Τα βλάσφημα δόγματα του Ωριγένους ήσαν ταύτα:

Ότι αι ψυχαί προϋπάρχουσι των σωμάτων, ότι αυταί μετά τον θάνατον του ενός σώματος εισέρχονται εις άλλο σώμα, ότι η κόλασις έχει τέλος, ότι οι δαίμονες θα λάβωσι το πρώτον αξίωμα της Αγγελικής χάριτος όπερ είχον, ότι αι ψυχαί θα αναστηθώσι γυμναί άνευ σωμάτων, ότι τα ουράνια σώματα έχουσι ψυχάς και άλλα ακόμη κακόδοξα. Σημείωσε όμως ότι οι μεταγενέστεροι εποίησαν βιβλίον από τα του Ωριγένους ορθά φρονήματα· εκ τούτων δε είναι και αι θαυμασταί ερμηνείαι ας ο Ωριγένης κατέβαλεν εις την Πεντάτευχον, εις τον Ψαλτήρα και εις όλην σχεδόν την Αγίαν Γραφήν, εκ των οποίων και οι θείοι Πατέρες πολλά αυτολεξεί ηρανίσθησαν.

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Μικρά κατήχησις :

«Ἐπεί δέ κοινωνῶν τῇ αἱρέσει ἀπεβίῳ, πῶς δυνατόν ἐντετάχθαι τόν τοιοῦτον ἐν ὀρθοδόξῳ κοινωνίᾳ;»

Ἀγαπητέ ἀδερφέ ἐν Χριστῷ, Κωνσταντῖνε, σ' εὐχαριστῶ θερμότατα γι' αὐτήν τήν ἀνάρτησιν! Βεβαιώνει αὐτά πού γράφω ἐδῶ καί ἀρκετά χρόνια γιά τίς ὑπό τῶν Οἰκουμενιστῶν «ἁγιοποιήσεις» (καί ὄχι ἁγιοκατατάξεις) τῶν γνωστῶν γερόντων, κατά τό «δόξαν παρ' ἀλλήλων λαμβάνοντες» (Ἰω. 5:44). Τά γράφω αὐτά, διότι βλέπω μετά πολλῆς λύπης ὄχι μόνον τούς ἀκατηχήτους, ἀλλ' ἀκόμη καί Καθηγητάς Πανεπιστημίου καί δή Πατρολόγους (π.χ. τόν π. Θεόδωρον Ζήσην) νά ἐπικαλοῦνται συνεχῶς τόν π. Παΐσιον (+1994), τόν π. Πορφύριον (+1991) κ.ἄ., ἄν καί οἱ γέροντες αὐτοί ἀπεβίωσαν ἐν πλήρει κοινωνίᾳ μέ τόν Οἰκουμενισμόν, τινές δέ ἐξ αὐτῶν, φερόμενοι μάλιστα καί ὡς «διορατικοί», ἐγκωμίαζαν τόν αἱρεσιάρχην Βαρθολομαῖον ὡς τόν «καλύτερον πατριάρχην πού ὠκονόμησεν ὁ Θεός στά δύσκολα αὐτά χρόνια»! Οἱ ἐν λόγῳ «ἁγιοποιήσεις», ὅμως, ἀντίκεινται στήν Ὀρθόδοξον διδασκαλίαν τῶν Γραφῶν καί τῶν Πατέρων, οἱ ὁποῖοι διδάσκουν ὁμοφώνως ὅτι ἡ ἐν γνώσει κοινωνία μέ αἱρετικούς, ἀκόμη καί πρίν αὐτοί καταδικασθοῦν ἀπό κάποιαν Σύνοδον, ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπον εἰς τήν κόλασιν καί ὄχι εἰς τήν ἁγιότητα. Τά ἔγραφα, λοιπόν, αὐτά μέ βάσιν τήν ρηθεῖσαν διδασκαλίαν, ἀλλά ἔψαχνα καί γιά κάποιο κείμενον πού νά τό λέγῃ εὐθέως αὐτό, γιά νά μή μοῦ προσάψῃ κανείς ὅτι παρερμηνεύω τήν Ἁγίαν Γραφήν καί τούς Πατέρας. Ἰδού, λοιπόν, ἡ παροῦσα ἀνάρτησις πού μοῦ προσφέρει αὐτό τό κείμενον πού ἔψαχνα! Καί πάλι, σοῦ εἶμαι εὐγνώμων.

Μικρά κατήχησις : Ἐπεί δέ κοινωνῶν τῇ αἱρέσει ἀπεβίῳ, πῶς δυνατόν ἐντετάχθαι τόν τοιοῦτον ἐν ὀρθοδόξῳ κοινωνίᾳ;

«Ὁ ἁπτόμενος πίσσης μολυνθήσεται καί ὁ κοινωνῶν ὑπερηφάνῳ ὁμοιωθήσεται αὐτῷ». Ἐφ' ᾧ καί τανῦν ἐγκαλούμεθα, διότι τινά τῶν ὑποκρινομένων ὀρθοδοξεῖν, κοινωνοῦντα δέ τῇ αἱρέσει μέχρι παντός ἀπηγορεύσαμεν ὑπό ὀρθοδόξου ἐν ἱεροῖς μνημοσύνοις ἀναφέρεσθαι κατά τήν θείαν μυσταγωγίαν. Εἰ μέν γάρ προέφθασε, κἄν ἐν τῷ θανάτῳ, δι' ἐξομολογήσεως τυχεῖν τῶν ἁγιασμάτων, ἦν ἄν ὑπέρ αὐτοῦ ἀναφοράν ποιεῖσθαι τόν ὀρθόδοξον. Ἐπεί δέ κοινωνῶν τῇ αἱρέσει ἀπεβίῳ, πῶς δυνατόν ἐντετάχθαι τόν τοιοῦτον ἐν ὀρθοδόξῳ κοινωνίᾳ; Καί γοῦν φησιν ὁ ἱερός Ἀπόστολος· «Τό ποτήριον τῆς εὐλογίας, ὅ εὐλογοῦμεν, οὐχί κοινωνία τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ ἐστιν; τόν ἄρτον ὅν κλῶμεν, οὐχί κοινωνία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ ἐστιν; ὅτι εἷς ἄρτος, ἕν σῶμα οἱ πολλοί ἐσμεν· οἱ γάρ πάντες ἐκ τοῦ ἑνός ἄρτου μετέχομεν». Οὐκοῦν κατά τό ἀνάλογον καί ἡ κοινωνία τοῦ αἱρετικοῦ ἄρτου καί τοῦ ποτηρίου τῆς ἀντικειμένης μερίδος ἐστίν· καί τό ἕν σῶμα ἠλλοτριωμένον Χριστοῦ τούς ἐπικοινωνοῦντας ἀπεργάζεται· ἐπεί μηδεμία «κοινωνία φωτί πρός σκότος, οὐδέ μετοχή δικαιοσύνης καί ἀνομίας, οὐδέ μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου, οὐδέ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετά εἰδώλων», καθώς ἀλλαχοῦ ὁ αὐτός ἐξεβόησεν. Ἀλλ' ὑπέρ μέν τῶν τοιούτων θρηνητέον καί προσευκτέον ὑπέρ τῶν ἔτι ζώντων ἐκπεφευγέναι αὐτούς τῶν τοῦ διαβόλου βρόχων» (Μικρά κατήχησις 129) (σελ. 362-363).

 

Δεν ήταν Αρχιερείς του Θεού και ο Ἄννας καὶ ο Καϊάφας ?

Η μήπως έλεγε ψέματα αυτός που έλεγε :

 

«Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον ἢ μετ᾿ αὐτῶν ἐμβληθῆναι, ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα, εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός».

Ἐξαπλώνεται ἀνεμπόδιστα ὁ Οἰκουμενισμός -- Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Ὁμότιμος Καθηγητής Α.Π.Θ.

Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ χειρότερη αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν, προελαύνει ἀκάθεκτη· διαβρώνει συνειδήσεις κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, χωρὶς ἀποτελεσματικὴ ἀντίσταση. Ἐμφανίζεται μὲ ἔνδυμα προβά­του, ὡς δῆθεν ἀγάπη, εἰρήνη, καὶ ἑνότητα πρὸς τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ αἱρετικούς, ἐνῶ πρόκειται γιὰ βαρὺ καὶ ἄγριο λύκο ποὺ κατασπαράσσει τὸ ποίμνιο. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες ἔχουν ἀσπασθῆ τὴν αἵρεση καὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ λύκους· οἱ περισσότεροι εἶναι μισθωτοὶ καὶ δὲν θέλουν νὰ διώξουν τοὺς λύκους γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὴν καλοπέραση, τὶς τιμὲς καὶ τὶς δόξες, ἄλλοι εἶναι δειλοὶ καὶ φοβοῦνται τοὺς λύκους, καὶ μόνον ὀλίγοι ἀγωνίζονται νὰ τοὺς διώξουν.

Τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι τὸ ποίμνιο ἀκατήχητο καὶ ἀκαθοδήγητο, ἀνυπο­ψίαστο, δὲν διακρίνει τοὺς λύκους κάτω ἀπὸ τὸ ἔνδυμα τοῦ προβάτου, καὶ ὄχι μόνο δὲν προφυλάσσεται, ἀλλὰ τοὺς τιμᾶ καὶ τοὺς δοξάζει. Στὶς ἐνορίες οἱ ἱερεῖς διστάζουν νὰ ὁμιλήσουν ἐναντίον τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκου­μενισμοῦ καὶ νὰ ἐνημερώσουν τοὺς πιστούς, διότι οἱ μὲν ἐξ᾽ αὐτῶν ἄγαμοι ἐπιθυμοῦν νὰ φορέσουν ἀρχιερατικὴ μίτρα, ποὺ δίδεται κατὰ κανόνα σὲ οἰκουμενιστὲς ἢ σὲ καλοπερασάκηδες τῶν συμποσίων καὶ τῶν πολυτελῶν ἀμφίων, οἱ δὲ ἔγγαμοι πρεσβύτεροι ὑπολογίζοντες εὐμενεῖς ἢ δυσμενεῖς τοποθετήσεις, μεταθέσεις καὶ ἄλλες συνέπειες γιὰ τὶς οἰκογέ­νειές τους σιωποῦν καὶ δὲν ἐκδηλώνονται, ἐκτὸς ἐξαιρέσεων  ἐπαινετῶν. Γι᾽ αὐτὸ καὶ νὺξ βαθεῖα καὶ σκότος γιὰ τὸν εὐλογημένο λαὸ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἂς ψάλλουμε σὲ κάθε λειτουργία «Εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον, εὕρομεν πίστιν ἀληθῆ, ἀδιαίρετον Τριάδα προσκυ­νοῦντες». Ἡ ἀληθινὴ πίστη διώκεται, συκοφαντεῖται, κακοποιεῖται, ἀναμει­γνυόμενη μὲ φρικτὲς αἱρέσεις, καὶ ἡ Ἁγία Τριάδα βλασφημεῖται μὲ τὸ εὕρημα ὅτι οἱ τρεῖς μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες, Ἰουδαϊσμός, Χριστιανισμὸς καὶ Ἰσλάμ, ἔχουν τὸν ἴδιο Θεὸ καὶ ἄλλες ἀντιτριαδικὲς δοξασίες.

Άγιος Γρηγόριος Β΄ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

Ο Μέγας ούτος της Ορθοδόξου Εκκλησίας αστήρ διεκρίθη δια τους αγώνας του εναντίον των λατινοφρόνων και λατινοφίλων ενωτικών της εποχής του, υπήρξε δε ο σφοδρότερος αντίπαλος του λατινόφρονος Πατριάρχου Ιωάννου ΙΑ΄ του Βέκκου. Πριν εισέτι χειροτονηθή Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, κατά το 1283, επί Ανδρονίκου Παλαιολόγου, διηύθυνε λίαν επιτυχώς τας Πατριαρχικάς υποθέσεις ως λόγιος Γεώργιος εκ Κύπρου. Εκλεγείς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από λαϊκών, ηρνήθη να δεχθή χειροτονίαν από λατινόφρονας ή λατινοφίλους Επισκόπους, ή έστω και απλώς επικοινωνήσαντας μετά των λατινοφρόνων. Επειδή δε όλοι σχεδόν οι Επίσκοποι του κλίματος του Πατριαρχείου της εποχής εκείνης είχον οπωσδήποτε επικοινωνήσει μετά του προκατόχου του Πατριάρχου Ιωάννου ΙΑ΄ του Βέκκου, παρέμεινεν επ’ αρκετόν εψηφισμένος μεν Πατριάρχης, αλλ’ άνευ χειροτονίας εκτελών μόνον όσα εκ των πατριαρχικών καθηκόντων δεν απήτουν ιερωσύνην. Ελθόντων ακολούθως εις Κωνσταντινούπολιν των μη λατινισάντων Επισκόπων Κοζύλης και Δεβρών (πόλεων Αιτωλίας και Μακεδονίας), εδέχθη την χειροτονίαν αφού προηγουμένως εχειροτόνησαν ούτοι τον Ηρακλείας Γερμανόν, όστις, κατά την τάξιν, εγκαθίστα τον Κωνσταντινουπόλεως.

Τί εἶναι ἡ Οὐνία; Τοῦ Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου ᾿Ανδρέου Θεοδώρου (†)

῞Ενα ἀλλόκοτο κρᾶμα ᾿Ορθοδοξίας καὶ Παπισμοῦ. ῞Ενας θλιβερὸς ἐκκλησιολογικὸς τραγελαφικὸς συγκρητισμός. Αἱ χεῖρες μὲν τοῦ ᾿Ησαῦ, τὸ δὲ πρόσωπο καὶ ἡ φωνὴ τοῦ ᾿Ιακώβ. ῞Ενα παρδαλό, ἀντιφατικὸ συνονθύλευμα στοιχείων ἑτεροκλίτων. ᾿Αρκεῖ μονάχα ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος νὰ εἶναι ὁ Πάπας. Τίποτε ἄλλο δὲν ἔχει τόση σημασία, ὅσην ἡ ὑποταγὴ στὸ πρωτεῖο καὶ τὴν αὐθεντία τοῦ Λατίνου Ποντίφηκος. Αὐτὸ κατ᾿ ἐξοχὴν συνθέτει τὴν ἐκκλησιολογικὴ ταυτότητα τῆς Οὐνίας: Πίστη καὶ ἀφοσίωση στὸν Πάπα καὶ στράτευση στὸ ἱεραποστολικὸ ἔργο τῆς ῾Αγίας ῞Εδρας(!). Καὶ αὐτὸ προσπαθεῖ νὰ μᾶς πείσει νὰ κάνουμε κι᾿ ἐμεῖς ἀκολουθοῦντες τὸ δικό της παράδειγμα, νὰ ἀναγνωρίσουμε ὡς ὁρατὴ κεφαλὴ τῆς ᾿Εκκλησίας μας τὸν Πάπα. Νὰ ἀπεμπολήσουμε τὰ πρωτοτόκια μας ἀντὶ πινακίου φακῆς. Νὰ δεχθοῦμε τὰ τεράστια ἐκκλησιολογικὰ ψεύδη τοῦ πρωτείου καὶ τοῦ ἀλαθήτου, δόγματα τὰ ὁποῖα σήμερα καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἱ Λατῖνοι θεολόγοι ἀπορρίπτουν! Νὰ πνίξουμε τὴν ἐκκλησιολογική μας συνείδηση, νὰ πωλήσουμε τὴν ᾿Ορθοδοξία μας, νὰ ξεπέσουμε τοῦ δόγματός μας, νὰ γίνουμε ἅλας μωρὸν πασπαλιζόμενο ἀδεῶς στὸ τραπέζι τοῦ Παπισμοῦ. Νὰ δώσουμε «γῆν καὶ ὕδωρ» σ᾿ αὐτὸν ποὺ τόσα καὶ τόσα δεινὰ ἐπεσώρευσε στὸ ἄχραντο σῶμα τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Νὰ γίνουμε συνεργοί, ὥστε νὰ ἐκπληρωθῆ ἡ ὑπερτροφικὴ ἀρχομανία καὶ ὁ ἄκρατος αὐταρχισμὸς καὶ ἡγεμονισμὸς τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης, τοῦ ὁποίου ἀσίγαστο ὄνειρο ἦταν ἀνέκαθεν ἡ καθυπόταξη τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Εκκλησίας! Τόσο ἄραγε φτηνὰ μᾶς κοστολογεῖ ἡ Οὐνία;  

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης γράφει:

Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!                                       

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η  άγνοια...                                           

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεΐας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.

Ε’ ΛΟΥΚΑ (ΦΤΩΧΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ) ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

 «...μεταξύ ἡμῶν καί ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται,...» 

Μεγάλο βάραθρο ἔχει πλέον στηριχθῆ μεταξύ μας· ἐάν ἤθελες ἐσύ μποροῦσες νά τό γεφυρώσεις ἐν ὅσῳ ζοῦσες στή γῆ, μιμούμενος τόν Πατριάρχη Ἀβραάμπούκαίαὐτός ἦτανπλούσιος. ὉΛάζαροςἦτανμέν γεμάτος πληγές, ἀλλά αὐτό προεῖχε, τό ὅτι εἶχε μέσα του ψυχή πολυτιμότερη ἀπό κάθε χρυσάφι ἤ καλύτερα ὄχι μόνο τήν ψυχή, ἀλλά καί τό σῶμα του· διότι ἀρετή τοῦ σώματος δέν εἶναι ἡ πολυσαρκία, ἡ εὐρωστία καί τά πολυτελῆ ἐνδύματα, ἀλλά τό νά ἀντέχει τόσα πολλά καί τέτοιου εἴδους βάσανα.

Αναγκαία η επαγρύπνησις των Ορθοδόξων Χριστιανών -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αν. Καθηγητού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Στο φύλλο της 5/1/97 η «Καθημερινή» δημοσιεύει άρθρον του Μητροπολίτη Ελβετίας κ. Δαμασκηνού με τίτλο «Αναγκαίος ο διαθρησκευτικός διάλογος». Το ερώτημα που γεννιέται αμέσως στον ορθόδοξο αναγνώστη είναι: Ποιο θα μπορούσε να είναι το περιεχόμενο ενός τέτοιου διαλόγου; Αν και το άρθρο εξηγή καθαρά το σκοπό του προτεινόμενου διαλόγου, εν τούτοις δεν απαντά σ’ αυτό το ερώτημα. Ο συγγραφέας ξεκινάει με την προτροπή του Χριστού προς τους μαθητές Του να κηρύξουν το Ευαγγέλιο σ’ όλα τα έθνη, αλλά το θέμα του δεν είναι η ιεραποστολή, που είναι ένα θεάρεστο έργο. Το θέμα του Σεβασμιωτάτου είναι η «προώθηση πνεύματος αμοιβαίας κατανοήσεως και ειλικρινούς συνεργασίας» μεταξύ Ορθοδοξίας και Ισλάμ. Ο συγγραφέας τονίζει ότι οι δύο θρησκείες «μπορούν να οφείλουν να αναδείξουν τον άνθρωπο της ειρήνης όχι μόνο με την ανακάθαρση της διδασκαλίας τους από τις μισαλλόδοξες προλήψεις του ιστορικού παρελθόντος, αλλά και με την προσαρμογή της αποστολής τους στις απαιτήσεις των καιρών» (δική μου η έμφαση).

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ 20οῦ ΑΙΩΝΑ - Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Ὁμότιμος Καθηγητής Α.Π.Θ.

1. Ἐξαπλώνεται ἀνεμπόδιστα ὁ Οἰκουμενισμός

Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ χειρότερη αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν, προελαύνει ἀκάθεκτη· διαβρώνει συνειδήσεις κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, χωρὶς ἀποτελεσματικὴ ἀντίσταση. Ἐμφανίζεται μὲ ἔνδυμα προβά­του, ὡς δῆθεν ἀγάπη, εἰρήνη, καὶ ἑνότητα πρὸς τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ αἱρετικούς, ἐνῶ πρόκειται γιὰ βαρὺ καὶ ἄγριο λύκο ποὺ κατασπαράσσει τὸ ποίμνιο. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες ἔχουν ἀσπασθῆ τὴν αἵρεση καὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ λύκους· οἱ περισσότεροι εἶναι μισθωτοὶ καὶ δὲν θέλουν νὰ διώξουν τοὺς λύκους γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὴν καλοπέραση, τὶς τιμὲς καὶ τὶς δόξες, ἄλλοι εἶναι δειλοὶ καὶ φοβοῦνται τοὺς λύκους, καὶ μόνον ὀλίγοι ἀγωνίζονται νὰ τοὺς διώξουν.

Εκκλησία και κόσμος -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Η αγάπη του Θεού αγιάζει τον κόσμον

Είναι κάποιες αλήθειες παλιές, αλλά όχι ξεπερασμένες. Άφθορες από το πέρασμα του χρόνου, αδιάσειστες από τους σεισμούς και αδιάφθορες από τους συρμούς των καιρών μένουν φωτεινά μετέωρα. Φέγγουν στα σκοτάδια αυτού του κόσμου και κοντρολάρουν την πορεία μας μέσα σ΄ αυτόν. Διευκρινίζω ότι χρησιμοποιώ τη λέξη «κόσμος» με την ειδική έννοια, που της δίνει ο λόγος του Θεού· «ο κόσμος όλος εν τω πονηρώ κείται» (Α΄ Ιω. 5: 19). Ο κόσμος παραδομένος στον πονηρό, που τον ανακηρύσσει άρχοντα και κοσμοκράτορα του αιώνος τούτου, αντιτίθεται συνειδητά στο θέλημα του Θεού. Είναι εντούτοις, θαυμαστό ότι αυτός ο πονηρός κόσμος συνιστά το άμεσο αντικείμενο της αγάπης του Θεού. Αφοπλιστικός ο λόγος της αγίας Γραφής αποκαλύπτει ότι «ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν» (Ιω. 3: 16). Συγκλονιστικός ο μετασχηματισμός του θείου λόγου σε πράξη· επάνω από το σταυρό ο Κύριος Ιησούς Χριστός εμπιστεύεται το κλειδί του Παραδείσου του στον χειρότερο εκπρόσωπο του διεφθαρμένου κόσμου, σ΄ έναν κακούργο ληστή. Είναι η εγγύηση ότι τα ματωμένα χέρια του έχουν την πρόθεση και τη δύναμη ν΄ αγκαλιάσουν τον βρόμικο κόσμο, να τον καθαρίσουν με το αίμά τους, να τον επαναφέρουν στο αρχέγονο κάλλος και να τον ανεβάσουν στην ουράνια δόξα. Με την απαραίτητη, όμως, προϋπόθεση ότι ο κόσμος θ΄ αναγνωρίσει την πλάνη, την αμαρτία του, θα εξομολογηθεί με συντριβή και μετάνοια και θα ομολογήσει πίστη στον μόνο Λυτρωτή Ιησού Χριστό.

ΜΑΡΚΟΣ ΕΦΕΣΟΥ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΑΚΕΝΩΤΟΝ ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 Του αειμνήστου Καθηγητού  Ανδρέου Θεοδώρου

Το σύμβολο στην αρχαία εκκλησιαστική γραμματεία σήμαινε δύο τινά· ή το εξωτερικό σημείο στο οποίον αισθητοποιείται σε σχέση αναλογική μία αλήθεια ή κάποιο άλλο γεγονός, γενικά μία εικονική παράσταση αναλογική – όπως ο σταυρός, η ναύς, η άμπελος, ο ιχθύς – ή, πάλιν, το σημείο εκείνο το οποίον εκφράζει την ταυτότητα ενός προσώπου και ιδιαίτερα τη θρησκευτική του ιδιότητα, την πίστη και το ιδεολογικό περιεχόμενο της συνειδήσεώς του. Με τη δεύτερη αυτή έννοια σύμβολα ήσαν οι πάσης φύσεως αρχαιοχριστιανικές ομολογίες πίστεως και τα εκκλησιαστικά σύμβολα – όπως το της Νικαίας Κων/πόλεως – η ομολογία των οποίων διέστελλεν αυτόματα τους πιστούς από τους μη πιστεύοντες ειδωλολάτρες. Στη νεώτερη θεολογική γλώσσα τα φερόμενα ως συμβολικά βιβλία ή μνημεία είναι τα ιδιαίτερα εκείνα κείμενα, στα οποία εκτίθεται συνοπτικά και σε σχέση συγκριτική ομολογιακή η πίστη της Καθολικής Εκκλησίας, καθώς και των άλλων χριστιανικών Ομολογιών, η παραδοχή της οποίας πιστοποιεί την εκκλησιαστική ταυτότητα του ομολογούντος, αν είναι δηλαδή Ορθόδοξος, Παπικός ή Προτεστάντης.

Ὅμως ὁ ἀγὼν δὲν εἶναι πλέον στὰ λόγια, ἀλλὰ στὰ ἔργα.

 

Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς ἔγραφε στὸν ἱερομόναχο Θεοφάνη μετὰ τὴν ψευδένωση στὴ Φερράρα: «Ὅμως ὁ ἀγὼν δὲν εἶναι πλέον στὰ λόγια, ἀλλὰ στὰ ἔργα. Οὔτε εἶναι καιρὸς γιὰ ρητὰ καὶ ἔγγραφες ἀποδείξεις (τί θὰ ὠφελοῦσαν ἄλλωστε σὲ τέτοιους διεφθαρμένους κριτές;) Ἀντιθέτως ὅσοι ἀγαποῦν τὸ Θεό, πρέπει νὰ ἔχουν ἑτοιμασθῆ νὰ πολεμήσουν μαζί τους στὰ ἔργα. Ἐπίσης, νὰ εἶναι ἕτοιμοι νὰ ὑποφέρουν κάθε κίνδυνο γιὰ τὴν εὐσέβεια καὶ γιὰ τὸν ἀγῶνα νὰ μὴ μολυνθοῦν ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς ἀσεβεῖς». (Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν…, ὅπ. παρ., σελ. 297).

ΥΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΤΑΞΕΩΣ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αναπληρωτού Καθηγητού του Παν/μίου Ιωαννίνων

Πληροφορούμεθα ότι υπάρχει συντονισμένη προσπάθεια να επιβληθή Ευρωπαϊκόν Σύνταγμα εις τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) χωρίς να διεξαχθούν δημοψηφίσματα εις τα επί μέρους κράτη – μέλη της ΕΕ, αλλά με μόνην την κύρωσιν εκ μέρους των κυβερνήσεων των κρατών – μελών. Προφανώς, επειδή μερικοί λαοί έχουν ήδη απορρίψει δια δημοψηφισμάτων την σχεδιαζομένην Νέαν Παγκόσμιον Τάξιν (New World Order), κύριον χαρακτηριστικόν της οποίας θα είναι η εις ευθετώτερον χρόνον επιβολή μίας παγκοσμίου κυβερνήσεως, επιχειρείται τώρα η ύπουλος επιβολή της ερήμην των λαών. Ώστε, λοιπόν, παραγκωνίζονται οι λαοί, προκειμένου να επιβληθή εις αυτούς η χειροτέρα δικτατορία όλων των εποχών! Αι δυνάμεις, που προωθούν την παγκόσμιον δικτατορίαν γνωρίζουν ότι, κατά κανόνα, αι εθνικαί κυβερνήσεις λαμβάνουν εντολάς από τον διεθνή Σιωνισμόν και τας εφαρμόζουν εις τας χώρας των, επιστρατεύουσαι διάφορα γελοία επιχειρήματα. Εις την χώραν μας το κακόν αυτό έχει φθάσει εις το απροχώρητον. Επί πολλάς δεκαετίας, επιχειρείται ο εξιουδαϊσμός της κοινωνίας με τα ακόλουθα μέτρα:

Ο Αββάς Νικόλαος

…Συ δε, ω ακροατά, στοχάσου, παρακαλώ, άλλον μαθητήν του Αγίου Γρηγορίου του Σιναΐτου, τον θαυμάσιον Αββάν Νικόλαον, όστις κατήγετο από τας Αθήνας, γέρων πολύ, έως ογδοήκοντα χρόνων, άξιος ευλαβείας δια το αιδέσιμον γήρας του, την φρόνησίν του και την σεμνότητα του ήθους του. Ούτος και δια την Ορθοδοξίαν πολλά μεγαλοψύχως υπέφερεν από τον Βασιλέα Μιχαήλ Η΄ τον Παλαιολόγον, τον Λατινόφρονα, πολλάς εξορίας και αρπαγάς των υπαρχόντων του και πολλάς σκοτεινάς φυλακάς. Διότι εις καιρόν ότε ο θείος Νικόλαος εκήρυττεν εις την πατρίδα του τον λόγον του Θεού και εδίδασκε τον λαόν να φυλάττουν την Ορθοδοξίαν και να μη δέχονται τα σαθρά δόγματα των Λατίνων απέστειλεν ο Βασιλεύς υπηρέτας ιδικούς του λατινόφρονας πολύ σκληρούς και απανθρώπους δια να τον τιμωρήσουν. Κατά την προσταγήν του Βασιλέως τον έδεσαν σφιγκτά με σχοινία και με αλύσους εις τον λαιμόν και εις τας χείρας και του εξύρισαν την τιμίαν γενειάδα του, δια καταισχύνην. Ραβδίζοντες δε τούτον απανθρώπως και κτυπώντες τον με τους πόδας των, τον έσυραν αλύπητα εις τας δημοσίας οδούς και τον περιέφερον εις όλα τα σημεία δια να τον θεατρίσουν, μη γνωρίζοντες οι ματαιόφρονες, ότι εθεάτριζον περισσότερον εαυτούς, δια της κακίας την οποίαν εδείκνυον, εις εκείνον δε προσέφερον μεγίστην δόξαν. (Συναξ.  Δ:150)

Εξίσωση Εκκλησίας και αιρέσεων

Ο Παπισμός διεκδικώντας για τον εαυτό του μέχρι και σήμερα την εκκλησιολογική αποκλειστικότητα, υπεύθυνος και πρωτουργός της διαιρέσεως, δεν διέπραξε το σφάλμα να μετάσχει ως μέλος στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και να μεταλλαγεί σε μία από τις πολλές «εκκλησίες». Φραστικά πάντως και υποκριτικά επαινεί την Οικουμενική Κίνηση, την οποία επευλογεί ως προεργασία για την μετά της Ρώμης του Πέτρου και του πάπα ενότητα. Ιδιαίτερα επιχαίρει και συγχαίρει για την συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία αυτοκαταργήθηκε στην πράξη ως η μοναδική ενσάρκωση και συνέχεια της Una Sancta (= Της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής), εκχωρήσασα το ιδικό της πεδίο, την ιδική της ταυτότητα, στην σχισματική και αιρετική Ρώμη, στη Ρώμη του filioque, του πρωτείου εξουσίας του πάπα, των αζύμων, του καθαρτηρίου πυρός, της κτιστής χάριτος και όλων των άλλων καινοτομιών και παρεκκλίσεων.

Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού «Εις την Θεοτόκον Μαρίαν»

«Ει γαρ Θεοτόκος η γεννήσασα, πάντως Θεός ο εξ αυτής γεννηθείς, πάντως δε και άνθρωπος …Ει τις ου Θεοτόκον ομολογεί την Αγίαν Παρθένον, χωρίς έστι της Θεότητος …Θεός έστιν αληθής το λατρευόμενον, την δέ μητέρα Θεού τιμώμεν και σέβομεν... Θεού μητέρα την Παρθένον ταύτην γινώσκοντες, ου θεάν ταύτην φημίζομεν, άπαγε• της ελληνικής τερθρείας τα τοιαύτα μυθεύματα• επεί και θάνατον αυτής καταγγέλομεν• αλλά Θεού σαρκωθέντος Θεού μητέρα γινώσκομεν …Έζης γαρ ου σεαυτή• ου γαρ σεαυτής ένεκα γεγέννησαι• έζης Θεώ, δι΄ον εις τον βίον ελήλυθας• όπως τη παγκοσμίω εξυπηρετήσης σωτηρία, όπως η αρχαία βουλή του Θεού, της του Λόγου σαρκώσεως και της ημών θεώσεως, δια σου πληρωθή. 

Αρχαίαν και αληθινήν του Θεού Βουλήν της του Λόγου σαρκώσεως και της ημών θεώσεως …Εις τα ανεξιχνίαστα πελάγη της φιλανθρωπίας … προς εαυτήν εκκλησιάσασα τω ενιαίω της γνώμης βουλήματι..το άπλετον και αχανές της αυτού αγαθότητος πέλαγος …Αύτη την άφατον της του Θεού προς ανθρώπους αγάπης εδημοσίευσεν άβυσσον .. Ο Θεός Πατήρ ευδοκήσας τελεσθήναι ο προώρισε προ αιώνων μυστήριον σαρκούται, ων ανάρχως ασώματος, δι΄ ημάς και την ημετέραν σωτηρίαν. Σε προγνούς ο των όλων Θεός αξίαν ηγάπησε, και αγαπήσας προώρισε και επ΄ εσχάτων των χρόνων εις το είναι παρήγαγε, και Θεοτόκον Μητέρα και τιθηνόν του οικείου Υιού και Λόγου ανέδειξε. Όντως εύρες χάριν, η αξία της χάριτος». 

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Εξίσωση Εκκλησίας και αιρέσεων"

Τό 2016 στό Κολυμπάρι ὁ Παπισμός ἀνεγνωρίσθη συνοδικῶς μέ τήν ἱστορικήν του ὀνομασίαν, δηλαδή ὡς «Καθολική Ἐκκλησία», πού εἶναι βεβαίως ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία. Κατόπιν τούτου, οἱ Κολυμπαρισταί ψευδεπίσκοποι, ὡς Οὐνῖται ἀπό 7-12-1965, εἶναι μέν συνεπεῖς ὅτι ἀνήκουν εἰς τήν «Καθολικήν Ἐκκλησίαν» ὅπως τήν ἐννοοῦν ὅλοι οἱ αἱρετικοί, δηλαδή εἰς τήν Παπικήν, ἀλλά ψεύδονται ὅταν λέγουν ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξοι, ἐφόσον στό Κολυμπάρι παρεχώρησαν αὐτήν τήν ταυτότητά των στόν Παπισμόν.

Πως να μην τρέμωμεν ημείς οι ανάξιοι;

Διότι εάν εκ των Αγγέλων έπεσάν τινες και έγιναν δαίμονες, εκ των Προφητών ο Σολομών ο σοφώτατος και εκ των Δώδεκα ο Ιούδας καθώς καί τινες μαθηταί του Αποστόλου Παύλου και άλλοι πλείστοι μεταγενέστεροι, πως να μην τρέμωμεν ημείς οι ανάξιοι;

Ορθ. Συν. Τόμος ε: 418

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "ΑΛ. ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΥ : Διατί έγινε η αλλαγή του εορτολογίου το 1924;"

Ἐξαιρετικόν ἄρθρον -- γιά καλοπροαιρέτους μόνον -- τοῦ ἀειμνήστου ἰατροῦ Ἀλ. Καλομοίρου, τό ὁποῖον ξεκαθαρίζει ἀρκετά κρίσιμα ζητήματα πού τό 99,99% τῶν «ὀρθοδόξων» σήμερα, συμπεριλαμβανομένων καί πολλῶν ἀπό τούς «νεο-αποτειχισμένους», παραθεωροῦν/στρουθοκαμηλίζουν καί μέ ἄπειρον θράσος καί διάθεσιν συκοφαντίας κατηγοροῦν τούς Ὀρθοδόξους τοῦ π.ἑ. τοῦ 1924 καί τοῦ 1935 ὡς «σχισματικούς». (Δέν ἀναφέρομαι εἰς τούς μετέπειτα Π/Ητας, διότι, δυστυχῶς, παρεισέφρησαν καί εἰς αὐτούς διάφορες πλάνες, ὅπως ἡ «αὐτόματος ἀπώλεια χάριτος», ἡ ὑπαγωγή εἰς τόν ν. 4301/2014 κ.ἄ.) Ξεχωρίζω δύο σημεῖα:

1. «Το πρώτον προγεφύρωμα του Οικουμενισμού εις την Ελλάδα υπήρξε η καινοτομία του ημερολογίου. Αυτός ήτο ο λόγος διά τον οποίον οι Παλαιοημερολογίται αντιμετώπισαν εξ αρχής το θέμα ως δογματικόν, ασχέτως εάν δεν εχρησιμοποιείτο τότε ευρύτερα ο όρος "Οικουμενισμός". Η συνείδησις του ορθοδόξου λαού είχε ταυτίσει από της πρώτης στιγμής την εορτολογικήν μεταρρύθμισιν με τον εκφραγκισμόν.»

Ἡμέτερος σχολιασμός: Ὅπως ἔχω γράψει πολλές φορές, ἡ εἰσαγωγή τοῦ νέου Ἑορτολογίου (ν.ἑ.) εἶχεν ὡς στόχον τόν θρησκευτικόν συγκρητισμόν, τόν ὁποῖον καί ἐπέτυχεν! Ὅπως εἶπεν ἕνας γνωστός λόγιος ἱστορικός, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη πρό ἐτῶν, προτιμοῦσε νά πηγαίνῃ στόν παρακείμενον «καθολικόν» ναόν τῶν Ἀθηνῶν γιά «ἐκκλησιασμόν» ἀντί νά διανύῃ κάποιαν ἀπόστασιν γιά νά πάῃ εἰς «ὀρθόδοξον» ναόν. Ὅταν «ἑορτάζωνται» οἱ ἴδιες «ἑορτές» ταυτοχρόνως εἰς ἀμφοτέρους τούς ναούς, ὁ κάθε ἀκατήχητος καί ὁ κάθε «πιστός» μέ ἐλαστικήν συνείδησιν τό ἴδιο θά ἔκανε. Εἰς σχόλιά μου εἰς τό παρόν ἱστολόγιον, ἔχω καταθέσει παρόμοιες προσωπικές ἐμπειρίες ἀπό τήν 15ετῆ διαμονήν μου εἰς ΗΠΑ καί Αὐστραλίαν. Ἐπίσης, γνωρίζω συγκεκριμένες περιπτώσεις μικτῶν γάμων, ὅπου τό ἑτερόδοξον μέλος δέν βαπτίζεται Ὀρθόδοξον, οἱ ὁποῖοι διευκολύνονται/ἐνθαρρύνονται τά μέγιστα ὅταν εἰς τούς ναούς τῶν ἑτεροδόξων «ἑορτάζωνται» οἱ ἴδιες «ἑορτές» μ' ἐκεῖνες τῶν «ὀρθοδόξων». Αὐτός εἶναι ὁ ὁρισμός τοῦ θρησκευτικοῦ Συγκρητισμοῦ.

2. «Όταν η διακοπή του μνημοσύνου δεν σημαίνει διακοπήν κοινωνίας είναι πράξις χωρίς νόημα, είναι μία καθ' αυτό στρουθοκαμηλική ενέργεια αποσκοπούσα εις την καθησύχασιν της ιδίας συνειδήσεως και της συνειδήσεως των οπαδών.»

Ἡμέτερος σχολιασμός: Ἄς λάβουν σοβαρῶς ὑπ' ὄψιν αὐτήν τήν ἐπισήμανσιν τοῦ Ἀλ. Καλομοίρου ὅσοι χρησιμοποιοῦν καταχρηστικῶς τόν ὅρον «ἀποτείχισιν», ὁ ὁποῖος σημαίνει διακοπήν κοινωνίας, ἐνῷ εἰς τήν πραγματικότητα ἔχουν κάνει ἁπλῶς διακοπήν μνημοσύνου τοῦ ἐπιχωρίου «ἐπισκόπου», ἀλλά κοινωνοῦν μέ ἄλλους «ἐπισκόπους» πού κοινωνοῦν μέ τόν ἐν λόγῳ ἐπιχώριον «ἐπίσκοπον» καί βεβαίως μέ τόν «ἀρχιεπίσκοπον» Ἱερώνυμον, τόν «πατριάρχην» Βαρθολομαῖον κ.ἄ. Ἡ στάσις αὐτή εἶναι ἐμπαιγμός Θεοῦ καί ἀνθρώπων!

ΑΛ. ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΥ : Διατί έγινε η αλλαγή του εορτολογίου το 1924;

Ποίος εμελέτησε την πρόσφατον Εκκλησιαστικήν Ιστορίαν και δεν γνωρίζει ότι η αλλαγή αυτή ήτο το πρώτον συγκεκριμένον βήμα του Οικουμενισμού εις τον Ελληνικόν χώρον; Οι Νεοημερολογίται, διά να παραπλανήσουν τον λαόν, είχον ισχυρισθή ότι προέβησαν εις μίαν διόρθωσιν διά λόγους αστρονομικής ακριβείας. Εάν τούτο ήτο αληθές θα είχεν εφαρμοσθεί εις την Ελλάδα ημερολόγιον αστρονομικώς τελειότερον του πεπαλαιωμένου ήδη ημερολογίου του Πάπα Γρηγορίου. Διατί εφαρμόσθη το επίσης εσφαλμένον ημερολόγιον του Πάπα; Μα απλούστατα, σκοπός δεν ήτο η επίτευξις αστρονομικής ακριβείας. Αυτό που επεδιώκετο ήτο η επίτευξις εορτολογικής ενότητος μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των αιρετικών "Εκκλησιών" της Δύσεως. Επεδιώκετο η Ένωσις των Εκκλησιών τουλάχιστον εις τον εορτολογικόν τομέα, και τούτο ως πρώτον βήμα. Η τακτική των Οικουμενιστών είναι πρόοδος διά βαθμίδων.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ’ ΛΟΥΚΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...ὅς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καί ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο»

Οἱ ἁμαρτίες ἔχουν τόν δικό τους θεό, τόν διάβολο. Αὐτός εἶναι ὁ κύριος δημιουργός τους, καί οἱ ἄνθρωποι, διαπράττοντας τίς ἁμαρτίες, γίνονται ὑποχείριον καί δοῦλοι τοῦ διαβόλου. Οἱ ἁμαρτίες ἐπίσης ἔχουν τό βασίλειό τους, τόν κόσμο τους· ὁ διάβολος εἰσῆλθε καί στόν κόσμό μας μέ τήν ἁμαρτία τοῦ ἀνθρώπου[1]. Ἄρχισε δέ νά κατακτᾶ αὐτόν τόν κόσμον, νά βασανίζει τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ὥσπου κατάφερε νά τήν κατακτήσει ὁλοκληρωτικά ὅπως ἀκριβῶς ἀκούσαμε σήμερα, στήν Εὐαγγελική Περικοπή. Γι’ αὐτό καί ὁ Χριστός ἀποκαλεῖ τόν διάβολο ἄρχοντα αὐτοῦ τοῦ κόσμου[2] καί ἐνηνθρώπησε γιά νά καταγγείλει καί νά ξεσκεπάσει τήν κακία του ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων· τόν ἀποκάλεσε «ψεύστην καί ἀνθρωποκτόνον».

H Αντίστροφη Σταυροφορία έχει ήδη αρχίσει

O τότε πρόεδρος της Αλγερίας Χουαρί Μπουμεντιέν δήλωσε το 1974 ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ,: " Κάποια εκατομμύρια άνθρωποι θα εγκαταλείψουν το νότιο ημισφαίριο για να εισβάλλουν στο βόρειο. Σίγουρα όχι ως αλλοδαποί. Θα έρθουν ως κατακτητές και θα το καταλάβουν εποικίζοντάς το με τα παιδιά τους. Το σώμα των γυναικών μας θα μας εξασφαλίσει την νίκη".

Ο Καντάφι δήλωνε "θα σας νικήσουμε, όχι με βόμβες, αλλά με τις μήτρες των γυναικών μας...".

Ο δε Τούρκος πρωθυπουργός Οζάλ το 1993 είπε: "δεν χρειάζεται να κάνουμε πόλεμο με την Ελλάδα, αφού αρκεί να στείλουμε μερικά εκατομμύρια Μουσουλμάνους να τελειώνουμε μαζί τους". 

ΥΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΤΑΞΕΩΣ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αναπληρωτού Καθηγητού του Παν/μίου Ιωαννίνων

Πληροφορούμεθα ότι υπάρχει συντονισμένη προσπάθεια να επιβληθή Ευρωπαϊκόν Σύνταγμα εις τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) χωρίς να διεξαχθούν δημοψηφίσματα εις τα επί μέρους κράτη – μέλη της ΕΕ, αλλά με μόνην την κύρωσιν εκ μέρους των κυβερνήσεων των κρατών – μελών. Προφανώς, επειδή μερικοί λαοί έχουν ήδη απορρίψει δια δημοψηφισμάτων την σχεδιαζομένην Νέαν Παγκόσμιον Τάξιν (New World Order), κύριον χαρακτηριστικόν της οποίας θα είναι η εις ευθετώτερον χρόνον επιβολή μίας παγκοσμίου κυβερνήσεως, επιχειρείται τώρα η ύπουλος επιβολή της ερήμην των λαών. Ώστε, λοιπόν, παραγκωνίζονται οι λαοί, προκειμένου να επιβληθή εις αυτούς η χειροτέρα δικτατορία όλων των εποχών! Αι δυνάμεις, που προωθούν την παγκόσμιον δικτατορίαν γνωρίζουν ότι, κατά κανόνα, αι εθνικαί κυβερνήσεις λαμβάνουν εντολάς από τον διεθνή Σιωνισμόν και τας εφαρμόζουν εις τας χώρας των, επιστραεύουσαι διάφορα γελοία επιχειρήματα. Εις την χώραν μας το κακόν αυτό έχει φθάσει εις το απροχώρητον. Επί πολλάς δεκαετίας, επιχειρείται ο εξιουδαϊσμός της κοινωνίας με τα ακόλουθα μέτρα: (1) νόθευσις της εις τον Θεόν πίστεως (δια της διαδόσεως των διαφόρων αιρέσεων και δη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού)· (2) αντικατάστασις ανωτέρων ιδεωδών με υλιστικά φρονήματα (δια της προωθήσεως του κομμουνισμού, του ευδαιμονισμού, της σαρκολατρείας κ.ά.)· (3) χλευασμός της ηθικής και προώθησις διαστροφών, όπως είναι η ομοφυλοφιλία· (4) επιβολή του γλωσσικού χάους· και (5) χονδροειδείς προδοσίαι εις τα εθνικά θέματα, με αποκορύφωμα την προδοσίαν της Κύπρου το 1974, η οποία δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι σήμερον, εφόσον εγκατελείψαμεν την νήσον εις το έλεος του Αττίλα και των μισελλήνων Σιωνιστών του τύπου Κίσσινγκερ. Μετά απ’ όλα αυτά τα κακά, ετοιμάζουν τώρα και το χειρότερον: την πλήρη υποταγήν εις τον Σιωνισμόν. Μέχρι τούδε, υπήρχε (θεωρητικώς τουλάχιστον) η παρηγορία ότι αν μία κυβέρνησις αντιστρατεύηται την θέλησιν του λαού, θα τιμωρηθή εις τας επομένας εκλογάς. Ηδύνατο, δηλαδή, ο λαός να ζητήση ευθύνας από την κυβέρνησίν του δια προδοσίας, σφάλματα και παραλείψεις. Από τούδε και εις το εξής, τα μεγάλα θέματα θ’ αποφασίζωνται από την παγκόσμιον κυβέρνησιν, η οποία ουδόλως θα λαμβάνη υπ’ όψιν την θέλησιν του Ελληνικού λαού. Οι πολιτικοί της δεκάρας, μαριονέτται εις τας χείρας των Σιωνιστών, ψευδοδιανοούμενοι, ψευδο-εχθροί των δικτατοριών και ψευδο-υπερασπισταί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μάς προετοιμάζουν ν’ αποδεχθώμεν την παγκόσμιον δικτατορίαν του Αντιχρίστου με ψευδο-επιχειρήματα, όπως «χάριν της ειρήνης» και άλλα φληναφήματα. Εις τους δυσκόλους αυτούς καιρούς, η Εκκλησία θα ηδύνατο να διαδραματίση σωτήριον ρόλον. Δυστυχώς, όμως, λείπουν σήμερον τα εκκλησιαστικά αναστήματα, που θα ηδύναντο να κονιορτοποιήσουν τα δυσώδη σχέδια των αδυσωπήτων εχθρών της Ορθοδοξίας και της Ελλάδος. Μεμονωμέναι αντιστάσεις, όπως αυτή της Ι. Μ. Εσφιγμένου Αγίου Όρους, είναι θεάρεστοι και αξιέπαινοι, αλλά δυστυχώς προσκρούουν εις το διεφθαρμένον κατεστημένον, το οποίον απαντά με διωγμόν. Δυστυχώς, η Εκκλησία σιωπά, κατά κανόνα, όταν βεβαίως δεν συμπλέη και δεν πρωτοστατή εις την επικράτησιν του κακού. Άραγε, πέραν κάποιων χλιαρών διαμαρτυριών επί μεμονωμένων ζητημάτων από μεμονωμένα άτομα, θα ευρεθή κάποιος Μακρυγιάννης να είπη ολόκληρον την αλήθειαν και με συνέπειαν να αναλάβη πρωτοβουλίαν δι’ ένα ανένδοτον αγώνα κατά της επερχομένης ολοκληρωτικής καταστοφής; Εάν ευρεθή, τότε πιστεύομεν ότι θα έχη την ευλογίαν του Θεού και το εγχείρημά του θα ευοδωθή. Εάν δεν ευρεθή, τότε θα είμεθα όλοι, άλλος περισσότερον και άλλος ολιγώτερον, ένοχοι εσχάτης προδοσίας.

«Ορθ. Τύπος» αριθ. φ. 1734.

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης γράφει:

Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!                                       

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η  άγνοια...                                           

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.

Ανάπαυση μέσα στο μόχθο …! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών

Η βασική επιδίωξη των τεχνολογικών κατακτήσεων εντοπίζεται εύστοχα στην εξασφάλιση κάθε φορά και τελειότερων ανέσεων μέσα στην περιοχή του ανθρωπίνου βίου. Η τεχνολογική πρόοδος δηλαδή υπηρετεί δουλικά και ασταμάτητα μια βασική αδυναμία της ανθρωπίνης προσωπικότητος, την ακατάσχετη τάση για άνεση, για ανάπαυση!

Φαίνεται ότι η νοσταλγία του Παραδείσου, την οποία και ο Μπερδιάγιεφ υπογραμμίζει, συμπυκνώνεται σήμερα (στην κοσμική της διαστροφή) σε μια ψυχική ροπή προς την αμεριμνησία, τη νωχέλεια, την ανάπαυση του σώματος και του νου. Ο τεχνολογικός αιώνας μας, όπως διαμορφώνει τη ζωή μας, εντείνει συνεχώς την ψυχική δίψα για άνεση, για ανάπαυση. Ήδη ο αιώνας αυτός κατόρθωσε να περιορίσει πολλές αναγκαίες εργασίες του ανθρώπου στην απλή πίεση ενός διακόπτη ή ενός ηλεκτρικού πλήκτρου. Έτσι ο σύγχρονος τεχνολογικός άνθρωπος εμπιστεύεται τις προσδοκίες και τις κρυφές αγωνίες του, για ανάπαυση και άνεση, σε μερικά θαυματουργικά κουμπιά. Θέλει να κινεί μόνο το δακτυλάκι του σε κάθε βασικό ή δευτερεύον έργο της ζωής και … τίποτε περισσότερο!!

Αλέξ. Παπαδιαμάντης:

Νὰ παύσῃ  ἡ συστηματικὴ περιφρόνησις τῆς θρησκείας ἐκ μέρους πολιτικῶν ἀνδρῶν, ἐπιστημόνων, λογίων, δημοσιογράφων καὶ ἄλλων. ῾Η λεγομένη ἀνωτέρα τάξις νὰ συμμορφωθῇ μὲ τὰ ἔθιμα τῆς χώρας  ἄν θέλῃ νὰ ἐγκληματισθῇ ἐδῶ. Νὰ γίνῃ προστάτις τῶν πατρίων, καὶ ὄχι διώκτρια. Νὰ ἀσπασθῇ καὶ νὰ ἐγκολπωθῇ τὰς ἐθνικὰς παραδόσεις. Νὰ μὴ περιφρονῇ ἀναφανδὸν ὅτι παλαιόν, ὅτι ἐγχώριον, ὅτι ἑλληνικόν. Νὰ καταπολεμηθῇ ὁ ξενισμός ὁ πιθηκισμός ὁ φραγκισμός. Νὰ μὴ νοθεύωνται τὰ θρησκευτικὰ καὶ τὰ οἰκογενειακὰ ἔθιμα. Νὰ καλλιεργηθῇ ἡ σεμνοπρεπὴς βυζαντινὴ παράδοσις εἰς τὴν λατρείαν, εἰς τὴν διακόσμησιν τῶν Ναῶν, τὴν μουσικὴν καὶ τὴν ζωγραφικήν. Νὰ μὴ μιμώμεθα οὔτε τοὺς Παπιστὰς καὶ οὔτε τοὺς Προτεστάντας. Νὰ μὴ χάσκωμεν πρὸς τὰ ξένα. Νὰ στέργωμεν καὶ νὰ τιμῶμεν τὰ πάτρια. Εἶναι τῆς ἐσχάτης ἐθνικῆς ἀφιλοτιμίας νὰ ἔχωμεν κειμήλια καὶ νὰ μὴ φροντίζωμεν νὰ τὰ διατηρήσωμεν. ῎Ας σταθμήσωσι καλῶς τὴν εὐθύνην των, οἱ ἔχοντες τὴν μεγίστην εὐθύνην.

Ἀπὸ κείμενο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Συρακουσῶν καὶ Ἁγίας Τριάδος Ἀβερκίου γραμμένο τὸ 1969.

«Πρέπει νὰ προβοῦμε σὲ ἀποφασιστικὴ ρήξη μὲ τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ τοὺς συνοδοιπόρους του. Ὁ δρόμος μας δὲν εἶναι ὁ δικός τους. Πρέπει νὰ τὸ ποῦμε αὐτὸ μὲ ἀποφασιστικότητα καὶ νὰ τὸ δείξουμε μὲ τὶς πράξεις μας. Μία ἐποχὴ πραγματικῆς ὁμολογίας ἔρχεται γιὰ μᾶς, μία ἐποχή, ποὺ ἴσως παραμείνουμε μόνοι καὶ διωκόμενοι. Στὸ βαθμὸ ποὺ ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Τοπικὲς Ἐκκλησίες ἔχουν πλέον εἰσέλθει στὶς τάξεις τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» καὶ ἔχουν ὡς ἐκ τούτου προδώσει τὴν Ὀρθοδοξία καὶ προσκυνήσει τὸν Σατανά, ἔχει ἔρθει ἡ ὥρα τῆς πλήρους ἀπομονώσεώς μας. Δὲν μποροῦμε καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ ἀποστάτες τῆς ἀληθινῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι, ἐάν ἀπαιτηθεῖ, νὰ ἀναχωρήσουμε στὶς «κατακόμβες». Ἡ θέση μας ὡς μαχητὲς καὶ ὁμολογητὲς τῆς καθαρῆς καὶ ἀμόλυντης ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ, μᾶς θέτει κάτω ὰπὸ μεγάλη ὑποχρέωση, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ στὸ παρελθόν. Πρέπει νὰ θυμόμαστε πάντα, ὅτι ἕνας ἀληθινὸς ποιμένας τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ δὲν μπορεῖ ποτὲ καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχει ὁποιαδήποτε ἄλλα συμφέροντα, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν καθαρὸ ζῆλο γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν τοῦ ποιμνίου του – σὲ αὐτὸ καὶ μόνο πρέπει ὅλες οἱ σκέψεις του, ὅλα τὰ συναισθήματά του καὶ κάθε δραστηριότητα του νὰ κατευθύνεται πάντα» 

Δὲν θέλω οὔτε τὴν ζωήν, οὔτε τὸν θάνατον ἄνευ Σού, Γλυκύτατε Κύριε!

«Σταθῆτε ὅλα τὰ σύμπαντα, ὅλοι οἱ ὑπάρχοντες κόσμοι, καὶ ὅλα τὰ ὄντα! Κάτω ὅλαι αἱ καρδίαι, ὅλοι οἱ νόες, ὅλαι αἱ ζωαί, ὅλαι αἱ ἀθανασίαι, ὅλαι αἱ αἰωνιότητες! Διότι, ὅλα αὐτὰ ἄνευ τοῦ Χριστοῦ εἶναι δι' ἐμὲ κόλασις ἡ μία κόλασις δίπλα εἰς τὴν ἄλλην κόλασιν, ὅλα εἶναι ἀναρίθμητοι καὶ ἀτελεύτητοι κολάσεις καὶ εἰς τὸ ὕψος καὶ εἰς τὸ βάθος καὶ εἰς τὸ πλάτος. Ἡ ζωὴ ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, ὁ θάνατος ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἀλήθεια ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἥλιος ἄνευ τοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ σύμπαντα χωρὶς Αὐτόν, ὅλα εἶναι τρομερὰ ἀνοησία, ἀνυπόφορον μαρτύριον, σισύφειος βάσανος, κόλασις! Δὲν θέλω οὔτε τὴν ζωήν, οὔτε τὸν θάνατον ἄνευ Σού, Γλυκύτατε Κύριε! Δὲν θέλω οὔτε τὴν ἀλήθειαν, οὔτε τὴν δικαιοσύνην, οὔτε τὸν παράδεισον, οὔτε τὴν αἰωνιότητα. Ὄχι, ὄχι! Ἐσένα μόνον θέλω. Ἐσὺ μόνο νὰ εἶσαι εἰς ὅλα, ἐν πᾶσι καὶ ὑπεράνω ὅλων!.... Ἡ ἀλήθεια, ἐὰν δὲν εἶναι ὁ Χριστός, δὲν μοῦ χρειάζεται, εἶναι μόνο μία κόλασις. Τὸ ἴδιον εἶναι κόλασις καὶ ἡ δικαιοσύνη, καὶ ἡ ἀγάπη, καὶ τὸ ἀγαθόν, καὶ ἡ εὐτυχία καὶ αὐτὸς ὁ Θεός, ἐὰν δὲν εἶναι ὁ Χριστός, εἶναι κόλασις. Δὲν θέλω οὔτε τὴν ἀλήθειαν ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, οὔτε τὴν δικαιοσύνην ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, οὔτε τὴν ἀγάπην ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, οὔτε τὸν Θεὸν ἄνευ τοῦ Χριστοῦ. Δὲν τὰ θέλω ὅλα αὐτὰ κατ' οὐδένα τρόπον! Θὰ δεχθῶ κάθε εἴδους θάνατον ἂς μὲ θανατώσετε μὲ ὅποιον τρόπον θέλετε, ἀλλὰ χωρὶς τὸν Χριστὸν δὲν θέλω τίποτε. Οὔτε τὸν ἑαυτόν μου, οὔτε καὶ αὐτὸν τὸν ἴδιον τὸν Θεόν, οὔτε κάτι ἄλλο μεταξὺ τῶν δύο τούτων δὲν θέλω, δὲν θέλω, δὲν θέλω!» 

(Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς 1979).

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ

"ΕΡΩΤΗΣΙΣ Κ΄. Ἐκ ποίας δυνάμεως οἱ τὰ ἐναντία φρονοῦντες [καὶ πράττοντες] προφητεύουσι πολλάκις καί θαυματουργοῦσιν;

ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ. Τά σημεῖα, καὶ αἱ θαυματουργίαι, καί αἱ προρρήσεις, πολλάκις καὶ δι᾿ ἀναξίων κατά τινα χρείαν ἤ οἰκονομίαν γίνονται, ὥσπερ ἐπὶ τοῦ Βαλαὰμ καὶ τῆς ἐγγαστριμύθου. Καὶ πάλιν, οἱ Ἀπόστολοι, εὑρόντες τινὰ ἄπιστον, «ἐν τῶ ὀνόματι Χριστοῦ ἐκβάλλοντα δαιμόνια», καὶ κωλύσαντες αὐτόν, εἶπον τῶ Χριστῶ· καὶ εἶπε. «Μὴ κωλύετε αὐτόν· ὁ μὴ ὤν γὰρ καθ᾿ ὑμῶν», φησίν, «ὑπὲρ ὑμῶν ἐστιν». Οὐκοῦν ὁπόταν ἴδης καὶ δι᾿ αἱρετικῶν, καὶ διὰ ἀπἰστων σημεῖόν τι κατὰ κρῖμα Θεοῦ γινόμενον, μὴ θαμβηθῆς μηδὲ σαλευθῆς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Πολλάκις γὰρ καὶ ἡ πίστις τοῦ προσερχομένου ἐστίν, ἡ τὸ σημεῖον ποιήσασα, καὶ οὐχ ἡ ἀξία τοῦ ποιήσαντος. Καὶ γὰρ Ἰωάννης, ὁ μείζων πάντων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν, οὐ φαίνεταί τι σημεῖον πεποιηκώς· ὁ δὲ Ἰούδας πάντως πεποίηκε· καὶ γὰρ καὶ αὐτὸς μετὰ τῶν ἄλλων ἦν τῶν πεμφθέντων νεκρούς ἐγεῖραι καὶ λεπρούς καθᾶραι. Διὸ μὴ μέγα τι νομίσης, ἐὰν τινα ἀνάξιον, ἤ κακόπιστον, σημεῖον ποιοῦντα θεωρήσῃς. Οὐ δεῖ δὲ οὔτε ὀρθόδοξον ἄνδρα ἀπὸ σημείων καὶ προφητειῶν δοκιμάζειν, ὅτι ἁγιός ἐστι, ἀλλὰ ἀπὸ τῆς πολιτείας αὐτοῦ. Πολλοὶ γὰρ πολλάκις οὐ μόνον ὀρθόδοξοι ἁμαρτωλοί, ἀλλὰ καὶ αἱρετικοὶ καί ἄπιστοι σημεῖα ἐπετέλεσαν, καὶ προεφήτευσαν κατά τινας οἰκονομίας, ὡς εἴρηται, συγχωρηθέντες ὑπὸ τοῦ Κυρίου, ὡς ἐπὶ τοῦ Βαλαάμ, καὶ Σαούλ, καί Ναβουχοδονόσορ, καὶ Καϊάφα ἔστιν εὑρεῖν τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐνεργῆσαν εἰς αὐτοὺς, ἀναξίους καὶ βεβήλους ὄντας δι᾿ αἰτίας εὐλόγους.

...Ἔγνωμεν γὰρ καὶ ἐπίσκοπον αἱρετικὸν ἐν Κυζίκω τῆ πόλει τῶν λεγομένων Μακεδονιανῶν, τῶν Πνευματομάχων, ὅτι ἐλαίαν τὸ δένδρον ἐκ τοῦ τόπου, ἐν ὦ ἴστατο, εἰς ἕτερον τόπον σχήματι εὐχῆς μετήνεγκεν, ὡς σκοτίζουσαν τὴν θυρίδα τοῦ ματαίου εὐκτηρίου αὐτῶν. Καὶ ἐπὶ δανειστοῦ δέ τινος ἀδίκου, χήραν γυναῖκα διασείοντος ἕνεκα χρέους αὐτῆς ἀνδρικοῦ, καὶ ἀπαιτοῦντος, οὐχ ὅσον ἦν τὸ δάνειον, ἀλλὰ πλεῖον, ἐγνωκὼς τοῦτο ὁ προλεχθεὶς αἱρετικὸς ἐπίσκοπος, μήπω ταφέντος τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς, ἀλλ᾿ ἔτι προκομιζομένου, κατέσχε τὴν κλίνην, ἐν ἧ κατέκειτο, παρεσκεύασε δῆθεν τόν νεκρόν λαλῆσαι, καὶ εἰπεῖν, πόσον ἦν τὸ ὀφειλόμενον χρέος τῶ ἐπιδανειστῆ αὐτοῦ. Τούτου δὲ τοῦ αἱρετικοῦ θανόντος καὶ ἐν τῶ μνήματι αὐτοῦ διάφοροι φαντασίαι καὶ σημεῖα ἐπετελέσθησαν. Διὰ τοῦτο τοίνυν οὐ δεῖ πᾶν σημειοφόρον ὡς ἅγιον παραδέχεσθαι, ἀλλὰ δοκιμάζειν, κατὰ τὸν λέγοντα. «Μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα, εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν, ὅτι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν εἰς τόν κόσμον». Καὶ ὁ Ἀπόστολος, «Οἱ γὰρ τοιοῦτοι», φησί, «ψευδοαπόστολοι, ἐργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εἰς ἀποστόλους Χριστοῦ». Καὶ οὐ θαυμαστόν· «Αὐτὸς γὰρ ὁ Σατανᾶς μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός». Οὐ μέγα οὖν, εἰ καί οἱ διάκονοι αὐτοῦ μετασχηματίζονται ὡς διάκονοι δικαιοσύνης, ὦν τὸ τέλος ἔσται κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν. Καὶ γὰρ ὁ Ἀντίχριστος ἐρχόμενος, κατὰ συγχώρησιν Θεοῦ, ποιήσει, ὑπουργούντων αὐτῷ δαιμόνων, πάμπολλα σημεῖα καὶ τέρατα ψεύδους, πρὸς ἀπώλειαν μὲν τῶν ἀπίστων, εἰς δοκίμιον δὲ τῶν πιστῶν" (P. G. 89, 517-524).

Πανηγύρεις καὶ «φιγουρομανία»!... -- Τοῦ Ἀρχιμ. Δανιὴλ Γ. Ἀεράκη, ἱεροκήρυκος

Μιλάμε γιὰ παράδοσι. Καὶ ζοῦμε τὸ παράδοξο! Μιλᾶμε γιὰ Ἐκκλησία. Καὶ ζοῦμε πανηγύρια φρικτῆς φιγούρας, τεράστιας σπατάλης, προκλητικοῦ θρησκευτικοῦ «χαβαλέ»! Μιλᾶμε γιὰ τιμὴ μαρτύρων, καὶ ζοῦμε τὴ λάμψι τῆς πολυτέλειας ἀκόμα καὶ στὶς λάρνακες τῶν πάσης φύσεως καὶ προελεύσεως λειψάνων. Δὲν χρειάζεται νὰ δυσκολευθῆτε ψάχνοντας. Οἱ ἱστοσελίδες ἐκεῖνες, ποὺ ἔχουν ἀποκλειστικὰ καὶ ἐργολαβικὰ ἀναλάβει νὰ καλύπτουν τὰ λεγόμενα «πολυαρχιερατικὰ συλλείτουργα», ἐνημερώνουν ἀνὰ μία περίπου ὥρα γιὰ τὸν πλοῦτο τῆς κενοδοξίας καὶ φιγουρομανίας μέσα στὸν ἅγιο χῶρο τοῦ θυσιαστηρίου. • Μπορεῖτε νὰ φαντασθῆτε τὸν Ἐσταυρωμένο τοῦ Γολγοθᾶ, τὸν Ἰησοῦ, τὸν Κύριο τῆς δόξης, νὰ δορυφορῆται τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ ἀπὸ τριάντα (30) δεσποτάδες, φανταχτερὰ καὶ χρυσοστόλιστα ντυμένους καὶ στεφανωμένους μὲ περίλαμπρες μίτρες; • Ἡ ἁγία Τράπεζα εἶναι ὁ Γολγοθᾶς. Τί δουλειὰ ἔχει ὅλος ὁ ἐπισκοπικὸς συνωστισμὸς γύρω-γύρω, ποὺ τολμοῦν μάλιστα ὡρισμένοι ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἀποθέτουν τὶς μίτρες τους πάνω στὴν ἁγία Τράπεζα; «Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων Βασιλεύς». Δὲν θὰ πρότεινε κανεὶς σὲ ἐπίσκοπο σήμερα νὰ λειτουργῆ μὲ ἀκάνθινο στεφάνι. Τουλάχιστον ὅμως ἂς λειτουργῆ καὶ ἂς παρίσταται στὸ Ναὸ τῆς λατρευτικῆς προσευχῆς καὶ συνάξεως, ὅπως ζητεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον διά τοῦ ἀποστόλου Παύλου, δηλαδή, ἀσκεπὴς (Α´ Κορ. ια/ 5). Ἀρέσκονται πολλοὶ σημερινοὶ ἐπίσκοποι νὰ λένε, ὅτι βρίσκονται «εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ», ἐπικαλούμενοι τὸν θεοφόρο Ἰγνάτιο, χωρὶς βέβαια νὰ μᾶς πληροφοροῦν ποῦ καὶ γιατί λέει τὸ λόγο αὐτὸ ὁ ἀποστολικὸς Πατήρ. Ἀλλ´ ὡς πρὸς τὸν «τόπον», ὡρισμένοι λησμονοῦν δύο τόπους. Ὁ ἕνας εἶναι τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως μας ὁ τόπος. Εἶναι ὁ Σταυρός. Ὁ «κρανίου τόπος» (Ματθ. κζ 33). Οὔτε σὲ σταυρὸ ζοῦμε οἱ σημερινοὶ διάκονοί Του, οὔτε σὲ σταυρὸ μᾶς ἔχουν ἀνεβάσει. • Λησμονοῦν, λοιπόν, πολλοὶ σημερινοὶ διάκονοί Του (κυρίως ἐπίσκοποι) τὸν «κρανίου τόπον». Ἀλλὰ λησμονοῦν καὶ τὸν ἄλλον, τὸν δικό τους τόπο. Πότε μερικοὶ (εὐτυχῶς ὄχι ὅλοι) Μητροπολίτες παραμένουν στὸν τόπο τους; Ὅταν διαρκῶς περιφέρωνται ἀπὸ πανηγύρι σὲ πανηγύρι, ἀπὸ ὀνομαστήρια σὲ ὀνομαστήρια, ἀπὸ χειροτονίες σὲ χειροτονίες, ἀπὸ ὑποδοχὲς σὲ ὑποδοχές, ἀπὸ λιτανεύσεις σὲ λιτανεύσεις, ἀπὸ ταξίδια σὲ ταξίδια, πότε θὰ τοὺς μείνη καιρὸς γιὰ τὸν τόπο τους; • Πότε θὰ ποιμάνουν τὸ λαό, ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος; • Πότε θὰ ἐργαστοῦν πνευματικά, πρὸς οἰκοδομὴν τοῦ λαοῦ, πρὸς φύλαξι τῶν προβάτων, ἰδίως τῶν παιδιῶν καὶ τῶν νέων; • Πότε θὰ κλειστοῦν στὸ κελλί τους πρὸς περισυλλογὴ καὶ μελέτη; Ὁ Χριστὸς γιὰ τὸν κακὸ ποιμένα λέει, ὅτι «ἀφίησι τὰ πρόβατα καὶ φεύγει» (Ἰωάν. ι´ 12). Πιστεύουμε ὅτι δὲν θέλουν οἱ ἐπίσκοποί μας νὰ εἶναι κακοὶ ποιμένες. Ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον παρασύρεται. • Ἂς ἐπαναφέρη, λοιπόν, ἡ ἱερὰ Σύνοδος παλαιότερες ἐγκυκλίους γιὰ περιορισμὸ τῶν πολυαρχιερατικῶν ἐμφανίσεων. Ἑορτάζει ἕνας ἐπίσκοπος; Ἂς παραμείνη μὲ τοὺς πιστοὺς τῆς ἐπαρχίας του, νὰ συμπροσευχηθοῦν. Καιρὸς ἄλλωστε λιτότητας. Χειροτονεῖται ἕνας διάκονος ἢ πρεσβύτερος; Ἀρκεῖ ὁ ἐπίσκοπός του. Τί χρειάζονται οἱ ἄλλοι; Χειροτονεῖται ἕνας ἐπίσκοπος; Ἀρκοῦν τρεῖς ἢ τέσσερις ἐπίσκοποι. Γιατί πρέπει νὰ μαζευθοῦν τριάντα δεσποτάδες; Ἑορτάζει ὁ πολιοῦχος μιᾶς πόλεως; Εὐκαιρία ὁ ἐπίσκοπος νὰ δῆ τὸ λαό του, καὶ ἀντὶ νὰ κάνη προσφωνήσεις σὲ ἀρχιερεῖς, νὰ ἀπευθύνη νουθεσίες πρὸς μετάνοια καὶ προκοπὴ πνευματική.

“O εις και η Αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία”

Στα θέματα της πίστεως και της αγιοπνευματικής εκκλησιαστικής διοργανώσεως ουδεμία αξία ή σημασία έχουν αποφάσεις, που λαμβάνονται κατά πλειονοψηφία ή ακόμη και παμψηφία, εάν έρχωνται σε αντίθεση και σύγκρουση με τα δόγματα και τους κανόνες της Εκκλησίας. Στις περιπτώσεις αυτές έχει απόλυτη εφαρμογή η αρχή: «Ο εις και η αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία». Με βάση την αρχή αυτή διασφαλίσθηκε η Ορθοδοξία δια μέσου των αιώνων και συνετρίβησαν οι αιρέσεις και τα σχίσματα. Αρκεί να θυμηθούμε τι συνέβη κατά την επί δεκαετίες κυριαρχία των Αρειανών κατά τον Δ΄ αιώνα, ότε η πλειονοψηφία ή και η παμψηφία πολυαρίθμων Συνόδων, που αποδείχθησαν ληστρικές ή ψευδοσύνοδοι, ετάχθησαν υπέρ της αιρέσεως του Αρείου και εναντίον της Ορθοδοξίας. Οι Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας όχι μόνο δεν υπετάχθησαν στις αποφάσεις αυτές των ψευδοσυνόδων, αλλά όρθωσαν το ανάστημά τους επί των επάλξεων της Ορθοδοξίας, όπως ο Μέγας Αθανάσιος. Είναι ίσως η συγκλονιστικώτερη περίπτωση στην εκκλησιαστική ιστορία, που επιβεβαιώθηκε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο, ότι «Ο εις και η αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία». Εάν ο Μέγας Αθανάσιος συνεμορφώνετο με την αρχή της πλειονοψηφίας και υπετάσσετο εις τις αντικανονικές και αντορθόδοξες αποφάσεις της, θα επρόδιδε την ιδιότητά του, ως αληθινού ορθοδόξου Ιεράρχου και Επισκόπου, που έχει σαν ύψιστη αποστολή την προάσπιση μέχρι θανάτου της εμπιστευθείσης σε κάθε αληθινό επίσκοπο Ιεράς Παρακαταθήκης, της αποκαλυφθείσης από τον Εσταυρωμένο Θεό της Αγάπης, Αληθείας και τότε αντί της Κυριακής της Ορθοδοξίας θα εορτάζετο ο θρίαμβος της Αιρέσεως και στη θέση του Μεγάλου Αθανασίου θα δοξολογείτο ο Άρειος!

 

(Από το βιβλίον «Η Μεγάλη Προδοσία» του Καθηγητού κ. Κων/νου Δωρ. Μουρατίδου).

Διακοπή μνημοσύνου

«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).

Και νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός αποφάσεως σωτηρίας.

«Συντετέλεσται» (1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω συν αυτώ Πατριαρχών Αντιοχείας, Αλεξανδρείας, Σερβίας, Ρωσίας, Ιεροσολύμων, Ρουμανίας, Βουλγαρίας Γεωργίας, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων αυτοίς κληρικών και λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: Πέπτωκε Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, και διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι δυστυχείς και θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και ιεράν Παράδοσιν και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας. Ωμολόγησαν την μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική παναιρέσει του Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών ΑΒ Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι.  Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο ορίζεται δια του ΛΑ΄ Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος Επισκόπου.

«Σώζων σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον (Γεν. 19:17).

«...καί οὐδέν ὑμᾶς οὐ μή ἀδικήσῃ»

 ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ  ΛΟΥΚΑ 

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ   ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  ΜΗΝΑ 

«...καί οὐδέν ὑμᾶς οὐ μή ἀδικήσῃ» Σᾶς δίδω ἐξουσίαν, εἰς τρόπον ὥστε, κανένα μέσον, καί τίποτε, ἀπό ὅσα ἐναντίον σας μηχανᾶται ὁ Σατανᾶς καί τά ὄργανά του, δέν θά σᾶς ἀδικήσῃ ἤ βλάψῃ. Ὁ Τριαδικός Θεός, ἁγία γερόντισσα, εἶναι ὁ Δημιουργός καί Πλάστης μας, ὁ Προνοητής, ὁ Σωτῆρας. Ἔπλασε τόν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα, αὐτήν, πού ἐν χρόνῳ θά προσλάμβανε ὁ Υἱός, γιά νά δώσει τήν δυνατότητα νά φθάσει τό Πλάσμα καί στό καθ’ὁμοίωσιν. «Ἐγώ εἶπα· θεοί ἐστε καί υἱοί Ὑψίστου πάντες»1.

Η Δήλωση αποτείχισης του π. Γεωργίου Σταύρου στις 11 Οκτωβρίου 2026 - Ζαγορά Πηλίου

 

11-10-2026 Κυριακή Πατέρων Ζ΄ Οικ. Συνόδου - Δήλωση αποτείχισης π. Γεωργίου Σταύρου - Ζαγορά Πηλίου

(Από το κανάλι: Ομιλίες π. Ευθυμίου Τρικαμηνά (99) Ομιλίες π. Ευθυμίου Τρικαμηνά - YouTube )

Χρειάζεται τόλμη και θάρρος μία τέτοια απόφασι.

 Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙ και η παύσι κάθε σχέσεως και κοινωνίας με τους αιρετικούς και Λατινόφρονας πατριάρχας, αρχιεπισκόπους και επισκόπους είναι πλέον - εκεί που έφθασαν τα πράγματα - η μόνη ενδεδειγμένη, η μόνη ακίνδυνη και η μόνη αποτελεσματική λύσι. Η Εκκλησία σήμερα στενάζει κυριολεκτικά κάτω από «την μπότα» των Οικουμενιστών και Λατινοφρόνων κληρικών και η προκλητικότητά τους έχει πλέον εξαντλήσει την υπομονή των Ορθοδόξων πιστών.

Ιδού η κανονική λύσι, η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙ. Χρειάζεται τόλμη και θάρρος μία τέτοια απόφασι. Αλλά είναι μονόδρομος που μας οδηγεί στον ασφαλή τόπο των Αγίων μας. Λέγει ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός: «Ώσπερ τούτων χωρίζομαι, ούτως ενούμαι τη αληθεία και τοις αγίοις πατράσι τοις θεολόγοις της Εκκλησίας. Δει γαρ παντάπασιν εκείνους είναι κεχωρισμένους ημών, μέχρις αν δω ο Θεός την καλήν διόρθωσιν και ειρήνην της Εκκλησίας αυτού». 

Δέν εἶναι στήν δικαιοδοσίαν μας ν' ἀποφασίζουμε πότε καί ἀπό ποιόν «ἔφυγεν ἡ Χάρις».

Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αν. Καθηγητού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Βλέπω καί μάλιστα πεντακάθαρα τίς αἱρετικές δηλώσεις, τίς ἑνώσεις μέ Μονοφυσίτας (1990) καί Παπικούς (1965, 1993) κ.λπ. πού ἔχουν κάνει οἱ Οἰκουμενισταί. Αὐτές, ὅμως, εἶναι πράξεις πού ἔχουν κάνει οἱ ὑψηλόβαθμοι «πατριάρχαι», οἱ ὁποῖες ὅμως δέν ἔχουν περάσει εἰς ὅλους τούς ἐπισκόπους, οὔτε εἰς τούς ἱερεῖς, καί βεβαίως οὔτε εἰς τούς λαϊκούς, ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν ὁποίων τίς ἀγνοεῖ παντελῶς καί πιστεύουν βαθειά ὅτι εἶναι ὀρθοδοξώτατοι! Εἰς τούς Ναούς των δέν κηρύττονται τά αἱρετικά δόγματα τῶν Μονοφυσιτῶν καί τῶν Παπικῶν, δέν ἑορτάζονται οἱ ἑορτές των, οὔτε οἱ «ἅγιοί» των. Ἀκόμη κι ἐμεῖς οἱ «ψαγμένοι» μόλις τό 2006 μάθαμε ἀπό τό βιβλίον τοῦ Δικηγόρου-Θεολόγου κ. Ἀθ. Σακαρέλλου ὅτι τό 1965 ἔγινεν «ἄρσις τῆς ἀκοινωνησίας» καί ὄχι ἁπλῶς «ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων». Ἐκμεταλλευόμενοι τήν παχυλήν αὐτήν ἄγνοιαν τοῦ κοινοῦ, πολλοί «ἐπίσκοποι» «τό παίζουν» ἀκόμη «βράχοι καί λέοντες τῆς Ὀρθοδοξίας»! Ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμβαρίου, ἡ ὁποία γιά τούς «ψαγμένους» εἶναι ὄντως αἱρετική, ἐντούτοις δέν λέγει ὅτι ἀναγνωρίζει τίς ἑτερόδοξες «ἐκκλησίες», ἀλλά μόνον τήν «ἱστορικήν ὀνομασίαν» των! Ὅσον γιά τήν ἐκκλησιαστικότητα πού -- κρίνοντες αὐστηρά -- ὄντως ἀνεγνώρισε στούς ἑτεροδόξους, ἐντούτοις ὑποθέτω ὅτι θά λέγουν ὅτι «χαλαρά» μόνον ἐχρησιμοποίησαν τόν ὅρον «ἐκκλησία», ὅπως γίνεται σέ ὅλα τά ἐπιστημονικά καί μή βιβλία καί ἄρθρα μέ τούς ὅρους «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία», «Ἀγγλικανική Ἐκκλησία», «Κοπτική Ἐκκλησία» κ.λπ. Ἄν δέν κάνω λάθος, ἀκόμη καί οἱ Ἅγιοί μας κάμνουν αὐτήν τήν «χαλαρήν» χρῆσιν. Ὑπάρχει, συνεπῶς, μία σύγχυσις, διό καί εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητος ἡ σύγκλησις Ὀρθοδόξου Συνόδου, ἡ ὁποία μπορεῖ νά γίνῃ μόνον μέ τήν θαυματουργικήν ἐπέμβασιν τοῦ Πηδαλιούχου τῆς Ἐκκλησίας, εἰς τήν ὁποίαν ὁ Βαρθολομαῖος καί οἱ σύν αὐτῷ θά εἶναι ὑπόδικοι, καί ἡ ὁποία θ' ἀκυρώσῃ ὅλες τίς παρανομίες τῶν «ἐπισκόπων» τοῦ νέου καί τοῦ παλαιοῦ, θά καθαιρέσῃ καί θ' ἀναθεματίσῃ τούς ὑπευθύνους κ.λπ. Τό δικόν μας χρέος φθάνει ἕως τήν ἀποτείχισιν καί τήν κήρυξιν τῆς Ἀληθείας, ἔτσι ὥστε ν' ἀφυπνισθοῦν οἱ πιστοί καί νά προκληθῇ Πανορθόδοξος Σύνοδος. Δέν εἶναι στήν δικαιοδοσίαν μας ν' ἀποφασίζουμε πότε καί ἀπό ποιόν «ἔφυγεν ἡ Χάρις».

O Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών Ι. Κορναράκης γράφει:

Ἡ σχετικοποίηση ἤ, μᾶλλον, ἡ ἀπόρριψη τῆς διαχρονικῆς παρουσίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἀπόρριψη τοῦ εὐαγγελικοῦ καὶ πατερικοῦ λόγου. Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν παγκοσμιοποιημένη εἰκόνα της, εἶναι κενὸς λόγος. Ἡ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία εἶναι φάντασμα κακόγουστο μπροστὰ στὴν αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων.

Ἡ αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία, στὴν χαρισματική της εἰκόνα, εἶναι μιὰ διαχρονικὴ λυτρωτικὴ παρουσία, ποὺ δὲν πάσχει ἀλλοίωση, οὔτε ἀπὸ τὸν χρόνο, οὔτε ἀπὸ τὸ μῖσος καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ἀρνητῶν τῆς ὑπόστασής της.

Τοῦ Νεκταρίου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ἱστορίας

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ

ΜΙΑΣ ΕΝΤΕΛΩΣ ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ

Ἡ πατρίδα μας διέρχεται σήμερα μια τρομακτική πολιτική, οἰκονομική καί κοινωνική κρίση, πού στήν πραγματικότητα βέβαια δέν εἶναι παρά ἁπλῶς ἡ πιό ὁρατή πλευρά μιᾶς βαθύτατης πνευματικῆς παρακμῆς, ἡ ὁποία ἔρχεται νά σφραγίσει μία μακρά περίοδο εὐτέλειας, ἱστορικῆς ἀμνησίας, πολιτισμικῆς διάβρωσης καί ἠθικῆς καταρράκωσης. Μιά περίοδο σταδιακῆς ἀποσάθρωσης τῆς ἴδιας μας τῆς συλλογικῆς ἰδιοπροσωπείας και αὐτοσυνειδησίας, κατά τήν ὁποία, ἑκούσια ὑποταγμένοι στά σκύβαλα τοῦ ἀτερμάτιστου εὐδαιμονισμοῦ καί τῆς δυτικότροπης «ἐκσυγχρονιστικῆς» ὑστερίας, πετάξαμε στή χωματερή βιώματα, ἀξίες, παραδόσεις, ἰδανικά καί ὅλα ἀκόμη ὅσα μᾶς διαμόρφωσαν ὡς λαό καί μᾶς κράτησαν ζωντανούς σέ καιρούς χαλεπούς καί δύσβατους, σέ καιρούς ἀνέχειας, ξένης κατοχῆς, διωγμῶν καί δοκιμασίας. Ἡ σταδιακή ἀπονέκρωση τῆς ἱστορικῆς μας μνήμης καί κυρίως ἡ ἀπώλεια τῆς ζωντανῆς καί βιωματικῆς μας σχέσης μέ τήν Ὀρθοδοξία (πού δέν ἦταν ἁπλῶς μία «θρησκεία», ἀλλά τό ἴδιο το ἐσώτατο ὀξυγόνο τῆς ταυτότητάς μας, ἕνας συνολικός τρόπος ζωῆς, συμπεριφορᾶς καί συναντίληψης τῶν πάντων), γέννησαν ἤδη ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες τά σπέρματα τῆς σύγχρονης ἐθνικῆς μας ψυχασθένειας καί τῆς συλλογικῆς ὑπαρξιακῆς μας σύγχυσης.

῾Ο ὀρθόδοξος θεολόγος ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ* Τοῦ Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Αθηνών, ᾿Ανδρέου Θεοδώρου (†)

(῾Ως γνωστόν, τὸν Δεκέμβριον τοῦ παρελθόντος ἔτους [1972] ἡ Αδελφότης Θεολόγων «῾Ο Σωτήρ», συνεκρότησε Σύναξιν Θεολόγων, φίλων καὶ συνεργατῶν αὐτῆς, καθ᾿ ἣν ὡμίλησεν ὁ Καθηγητὴς κ. ᾿Ανδρέας Θεοδώρου με θέμα: «῾Ο ὀρθόδοξος Θεολόγος ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ». ᾿Εκ τῆς ἐμπεριστατωμένης αὐτῆς εἰσηγήσεως ὁ «Ο.Τ.» δημοσιεύει ἀκολούθως τὰ σημεῖα ἐκεῖνα, εἰς τὰ ὁποῖα τονίζονται εὐστόχως οἱ τεράστιοι κίνδυνοι, τοὺς ὁποίους διατρέχει ἡ ᾿Ορθοδοξία ἐκ τῆς συμμετοχῆς αὐτῆς εἰς τὸν σύγχρονον Οἰκουμενισμόν).

Η ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΘΕΣΙΣ τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἐν τῷ συγχρόνῳ Οἰκουμενισμῷ, ἐγκυμονεῖ, ὡς εἶναι φυσικόν, τεραστίους δι᾿ αὐτὴν κινδύνους. ῾Ο μόνος λόγος ὁ δυνάμενος ὁπωσοῦν νὰ δικαιολογήση βασίμως τὴν ἐν τῷ Π.Σ.Ε. συμμετοχὴν τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, εἶναι τὸ χρέος τῆς μεταδόσεως τοῦ ὀρθοδόξου καθολικοῦ φωτὸς εἰς τοὺς ἐν τῷ σκότει καὶ τῇ πλάνῃ εὑρισκομένους Χριστιανοὺς τῆς Δύσεως. Τὸ ἔργον δηλαδὴ αὐτῆς εἶναι ἔργον σαφῶς ἱεραποστολικόν. ῾Η μέχρι τοῦδε ἀποστολὴ αὕτη τῆς ᾿Ορθοδοξίας εἶχε μὲν ἀποτελέσματα, πενιχρὰ ὅμως καὶ ἀσήμαντα.

Ὁ συγκρητισμός.

«Ἡ λέξη συγκρητισμὸς ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν Πλούταρχο καὶ λέγεται ὅτι ἀποδίδεται στὴν ἕνωση τῶν Κρητῶν, παρὰ τὶς διαφορές, μπροστά σέ ἕνα κίνδυνο. Ὁ ὅρος συγκρητισμὸς προσέλαβε ἀπὸ τὸν ΙΘ΄ αἰώνα καὶ θρησκευτικὴ σημασία καὶ μὲ τὸν ὅρο αὐτὸ ἐννοεῖται ἡ ἀνάμειξη μερικῶν θρησκευτικῶν ἰδεολογικῶν ἀπόψεων, καὶ τρόπου ζωῆς. Σήμερα ἡ λέξη συγκρητισμὸς ἀποδίδεται καὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους ὅρους, ὅπως τὴν μετανεωτερικότητα ἢ μεταμοντερνισμό, τὸν οἰκουμενισμό, τὴν νέα ἐποχή, τὴν ὁλιστικὴ θεωρία, τὴν πολιτισμικὴ παγκοσμιοποίηση, τὴν νέα τάξη πραγμάτων κ.λ.π. Ἀναλύοντας περισσότερο τὸν ὅρο συγκρητισμό, μὲ τὰ σύγχρονα δεδομένα, μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι μὲ τὸν ὅρο αὐτὸν ἐννοεῖται ἡ προσπάθεια νὰ ἐντοπίζουμε τὰ κοινὰ σημεῖα μεταξύ τῶν διαφόρων Χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καὶ τῶν διαφόρων θρησκειῶν καὶ νὰ παραθεωροῦμε τὶς διαφορὲς μεταξύ τῶν ὁμολογιῶν καὶ θρησκειῶν. Οἱ συγκρητιστὲς βλέπουν τὰ κοινὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα ὑπάρχουν οὕτως ἢ ἄλλως σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες καὶ δὲν βλέπουν τὶς θεολογικὲς διαφορὲς». Ὁ Θεὸς τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ὁ Τριαδικὸς Θεός, ὁ ἀληθινὸς Θεός, ὁ μόνος ποὺ λυτρώνει τὸν ἄνθρωπο. Πατὴρ-Υἱὸς-Ἅγιο Πνεῦμα. Καὶ ὁ Υἱός, ὁ ἕνας τῆς Τριάδος, μᾶς ἀποκαλύπτει ἡ Γραφὴ καὶ μᾶς παραδίδει ἡ ἱστορία, ἐνσαρκώθηκε, προσέλαβε τὸ ἡμέτερο φύραμα, τὸ θεράπευσε καὶ τὸ ζωοποίησε εἰς τὸν αἰώνα, ἀφοῦ «τὸ ἀπρόσληπτον ἀθεράπευτον» λένε οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ Υἱὸς εἶναι ὁ Μεσσίας ἢ Χριστός, αὐτὸς δηλαδὴ ποὺ ἔχει τὸ χρίσμα καὶ τὴν ἀποστολὴ νὰ ἐνανθρωπήσει, νὰ καταστεῖ Θεάνθρωπος καὶ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο. Εἶναι μὲ τὴν ἐνανθρώπησή του ὁ ἀπόγονος τῆς Εὔας, ποὺ θὰ συντρίψει τὸν σατανᾶ. Εἶναι, ὡς ἄνθρωπος, ὁ νέος Ἀδάμ, ποὺ μὲ τὴν ὑπακοή του θὰ ξαναδείξει τὸ δρόμο τῆς σωτηρίας πρὸς τὸν ἄνθρωπο. «Καὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πράξ.4,12) μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ θεόπνευστος ἀπόστολος Πέτρος. Κανεὶς ἄλλος ἐκτός τοῦ Χριστοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴ θεογνωσία, στὴν ἀληθινὴ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ Θεό, τοῦ κτιστοῦ μετὰ τοῦ Ἀκτίστου. Καμμία λοιπὸν σχέση δὲν ἔχει ὁ Θεὸς τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὸ θεὸ τῶν ἄλλων θρησκειῶν, ἀκόμη καὶ αὐτῶν τῶν μονοθεϊστικῶν. Κανένα κοινὸ σημεῖο, κανένα σημεῖο ἐπαφῆς. Οἱ ἄλλες θρησκεῖες ἀρνοῦνται τὴν Τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ, τὸ Θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Σωτῆρος μας. Ματαιοπονοῦν ὅσοι κάνουν συνέδρια μὲ τὶς ἄλλες μονοθεϊστικὲς καὶ ἄλλες θρησκεῖες. Τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν καὶ τῶν διαφόρων ἀνθρώπων εἶναι δαιμόνια σύμφωνα μὲ τὴ Γραφὴ ἢ δημιουργήματα τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου. Γιʼ αὐτὸ οἱ πατέρες τῶν τριῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ποὺ προαναφέραμε ἀσχολήθηκαν μὲ τὸ Χριστολογικὸ δόγμα καὶ τὸ ἀποσαφήνισαν ἀπὸ κάθε πλευρά. Διακήρυξαν τὴν ὀρθὴ πίστη, ἀντιμετώπισαν τὴν αἵρεση, ξεκαθάρισαν ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ δέχεται ὁ χριστιανὸς τὸν συγκρητισμό. Κι ὅπως τιμᾶμε αὐτούς, ποὺ μᾶς χάρισαν τὴν ἐθνικὴ ἐλευθερία καὶ ἀνεξαρτησία, ἔτσι πρέπει νὰ τιμᾶμε αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἐλευθέρωσαν ἀπὸ τὴν σκλαβιὰ τῆς ἀπιστίας, τῆς αἱρέσεως, τοῦ συγκρητισμοῦ καὶ νὰ κρατήσουμε σῶο καὶ ἀβλαβῆ τὸν θησαυρὸ ποὺ μᾶς παρέδωσαν.

Του κ. Στέλιου Παπαθεμελή:

Ο ισλαμικός λαθροεποικισμός και δι’ αυτού η αντικατάσταση των Ελλήνων από αλλοεθνείς, αλλόγλωσσους και αλλοθρήσκους είναι σε καλπάζουσα έξαρση. Ορδές λαθροεποίκων εξακολουθούν να κατακλύζουν τα νησιά μας και το μόνο που κάνει το επίσημο κράτος είναι να αναζητεί σαστισμένο να βρει τρόπους και μέσα, να τους στεγάσει, να τους ταΐσει, να τους παράσχει ιατρική περίθαλψη και διαρκές επίδομα, αγαθά τα οποία όμως δεν τα διασφαλίζει για τους Έλληνες.

Προσοχή εις τα ΜΜΕ (= Μέσα Μαζικού Εξανδραποδισμού)! -- Του κ. Δημ. Χατζηνικολάου, Καθ. Οικονομικών Παν/μίου Ιωαννίνων

Αξιότιμε κύριε Διευθυντά,                                                                                   

Ως γνωστόν, στις μέρες μας, οι αξίες (κυρίως η Ορθόδοξος πίστις0 κτυπούνται πανταχόθεν και παντοιοτρόπως. Από τότε δε, που οι νεοέλληνες έβαλαν την τηλεόρασιν μέσα στα σπίτια των, ο Διάβολος περνά πολύ πιο εύκολα πλέον τα διεστραμμένα μηνύματά του. Ο υποφαινόμενος σπανίως παρακολυθεί τηλεόρασιν. Εν τούτοις και στον ολίγον αυτόν χρόνον, που αφιερώνω, βλέπω και ακούω πολλά κηρύγματα του Σατανά, όπως π.χ. ότι ο άνθρωπος προέρχεται από τον πίθηκον (ΕΤ 1, 6.8.2004, ώρα 13.55), ότι ο «άγιος» των ερωτευμένων είναι ο «άγιος» Βαλεντίνος (ΑΝΤ1,6.8.2004 ώρα 17:40, ερώτηση, που ετέθη σε «Super Game”) κ.ά. Το χειρότερον, όμως, που έχω ιδεί και ακούσει μέχρι τώρα το έπαιξεν ο τηλεοπτικός σταθμός ALPHA κατά το Μέγα Σάββατον του 2003 (26.4.2003, ώρα 16:00). Ήτο μία ταινία γύρω από την ζωήν του λατρευτού μας Κυρίου Ιησού Χριστού, τον Οποίον εμφάνισε κατά κόρον ως βιολογικόν υιόν του Ιωσήφ, μνηστήρος της Αειπαρθένου Μαρίας. Τον δε Ιωσήφ, ο οποίος κατά την παράδοσιν ήτο πρεσβύτης, εμφάνισε ως 37χρονον νέον να κάμνη ερωτικάς κινήσεις προς την Μαρίαν! Ιδού μερικά σημεία της ταινίας. Όταν εγεννήθη ο Ιησούς, η Θεοτόκος λέγει προς τον μνηστήρα της: «Ιωσήφ, ο γιός μας!». Και αυτό το «γιός μας» επαναλαμβάνεται σε πολλά άλλα σημεία της ταινίας. Επίσης, η ταινία δείχνει τον Ιωσήφ πανευτυχή να κρατή το νεογέννητον Ιησούν στην αγκάλην του και να φωνάζη δυνατά: «Ο γιός μου!!!» Αργότερον δε, όταν ενηλικιώνεται ο Ιησούς, η ταινία Τον θέλει ν’ αποκαλή τον Ιωσήφ «Πατέρα». Για παράδειγμα, όταν κάποτε ησθένησε ο Ιωσήφ και εκάλεσε κοντά του τον Ιησούν και άρχισε να Του ομιλή με το «Γιέ μου…» ο Ιησούς αρχίζει την απάντησίν Του με το «Πατέρα…». Κατά δε το τέλος της ζωής του, ο Ιωσήφ ερωτά τον Ιησούν: «Ποιός είσαι, γιέ μου» Και εκείνος απαντά «Ο γιός σου»!!!                                          Έτσι εις μίαν Ορθόδοξον χώραν, κατά την διάρκειαν μίας τόσον μεγάλης ημέρας ως το Μ. Σάββατον, πολλοί νεοέλληνες, αντί να συμμετέχουν εις τα Άγια Πάθη και να προετοιμάζωνται δια την Ανάστασιν του Χριστού, έλαβον μέσα στο ίδιο το σπίτι των, ένα «καλό» μάθημα Ιεχωβητισμού! Δυστυχώς, τα λεγόμενα ΜΜΕ έχουν καταντήσει Μέσα Μαζικού Εξανδραποδισμού! Ας τα προσέχη, λοιπόν, ο λαός.

«Ο.Τ.»