΄ ας νηστεύσουμε νηστεία δεκτή, ευάρεστη στο Θεό. Αληθινή νηστεία είναι η αποξένωση από το κακό, η εγκράτεια της γλώσσας, η αποχή από το θυμό, ο χωρισμός από τις επιθυμίες, την καταλαλιά, το ψεύδος, την ψευδορκία. H στέρηση από αυτά είναι αληθινή νηστεία. Μέσα σ΄ αυτά λοιπόν η νηστεία είναι αγαθό. Η πνευματική νηστεία είναι η έλλειψη του ορθοδόξου λόγου που κάνει την ψυχή ατροφική και παγερή.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)