Orthodox Voice - Ορθόδοξη Φωνή: 2026

Δημήτριος Ἰ. Κάτσουρας, Θεολόγος:

Δυστυχῶς, θέλοντας νά εἶμαι εἰλικρινής καί δίκαιος καί αὐτοκριτικός, πρέπει νά ὁμολογήσω ὅτι σ' αὐτή τήν ἰδιαίτερα κρίσιμη περίοδο οἱ "Γ.Ο.Χ." τῶν παρατάξεων ἀδικαιολογήτως καί ἐγκληματικῶς δέν ἀγωνίζονται! Τολμῶ νά πῶ ὅτι ἔχουν ἐγκαταλείψει τόν ἀγώνα καί τή μαρτυρία τῆς Ὀρθοδοξίας! Εἶναι τραγική αὐτή ἡ διαπίστωση. Καί τό λέω μετά λόγου γνώσεως γιά ὅσους μέ γνωρίζουν. Ὁ ἀγώνας τῶν ὀρθοδόξων τοῦ 1924 φαίνεται προδομένος καί ἀποπροσανατολισμένος ἀπό ἐμᾶς τούς ἴδιους. Δέν σχολιάζω γιά νά χαϊδέψω κανενός τ' αὐτιά. Αὐτή τήν περίοδο προβληματίζομαι ἰδιαιτέρως κατά πόσον γιά μιά σειρά λόγους τό ἅλας τῶν Γ.Ο.Χ. φαίνεται νά ἔχει μωρανθεῖ! Πέραν τῶν ἀναμνήσεων καί ἀναφορῶν στούς ἀγώνες τῶν Πατέρων μας τοῦ 1924, ὄντως θαυμαστούς καί θεαρέστους, μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως τῶν 90 ἐτῶν ἀπό τήν ἐπιβολή τῆς ἑορτολογικῆς Καινοτομίας, ὀφείλουμε ἐκ λόγων δικαιοσύνης νά ἐπισημάνουμε ὅτι ὁ ἄκρατος μιμητισμός τῶν τῆς ἐπισήμου ἐκκλησίας ἀναίρεσε τόν ὁμολογιακό χαρακτήρα τῆς μαρτυρίας τῶν Γ.Ο.Χ. καί ἐκκοσμίκευσε τόν κολλυβαδικό τους χαρακτήρα. Θά ἦταν ἰδιαίτερα χρήσιμο γιά καλό προβληματισμό καί ἐποικοδομητική αὐτοκριτική ἡ πραγματοποίηση ἀνοικτῶν συζητήσεων καί τοποθετήσεων ἐπ' αὐτῶν τῶν ζητημάτων μεταξύ ἐκπροσώπων τῶν διαφόρων "πλευρῶν" μέ τή συμμετοχή κλήρου καί λαοῦ. Ἡ συνέχιση τῆς σημερινῆς καταστάσεως ἀπειλεῖ μέ μετάλλαξη ἐπ' ὠφελεία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τό κατά τήν ἔκφραση τῶν καινοτόμων παλαιοημερολογιτικό κίνημα ἤ τήν μαρτυρία τῆς ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδοξίας.

Θέμα: Η εκκλησία του Αγ. Γεωργίου-Ροτόντα χωρίς Σταυρό. Η απάντηση της Μενδώνη προκαλεί

Είναι πραγματικά αδιανόητο.

Το 2026, η Υπουργός Πολιτισμού, κυρία Μενδώνη, επικαλείται μια απόφαση του 1943, επί ναζιστικής κατοχής, για να δικαιολογήσει την απουσία του Σταυρού από την εκκλησία των Αρχαγγέλων –Αγ. Γεωργίου - Ροτόντας!

π. Θεόδωρος Ζήσης:

«Ἔγγαμος ἱερεύς, μοῦ εἶπε: “Προτιμῶ νὰ καλλιεργῶ τὰ χωράφια μου, ὡς ἁπλὸς ἀγρότης, καὶ νὰ κρατήσω τὴν πίστη μου, παρὰ νὰ συνεργήσω στὴν κατεδάφισή της καὶ νὰ πάω στὴν κόλαση μαζὶ μὲ τὸν πατριάρχη καὶ τοὺς ἐπισκόπους”... Αὐτὰ ποὺ εἶπε ὁ ὀλιγογράμματος ἱερεὺς ...ἐκφράζουν τὴν διαχρονικὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν στάση ὅλων τῶν πιστῶν καὶ τῶν λαϊκῶν ἀπέναντι τῶν ἐπισκόπων καὶ τῶν πρεσβυτέρων σὲ περίπτωση ποὺ δὲν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας, ἀλλὰ ἐνισχύουν τὴν αἵρεση καὶ τὴν πλάνη».

Ἡ ὀρθόδοξος ἐκκλησιολογία τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ καί αἱ καινοτομίαι τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε καί τοῦ Πουσάν

Ὁ ἅγιος Κυπριανός, τονίζει ἤδη τόν 3ον αἰῶνα, τήν ἑνότητα περί τόν Ἐπίσκοπον, περί τήν εὐχαριστίαν καί ἐν τῇ ὀρθοδοξίᾳ· γράφει ὁ ἅγιος Πατήρ: «Ὁ Θεός ἐστιν εἷς, καί ὁ Χριστός εἷς, καί μία ἡ Ἐκκλησία Aὐτοῦ, καί ἡ πίστις μία, καί ἡ ποίμνη μία ἡνωμένη διά τῆς κόλλας τῆς ὁμοφωνίας εἰς τήν στερεάν ἑνότητα τοῦ Σώματος». Ἀλλ’ ἡ Ὀρθοδοξία διά τόν ἅγιον Κυπριανόν δέν ἀποτελεῖ Πίστιν ἀποφασιζομένην ἑκάστοτε κοινῇ συναινέσει ὑπό τῶν Ἐπισκόπων, ἀλλά τήν ἀπ΄ ἀρχῆς παραδοθεῖσαν ὑπό τῶν Ἀποστόλων τοιαύτην. Χάριν αὐτῆς ὁ ἅγιος Κυπριανός, δέν ἐσεβάσθη τήν δικαιοδοσίαν ἤ τήν ἄποψιν τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης Στεφάνου, ἀλλά συνίστα τήν ἀνυπακοήν πρός αὐτόν, διότι ὁ Στέφανος ἐνήργει κατά παράβασιν τῆς ἀποστολικῆς Πίστεως (Epistola LXXIV, Ad Pompeium contra Epistolam Stephani) ! Ἡ αὐστηρά ἐκκλησιολογική διδασκαλία τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ περί μή σωτηρίας ἐκτός Ἐκκλησίας (“extra Ecclesiam nulla salus”) εἶναι, κατά τόν Καθηγητήν Βλάσιον Φειδᾶν, ἡ κατ΄ ἐξοχήν και κατά παράδοσιν ὀρθόδοξος. Ἀντιθέτως, ἡ αὐγουστίνειος ἐκκλησιολογία, ἡ ὁποία ἀποδέχεται στοιχεῖα ἐκκλησιαστικότητος ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας καί ἀποτελεῖ οὕτω τήν βάσιν τοῦ κειμένου τῆς Ραβέννας καί τῶν τελευταίων κειμένων τοῦ Π.Σ.Ε. (Πόρτο Ἀλέγκρε καί Πουσάν) συνιστᾷ καινοτομίαν, καί ὡς γνωστόν, πᾶσα ἐπίμονος καί ἀμετανόητος δογματική καινοτομία ἀποτελεῖ διά τήν Ὀρθοδοξίαν αἵρεσιν!

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΩΣ ΜΑΣ ΖΗΤΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΔΩΣΩΜΕΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ -- Του κ. Δημ. Χατζηνικολάου, Επικ. Καθ. Οικονομικών Παν/μίου Ιωαννίνων

«Τιμής ηγοράσθητε· μη γίνεσθε δούλοι ανθρώπων»

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΩΣ ΜΑΣ ΖΗΤΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΔΩΣΩΜΕΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ -- Του κ. Δημ. Χατζηνικολάου, Επικ. Καθ. Οικονομικών Παν/μίου Ιωαννίνων

Το θηρίον που, με την μίαν ή την άλλην μορφήν, ανέκαθεν ήθελε να καταπίη την Ελλάδα δείχνει και πάλιν επιδεικτικώς τους οδόντας του. Η δορά την οποίαν φορεί εδώ και μερικά έτη έχει την επιγραφήν «Νέα Τάξις Πραγμάτων». Αι μέθοδοι, τας οποίας χρησιμοποιεί δια την επίτευξιν των ανόμων σκοπών του, κυμαίνονται από «εκσυγχρονιστικάς» μεταρρυθμίσεις μέχρι καταστροφικάς βομβιστικάς επιχειρήσεις, με πρόσχημα βεβαίως πάντοτε την … «προστασίαν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»! Αι επανειλημμέναι προσπάθειαί του να διχάση δια παντός τον Ελληνικόν λαόν εις τας αρχάς και τα μέσα του μόλις λήξαντος αιώνος προεκάλεσαν μεν βαρέα τραύματα εις τον χιλιοπροδομένον αυτόν λαόν, αλλά δεν επέτυχον πλήρως του σκοπού των. Η αόρατος χειρ του Κυρίου ίπταται υπεράνω της Ελλάδος και την προστατεύει, ως εν τέλειον φρούριον, το οποίον υπάρχει, επειδή υπάρχουν ακόμη ευσεβείς ψυχαί εντός αυτού. Το θηρίον έχει κατανοήσει, ωστόσον, ότι αι προσπάθειαί του θα συνεχίσουν να αποβαίνουν μάταιαι, αν προηγουμένως δεν κρημνισθή το φρούριον της ευσεβείας. Πριν από μερικά έτη, γνωστόν όργανόν του είπε τα εξής: «Ο Ελληνικός λαός είναι ατίθασος και δια τούτο πρέπει να τον πλήξωμεν βαθέως εις τας πολιτιστικάς του ρίζας. Τότε ίσως συνετισθή. Εννοώ δηλαδή, να πλήξωμεν την γλώσσαν, την θρησκείαν, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα…» (βλ. π.χ. «Καθημερινή», 24.8.1997, σελ. 6). Δυστυχώς, τα γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών βοούν, ότι το θηρίον δεν περιωρίσθη μόνον εις γνωματεύσεις, αλλ’ έχει προ καιρού θέσει το σχέδιόν του εις εφαρμογήν. Τα όργανά του εργάζονται αόκνως δια την καταστροφήν του φρουρίου της ευσεβείας. Έτσι, κατώρθωσαν να διαιρέσουν την Εκκλησίαν· να διαδώσουν ολοκληρωτικάς ιδέας (όπως Μαρξισμός, Φασισμός, Οικουμενισμός – Παγκοσμιοποίησις κ.ά.)· να δημιουργήσουν ικανόν αριθμόν πεμπτοφαλαγγιτών εις τον μαρτυρικόν αυτόν τόπον· να επιβάλουν ολοκληρωτικά καθεστώτα· να πλήξουν την Ελληνικήν γλώσσαν, ούτως ώστε αι μέλλουσαι γενεαί ν’ αποκοπούν από τας ρίζας των· να νομιμοποιήσουν την δολοφονίαν των αγεννήτων νηπίων· να κτυπήσουν τον ιερόν θεσμόν της οικογενείας (με την εισαγωγήν του αυτομάτου και του συναινετικού διαζυγίου) κ.λ.π. Εν τούτοις το φρούριον, αν και υπέστη σοβαράς ζημίας, δεν κατεστράφη ολοσχερώς. Δια τούτο, από τον παρελθόντα Μάϊον, ζητούν ιταμώς την παράδοσίν του. Η νέα επιχείρησις εναντίον του ωνομάσθη δολίως «εκσυγχρονισμός», αντί του ορθού, δηλαδή αφελληνισμός και αποχριστιανοποίησις. «Το απαιτεί, φωνασκούν, η Ευρώπη! Μόνον τους πακτωλούς χρημάτων που εισρέουν από αυτήν θέλετε ν’ αναλίσκετε;». Μας ζητούν, τουτέστιν, να προδώσωμεν τον Χριστόν με αντάλλαγμα (τι άλλο; το χρήμα! Από το έτος 1981 (ένταξις της Ελλάδος εις την τότε Ε.Ο.Κ.) μέχρι σήμερον, έχουν εισρεύσει από την Ευρώπην εις την Ελλάδα περίπου 57 δισ. δολλ. ΗΠΑ (στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος και του ΟΟΣΑ), ποσόν που σήμερον αντιστοιχεί εις 20 τρισ. δρχ. περίπου. Το κατά κεφαλήν ποσόν είναι 2 εκατ. δρχ. περίπου και ίσως να μη απέχη και πολύ από τα «τριάκοντα αργύρια» του Ιούδα, δεδομένου ότι η αξία των τελευταίων ήτο τόση, ώστε ν’ αγορασθή εν τεμάχιον γης «εις ταφήν τοις ξένοις» (Ματθ. 27: 7). Λοιπόν, θα συμπλεύσωμεν με την προδοσίαν; Ανάγκη να θυμηθώμεν το Παύλειον: «Τιμής ηγοράσθητε· μη γίνεσθε δούλοι ανθρώπων» (Α΄ Κορ. ζ: 23).

«Ορ. Τύπος» Αρ. φ.1378

Στρατηγέ Ανδρέα Καλογερόπουλε :

«μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» είναι ένα γνωστό γνωμικό που σημαίνει «ο Θεός τρελαίνει αυτόν που θέλει να καταστρέψει». Χρησιμοποιείται για να δηλώσει ότι όταν κάποιος οδηγείται στην καταστροφή, πρώτα χάνει τη λογική του και παίρνει λανθασμένες αποφάσεις.

Το σεξ εντός του γάμου παραχωρήθηκε από τον Θεό για αναπαραγωγή του ανθρώπινου γένους και όχι μόνο για ηδονή.

Εσύ από την Ρόδο απέναντι από τους τούρκους με τα δώδεκα εκατομμύρια μόνο στην ανατολική Θράκη στην Αγία Σοφία μας, αντιλαμβάνεσαι ότι έπεσες θύμα του δράκοντα, και αντί να κατηχήσεις το λαό για τα ελληνοχριστιανικά καθηκοντά του, του δίνεις αντισυλληπτικά!!!!!!!

ΑΙΣΧΟΣ και πάλι ΑΙΣΧΟΣ σου !

Θέμα: Δύο ελληνόπουλα στις Τουρκικές Φυλακές- Στο στόχαστρο η κυβερνητική αδράνεια - του Ανεξάρτητου Βουλευτή Νίκου Παπαδόπουλου

Δελτίο Τύπου 25/4/2026

Θέμα: Δύο ελληνόπουλα στις Τουρκικές Φυλακές- Στο στόχαστρο η κυβερνητική αδράνεια

Η πρόσφατη σύλληψη και φυλάκιση δύο Ελλήνων πολιτών από τη Μ.Πέμπτη στις τουρκικές φυλακές επειδή άνοιξαν την σημαία με το δικέφαλο αετό, στην Αγία Σοφία, στην Κωνσταντινούπολη, συνιστά μία ξεκάθαρη προσβολή προς τη χώρα μας και μία δοκιμασία αξιοπρέπειας για την ελληνική εξωτερική πολιτική.

Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για πράξη καθαρά συμβολικού χαρακτήρα, οι Έλληνες πολίτες παραμένουν προφυλακισμένοι, με την ελληνική κυβέρνηση να περιορίζεται σε χλιαρές και αναποτελεσματικές αντιδράσεις.

Την ίδια στιγμή, έχουν καταγραφεί επανειλημμένα περιστατικά δημόσιας έκφρασης τουρκικού εθνικισμού, ακόμη και με σύμβολα που συνδέονται με τους λεγόμενους «Γκρίζους Λύκους», μέσα στην ελληνική επικράτεια, χωρίς αντίστοιχη αυστηρότητα ή κυρώσεις.

Σχεδόν κανεὶς δὲν ἀσχολεῖται µὲ τὶς 350.000 δολοφονίες ἐτησίως (ἐκτρώσεις) ἤτοι 1.000 φόνων Ἑλλήνων ἡµερησίως

Τὸ διεστραµµένο πολιτικὸ σύστηµα ἔφερε τὸν πολιτικὸ γάµο, τὸ συναινετικὸ διαζύγιο, ἀκολούθως τὸ σύµφωνο συµβίωσης ἑτεροφύλων, βολὲς χαριστικὲς γενοκτονίας γιὰ τὸ αὔριο τοῦ ἔθνους µας, ἀφοῦ οἱ θάνατοι ἤδη ὑπερέβησαν τὶς γεννήσεις. Σχεδόν κανεὶς δὲν ἀσχολεῖται µὲ τὶς 350.000 δολοφονίες ἐτησίως µέσῳ ἐκτρώσεων ἤτοι 1.000 φόνων Ἑλλήνων ἡµερησίως, οὔτε µὲ τὴν εὐρωπαϊκὴ ἔκθεση, σύµφωνα µὲ τὴν ὁποία ὁ ἴδιος σηµερινὸς πληθυσµός, µᾶλλον γερόντων, θὰ ὑπάρχει – ἂν ὑπάρχει – τὸ 2060, ἐνῷ ἡ ἐθνικὴ στατιστική µας ὑπηρεσία προβλέπει τὸ 2030 νὰ ἔχουµε 60% ἀλλοδαποὺς καὶ µόνον 40% Ἕλληνες µαθητὲς στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα.

H Αντίστροφη Σταυροφορία έχει ήδη αρχίσει

O τότε πρόεδρος της Αλγερίας Χουαρί Μπουμεντιέν δήλωσε το 1974 ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ,: " Κάποια εκατομμύρια άνθρωποι θα εγκαταλείψουν το νότιο ημισφαίριο για να εισβάλλουν στο βόρειο. Σίγουρα όχι ως αλλοδαποί. Θα έρθουν ως κατακτητές και θα το καταλάβουν εποικίζοντάς το με τα παιδιά τους. Το σώμα των γυναικών μας θα μας εξασφαλίσει την νίκη".

Ο Καντάφι δήλωνε "θα σας νικήσουμε, όχι με βόμβες, αλλά με τις μήτρες των γυναικών μας...".

Ο δε Τούρκος πρωθυπουργός Οζάλ το 1993 είπε: "δεν χρειάζεται να κάνουμε πόλεμο με την Ελλάδα, αφού αρκεί να στείλουμε μερικά εκατομμύρια Μουσουλμάνους να τελειώνουμε μαζί τους".

Τι δεν καταλαβαίνουμε;

Ἡ ἀποτείχισις ἀπό μή κεκριμένους αἱρετικούς εἶναι δόγμα -- τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, πρ. Ἀν. Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων

1. Εισαγωγή

Ἡ Ὀρθοδοξία καί ἡ Ἑλλάς βάλλονται πανταχόθεν, κυρίως ἐκ τῶν ἔσω καί δή ὑπό τῶν Οἰκουμενιστῶν «ψευδεπισκόπων» (ὅρος τοῦ ΙΕ' Κανόνος τῆς ΑΒ' Συνόδου) καί τῶν ψευδο-πολιτικῶν. Τά κτυπήματα εἶναι σφοδρά καί ἀλλεπάλληλα, ὅπως π.χ. ἡ προώθησις τῶν θανατηφόρων «ἐμβολίων», ἡ νομιμοποίησις τοῦ «γάμου» τῶν ὁμοφυλοφίλων (πού συνιστᾶ αἵρεσιν), ἡ ἐπιβολή τῆς εἰκονομαχικῆς αἱρέσεως «γκανζούφ» (πρβλ. τά πρόσφατα γεγονότα εἰς τήν «ἀντεθνικήν τερατοθήκην»), ὁ ψηφιακός ὁλοκληρωτισμός, ἡ ἀντικατάστασις τοῦ πληθυσμοῦ μέ ἰσλαμιστάς «πρόσφυγας» κ.ἄ. Ἄν ὑπῆρχεν Ὀρθόδοξος Ἱεραρχία εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, τίποτε ἀπό αὐτά δέν θά συνέβαινεν. Ἐάν π.χ. τό 2024 συμπεριεφέρετο προληπτικῶς (preemptive behavior), ὅπως ὑπαγορεύει ἡ Θεωρία Παιγνίων, καί ἠπείλει ὅτι θ’ ἀφώριζε τούς βουλευτάς πού θά ἐψήφιζον τόν «γάμον» τῶν ὁμοφυλοφίλων, αὐτός δέν θά ἐψηφίζετο! Ὄχι μόνον δέν τό ἔπραξεν, ἀλλά δέχεται καί εἰς κοινωνίαν αὐτούς τούς αἱρετικούς, θέτουσα ἑαυτήν ὑπό τό ἀνάθεμα τῶν Οἰκ. Συνόδων, κατά τό γνωστόν «ὁ μή λέγων ἀνάθεμα τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα ἔστω» (Ε' Οἰκ. Σύνοδος). Ἐκτός τούτου, κηρύσσει παλαιάς καί νέας αἱρέσεις, συντάσσεται δέ ἀναφανδόν -- κατά τήν αἵρεσιν τοῦ Σεργιανισμοῦ -- μέ τούς Φασίστας πού ἐξουσιάζουν τόν κόσμον καί ἀφαιροῦν συνεχῶς θεμελιώδεις ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, μέ τήν ἐπιβολήν τῆς ψηφιακῆς ταυτότητος καί τοῦ «προσωπικοῦ ἀριθμοῦ», μέ τήν ἐπικειμένην κατάργησιν τῶν μετρητῶν καί τήν ἐπιβολήν τοῦ ψηφιακοῦ εὐρώ κ.λπ. δῆθεν χάριν ... τῆς «εὐκολίας τῶν συναλλαγῶν», ἀλλ’ εἰς τήν πραγματικότητα διά νά ἐλέγχουν πλήρως τούς πάντας καί ν’ ἀποκλείουν ἀπό παντοῦ ὅσους δέν εἶναι «καλοί μαθηταί» τοῦ Σατανισμοῦ, τόν ὁποῖον αὐτοί ἐπιβάλλουν! Μία Ὀρθόδοξος Ἱεραρχία θά συνετάσσετο μέ τό Παύλειον «τιμῆς ἠγοράσθητε· μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων» (Α' Κορ. 7:23) καί θ’ ἀνέτρεπε ὅλ’ αὐτά τά δεινά. Δυστυχῶς, ὁ λαός δέν ἀντιδρᾶ εἰς τήν ἀποστασίαν τῶν «ἡγετῶν» του ἀπό τόν Θεόν, ἀπό τά Ἑλληνικά ἰδεώδη καί ἀπό αὐτήν ταύτην τήν λογικήν. Παρακολουθεῖ τά γεγονότα μέ ἀπορίαν καί, εἰς τήν καλυτέραν περίπτωσιν, προβαίνει εἰς συλλαλητήρια, ἀρθρογραφίαν καί ἄλλας ἀναποτελεσματικάς διαμαρτυρίας, ὄχι ὅμως καί εἰς τήν ἁγιοπατερικήν καί σωτήριον ἀντίδρασιν, πού εἶναι ἡ ἀποτείχισις ἀπό ψευδεπισκόπους τοῦ τύπου Βαρθολομαίου, Ἱερωνύμου κ.ἄ. Διότι κατά τά τελευταῖα 100 περίπου ἔτη, εἷς ἑσμός ψευδολόγων καί αἱρετικῶν, κληρικῶν καί λαϊκῶν, ἔχουν κατορθώσει νά πείσουν τόν ἀκατήχητον λαόν ὅτι ἡ ἀποτείχισις ἀπό αὐτούς εἶναι σχίσμα καί αἵρεσις! Ἡ φοβερά αὐτή διαστροφή τῆς Ἀληθείας ἐπανελήφθη κατά κόρον μετά τήν ἐκθρόνισιν τοῦ κ. Τυχικοῦ ἀπό τήν Ἱ. Μητρόπολιν Πάφου καί οἱ Οἰκουμενισταί ζητοῦν πλέον λιβέλλους κατά τοῦ «ἀποτειχισμοῦ» [sic]! Μέ τήν τερατώδη αὐτήν διαστροφήν οἱ Οἰκουμενισταί ἀπορρίπτουν τό Ὀρθόδοξον δόγμα τῆς ἀποτειχίσεως!

2. Οἱ Οἰκουμενισταί ἀπορρίπτουν ὅλα τά δόγματα τῆς Ὀρθοδοξίας!

Ἀλλ’ οἱ Οἰκουμενισταί δέν ἀπορρίπτουν μόνον τό δόγμα τῆς ἀποτειχίσεως, ἀλλά τήν Ὀρθοδοξίαν ἐν τῷ συνόλῳ Της! Ὅπως μαρτυροῦν οἱ ἴδιοι εἰς τά ἐπίσημα ἔγγραφά των (βλ. Πατριαρχικάς Ἐγκυκλίους τοῦ 1902 καί τοῦ 1920), εἰς ὁμιλίας, δηλώσεις, ἄρθρα καί βιβλία των, καί βεβαίως μέ τάς πράξεις των, ἀπορρίπτουν ἐμμέσως, πλήν σαφῶς, τό Σύμβολον τῆς Πίστεως, τό ὁποῖον λέγει ὅτι Μία εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ὀρθόδοξος. Αὐτό προκύπτει ἀπό τάς βλασφήμους πράξεις των, ὅπως: (1) αἱ συμπροσευχαί καί τά συλλείτουργα μέ αἱρετικούς· (2) αἱ συμφωνίαι ἑνώσεως μέ τούς Μονοφυσίτας (Σαμπεζύ, 1991) καί τούς παπικούς (Μπαλαμάντ, 1993)· (3) ἡ συμμετοχή των εἰς τό «Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν» (Π.Σ.Ε.), ὅπου ἔχουν εἰσαγάγει τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ὡς ἰσότιμον μέλος, δεχόμενοι ὅτι ἀπό μόνη Της δέν εἶναι πλήρης καί μόνον ἐν τῇ ἑνώσει Της μέ τάς ἑκατοντάδας τῶν αἱρετικῶν «ἐκκλησιῶν» θά καταστῇ πλήρης («Διακήρυξις τοῦ Τορόντο», 1950)· (4) ἡ ἐπίσημος ἀναγνώρισις τῶν ψευδο-εκκλησιῶν αὐτῶν «μέ τήν ἱστορικήν των ὀνομασίαν» (Κολυμβάρι, 2016), π.χ. ἡ ἀναγνώρισις τοῦ Παπισμοῦ ὡς «Καθολικῆς ’Εκκλησίας», ἐνῷ τοιαύτη λέγεται καί εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία· (5) ἡ «ἄρσις» τοῦ σχίσματος τοῦ 1054 (βλ. παρ. 4Β τοῦ ἐπισήμου ἀνακοινωθέντος μέ τίτλον Joint Catholic-Orthodox Declaration of His Holliness Pope Paul VI and the Ecumenical Patriarch Athenagoras I, https://w2.vatican.va/content/paul-vi/en/speeches/1965/documents/hf_p-vi_spe_19651207_common-declaration.html, 7-12-1965, καθώς καί New York Times τῆς 8-12-1965, ἡ ὁποία ἀναφέρει ὅτι «ἡ Ἀκοινωνησία ἐκμηδενίζεται», τοὐτέστιν ὅτι τό σχίσμα αἴρεται)· κ.ἄ. Διό καί ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει καταγνωσθῆ καί καταδικασθῆ ὡς παναίρεσις ὑπό τοπικῶν τινων Συνόδων, ὅπως ὑπό τῆς ὑπό τόν Ἅγιον Φιλάρετον Ρωσσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς (ΡΟΕΔ, 1983), ὑπό συγχρόνων ἁγίων, ὅπως τοῦ Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς (+1979), ὑπό πολλῶν Ὀρθοδόξων θεολόγων κ.ἄ.

Ἁγ. Νικοδήμου ἁγιορείτου, Ὁμολογία Πίστεως

Η αλλαγή του Ημερολογίου εγένετο εις εφαρμογήν του προγράμματος του Αντιχρίστου Οικουμενισμού όπως αυτό διετυπώθη εις τον Καταστατικόν Χάρτην της Οικουμενιστικής Κινήσεως, την διαβόητον αιρετικήν Εγκύκλιον του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως του 1920, συμφώνως προς την οποίαν όλαι αι Αρέσεις αναγνωρίζονται ως «Εκκλησίαι Χριστού, ως σύσσωμοι και συγκληρονόμοι της Βασιλείας του Θεού».

Εν κατακλείδι, τόσον η αλλαγή του ημερολογίου αυτή καθ’ εαυτή, όσο και ο πραξικοπηματικός, αντικανονικός και παράνομος τρόπος με τον οποίον εγένετο, κατέστησαν αμέσως την Εκκλησίαν της Ελλάδος σχισματικήν, ενεργεία σχισματικήν. Αυτή υπήρξεν εξ αρχής η απαρέγκλιτος θέσις της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. Ελλάδος και του Ματθαίου Καρπαθάκη, ο οποίος παρέμεινεν εις αυτήν την θέσιν έως τέλους και ουδέποτε, από το 1924 και μετά, ανεγνώρισε τας αποφάσεις της Νεοημερολογιτικής Εκκλησίας της Ελλάδος ως Εκκλησιαστικώς δεσμευτικάς, ούτε τα Μυστήριά της ως έχοντα Θείαν Χάριν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ -- ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«… τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλᾶτον καί ἠτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ».

Ὁ Ἰωσήφ, εὐσχήμων βουλευτής, τόλμησε καί παρουσιάστηκε στόν Πιλᾶτο καί ἐζήτησε τό σῶμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ νά Τό ἐνταφιάσει. Πραγματικά, ἁγία γερόντισσα, ἐάν, ὅπως γιά κάθε πράγμα ὑπάρχει κατάλληλος καιρός (Ἐκκλησιαστής 3, 1) καί γιά ὅλα ὑπάρχει ὁ χρόνος, ἔτσι καί γιά τήν ἐκτέλεση τῆς ἀρετῆς πρέπει κανείς νά ζητήσει τόν κατάλληλο καιρό καί μέ ἀνδρεῖο φρόνημα νά καταγγέλει τήν ἀδικία, ὅπου καί ὅταν αὐτή διαπράττεται.

Αὐτό ἀκριβῶς τόλμησε νά πράξει καί ὁ ἄδολος καί ἔντιμος ἐκπρόσωπος τοῦ λαοῦ, βουλευτής, Ἰωσήφ ὁ ἀπ’ Ἀριμαθαίας. Ἄλλωστε καί τό τέλος γενικά στεφανώνει τίς ἀρχές· καί ἀπό τέλος μπορεῖ ὁποιοσδήποτε νά ἀποδείξει ἄν αὐτές οἱ ἐνέργειες εἶναι ἀγαθές καί κάθε ἕνας πού ἔχει κάνει μία ἀρχή, ἀπό τό τέλος γίνεται φανερός, ἄν ξεκίνησε μέ ἀγαθό ἤ ὄχι σκοπό.

Έλεγα να μη μιλήσω. «Η σιωπή είναι χρυσός» έμαθα! Τι κι αν διάβασα «το σιωπάν δοκεί συναινείν»;

Η τραγική σημερινή κατάσταση της πατρίδας μας, και ιδιαίτερα οι καθημερινές επιθέσεις στην Εθνική μας συνοχή, στην Ελληνική Παιδεία και στην Ελληνική Οικογένεια, με έκαναν να αλλάξω γνώμη και να κάνω πράξη τα λόγια του εθνικού μας ποιητή Κ. Παλαμά: «Όποιος στοχαστικός, σαν γιαταγάνι τον στοχασμό του αντρίκεια ας τον βγάζει. Δεν φτάνει να λάμπει μόνο η αλήθεια, πρέπει και να σφάζει»! Σκέφθηκα και στρατιωτικά, λόγω επαγγέλματος. Είπα, η σιωπή, με στρατιωτικούς όρους, σημαίνει συνεχής άμυνα, η οποία μπορεί, κατά το μείζον, να εξασφαλίσει το αήττητο. Το ζητούμενο όμως είναι η νίκη, η οποία είναι καθαρά θέμα επίθεσης! Λαλήσωμεν λοιπόν, αφού «ομοίωμα επλάσθημεν του Λόγου, αφού λαλεί εντός μας η θεία σκέψη, της ψυχής η άυλος ομιλία»! Ως ποντιακής καταγωγής, έμαθα να σέβομαι το ράσο και ιδιαίτερα τους μεγαλόσχημους ιερείς και ιεράρχες. Βλέποντας όμως την σημερινή Ελλάδα μας, με κάθε σεβασμό προς τους τίτλους και τα πρόσωπα, τολμώ να απευθύνω κάποια ερωτήματα στον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο και τους Σεβασμιότατους Μητροπολίτες της χώρας μας (πλην κάποιων φωτεινών εξαιρέσεων): Έχετε αντιληφθεί ότι η ισοπέδωση των πάντων, η πολτοποίηση των εθνικών συνειδήσεων, η υπονόμευση των θεσμών, η διάβρωση των αξιών, η περιφρόνηση των αρετών, ο διασυρμός και ο εμπαιγμός των ελλήνων πολιτών, ο χλευασμός της ηθικής, ο πολιτικός φενακισμός, ο αδίστακτος αμοραλισμός των δημαγωγών και των επαγγελματιών του δήθεν προοδευτισμού και ο σύγχρονος ισλαμικός εποικισμός καταστρέφουν την ελληνορθόδοξη πατρίδα μας; Τι άλλο πρέπει να γίνει για να κατανοήσετε ότι διαλύουν τους συνδετικούς κρίκους του ελληνισμού και της ορθοδοξίας, κτυπώντας την οικογένεια και την παιδεία μας, τα μόνα εν ημίν αγαθά, αθάνατα και θεία; Ως πότε θα μένετε βυθισμένοι στο θρόνο σας; Ως πότε θα καθησυχάζετε το λαό με λόγια πράα και ήρεμα, ότι η εκκλησία αγρυπνά και υπερασπίζεται τα δίκαιά της; Δεν βλέπετε ότι το Γένος ολόκληρο παρασύρεται σε Οδύσσεια δευτέρα και μεγάλη, μείζονα της πρώτης, πλην όμως άνευ Ομήρου και άνευ εξαμέτρων; Δεν ακούτε τους βαρύγδουπους ήχους από τα σκαρπίνια των γραβατωμένων δανειστών της Δύσης και από τις μπότες των πασάδων της Ανατολής, που ανεβαίνουν τα σκαλιά του εθνικού μας οικοδομήματος; Ποιος περιμένετε να αφυπνίσει και να κατηχήσει το λαό του Θεού; Μήπως πρέπει να κηρύξετε την εκκλησία σε διωγμό; Μήπως ακούτε ήδη τον θρήνο να ακούγεται πάνω στα τείχη και θεωρείτε την πτώση μας βεβαία; Αν είναι έτσι, τότε, γίνετε Έκτορες!

Μη καθεύδετε! Ξυπνήστε! Εγερθείτε! Θυμώστε! Μιλήστε!

Ο λόγος που χτυπά και που θυμώνει, ριζώνει και της γης την όψη αλλάζει!

ΑΝΑΛΑΒΑΤΕ ΤΑΣ ΕΥΘΥΝΑΣ ΣΑΣ!

Πριν θρηνήσει η Ραχήλ τα τέκνα αυτής! Πριν ακουσθεί ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων!

Γιατί τότε θα είναι πολύ αργά…

Νίκος Ταμουρίδης

Αντιστράτηγος (ε.α) – Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ

Να διακοπή το μνημόσυνον του Οικουμενικού Πατριάρχου.

Πιστεύομεν ότι η ισοπεδωτική πορεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον Οικουμενισμόν – Παπισμόν είναι άνευ επιστροφής. Διότι δεν υπάρχει δυναμική αντίστασις εναντίον όσων νοθεύουν την Ορθόδοξον Πίστιν και το Ορθόδοξον φρόνημα. Δι΄ αυτό απαιτούνται κινήσεις αι οποίαι θα περιορίσουν την «ξέφρενον» πορείαν προς τον Οικουμενισμόν - Παπισμόν. Μία κίνησις είναι η διακοπή του Μνημοσύνου του Οικουμενικού Πατριάρχου. Η κίνησις αυτή θα τρομοκρατήση τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και τους «συνοδοιπόρους» του Επισκόπους. Η διακοπή του μνημοσύνου του ενός θα τρομοκρατήση τον άλλον, ο οποίος εις όλας τας σχετικάς ομιλίας του επισημαίνει ότι τον συντονιστικόν ρόλον προς την παναίρεσιν του Οικουμενισμού έχει το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και ότι αυτός ακολουθεί. Αναζητούνται γενναίοι κληρικοί, μοναχοί και Επίσκοποι. (Ο.Τ. 1677).

Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14).

Δυστυχῶς, ὁ νέος Ἰσραὴλ τῆς χάριτος καὶ τῆς εὐλογίας ἀφοῦ «ἔφαγεν καὶ ἐνεπλήσθη, ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος λαὸς τοῦ Θεοῦ, διότι ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη» (Δευτ. 32, 15). Καὶ ἀπέστη ἐκ τοῦ Σωτῆρος αὐτοῦ Θεοῦ λέγων: «Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14). Οὕτω περιῆλθεν εἰς ἠθικὴν ἐξαχρείωσιν καὶ χαλάρωσιν, ἐφ᾽ ὅσον οἱ ἄρχοντες ἡμῶν ἐψήφισαν νόμους βδελυροὺς ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ. Ὡς τὸν πολιτικὸν γάμον, τὴν νομιμοποίησιν τῶν ἀμβλώσεων, τὴν ἐλευθέραν συμβίωσιν τοῦ αὐτοῦ φύλου, τὸν «γάμον» τῶν ὁμοφυλοφίλων, τὴν ὑποβάθμισιν καὶ περιφρόνησιν τῆς πατροπαραδότου ἀρχαίας γλώσσης, τὴν προαιρετικότητα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τὴν ἀνέγερσιν μουσουλμανικοῦ τεμένους (παραθεωροῦντες τὸ τάμα τοῦ Ἔθνους), τὴν κατασκευὴν ἀποτεφροτικῶν κλιβάνων κ.ἄ.

Ο fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com σχολίασε την ανάρτηση

"πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου --

ΤΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 2026"

Το φετεινό ΠΆΣΧΑ 2026 ΓΙΟΡΤΑΣΤΗΚΕ με το ΙΟΥΛΙΑΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ (το απαοκαλούμενο ΠΑΤΡΙΟ) ΣΤΙΣ 3Ο ΜΑΡΤΙΟΥ, πρίν το ΕΒΡΑΙΚΟ που γιορτάστηκε απο 02 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026.Έτσι παραβιάστηκαν πλήρως τους κανόνες Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ και ΣΥΝΟΔΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ.

Η σχέσις του Πάπα με τον Αντίχριστον --Του Αρχιμ. Αρσενίου Κομπούγια 12/ 12/ 1986

….Κατόπιν όλων αυτών, ως ταπεινός πνευματικός Πατήρ, κάμνω θερμήν έκκλησιν προς τον Παναγιώτατον Οικουμ. Πατριάρχην, τους Μακαριωτάτους Πατριάρχας των Ορθοδόξων Εκκλησιών· εάν αγαπάτε εν αληθεία τον μοναδικόν Σωτήρα Χριστόν, εάν ζήτε εν φόβω Θεού και εν αγιότητι βίου, εάν δεν ανήκετε σε σκοτεινά άντρα της σατανοκινήτου και προδρόμου του Αντιχρίστου Μασονίας, φύγετε πάραυτα από το σατανικό συνονθύλευμα της τάχα ενώσεως των Εκκλησιών. Φύγετε και παραιτηθήτε από κάθε ματαίαν συζήτησιν δια την τάχα ένωσίν μας με την Λατινικήν Εκκλησίαν. Άγιοι Πατέρες· θα ρίψετε την Ορθοδοξίαν σε τρομερές περιπέτειες και τελικώς, εις τας χείρας του ερχομένου Αντιχρίστου, του οποίου τα βήματα ευκρινώς πλέον ακούονται· όσον και εάν ο σατανάς, ο πλανών την οικουμένην, προσπαθεί να πείση ακόμη και εναρέτους ανθρώπους ότι δεν είναι καιρός να έλθη και όσοι ησχολήθησαν και έγραψαν, είναι πλανεμένοι και τυφλοί! Ο Κύριος να μας ελεήση και εν τω μεταξύ, ας έχωμεν ολίγην υπομονήν να ομιλήση ο Κύριος περισσότερον.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

....Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Το ευλογημένο φραγγέλιο

Το ευλογημένο φραγγέλιο

Αν κοιτάξουμε βαθύτερα τα γεγονότα, θα δούμε ότι η αντίδραση των χριστιανών εναντίον του Οικουμενισμού, είναι ό,τι ωραιότερο, ζωντανό, ορθόδοξο, παραδοσιακό, αν θέλετε ό,τι έχει μείνει όρθιο μέσα εις την Εκκλησία. Είναι η γλυκειά ελπίδα δια το ξεκαθάρισμα των γνησίων από των νόθων, των λειτουργών από των επαγγελματιών, των χριστοφόρων από των χριστεμπόρων, των φιλοθέων από των φιλοδόξων, των ποιμένων από των λυκοποιμένων. Είναι η φωνή του Θεού, δια την οποία δεν ιδρώνει το αυτί των λατινοφρόνων Οικουμενιστών. Είναι το ευλογημένο φραγγέλιο με το οποίο η Εκκλησία απεμάκρυνε πάντοτε ό,τι νόθο υπήρχε μέσα Της.

Προσοχή Αριστοτέλη !

Εκκλησιαστική κοινωνία με τους Παπικούς από το 1054 ως το 1965 ΔΕΝ υπήρξε, παρά τις πολλές προσπάθειες των ομοίων με το δικό σας "φρόνημα".

"Kάποιος" σε εξαπατά διότι δεν γνωρίζεις το δικό μου "φρόνημα". Πρόσεχε.

Ο Aριστοτέλης σχολίασε την ανάρτηση "Ο Αριστοτέλης σχολίασε την ανάρτηση ....

Χριστός Ανέστη Αληθώς Ανέστη! Ως τώρα το σχόλιό μου δεν εμφανίζεται στον ιστότοπο. Εμφανίζεται μόνο μια απάντηση, η οποία είναι παντελώς ανιστόρητη και άκρως επικίνδυνη.

Ας φροντίσουν οι διαχειριστές να εμφανιστεί το πρώτο μου σχόλιο παρακαλώ. Όπως και το παρόν φυσικά.

Το βλάσφημο Φιλιόκβε δεν εισήχθη από τους Παπικούς το έτος που αναφέρεται στην "απάντηση" αυτή.
Είχε γίνει πολύ πιο πριν από το έτος 990, γι αυτό και ο Μέγας Φώτιος συνεκάλεσε την 8η Οικουμενική Σύνοδο η οποία ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΕ όσους προσθέτουν ή αφαιρούν οτιδήποτε από το Σύμβολο της Πίστεως.
Η 8η Οικουμενική Σύνοδος δεν σας είναι γνωστή; Έγινε το έτος 879!

Η οριστική αποκοπή των Παπικών έγινε το 1054, γιατί από το έτος 879 ως την οριστική αποκοπή τους από την Εκκλησία, υπήρχαν στον θρόνο της Ρώμης κάποιοι Πάπες που δεν δέχονταν το Φιλιόκβε, ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ τους Πάπες υπήρχε εκκλησιαστική κοινωνία. Αυτά ως το 1054 και την οριστική αποκοπή τους από την Εκκλησία.

Εκκλησιαστική κοινωνία με τους Παπικούς από το 1054 ως το 1965 ΔΕΝ υπήρξε, παρά τις πολλές προσπάθειες των ομοίων με το δικό σας "φρόνημα".
Και πάλι όμως εκφράζετε τους εαυτούς σας και όσους με εσάς συμφωνούν
ΚΑΙ ΌΧΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ(και κρίμα για όσους δεν συμφωνούν αλλά συνεχίζουν να συμπορευονται μαζί σας στην ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΣΑΣ)...

Εσείς δεν χρειάζεστε αποδείξεις, μελέτη της Ιστορίας χρειάζεστε και απομνημόνευσή της, παρ' αυτά σας απάντησα.
Αν και όποτε αποφασίσει η διαχείριση να αποδεχθεί την δημοσίευση των σχολίων μου, θα ήταν ευχής έργον.

Η υιοθέτηση του Ιουλιανού ημερολογίου ως το Εορτολόγιο της Εκκλησίας έγινε από την Α' Οικουμενική Σύνοδο.
Πάτριο Εορτολόγιο λοιπόν γιατί όπως έγραψα και στο αδημοσίευτο πρώτο μου σχόλιο, οι Άγιοι Πατερες εν Αγίω Πνεύματι αποφάσισαν.
Αυτά τα απλά....Καλή συνέχεια.

Ἐξαπλώνεται ἀνεμπόδιστα ὁ Οἰκουμενισμός -- Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Ὁμότιμος Καθηγητής Α.Π.Θ.

Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ χειρότερη αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν, προελαύνει ἀκάθεκτη· διαβρώνει συνειδήσεις κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, χωρὶς ἀποτελεσματικὴ ἀντίσταση. Ἐμφανίζεται μὲ ἔνδυμα προβάτου, ὡς δῆθεν ἀγάπη, εἰρήνη, καὶ ἑνότητα πρὸς τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ αἱρετικούς, ἐνῶ πρόκειται γιὰ βαρὺ καὶ ἄγριο λύκο ποὺ κατασπαράσσει τὸ ποίμνιο. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες ἔχουν ἀσπασθῆ τὴν αἵρεση καὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ λύκους· οἱ περισσότεροι εἶναι μισθωτοὶ καὶ δὲν θέλουν νὰ διώξουν τοὺς λύκους γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὴν καλοπέραση, τὶς τιμὲς καὶ τὶς δόξες, ἄλλοι εἶναι δειλοὶ καὶ φοβοῦνται τοὺς λύκους, καὶ μόνον ὀλίγοι ἀγωνίζονται νὰ τοὺς διώξουν.

Ο υπολογιστής μου, ως φαίνεται έχει πρόβλημα!......

Ο Αριστοτέλης σχολίασε την ανάρτηση ....

Ο Αριστοτέλης σχολίασε την ανάρτηση "πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου -- ΤΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 2026"

Χριστός Ανέστη Αληθώς Ανέστη.

Το Ιουλιανό ημερολόγιο ονομάζεται ΠΑΤΡΙΟ Εορτολόγιο γιατί οι Άγιοι Πατέρες ΌΡΙΣΑΝ εν Αγίω Πνεύματι να ακολουθεί η Εκκλησία αυτό.

Εσείς οι καινοτόμοι από το 1924 εορτάζετε με τους Παπικούς τα Χριστούγεννα.
Τα προβλήματα υπάρχουν στο "διορθωμένο Ιουλιανό" όπως σας αρέσει να αποκαλείτε την Φράγκικη καινοτομία σας.

Το φετινό Πάσχα εορτάστηκε στις 30 Μαρτίου.

Αριστοτέλη δεν μου τα λες καλά τα πράγματα...

Οι αιρετικοί Λατίνοι εισήγαγαν το Φιλιόκβε στα τέλη του έτους ενιακόσια ενενήντα και

εμείς κοινωνούσαμε μαζί τους! το 1924 σε μάρανε;

Ο Αριστοτέλης σχολίασε την ανάρτηση ....

Αριστοτέλη δεν μου τα λες καλά τα πράγματα...

Οι αιρετικοί Λατίνοι εισήγαγαν το Φιλιόκβε στα τέλη του έτους ενιακόσια ενενήντα και εμείς

κοινωνούσαμε μαζί τους! Το 1924 σε μάρανε...

Aριστοτέλη δεν μου τα λες καλά τα πράγματα...

Πριν από το 1924 δεν είχαμε κοινωνία με τους αιρετικούς Φράγκους (Λατίνους);

Στα τέλη του 9ου αιώνα δεν εισήγαγαν το αιρετικό Φιλιόκβε οι Λατίνοι και εμείς κοινωνούσαμε μαζί τους; το 1924 σε μάρανε;

πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου -- ΤΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 2026

ΤΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 2026

πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Γνωρίζουμε ότι σύμφωνα με τον ΠΑΣΧΑΛΙΟ ΚΑΝΟΝΑ ΤΗΣ Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ το ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΣΧΑ πρέπει να τελείται την πρώτη ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ ΤΗΣ ΕΑΡΙΝΗΣ ΙΣΗΜΕΡΙΑΣ και οπωσδήποτε ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ.

π. Γεώργιος Μεταλληνός - Ἰωάννης Καποδίστριας καὶ Ῥωμηοσύνη

Το παρακάτω κείμενο είναι, ουσιαστικά, μία περίληψη της μελέτης για τον Ι. Καποδίστρια του π. Γ. Δ. Μεταλληνού, όπως αναφέρεται στο βιβλίο του «Ελληνισμός Μαχόμενος». Επιμέλεια - προσαρμογή - προσθήκες: Θωμάς Δρίτσας

Ελληνισμός Μαχόμενος, Eκδόσεις Τήνος, Αθήνα 1995

Πολλοί έχουν πει πως ο Καποδίστριας ήταν ένας Ευρωπαϊστής, ένας άνθρωπος που «ήθελε να μετατρέψει τους Ρωμηούς σε Έλληνες», ισχύει όμως κάτι τέτοιο;

Το 1819 γράφει στον Πατέρα του: «Είναι έργον μοναδικόν της προστασίας του Θεού και των θαυματουργών Αγίων που αναξίως επεκαλέσθην με δάκρυα ειλικρινούς καρδίας και αφοσιωμένης» προσθέτοντας την φράση: «Πίπτων εις τους πόδας του Θαυματουργού Αγίου μας και της Αειπαρθένου Πλατυτέρας (=Θεοτόκου)»[1] Είναι έκδηλη η ησυχαστική του συνείδηση (βλ. τις σημειωμένες φράσεις) σε ένα ιδιωτικό γράμμα που του επιτρέπει να αποκαλύψει τα μύχια της καρδιάς του. Είναι δε γεγονός ότι έβλεπε την ιστορική ύπαρξη του Γένους ζυμωμένη με την πίστη.

Γράφει σε άλλη περίπτωση: «Η Χριστιανική Θρησκεία εσυντήρησεν εις τους Έλληνας και γλώσσα και πατρίδα και αρχαίας ένδοξους αναμνήσεις και εξαναχάρισεν εις αυτούς την πολιτικήν ύπαρξιν της οποίας είναι στύλος και εδραίωμα».[2] Συνδύαζε δηλαδή ο Καποδίστριας την ανάσταση και την ιστορική συνέχεια του Έθνους, όχι με την Ευρώπη και την οποιαδήποτε βοήθειά της, αλλά με την παράδοση του γένους και τα πνευματικά αποθέματά του. Ανάλογα θα δηλώσει και στον J. B. Georges Bory de saint Vincent [3]: «Πρώτα είμαι Έλληνας... γιατί γεννήθηκα σε αυτή την χώρα... Είμαι Έλληνας από πατέρα και μητέρα. Είμαι με την χάρη του Θεού που μού ανέθεσε την κυβέρνησιν αυτού του πτωχού λαού... Είμαι Έλληνας εκ γενετής, από καθαρή αγάπη, από αίσθημα, από καθήκον και από Θρησκεία»[4]

Η αποστασιοποίησή του από το φράγκικο περιβάλλον της γενέτειράς του είναι τόσο εμφανής το 1815 ώστε να δικαιώνεται ο χαρακτηρισμός του από τον Π. Χριστόπουλο ως «ταξικού αποστάτου».[5] Παρατηρεί ο Καποδίστριας: «Η ενετική πολιτεία εκυβέρνα τας Ιονίους νήσους με το σύστημα της διαφθοράς. Οι Αντιπρόσωποι εκλέγοντο εκ της κλάσεως (=τάξεως) των ευγενών αρχόντων ήτις ήτο η ευκαταφρονεστέρα και η μάλλον διεφθαρμένη δι’ ανηθικότητα και ελεεινότητα... Η πολιτεία της Βενετίας εφοβείτο το έξοχον της φυσικής μεγαλοφυϊας των Ελλήνων και επροσπάθει να το καταβάλη με την αμάθειαν».[6] Ήταν ευγενής στην καταγωγή, αλλά Ρωμηός στην καρδιά!

Η Παναγία και οι Παπικοί

Στις 22 Σεπτεμβρίου η του Χριστού Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας εορτάζει το φοβερό μαρτύριο των 26 Οσιομαρτύρων Ζωγραφιτών Μοναχών!

Η Παναγία προειδοποιεί Αγιορείτη μοναχό που απήγγειλε συνεχώς τους Χαιρετισμούς ότι έρχονται οι εχθροί του Υιού Της, οι παπικοί, για να υποτάξουν το Άγιον Όρος στον αντίχριστο πάπα!

Ο Ομολογιακός και στη συνέχεια Μαρτυρικός αγώνας των 26 Οσιομαρτύρων της Μονής Ζωγράφου έχει ιδιάζουσα σημασία για εκείνους που επιθυμούν να φυλάξουν τον πολύτιμο μαργαρίτη της Ορθοδόξου πίστεως καθαρό και αλώβητο από τις αιρέσεις!

Το μαρτύριο των 26 Ζωγραφιτών μοναχών αποτελεί μνημειώδες παράδειγμα Ορθόδοξης ομολογίας, ψυχικής ανδρείας και ακλονήτου σθένους!

OIΣΤΡΟΣ ΑΚΟΛΑΣΙΑΣ -- του π. Διονυσίου Τάτση

Οι συνειδητοί χριστιανοί συνήθως δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στην κοινωνία και ειδικότερα τον τρόπο ζωής των κοσμικών ανθρώπων, γιατί δεν έχουν πολλές σχέσεις μαζί τους. Όσοι, όμως, πληροφορούνται, απογοητεύονται. Υπάρχει μεγάλη διαφθορά, η οποία ξεπερνάει τα όρια της δικής τους φαντασίας. Οι άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί απ’ το θέλημα του Θεού και ζουν σύμφωνα με τις υποδείξεις του διαβόλου. Δεν υπάρχει πια χριστιανικό ήθος στους λεγόμενους χριστιανούς. Παντού επικρατεί η ανηθικότητα. Οι σαρκικές ηδονές έχουν μεθύσει τους ανθρώπους όλων των ηλικιών. Οι νέοι, οι έγγαμοι και οι γέροντες μιλούν για τον έρωτα και δεν ντρέπονται. Κανένας δεν μιλάει για ηθική, εγκράτεια, αγάπη, οικογένεια, φόβο Θεού και αιώνιες αξίες. Ζωώδης η κατάσταση. Γι’ αυτό έχουν αυξηθεί τα διαζύγια και λιγόστεψαν οι γάμοι. Οι άνθρωποι στις μέρες μας εύκολα λύνουν τις συζυγικές τους σχέσεις. Όλα επιτρέπονται πια! Κανένας ηθικός φραγμός και καμμιά ηθική αναστολή. Παλαιότερα λέγαμε ότι αυτά συμβαίνουν στις μεγάλες πόλεις, ενώ στις κωμοπόλεις και τα χωριά οι άνθρωποι είναι πιο συντηρητικοί. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει σήμερα. Η ανηθικότητα έχει φτάσει και στο τελευταίο χωριουδάκι. Δυστυχώς, η τηλεόραση δίνει τα κατάλληλα μαθήματα. Το παν είναι οι σαρκικές ηδονές. Τίποτα άλλο. Ηδονές, ηδονές, ηδονές! Οι άνθρωποι τρελάθηκαν. Ξέχασαν εντελώς το Θεό. Κι ενώ αυτό συμβαίνει, έρχεται και η πολιτεία και νομοθετεί όχι για να περιορίσει το κακό, αλλά για να το νομιμοποιήσει. Καθιερώνει τον πολιτικό γάμο, αναγνωρίζει τις εκτρώσεις, διευκολύνει την έκδοση των διαζυγίων, δέχεται δικαιώματα στους ομοφυλόφιλους και τώρα σκέφτεται να νομοθετήσει και το συμβόλαιο της ελεύθερης συμβίωσης, δηλαδή να ζουν οι άνθρωποι κατά τις ορέξεις τους, να μη έχουν υποχρεώσεις και να μη θεωρούνται παράνομοι και αμαρτωλοί. Συγχρόνως δε ν’ αδιαφορούν για τα παιδιά, που θα γεννιούνται και θα είναι καταδικασμένα να ζουν μέσα σ’ ένα άθλιο περιβάλλον. Βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη εποχή. Οι αληθινοί χριστιανοί έχουν περισσότερους πειρασμούς, αλλά και αυξημένες υποχρεώσεις. Πρέπει ν’ αναδεικνύονται νικητές στους πειρασμούς και συγχρόνως να είναι το φως και το αλάτι της κοινωνίας. Και αυτό δεν νομοθετείται απ’ την πολιτεία. Είναι εντολή του Θεού κι έχει αιώνια ισχύ.

Γράφει ὁ πρώην Ἀρχιεπίσκοπος Ἀσκάλωνος τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων κ. Νικηφόρος:

«…Οὐσιαστικά ἡ γνωστή ὡς Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ὅπως τήν κατάντησαν οἱ σημερινοί «ἡγέτες» της, δέν εἶναι καθόλου Ὀρθόδοξος, δέν ἔχει καμιά σχέση μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στήν ὁποία πιστεύω ἐγώ, ἡ Ἐκκλησία τὴν ὁποία παρέλαβαν ἀπό τίς προηγούμενες γενεές καί στήν ὁποία πίστευαν οἱ Πατέρες μας» (Ὀρθ.Τύπος 26 Δεκεμβρίου 2021).

Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ἡ ἀποτείχισις ἀπό «ἀλλοτρίους ποιμένας», πρίν ἀκόμη αὐτοί κατακριθοῦν Πανορθοδόξως, εἶναι δόγμα Πίστεως καί, ὡς ἐκ τούτου, ὑποχρεωτική, ἐνῷ ὁ «Δυνητισμός» εἶναι αἵρεσις. Οἱ Οἰκουμενισταί, οἱ ὁποῖοι ἐσχάτως διατείνονται ὅτι ἡ ἀποτείχισις εἶναι «αἵρεσις», καθίστανται αἱρετικοί κ α ί διά τόν ἐπιπλέον αὐτόν λόγον. Αἱ προϋποθέσεις πού θέτει ὁ ΙΕ' Κανών τῆς ΑΒ' Συνόδου διά τήν ἀποτείχισιν, ὅτι δηλαδή ἡ αἵρεσις πρέπει νά κηρύσσηται δημοσίως καί νά ἔχῃ ἤδη καταγνωσθῇ ὑπό Συνόδων ἤ Πατέρων, ὑπάρχουν διά τόν Οἰκουμενισμόν. Διότι κηρύσσεται παρρησίᾳ καί ἐπισήμως ἐπί 100 καί πλέον ἔτη ὑπό «πατριαρχῶν», «ἀρχιεπισκόπων» κ.ἄ. εἰς παγκόσμιον ἐπίπεδον, ἔργοις καί λόγοις, καί ἔχει κατακριθῆ ὑπό Συνόδων καί Πατέρων, ὅπως ὑπό τῆς ΡΟΕΔ (1983), ὑπό τοῦ Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς κ.ἄ., αἱ δέ ἐπί μέρους αἱρετικαί δοξασίαι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχουν καταδικασθῆ ὑπό Οἰκ. Συνόδων. Συνεπῶς, ψεύδονται ἀσυστόλως οἱ πολέμιοι τῆς ἀποτειχίσεως πού ἰσχυρίζονται ὅτι πρόκειται διά μή κατεγνωσμένην αἵρεσιν.

ΑΛ. ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΥ : Διατί έγινε η αλλαγή του εορτολογίου το 1924;

Ποίος εμελέτησε την πρόσφατον Εκκλησιαστικήν Ιστορίαν και δεν γνωρίζει ότι η αλλαγή αυτή ήτο το πρώτον συγκεκριμένον βήμα του Οικουμενισμού εις τον Ελληνικόν χώρον; Οι Νεοημερολογίται, διά να παραπλανήσουν τον λαόν, είχον ισχυρισθή ότι προέβησαν εις μίαν διόρθωσιν διά λόγους αστρονομικής ακριβείας. Εάν τούτο ήτο αληθές θα είχεν εφαρμοσθεί εις την Ελλάδα ημερολόγιον αστρονομικώς τελειότερον του πεπαλαιωμένου ήδη ημερολογίου του Πάπα Γρηγορίου. Διατί εφαρμόσθη το επίσης εσφαλμένον ημερολόγιον του Πάπα; Μα απλούστατα, σκοπός δεν ήτο η επίτευξις αστρονομικής ακριβείας. Αυτό που επεδιώκετο ήτο η επίτευξις εορτολογικής ενότητος μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των αιρετικών "Εκκλησιών" της Δύσεως. Επεδιώκετο η Ένωσις των Εκκλησιών τουλάχιστον εις τον εορτολογικόν τομέα, και τούτο ως πρώτον βήμα. Η τακτική των Οικουμενιστών είναι πρόοδος διά βαθμίδων. Η πρώτη βαθμίς ήτο η εορτολογική ένωσις των Εκκλησιών. Στο πρόγραμμα ήτο να επακολουθήσουν συν τω χρόνω όσα επηκολούθησαν και όσα θα επακολουθήσουν.

Φθάνει να αναγνώση κανείς την Εγκύκλιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου του 1920 διά να πεισθή πλήρως.

H Αντίστροφη Σταυροφορία έχει ήδη αρχίσει

Ο Καντάφι δήλωνε "θα σας νικήσουμε, όχι με βόμβες, αλλά με τις μήτρες των γυναικών μας...".

Οἱ σημερινοί ψευδεπίσκοποι δέν εἶναι ἁπλῶς «ἀνεκτικοί» πρός τίς αἱρέσεις, ἀλλ' εἶναι ἀντίχριστοι! -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Τό στυγερώτερον ἔγκλημα εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ὅτι οἱ (ὑποτιθέμενοι) ταγοί της εἶναι οἱ ἴδιοι αἱρετικοί! Ὁ εἷς κηρύττει ἀνενδοιάστως ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πιστεύουν εἰς τόν ἴδιον Θεόν, ὁ καθείς μέ τόν τρόπον του (Ἀρχοντώνης)! Ἕτερος ἰσχυρίζεται ὅτι «εἰς τά ἱερά τζαμιά λατρεύεται ὁ ἀληθινός Θεός» (Χορευτάκης)! Τρίτος λέγει ὅτι δέν ὑπάρχουν αἱρετικοί, παρά μόνον οἱ «καβγατζῆδες» (Λαμπρινιάδης)! Τέταρτος βροντοφωνάζει ὅτι ἄν ὁ λαός ἐναντιωθῇ πρός τό Εὐαγγέλιον, τότε αὐτός θά συνταχθῇ μέ ... τόν λαόν (Κουκουρίδης)! Ὅλοι μαζί λέγουν «συνοδικῶς» (Κολυμπάρι, 2016) ὅτι ἀναγνωρίζουν «τήν ἱστορικήν ὀνομασίαν τῶν ἑτεροδόξων «ἐκκλησιῶν», π.χ. ἀναγνωρίζουν τόν Παπισμόν ὡς «Καθολικήν Ἐκκλησίαν», παρά τό γεγονός ὅτι αὐτό εἶναι τό ἱστορικόν ὄνομα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!!! Ἐπίσης, ὅλοι μαζί συντάσονται μέ τόν ἀντίχριστον Καίσαρα εἰς τόν ἀπηνῆ πόλεμον τοῦ τελευταίου κατά τῆς Ὀρθοδοξίας! Ὅλ' αὐτά καί χιλιάδες ἄλλα καθιστοῦν τούς σημερινούς ψευδεπισκόπους φανατικούς Ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ, ἰσαξίους τῶν Ἀρχιερέων Ἄννα καί Καϊάφα! Συνεπῶς, οἱ σημερινοί ψευδεπίσκοποι δέν εἶναι ἁπλῶς «ἀνεκτικοί» πρός τίς αἱρέσεις, ἀλλ' εἶναι ἀντίχριστοι!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΘΩΜA(ΑΝΤΙΠΑΣΧΑ) ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...καί μή γίνου ἄπιστος, ἀλλά πιστός».

Ἡ Εὐαγγελική περικοπή τῆς ἡμέρας εἶναι τελικῶς μία αἰσιόδοξη παρακαταθήκη γιά τόν ἄνθρωπο, γιά τήν ὑπαρξιακή του προοπτική. Ἀρκεῖ νά βρίσκεται ἐκεῖνος πάντοτε ἕτοιμος νά ἐξέλθει ἀπό τόν ἑαυτό του γιά νά συναντήσει τόν Ἀναστάντα Κύριον καί Θεόν, πού ἦλθε νά τόν ἀναγεννήσει, διά τῆς ἀληθοῦς Ὀρθοδόξου πίστεως καί ὁμολογίας.

Εἰσῆλθε «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων» ὁ ἀναστάς Θεάνθρωπος ὥστε νά πλουτίσει αὐτόν πού Τόν λαμβάνει καί Τόν ὁμολογεῖ ὡς τόν γνήσιον Υἱόν τοῦ Πατρός, πού ἐνηνθρώπησε, ἔπαθε καί ἀνέστη, διά τήν ἡμῶν σωτηρίαν. «Τῇ γάρ χάριτί ἐστε σεσωσμένοι»[1]. Ὡστόσο, γιά νά μήν ἀκυρώσει καί τό ἀνθρώπινο μέρος στό κατόρθωμα, προσθέτει ἐκεῖνο πού ἀπαιτεῖται ἀπό ἐμᾶς: «διά τῆς πίστεως»[2].

Ἐν τούτοις, οὔτε ἡ πίστη εἶναι ἀπό ἐμᾶς· γιατί, ἄν ὁ Χριστός, δέν ἔδειχνε θεϊκή συγκατάβαση καί δέν μᾶς προσκαλοῦσε νά ἀκουμπήσουμε «ἐπί τόν τύπον τῶν ἥλων», πῶς θά πιστεύαμε; Λένε οἱ Πατέρες: «· ὁ Θεός γάρ ἐστιν ὁ ἐνεργῶν ἐν ὑμῖν καί τό θέλειν καί τό ἐνεργεῖν ὑπέρ τῆς εὐδοκίας».[3] Ὅμως, γιά νά μή μᾶς σώζει χωρίς τήν δική μας συμμετοχή, ὁ Θεός ἀπαιτεῖ τήν πίστη μας τελειωμένη διά τῶν ἔργων. Ὁ Θεός θέλει καί ἡ πίστη σώζει.

Αὐτή ἡ ἴδια ἡ πίστις εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ «ἵνα μή τις καυχήσηται»[4], ἀλλά καί τά ἔργα τῆς πίστεως εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς καθαρᾶς ὁμολογίας, τῆς βουλήσεως καί προαιρέσεως τοῦ ἀνθρώπου. «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου»· κι αὐτό ἕως κι αὐτοῦ τοῦ μαρτυρίου, ὕστερα ἀπό κόπους, νηστεῖες, ὁδοιπορίες πού ὑπόκεινται οἱ ἀληθινοί πιστοί.

Φρονοῦμε ἀδελφοί, ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ἀδυναμία ὑπάρχει· ἀλλά πολλές φορές ἔχει γίνει μητέρα τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως. Ἐξηγούμαστε· ἄν δέν ἀμφέβαλλε ὁ Θωμᾶς, δέν θά Τόν ψηλαφοῦσε, δέν θά πίστευε· ἄν δέν πίστευε κατ’αὐτόν τόν τρόπο, δέν θά μποροῦσε νά μᾶς διδάξει νά πιστεύουμε κατά τόν ἴδιο τρόπο οἱ ἀπανταχοῦ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Γι’ αὐτό τόν λόγο κι ἐμεῖς προσκυνοῦμε καί ὁμολογοῦμε τόν Ἀναστάντα Μεσσία· καί Ἐκεῖνος, πρός τήν ἡμῶν βοήθεια, ἔχει χαρίσει στήν ἁγίαν Του Ἐκκλησία τά χαριτόβρυτα σκηνώματα τῶν Ἁγίων, τίς μυροβλύζουσες ἁγίες εἰκόνες τῆς Παναγίας μητέρας Του, τήν ἁγίαν Ζώνην καί Ἐσθῆταν τῆς Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων.

Ἔτσι, σύν Θεῷ, οἱ βίοι καί τά «σημεῖα» τῶν Ἁγίων ἕως τῶν ἡμερῶν μας, ὅπως ἐνδεικτικά Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου καί Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, μεταφράζονται σέ ὅλο τόν κόσμο καί χιλιάδες ἀνθρώπων προσέρχονται στήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί βαπτίζονται τό ἅγιον Ὀρθόδοξο Βάπτισμα, τό μόνον πού δύναται νά «ζυμώσει» ὅλο τό φύραμα καί νά σώσει κάθε ἄνθρωπο ἀπό τό σκοτάδι τῆς πλάνης τῶν εἰδώλων, τοῦ Μετανθρωπισμοῦ καί τῆς πονηρῆς τεχνητῆς Νοημοσύνης, πού ὑβρίζεται μέσῳ αὐτῆς τό Πνεῦμα τό Ἅγιο.

Ἡ δογματική διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τά θαύματα τῶν Ἁγίων της, πού ἡ ἀφετηρία τους ὑπάρχει μέσα στήν Ἁγία Γραφή καί τήν Ἱεράν Παράδοσιν, ἀναπτύσσονται θεολογικά καί μέ τήν σοφία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καταρδεύουν καί ποτίζουν τό Ἀδαμιαῖον γένος, ἐσαεί. Ἐπέτυχε λοιπόν ἡ ὁμολογία τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ, νά καταστεῖ αἰώνιον κτῆμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ· καί μέ εὐχέρεια ὁ κάθε καλοπροαίρετος ἄνθρωπος, διαχρονικά, μέσα στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ νά ἑρμηνεύσει θεολογικά, ὀρθόδοξα τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ νά πιστεύσει καί νά κατανοήσει τίς αἰώνιες ἀλήθειες τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου.

Καί ἐμεῖς, ἁγία γερόντισσα, πιστεύουμε· ὅμως καί τῆς πίστεώς μας αἰτία εἶναι ὁ γλυκύτατος ἀναστάς Θεάνθρωπος Ἰησοῦς, ὁ Χριστός. Γιατί ἄν ὁ Υἱός καί Λόγος δέν ἐνσαρκώνονταν, τότε πῶς θά μπορούσαμε νά πιστεύσουμε; Γι’ αὐτό καί ὁ Ἀπόστολος ὀνομάζει τήν πίστη, θεῖον ἔργο.

Ἕνας ἄλλος λόγος πού ἀποδεικνύει ὅτι ἡ πίστη ἀποτελεῖ θεία Δωρεά, εἶναι τό ὅτι δέν θά μποροῦσε καθ’ ἑαυτήν νά σώζει, ἄν ὁ Θεός δέν εὐδοκοῦσε νά σώζει δι’ αὐτῆς. Θεία δωρεά δέν ἀποτελεῖ μόνον ἡ σωτηρία μας, ἀλλά καί ἡ ἴδια ἡ ζωή μας, ἡ ἴδια ἡ ψυχή, τό σῶμα, ἡ ὕπαρξή μας. Ὅλα ἀποτελοῦν δῶρα τοῦ Θεοῦ.

Εὐχαριστοῦμε τόν Ἅγιο Ἀπόστολο Θωμᾶ, ὁ ὁποῖος μέ τήν καλή ἀπιστία του, μᾶς δίδαξε καί ὁμολόγησε ὅτι: ὁ Χριστός κατῆλθε στόν κόσμό μας, γιά νά μᾶς δώσει ὅλα τά ἀπαραίτητα μέσα καί τίς δυνάμεις γιά τήν πραγματοποίηση αὐτοῦ τοῦ θείου σκοποῦ. Δηλαδή, τά ἱερά μυστήρια καί τίς θεῖες ἐντολές-ἀρετές.

Καί πράγματι, ἀδελφοί, ὅλα αὐτά ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι εἶναι ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ προσιτά στούς πάντες. Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ὁ Χριστός σήμερα καί διά τοῦ ἀποστόλου Του, μᾶς προσέφερε ξεκάθαρα τήν ἐπίγνωση καί τῆς ἀληθινῆς προελεύσεως, ἀλλά καί τοῦ πραγματικοῦ στόχου τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου: «ἡ μέν προέλευση εἶναι ἐκ τοῦ Θεοῦ, καθώς καί ὁ ἄνθρωπος εἶναι “ποίημα τοῦ Θεοῦ”, ὁ δέ στόχος εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ ζωή καί τά, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ἀγαθά ἔργα μας».

Στόν Ἀναστάντα Κύριον καί Θεόν μας, Ἰησοῦν, ἡ Δόξα, ἡ Βασιλεία, τό Κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

[1](Ἐφεσ.2, 8)

[2](Ἐφεσ.2, 8)

[3](Φιλιπ. 2,13)

[4](Ἐφεσ.2, 9).

Ἡ ἀρετὴ τῆς ἁγνότητος -- π. Διονύσιος Τάτσης

Ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ

Στὴν ἐποχή μας οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ στὴ ζωή τους δὲν τηροῦν τὶς ἐντολές. Ζοῦν χωρὶς ἠθική. Γι᾽ αὐτὸ δὲν μιλοῦν γιὰ τὴν ἀρετὴ τῆς ἁγνότητας ἢ καλύτερα τὴ χλευάζουν καὶ τὴν περιφρονοῦν. Θεωροῦν ἀφύσικο νὰ εἶναι κανεὶς ἁγνός. Καὶ ὅμως τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦς αὐτὸ εἶναι. Δίχως τὴν ἁγνότητα δὲν μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε στὴ σωτηρία καὶ στὴ μέλλουσα μακαριότητα. Ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος μᾶς προτρέπει: «Πλησιάστε τὸν Θεό, καὶ θὰ σᾶς πλησιάσει κι ἐκεῖνος. Καθαρίστε τὰ χέρια σας οἱ ἁμαρτωλοί, κι ἐξαγνίστε τὶς καρδιές σας οἱ δίγνωμοι. Θρηνῆστε καὶ πενθῆστε καὶ κλάψτε. Ἂς γίνει τὸ γέλιο σας πένθος καὶ ἡ χαρά σας θλίψη. Ταπεινωθεῖτε μπροστὰ στὸν Κύριο, κι ἐκεῖνος θὰ σᾶς ἀνεβάσει ψηλά» (δ´ 8-10). Ὁ δρόμος τῆς ἁγνότητας προϋποθέτει σταθερότητα στὴν ἀπόφαση. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶσαι ἁγνὸς καὶ κάποτε - κάποτε νὰ στρέφεσαι καὶ πρὸς τὸν ἁμαρτωλὸ κόσμο. Οἱ δίγνωμοι δὲν εἶναι ἁγνοί. Δὲν μποροῦν νὰ πετύχουν τὸν ἐξαγνισμό τους καὶ νὰ πλησιάσουν τὸν Θεό. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀπευθυνόμενος στοὺς Ἐφεσίους, μιλάει γιὰ τὴν τέλεια ἁγνότητα, τὴν ὁποία πρέπει νὰ ἔχουν οἱ πιστοὶ ἄνθρωποι: «Ἀφοῦ ἀνήκετε στὸν Θεό, δὲν πρέπει οὔτε κἄν λόγος νὰ γίνεται μεταξύ σας γιὰ ἀκολασία καὶ κάθε εἴδους ἠθικὴ ἀκαθαρσία καὶ πλεονεξία.

Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας : Οἴμοι! οἴμοι! τῆς συνειδήσεως ἐλεγχούσης με, καὶ τῆς γραφῆς βοώσης, καὶ διδασκούσης με·

ὦ ψυχὴ, τῶν μιασμάτων, καὶ παρὰ σοὶ ἐβδελυγμένων ἔργων!

Οἴμοι, ὅτι τὸν ναὸν τοῦ σώματος ἔφθειρα, καὶ τὸ ἅγιόν σου Πνεῦμα ἐλύπησα! ὦ Θεὲ, ἀληθινά σου τὰ ἔργα, καὶ δικαία ἡ κρίσις σου, καὶ εὐθεῖαι αἱ ὁδοί σου, καὶ ἀνεξιχνίαστα τὰ κρίματά σου.
∆ιὰ πρόσκαιρον ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, ἀθάνατα βασανίζομαι·
δι' ἡδονὴν σαρκὸς, τῷ πυρὶ παραδίδομαι.
∆ικαία ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ·
ἐκαλούμην, καὶ οὐχ ὑπήκουον·
ἐδιδασκόμην, καὶ οὐ προσεῖχον·
διεμαρτύραντό μοι, ἐγὼ δὲ κατεγέλων·
ἀναγινώσκων καὶ ἐπιγινώσκων, οὐκ ἀπιστεύων, ἀλλ' ἐν ἀμελείᾳ, καὶ ῥᾳθυμίᾳ, καὶ ἀκηδίᾳ, καὶ ἐν περισπασμοῖς, καὶ ταραχαῖς, καὶ ζάλαις τρυφῶν καὶ σπαταλῶν, καὶ σκιρτῶν ἀγαλλόμενος, καὶ εὐφραινόμενος ἐδαπάνησά μου τὰ ἔτη, καὶ τοὺς μῆνας, καὶ τὰς ἡμέρας εἰς τὰ πρόσκαιρα, καὶ φθαρτὰ, καὶ γήϊνα κοπιῶν, καὶ μοχθῶν, καὶ ἀγωνιζόμενος·
μὴ εἰς νοῦν λαμβάνων, ἢ λογιζόμενος, οἷον φόβον καὶ τρόμον, καὶ ἀγῶνα, καὶ ἀνάγκην ἔχει ἰδεῖν ἡ ψυχὴ, ὅτε τοῦ σώματος χωρίζεται.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Η επανέναρξις της μυστηριακής κοινωνίας των «Ορθοδόξων» με την Παπική παρασυναγωγή

Τό πρωτότυπο γαλλικό κείμενο τῆς συμφωνίας τοῦ 1965 ἀναφέρει ὅτι:

Ὁ Πάπας Παῦλος ὁ ΣΤ´ καί ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας αἴρουν τήν «ἀκοινωνησία» μεταξύ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Συγκεκριμένα ἡ σωστή μετάφραση τῆς παραγράφου 4, ἐδάφιο β´, τῆς συμφωνίας λέγει τά ἑξῆς: «ἀποδοκιμάζουσιν ὡσαύτως καί αἴρουσιν ἀπό τῆς μνήμης καί ἐκ μέσου τῆς Ἐκκλησίας τάς ἀποφάσεις ἀκοινωνησίας (=lessentences d’ excommunication), ὧν ἡ ἀνάμνησις ἐπενεργεῖ μέχρι σήμερον ὡς κώλυμα εἰς τήν ἐν ἀγάπῃ προσέγγισιν, παραδίδουσι δέ αὐτάς τῇ λήθῃ»! Ὁ ἀείμνηστος καθηγητής π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἐπισημαίνει ὅτι «οἱ New York Times μετέδωσαν τήν ἀπό κοινοῦ ἀγγελίαν τοῦ Βατικανοῦ καί τοῦ Φαναρίου τῆς 7ης Δεκεμβρίου 1965 διά τήν ἄρσιν τοῦ excommunicatio (τῆς ἀκοινωνησίας τοῦ Λατινικοῦ κειμένου) εἰς τήν πρώτην σελίδα, ὡς τό τέλος τοῦ σχίσματος τοῦ 1054 καί ὡς τήν ἐπανέναρξιν τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας, πού εἶχε τότε δῆθεν διακοπεῖ. Φαίνεται πλέον σαφῶς, ὅτι τό ἑλληνικόν κείμενον, πού ἀναγγέλλει τήν «ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων», ἦτο τεχνηέντως παραπλανητικόν. Φαίνεται εἶχε σκοπόν νά ἀμβλύνη ἐνδεχομένας ἀρνητικάς ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». Ἀπό τά παραπάνω συμπεραίνουμε ὅτι, τοὐλάχιστον γιά τό Φανάρι, (ἀπό Ὀρθοδόξου πλευρᾶς), ὅπως καί γιά τό Βατικανό, «ἀκοινωνησία», «σχίσμα», πλέον δέν ὑφίσταται καί ἡ ἕνωση τῶν «Ἐκκλησιῶν» ἤδη ἔγινε.

Περί Οικουμενισμού

Υπάρχουν σήμερα ορισμένα αυτονόητα, τα οποία επιτρέπουν την ομαλή εξέλιξη των γεγονότων, που θα οδηγήσουν στο «κοινό ποτήριο» εφόσον η ένωση των Εκκλησιών έχει ήδη υπογραφεί από καιρό! Δυστυχώς δε, με μίαν απίστευτη ειρωνεία της Ιστορίας είναι τα ίδια «αυτονόητα», τα οποία στον καιρό τους δεν επέτρεψαν την εσχάτη προδοσία της αληθινής πίστεως. Το μεγαλύτερο είναι πως όταν έρθει η ώρα, ο λαός του Χριστού θα αντιδράσει! Στην ερώτηση, γιατί ο λαός του Χριστού δεν έχει αντιδράσει ακόμη, η απάντηση είναι πως ο λαός αυτός δεν είναι ενημερωμένος! Όλα γίνονται με πρωτοβουλία της διοικήσεως της Εκκλησίας, η οποία διοίκηση, σαν γραφειοκρατικός οργανισμός, δεν έχει υποχρέωση να δίνει λόγο. Έχει στηθεί λοιπόν μία Μυστική συμφωνία τύπου Ποντίου Πιλάτου, ανάμεσα στον «λαό» και στην «Ιεραρχία», κατά την οποία θα εμφανιστούν όλα σαν τετελεσμένα. Ο λαός θα νίπτει τας χείρας του, επειδή δεν ήταν ενημερωμένος. Και η Ιεραρχία θα νίπτει τους πόδας της, διότι ό,τι κι αν έγινε και ό,τι κι αν γίνει δεν πρόκειται να προδόση την Ορθοδοξία! Το μοντέλο της μη-προδοσίας είναι ήδη έτοιμο: Η ΟΥΝΙΑ! Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει πλέον ούτε ο λαός του Χριστού, ούτε η «Ιεραρχία» της Εκκλησίας! Υπάρχει μόνον η Διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος! Ένα μεγάλο μέρος του υποτιθέμενου λαού του Χριστού κρέμεται από τους κανόνες, που επιβάλλουν τα διάφορα Γεροντοπαλλήκαρα, που παριστάνουν τους Γέροντες, και δεν γνωρίζει τίποτα άλλο πλέον παρά να μισεί και να κατακρίνει όλους όσους δεν τηρούν τους ίδιους κανόνες και δεν έχουν μεταμορφώσει την ζωή τους σε Κόλαση! Το υπόλοιπο μέρος του λαού απολαμβάνει τις ακολουθίες και την Θ. Λειτουργία της Ορθοδοξίας μας, έχοντας και την διαβεβαίωση του κ. Ζηζιούλα ότι αυτή την απόλαυση δεν θα τους την αφαιρέσει κανείς, καθώς η Θ. Ευχαριστία στο κέντρο της Θ. Λειτουργίας είναι όλη η αλήθεια και η Δόξα της Εκκλησίας. Ξεχνώντας ύποπτα την εμπειρία και την διδασκαλία του Αγίου Σιλουανού, ο οποίος μέσα στην πληρότητα της Χαράς της Ορθοδόξου Μοναστικής ζωής, είχε εκ Κυρίου την αποκάλυψη πως όλα όσα έκανε ήταν ψεύτικα και πως όλα τα έκανε χάριν του εαυτού του και όχι του Κυρίου! ….

H Πίστις του λαού μας την Μεγάλην Εβδομάδα --- του Φώτη Κόντογλου

«Εκείνοι οι απλοϊκοί άνθρωποι, εκείνα τα αγράμματα γεροντάκια και οι γριούλες, που τη Σαρακοστή και τη Μεγάλη Βδομάδα βρίσκονται όλη μέρα στην εκκλησία, ζήσανε από τα μικρά τους χρόνια εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου και καταλάβανε αυτό το χαροποιόν πένθος, που δεν το καταλάβανε, αλίμονο, οι σπουδαγμένοι μας, που θέλουνε να τους διδάξουμε, αντί να διδαχθούνε απ΄ αυτούς. Τώρα τις μέρες της Σαρακοστής, της Μεγάλης Βδομάδας και του Πάσχα πορεύονται μαζί με τον Χριστό, ακολουθάνε ολοένα από πίσω του, αληθινά, όχι φανταστικά, ακούγοντάς Τον να λέγη: «Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και παραδοθήσεται ο Υιός του ανθρώπου, καθώς γέγραπται περί αυτού». Μαζί Του βρίσκονται στο Μυστικό Δείπνο και δακρύζουνε από τα λόγια Του, μαζί Του πάνε στο πραιτώριο και στον Πιλάτο, μαζί Του ραπίζονται, μαζί Του μαστιγώνονται, μαζί Του εμπαίζονται, μαζί Του σταυρώνονται, μαζί Του θάβονται, μαζί Του ανασταίνονται. Τα μάτια τους γίνονται βρύσες και τρέχουνε, μα αυτά τα δάκρυα δεν είναι δάκρυα της απελπισίας, αλλά της ελπίδας και της βεβαιότητας πως μ΄ αυτά ποτίζεται το ολόδροσο κι αμάραντο δέντρο της αληθινής χαράς, της χαράς της Αναστάσεως. Αυτό γίνεται κάθε χρόνο. Ω! Πόσο αληθινή πίστι είναι η ορθόδοξη πίστι του λαού μας!»