Οι Προτεστάνται αυξάνουν τας αιρέσεις των! Ο λυσσώδης πόλεμος των δυνάμεων του σκότους κατά του Σωτήρος Χριστού ουδέποτε εκόπασεν, από την δημοσίαν εμφάνισιν Αυτού μέχρι σήμερον. Αι μέθοδοι και τα μέσα που χρησιμοποιούν διαφέρουν, ωστόσον, από εποχήν εις εποχήν και από τόπον εις τόπον, όπως εκάστοτε κρίνει και υπαγορεύει ο αρχηγός των, ο Άρχων του σκότους. Πότε η βία, πότε η προδοσία, πότε η αίρεσις και η διαστροφή και πότε όλ’ αυτά μαζί. Από τας αρχάς του εικοστού αιώνος, μάλιστα, έχουν κατορθώσει ν’ αναβιβάζουν εις πατριαρχικούς και άλλους επισκοπικούς θρόνους Οικουμενιστάς, οι οποίοι ίστανται «ευλαβώς» έμπροσθεν οιαδήποτε αιρέσεως ή θρησκείας, με αποτέλεσμα αι αντιστάσεις να τείνουν να εκλείψουν και αι ως άνω σατανικαί μεθοδείαι να έχουν πλέον ορατά αποτελέσματα. Αι ραδιουργίαι και τα κτυπήματα των ανυστάκτων εχθρών του Χριστού έχουν προσφάτως αυξηθή τόσον, ώστε δυσκολευόμεθα πλέον να τα παρακολουθήσωμεν. Εκτός από την προσπάθειαν αναβιώσεως του Δωδεκαθέου, γίνεται τώρα και απόπειρα αναβιώσεως παλαιών αιρέσεων, όπως του Γνωστικισμού, του Εβιωνισμού, του Μαρκιωνισμού κ.ά. Τούτο επεχειρήθη προσφάτως δια του περιοδικού «ΤΙΜΕ» (22-12-2003, σσ. 66 – 73), το οποίον εδημοσίευσεν εκτενές άρθρον με τίτλον «Τα απολεσθέντα Ευαγγέλια», τα γνωστά εις ημάς ως «απόκρυφα ευαγγέλια», τα οποία έχουν προ πολλού απορριφθεί από την Εκκλησίαν. Το άρθρον προβάλλει τον ισχυρισμόν ότι η αναβίωσις των ως άνω «απολεσθέντων Χριστιανισμών» έρχεται να καλύψη την «παρατηρηθείσαν ανάγκην αυτών που εις την Νέαν Εποχήν αναζητούν εναλλακτικάς απόψεις δια την περί Χριστού αφήγησιν» και «εναλλακτικόν τρόπον του να είναι Χριστιανοί», καθώς και την «ανάγκην των παραδοσιακών πιστών, που δυσφορούν με κάποιους θεολογικούς περιορισμούς της πίστεώς των». Δύο καθηγηταί, ο Βart Ehrman του Παν/μίου της North Carolina (Chapel Hill) και η Elaine Pagelw του Παν/μίου Princeton, καθώς και αρκετοί άλλοι, συνέγραψαν βιβλία δια την προβολήν των ψευδοευαγγελίων.
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας, Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.
Ο χρήστης Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου -- ΤΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 2026" 12 ώρες πριν Κατ' ἀρχάς, θά ἤθελα νά τονίσω ὅτι κατά τίς συζητήσεις γιά τό «Ἡμερολογιακόν Ζήτημα» εἶναι ΑΝΟΥΣΙΑ καί ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΑ τά περί ἰσημερίας, περί κύκλων τοῦ Μέτωνος κ.λπ., διότι ἔτσι δίδεται εἰς τόν ἀδαῆ ἡ ἐσφαλμένη ἐντύπωσις ὅτι τό ἐν λόγῳ Ζήτημα εἶναι ἀστρονομικόν, ἐνῷ εἶναι θεολογικόν, ὡς ἀρρήκτως συνδεδεμένον μέ τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, χάριν τῆς προωθήσεως τοῦ ὁποίου ἔγινε, καθώς καί μέ τό σχίσμα τοῦ 1924, τὁ ὁποῖον σκοπίμως προεκάλεσε, προκειμένου ν' ἀποδυναμώσῃ τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί νά τήν καταστήσῃ περισσότερον εὐάλωτον εἰς τά κυριαρχικά σχέδια τοῦ Παπισμοῦ. Ἔχοντας πεῖ αὐτό, ἄς δοῦμε τώρα ποῦ σφάλλει ὁ π. Δημήτριος. Προφανῶς, τό ὡς ἄνω σχόλιόν του δέν δύναται νά μείνῃ ἀναπάντητον, διότι ἄν περάσῃ ὡς ὀρθόν, τότε τό κίνημα τοῦ Πατρίου Ἑορτολογίου (π.ἑ.) εὑρίσκεται εἰς μεγάλην πλάνην, ἀφοῦ φέρεται νά καταστρατηγῇ τόν 7ον Ἀπ. Κανόνα καθώς, καί αὐτόν τῆς Α' Οἰκ. Συνόδου, πού θέλουν τό Ὀρθόδοξον Πάσχα νά ἕπεται (καί ὄχι νά προηγῇται) τοῦ Ἑβραϊκοῦ. Λοιπόν, εἶναι παγκοίνως γνωστόν ὅτι κατά τό Ἰουλιανόν Ἡμερολόγιον ἡ ἰσημερία στίς ἡμέρες μας πραγματοποιεῖται τήν 7-8 Μαρτίου καί ὄχι κατά τήν 24ην Μαρτίου, ὅπως γράφει ὁ π. Δημήτριος. (Ὁ Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης γράφει ὅτι στίς ἡμέρες του ἡ ἐαρινή ἰσημερία εἶχε κατεβῆ στίς 11 Μαρτίου. Βλ. Πηδάλιον, σελ. 9.) Αὐτό τό γεγονός ἐπεκαλέσθησαν οἱ Οἰκουμενισταί τό 1924 γιά νά προσθέσουν 13 ἡμέρες καί νά ἐπαναφέρουν τήν ἐαρινήν ἰσημερίαν στίς 21 Μαρτίου (8+13=21), ὅπως ἦτο κατά τήν Α' Οἰκ. Σύνοδον (325 μ.Χ.), ὑποκρινόμενοι ὅτι εἶναι δῆθεν τόσον «παραδοσιακοί», ὥστε νά θέλουν τήν ἰσημερίαν νά εἶναι καί πάλι τήν 21ην Μαρτίου! Ἡ ἡμερομηνία τοῦ Πάσχα προσδιορίζεται μέ βάσιν ἕνα μαθηματικόν τύπον πού λαμβάνει ὑπ' ὄψιν καί τίς ἄλλες τρεῖς παραμέτρους πού ὁρίζουν οἱ ὡς ἄνω Κανόνες (βλ. Πηδάλιον, ὑποσημείωσιν 1, σελ. 8).
Κατ' ἀρχάς, θά ἤθελα νά τονίσω ὅτι κατά τίς συζητήσεις γιά τό «Ἡμερολογιακόν Ζήτημα» εἶναι ΑΝΟΥΣΙΑ καί ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΑ τά περί ἰσημερίας, περί κύκλων τοῦ Μέτωνος κ.λπ., διότι ἔτσι δίδεται εἰς τόν ἀδαῆ ἡ ἐσφαλμένη ἐντύπωσις ὅτι τό ἐν λόγῳ Ζήτημα εἶναι ἀστρονομικόν, ἐνῷ εἶναι θεολογικόν, ὡς ἀρρήκτως συνδεδεμένον μέ τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, χάριν τῆς προωθήσεως τοῦ ὁποίου ἔγινε, καθώς καί μέ τό σχίσμα τοῦ 1924, τὁ ὁποῖον σκοπίμως προεκάλεσε, προκειμένου ν' ἀποδυναμώσῃ τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί νά τήν καταστήσῃ περισσότερον εὐάλωτον εἰς τά κυριαρχικά σχέδια τοῦ Παπισμοῦ. Ἔχοντας πεῖ αὐτό, ἄς δοῦμε τώρα ποῦ σφάλλει ὁ π. Δημήτριος. Προφανῶς, τό ὡς ἄνω σχόλιόν του δέν δύναται νά μείνῃ ἀναπάντητον, διότι ἄν περάσῃ ὡς ὀρθόν, τότε τό κίνημα τοῦ Πατρίου Ἑορτολογίου (π.ἑ.) εὑρίσκεται εἰς μεγάλην πλάνην, ἀφοῦ φέρεται νά καταστρατηγῇ τόν 7ον Ἀπ. Κανόνα καθώς, καί αὐτόν τῆς Α' Οἰκ. Συνόδου, πού θέλουν τό Ὀρθόδοξον Πάσχα νά ἕπεται (καί ὄχι νά προηγῇται) τοῦ Ἑβραϊκοῦ.
