Ζ´ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ

 Κατὰ τὴν Κυριακὴ τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, ποὺ πῆραν μέρος σ᾽ αὐτὴν τὸ 787 στὴ Νίκαια ἐπὶ βασιλίσσης Εἰρήνης καὶ

τοῦ υἱοῦ της Κωνσταντίνου ΣΤ´, γιὰ νὰ καταδικασθῆ ἡ εἰκονομαχία.          

Ὁ Ὅρος τῆς Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐπισημαίνει: «Διαφυλάσσουμε ἀμετάβλητες ὅλες τὶς ἐκκλησιαστικὲς παραδόσεις, ποὺ μᾶς παραδόθηκαν, εἴτε γραπτῶς εἴτε προφορικῶς, μία

ἀπὸ τὶς ὁποῖες εἶναι ἡ ἱστόρηση εἰκονικῶν παραστάσεων, συμφώνων πρὸς τὴν ἱστορία τοῦ κηρύγματος τοῦ Εὐαγγελίου, μία παράδοση πνευματικά ὠφέλιμη ἀπὸ πολλὲς ἀπόψεις,

ἀλλὰ ἰδιαίτερα ἀπὸ τό ὅτι ἔτσι ἡ Σάρκωση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ καταδεικνύεται ὡς

πραγματικὴ καὶ ὄχι ἁπλῶς φανταστική, γιατί αὐτὲς ἔχουν κοινὲς ἐνδείξεις καὶ χωρὶς

ἀμφιβολία ἔχουν καὶ κοινὲς σημασίες». Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο ἀναφέρει: 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

«Γιατί ὅσο πιὸ συχνὰ αὐτές(οἱ εἰκόνες) βλέπονται σὲ εἰκονογραφικὴ ἐξεικόνιση, τόσο πιὸ ἕτοιμοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι νὰ ἀνυψωθοῦν στά πρόσωπα  τῶν προτύπων τους, καὶ στὴν ἐπιπόθησή τους. Καὶ σ᾽ αὐτές (στὶς εἰκόνες) πρέπει νὰ ἀποδίδεται ὁ ὀφειλόμενος “ἀσπασμὸς καὶ ἡ τιμητικὴ προσκύνησις” ἀλλά ὄχι ἐκείνη ἡ ἀληθινὴ “λατρεία”, ποὺ ἀνήκει μόνο στὴ Θεία Φύση». Ἡ ἐπιστολὴ τῆς Συνόδου πρὸς τὴν βασίλισσα Εἰρήνη καὶ τὸν υἱὸ της Κωνσταντῖνο ΣΤ´ περιέχει τὴν ἐξήγηση τοῦ ὅρου “προσκυνεῖν”:  « Ὁ λόγος γιὰ τὴν χρησιμοποίηση τῆς λέξεως “προσκυνεῖν” εἶναι ὅτι αὐτὴ ἔχει διπλῆ σημασία. Γιατί τὸ “κυνεῖν” στὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ γλώσσα σημαίνει “χαιρετᾶν” καὶ “ἀσπάζεσθαι”. Καὶ ἡ πρόθεση “πρὸς” δίνει σ᾽ αὐτὴν τὴν πρόσθετη σημασία τῆς μεγάλης ἐπιθυμίας πρὸς τὸ ἀντικείμενο, ὅπως γιὰ παράδειγμα, ἔχουμε “φέρω” καὶ “προσφέρω”, ἔτσι ἔχουμε καὶ “κυνέω” καὶ “προσκυνέω”. Αὐτὴ ἡ τελευταία λέξη δηλώνει ἀσπασμὸ καὶ μεγάλη ἀγάπη, γιατί ἐκεῖνο ποὺ ἀγαπᾶ κανείς, καὶ τὸ “προσκυνεῖ” καὶ ὅ,τι προσκυνεῖ αὐτὸ τὸ ἀγαπᾶ πολύ, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ καθημερινὴ συνήθεια, ποὺ δείχνουμε

πρὸς ἐκείνους ποὺ ἀγαποῦμε». Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, στὴν θεολογία τοῦ ὁποίου στηρίχθηκε ἡ Ζ´ Οἰκ. Σύνοδος  γιὰ τὶς εἰκόνες γράφει: «Ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἀπὸ φιλανθρωπία

ἔγινε ἀληθινὰ ἄνθρωπος γιὰ τὴν σωτηρία μας, δὲν φανερώθηκε ὅπως στὸν Ἀβραὰμ μὲ

μορφὴ ἀνθρώπου, οὔτε ὅπως στοὺς προφῆτες, ἀλλὰ κατ᾽ οὐσία καὶ ἀληθινὰ ἔγινε

ἄνθρωπος καὶ διέμεινε  πάνω στὴ  γῆ “καὶ τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη”, θαυματούργησε, ἔπαθε, σταυρώθηκε, ἀναστήθηκε, ἀναλήφθηκε, καὶ ὅλα ἔγιναν ἀληθινά, θεάθηκε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ εἰκονίσθηκε γιὰ νὰ ὑπενθυμίζει καὶ νὰ διδάσκει ὅλα αὐτὰ σὲ ἐμᾶς, ποὺ δὲν ἤμασταν μέν παρόντες, ἀλλά ἀξιωνόμεθα νά λάβουμε τὸν μακαρισμὸ τοῦ Κυρίου “μακάριοι

οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες”» .  Ἡ Σύνοδος, στὸ εἰκονομαχικὸ ἐπιχείρημα ὅτι ἡ εἰκόνα, ὡς δημιούργημα τοῦ ζωγράφου, συμπεριγράφει τὴν θεία στὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ καὶ αὐτὸ ὁδηγεῖ στὴ κακοδοξία, ἀπήντησε: «Ἡ ἱστόρηση τῶν εἰκόνων δὲν εἶναι ἐφεύρημα τῶν ζωγράφων, ἀλλὰ ἀποτελεῖ θεσμὸ καὶ Παράδοση τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας… Ναὶ μάλιστα σέ αὐτούς (τούς Πατέρας) ἀνήκει ἡ ἐπίνοια καὶ ἡ Παράδοσις καὶ ὄχι στὸ ζωγράφο. Στὸ ζωγράφο ἀνήκει μόνον ἡ τέχνη».

"Ο. Τ."