Συμβουλεύοντας κάποτε ένα αδελφό o Αββάς Ματόης, του έλεγε:


- Δυό πράγματα ζήτησε από το Θεό, τέκνον μου, με θερμή προσευχή, να σου χαρίση το σωτήριο πένθος για να θυμάσαι διαρκώς τις αμαρτίες σου και να βάλη ταπείνωσι στην καρδιά σου, να νοιώθης τον εαυτό σου χειρότερο απ’ όλους τους ανθρώπους και να μη κατακρίνης ποτέ άλλον. 
Απόφευγε την καταραμένη παρρησία και περιώριζε όσο μπορείς τη γλώσσα σου. Μη φιλονικείς στις συζητήσεις. Αν ο συνομιλητής σου λέγη πράγματα σωστά, συμφώνησε μαζί του. Αν όχι, μην αντιλογήσης, πες του μόνο, «συ ξέρεις, αδελφέ».
Αυτά όλα είναι γνωρίσματα της ταπεινοφροσύνης. 

Η έκταση της οφειλομένης υπακοής στον πνευματικό μας πατέρα

Σκοπός της πνευματικής πατρότητας δεν είναι η διαρκής εξάρτηση των πνευματικών τέκνων από τον πατέρα τους, αλλά η υποβοήθησή τους να φθάσουν βαθμιαία στην πνευματική τους ελευθερία. Ο γνήσιος πνευματικός πατέρας δέν καταδικάζει τα παιδιά του σε ισόβια πνευματική νηπιότητα, αλλά αγωνίζεται διαρκώς για να ανδρωθούν πνευματικά να φθάσουν, όπως διδάσκει ο απόστολος Παύλος, «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ.4,13) (Βεν. Χριστοφορίδου, Η πνευματική πατρότης κατά Συμεών τον Νέον Θεολόγον, Θεσσαλονίκη 1977, σ. 31 ). Ο καταναγκασμός και η πνευματική βία δεν έχουν θέση στη σχέση πνευματικού πατέρα και πνευματικών παιδιών. Η οφειλόμενη υπακοή προς τον πνευματικο μας πατέρα δεν είναι «τυφλή» αλλά ενσυνείδητη. Ούτε και καταργεί την προσωπική μας ευθύνη, η οποία πηγάζει από την εν Χριστώ ελευθερία μας. «Καθήκον του πνευματικού πατέρα δεν είναι να καταστρέψει την ελευθερία του ανθρώπου, αλλά να τον βοηθήσει να δει ο ίδιος την αλήθεια. δεν είναι να καταπιέσει την προσωπικότητα του ανθρώπου, αλλά να του δώσει τη δυνατότητα να ανακαλύψει τον εαυτό του, να αναπτυχθεί, να ωριμάσει και να γίνει αυτό που στην πραγματικότητα είναι... Ο πνευματικός πατέρας δεν επιβάλλει τις προσωπικές του ιδέες και αρετές, αλλά βοηθά τον μαθητή να βρει τη δική του αποκλειστικά κλήση... Μ' ένα λόγο, είναι μόνο ένας προπομπός του Θεού, και πρέπει να οδηγήσει τις ψυχές στο δρόμο του Θεού, και όχι στο δικό του» 
(Η εντός ημών Βασιλεία, σ. 141 ). 

Καθηγητής Ι. Κορναράκης : Η ΑΚΑΔΗΜΙΑ τῆς Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ χῶρος ἀποδομήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας.

Εναι γεγονς πολλαπλς ποδεδειγμένο τι, προαναφερθεσα ΑΚΑΔΗΜΙΑ τς Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ χει πλέον ξελιχθε σ ργαστήριο οκουμενιστικν συνεδρίων κα σχετικν λλων προσπαθειν (πως, π.χ., τιμητικ κδήλωση πρς χάριν το Μητροπολίτη Περγάμου, . Ζηζιούλα, το πρωτομάστορα τς προσπάθειας νώσεως τς ρθοδόξου κκλησίας μ τν Παπισμό). Εναι, δηλαδή, χρος ποδομήσεως τν ερν Κανόνων τς κκλησίας.
δη, μ τ τελευταο ατ ντιπατερικ συνέδριο, τ 2010, πατριαρχικς χρος συγκέντρωσε μόφρονές του γι ν ποδομήσει τν αθεντία τς πατερικς θεολογίας, τς ρθοδοξίας κα τν Οκουμενικν Συνόδων.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.


3. Όλοι οι ευρωπαϊκοί ανθρωπισμοί, από του πλέον πρωτογόνου μέχρι του πλέον λεπτού, από του φετιχιστικού μέχρι του παπικού, βασίζονται επί της πίστεως εις τον άνθρωπον, όπως είναι αυτός μέσα εις την δεδομένην ψυχοφυσικήν του εμπειρικήν κατάστασιν και ιστορικότητα. Πράγματι, όλη η ουσία του κάθε ουμανισμού είναι ο άνθρωπος=homo. Συνοψιζόμενος εις την οντολογίαν του, κάθε ουμανισμός δεν είναι άλλο τι παρά χομινισμός (homo-hominis). Ο άνθρωπος είναι η ανωτάτη αξία, η παναξία, ο άνθρωπος είναι το ύψιστον κριτήριον, το παγκριτήριον: «μέτρον πάντων άνθρωπος». Αυτό είναι, in nuce (εν συντομία), κάθε ουμανισμός, κάθε χομινισμός. Εντεύθεν όλοι οι ουμανισμοί, όλοι οι χομινισμοί, εν τελευταία αναλύσει, είναι ειδωλολατρικής, πολυθεϊστικής προελεύσεως. Όλοι οι ευρωπαϊκοί ουμανισμοί, από τους προ της Αναγεννήσεως, της Αναγεννήσεως και περαιτέρω, οι προτεσταντικοί, φιλοσοφικοί, θρησκευτικοί, κοινωνικοί, επιστημονικοί, πολιτιστικοί και πολιτικοί, επεδίωκον εν γνώσει ή εν αγνοία, και αδιακόπως επιδιώκουν, ένα πράγμα:  να αντικαταστήσουν την πίστιν εις τον Θεάνθρωπον με την πίστιν εις τον άνθρωπον, να αντικαταστήσουν το Ευαγγέλιον του Θεανθρώπου με το ευαγγέλιον κατ΄ άνθρωπον, την φιλοσοφίαν κατά Θεάνθρωπον με την φιλοσοφίαν κατ΄ άνθρωπον, την κουλτούραν κατά Θεάνθρωπον με την κουλτούραν κατ΄  άνθρωπον, με μίαν λέξιν, να αντικαταστήσουν την ζωήν κατά Θεάνθρωπον με την ζωήν κατ΄ άνθρωπον.

Συνεχίζεται.  

Η παταγώδης κατάπτωσις της εκκλησιαστικής ημών Ηγεσίας...


Aπ. Παύλος :
εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου
και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών.


Η ανακοίνωση:

"Με θέμα «Κοινή κλήση για αγιότητα» έγινε συνέδριο όλων των αρχηγών των χριστιανικών Εκκλησιών του Τορόντο στην Ιερά Μητρόπολη".



Κύριε Σωτήριε, εμείς γνωρίζουμε ότι υπάρχει Μία Εκκλησία του Χριστού. Υπάρχουν και άλλες; Είναι Εκκλησία η παρασυναγωγή  των Αγγλικανών που  "ευλογούν" εντός των "ναών" των, κτηνώδεις ενώσεις των κίναιδων και των λεσβίων;

Είναι Εκκλησία των Παπικών για την οποία όλοι οι Άγιοι της Ορθοδοξίας φωνάζουν: τον πάπα να καταράσθε! Αλλά εάν δεχθούμε προς στιγμήν ότι είναι Εκκλησία-όπως εσείς πιστεύετε-- τότε εσείς είσθε ένας πλάνος κληρικός, διότι ο Χριστός μας, ίδρυσε μόνο Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Άλλωστε έτσι δεν μας λέτε όταν έρχεσθε στο Μόντρεαλ; Ποιον δουλεύετε λοιπόν; Ποιον κοροϊδεύετε;

Είναι Εκκλησία η Κοπτική παρασυναγωγή, με τον φονέα του Αγίου Φλαβιανού "άγιον" Διόσκορο;

Άγιος Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως :

Όσοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας εστέ τέκνα γνήσια, φεύγειν όλω ποδί από των υποπεσόντων Ιερέων τη λατινική υποταγή και μηδέ εις Εκκλησίαν τούτοις συνάγεσθε, μηδέ ευλογίαν εκ των χειρών τούτων λαμβάνειν. 

Αληθώς, «τοιούτοι υμίν έπρεπον αρχιερείς»


Αλήθεια, είναι άραγε σύμπτωση που όσοι εκπροσώπησαν τους «Ορθοδόξους» στους 
χορούς και τα πανηγύρια του Π.Σ.Ε. της (τρελο)Καμπέρας, δηλαδή ο «Φιλαδελφείας» Βαρθολομαίος, ο «Δημητριάδος» Χριστόδουλος, ο «Ανδρούσης» Αναστάσιος και ο Αρχιμανδρίτης Θεόφιλος (νυν «Ιεροσολύμων») έγιναν όλοι μετά ταύτα αρχηγοί αυτοκεφάλων εκκλησιών; 

Αληθώς, «τοιούτοι υμίν έπρεπον αρχιερείς»,
 
οι μετά των καννιβάλων συγχορεύσαντες και μετά παπαδίνων και δεσποτίνων συνεισοδεύσαντες..
....

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης


Καθώς εις τας Πράξεις, ούτω εις τον Παύλον, ομιλών εν γλώσσαις είναι έν βασικόν σημείον του ότι εβαπτίσθη κάποιος εν Αγίω Πνεύματι. Αλλά, εις το χωρίον Α' Κορ. 12, 10 και 12, 28, 30, το "γένη γλωσσών" εκ πρώτης όψεως φαίνεται να είναι χωρισμένον από τα υψηλότερα χαρίσματα, δίδων την εντύπωσιν ότι η Εκκλησία ημπορεί να ενεργή χωρίς αυτά. Εν τούτοις, το κείμενον "μή πάντες γλώσσαις λαλούσι"  δεν αναφέρεται εις τους υψηλότερον χαρισματούχους, αλλά μάλλον ότι "οι ιδιώται" και "οι άπιστοι" δεν ομιλούν γλώσσαις, καθώς είναι σαφές εις το χωρίον Α' Κορ. 14, 16, 23, 24. Όταν ο Παύλος αριθμή αυτούς, τους οποίους έθεσεν ο Θεός εις την Εκκλησίαν, ούτος αρχίζει με τους Αποστόλους εις την πρώτην θέσιν και τελειώνη με τα "γένη γλωσσών" εις την τελευταίαν θέσιν. Οι "ιδιώται" δεν περιλαμβάνονται ούτε εδώ, ούτε εις την τάξιν της Εκκλησίας εις το χωρίον Α Κορ. 14, 26 κ.ε. Ο λόγος δι' αυτό είναι ότι αυτοί δεν έχουν ακόμη την δωρεάν του Αγίου Πνεύματος να προσεύχωνται αδιαλείπτως εν αυτοίς και επομένως δεν έχουν τοποθετηθή υπό του Θεού εις το Σώμα του Χριστού.
Ότι τα υψηλότερα χαρίσματα περιλαμβάνουν τα χαμηλότερα, αλλά όχι τα χαμηλότερα τα υψηλότερα, είναι σαφές από ό,τι ο Απόστολος Παύλος λέγει περί εαυτού: "Ευχαριστώ τω Θεώ μου πάντων υμών μάλλον γλώσσαις λαλών, αλλ' εν εκκλησία θέλω πέντε λόγους δια του νοός μου λαλήσαι, ίνα και άλλους κατηχήσω ή μυρίους λόγους εν γλώσση".  Με αυτό δεν εννοείται ότι ο Απόστο λος Παύλος δεν προσεύχεται εις την εκκλησίαν εν γλώσση δηλαδή εν Πνεύματι, αλλά ότι εις την εκκλησίαν αυτός ήτο υποχρεωμένος να προσεύχηται επίσης με την διάνοιαν, δια την οικοδομήν των άλλων: "Προσεύξομαι τω πνεύματι, προσεύξομαι δε και τω νοΐ".

Συνεχίζεται.

(ΑΡΘΡΟ - ΔΥΝΑΜΙΤΗΣ ΚΑΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΟΠΑΠΙΚΩΝ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟΝ "ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ" ΣΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ 20ΗΣ ΜΑΪΟΥ ΚΑΙ 1ΟΗΣ ΙΟΥΝΙΟΥ ΤΟΥ 1969. ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ)


Πηγή:  http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/
Άλλοτε και τώρα.

Διωγμοί Λατίνων.

Υπό π. Παύλου Μοναχού Αγιοταφίτου.

Περιερχόμενος προ ετών το Άγιον Όρος, όταν έβλεπον εις την Μονήν του Ζωγράφου το Μνημείον των υπό των Λατινοφρόνων πυρποληθέντων Αγίων 26 Οσιομαρτύρων και αλλαχού του Όρους τα επίχειρα της «αγιότητος» του πάπα Ρώμης, ηπόρουν πόθεν ηρύετο τοιαύτην «εξουσίαν» εις την Ορθόδοξον Ανατολήν ο εωσφόρος της δύσεως. Αλλά δεν παρήλθον πολλά έτη, δια να έχω… την ευκαιρίαν να λάβω, και μάλιστα κατά τρόπον πολύ «χειροπιαστόν», λύσιν των αποριών μου και εξήγησιν της ιταμότητος, μεθ΄ ης αναιδίζεται κατά του Ορθοδόξου λαού, αθεραπεύτως και διαβολικώς φανταζόμενος κοσμοκρατορίαν και διεκδικών διακυβέρνησιν όχι μόνον της γης αλλά και του ουρανού! Αφ’  ότου εξέπεσεν ο πάπας από της πίστεως και μετέβαλε τον χριστιανισμόν εις πολιτικοοικομικόν ανθρωπιστικόν σύστημα, δεν έπαυσε ποτέ ν’ απαιτή «γην και ύδωρ» (δηλ. υποδούλωσιν) παρά πάντων των ανθρώπων και των εθνών, μη απαξιών την χρήσιν οιωνδήποτε μέσων, ακόμη και των προκαλούντων φρίκην. Κατά τούτο δεν διαφέρει από τον σουλτάνον αν μη είναι πολύ χείρων, ως προς τα χρησιμοποιούμενα μέσα, σατανικώς διεισδύων και επεμβαίνων και εκεί που δεν έφθασεν εκείνος. Αν παρήρχοντο τρία ή τέσσαρα έτη και δεν εκήρυσσεν ο σουλτάνος τον πόλεμον οι γενίτσαροι επαναστάτουν και τον εχαρακτήριζον ως προδότην, μη φροντίζοντα να επιβάλη το ισλάμ εις πάντα τα έθνη. Και ο πάπας χαρακτηρίζεται ως αμελών το καθήκον του, όταν δεν επιζητή να εισαγάγη τους πάντας εις την «μάνδραν του». Συνεδύασε κακούργως το ξίφος και τον σταυρόν, η ιταμότης και η υποκρισία εις την ημερησίαν διάταξιν, αφού «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»! Κατά τας περιστάσεις, όλα τα μέσα γίνονται θεμιτά, αρκεί να προσκομίζουν τω πάπα δούλους. Παρ’ όλην όμως την καταχθόνιον και τρομεράν και αντίχριστον δράσιν του κατά της Ορθοδοξίας, δεν ηδύνατο να κατορθώση και «πολλά πράγματα» παρά μόνον όταν ηνοίγοντο ένδοθεν οι Κερκόπορτες και οι προδόται εκ των έσω καθίσταντο οι καλύτεροι προαγωγοί των σχεδίων του. Με την πρόφασιν απατηλών ωφελημάτων (όπως γίνεται σήμερον εις πολύ χειροτέραν κλίμακα και μορφήν) ο παπισμός, δια των λεγομένων «ορθοδόξων», περιεβλήθη την ανωτέρω «εξουσίαν» δια την κακοποίησιν όχι μόνον του Αγίου Όρους, αλλά και των άλλων Ορθοδόξων χωρών, της οποίας τ’ αποτελέσματα είναι και σήμερον εμφανή και των θυμάτων της οποίας εορτάζομεν την μνήμην ως Αγίων. Εις την Κρήτην, εις την Κύπρον και αλλαχού τόσω τρομερά και αποτρόπαια ήτο η πνευματική πίεσις των ανδρεικέλων του πάπα επί των ευσεβών χριστιανών, ώστε η επέλευσις των ορδών του Τουρκεστάν να θεωρηθή ως λύτρωσις. Αν ήτο χείρων εις υλικήν βαναυσότητα ο ασιάτης βάρβαρος, δεν επέβαλλεν όμως ούτως ιταμώς την πνευματικήν υποδούλωσιν και άφηνεν εις τον λαόν τουλάχιστον την παρηγορίαν της πίστεώς του. Ενώ ο πάπας, πλην της δουλείας του σώματος επολέμει να πατήση και την ψυχήν. Δεν φοβείται κανένα ο πάπας, πλην της Ορθοδοξίας, της μόνης πραγματικής αντιπάλου του, διότι είναι η μόνη κάτοχος της ορθής πίστεως, διο και επιχειρεί κατ’ αυτής το τέχνασμα της κερκοτμηθείσης αλώπεκος. Εις την επί του όρους Πενταδακτύλου κορυφήν Καντάρα εις Κύπρον υπάρχει η μονή των Αγίων Δεκατριών Οσιομαρτύρων, των οποίων η μνήμη εορτάζεται κατ’ έτος την 19 Μαϊου υπό της Αρχιεπισκοπής εν λαμπρότητι και κατανύξει, προβαλλομένων των Αγίων ως παράδειγμα ευσεβείας και αγωνιστικότητος. Ούτοι οι Άγιοι, αφού επί πολλά έτη ησκήτευσαν εις Άγιον Όρος, (κατ’ άλλους εις τα απέναντι όρη της Μ. Ασίας), εγκατεβίωσαν εις την μονήν ταύτην. Η φήμη της αγιότητος του βίου των, της σοφίας και της σταθερότητος εις την Ορθοδοξίαν, ηνώχλει τους τότε κυριάρχους φραγκοπαπιστάς διότι ο χριστιανικός λαός έτρεχε προς αυτούς και εστηρίζοντο εις την πίστιν, όπερ δεν συνέφερεν εις τους Λατίνους οι οποίοι με λύσσαν εμάχοντο να ρίψουν τους χριστιανούς εις τον καιάδα των αιρέσεών των. Κατόπιν προδοσίας ενός λεβαντίνου, υποχρεώθησαν οι άγιοι να παρουσιασθούν εις τον λατίνον «αρχιεπίσκοπον» εις Λευκωσίαν, τον οποίον μετά των ομοίων του κατήσχυσαν εις γενομένην συζήτησιν περί των αζύμων και των λοιπών αιρέσεων, μεθ’ ο εκλείσθησαν εις φοβεράν υπόγειον φυλακήν με βαρείας αλύσεις εις τας χείρας και τους πόδας, ουδέποτε βλέποντες το φως του ηλίου. Μετά εν έτος τους παρέστησε πάλιν ενώπιόν του ο «αρχιεπίσκοπος» και τους ηρώτησεν αν «εσυνετίσθησαν» με την πολυχρόνιον κακουχίαν. Καταισχυνθείς πάλιν υπό των ηρωϊκών μαρτύρων, τους έρρψεν εις βαθυτέραν και τρομερωτέραν φυλακήν. Μετά τρία έτη τους εξήγαγε και παρέστησεν ενώπιόν του εις το μέσον της πλατείας της πόλεως, παρόντος του βασιλέως και πλήθους μεγιστάνων και φραγκοκαλογήρων και θεατών, τάχα δια να τους εκπλήξη και τους εξήτασεν αν αναγνωρίζουν τον πάπαν και τα «δόγματά» του, οι δε απεκρίθησαν: «Είπομεν και λέγομεν και δεν θα παύσωμεν να λέγωμεν, ότι οι των αζύμων μεταλανβάνοντες ένοχοι του αιωνίου πυρός εισί». Κατόπιν τούτου, αναφθείσης μεγάλης πυράς εις το μέσον της πλατείας, αφού τους διεπόμπευσαν εις όλην την πόλιν, τους έκαυσαν ζώντας την 19ην Μαϊου του 1231. Γνωρίζοντες οι παπικοί ότι οι χριστιανοί θα λάβουν τα λείψανά των δια να τα τιμούν ως μαρτύρων, έσπευσαν και εκουβάλησαν πτώματα ίππων και χοίρων και ρίψαντες αυτά επί των λειψάνων των Αγίων ήναψαν πάλιν μεγάλην πυράν δια να καταλυθούν και αναμιχθούν με τα οστά των ζώων, ούτως ώστε να μη αναγνωρίζωνται! Αυτοί είναι οι «δούλοι του Θεού», μεθ’ ων καλούνται οι χριστιανοί να συναγελασθούν ή «ενωθούν». Οι άγιοι μόνον δια το ζήτημα των αζήμων επροτίμησαν και υπέμειναν φοβεράς πολυχρονίους κακουχίας και τον φρικτότερον των θανάτων. Σήμερον κάτι μεγαλόστομοι «ορθόδοξοι» λέγουν «δεν μας χωρίζει τίποτε», «δεν βλέπουν λόγον, δια τον οποίον πρέπει να είμεθα χωρισμένοι» και απορούν διατί τόσους αιώνας να μη έχωμεν «αγάπην». Και εγώ ο αφελής, διηρωτώμην πόθεν είχεν ο πάπας την εξουσίαν δια την κακοποιόν του δράσιν εις τας Ορθοδόξους χώρας και Εκκλησίας. Έφθασεν η ρίψις των μελισταλάκτων συνθημάτων «αγάπης, ειρήνης, ενότητος, κ.λ.π.» δια να σχω δια προσωπικής εμπειρίας την εν προκειμένω πληροφορίαν εις το πρακτικόν πεδίον και όχι μόνον από την ιστορίαν. Ως μοι ελέχθη, δια τα γραφόμενά μου εις τον «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΤΥΠΟΝ» και αλλαχού υπέρ της Ορθοδοξίας, περί των προδοτών και των παπικών, έσπευσαν οι παπισταί, μάλλον οι ουνίται, να με «καταγγείλουν» εις τους «ανωτέρους» κ.λ.π. και ένεκεντούτων αρκετάς ταλαιπωρίας υφίσταμαι…
Τα μοναστήρια μας εις τους Αγίους Τόπους περιτρέχουν συνεχώς ατελείωτα σμήνη «καλογήρων» και «καλογραιών» του πάπα, έγιναν «τσιμπούρι» εις τους πατέρας και μοναχούς μας, αφού «δεν μας χωρίζει τίποτε», αναιδέστατα εισδύουν εις τας Εκκλησίας και τας Ακολουθίας μας δια να μας… ψάλλουν, τάζουν εις τους μοναχούς μας σφάξιμο, ηπείλησαν να διαρρήξουν τας Εκκλησίας μας, δια να συνεορτάσωμεν μαζί των, κυνικώτατα εισχωρούν εις τα σχολεία μας, δια να «κοινωνήσουν» τα παιδία των ορθοδόξων με τα γελοία πλακούντια των αζύμων των, εντόπιοι ορθόδοξοι γίνονται φράγκοι, εφ’ όσον «όλοι είμαστε ένα» και εφ’ όσον ούτω έχουν ν’ απολαύσουν τ’ αγαθά του κόσμου τούτου από τον «πλούσιον εν τω κόσμω τούτω» πάπαν, ουδενός μέσου ορρωδούν να κάμουν χρήσιν μετά το δόλιον άνοιγμα της κερκόπορτας και την κατάρριψιν του φραγμού του αμπελώνος. Και πότε ταύτα πάντα; Αφ’ ότου η καρδία «ορθοδόξων» διερράγη από «αγάπη» και τα όψιμα και μελιστάλακτα συνθήματα περί «ενότητος, ειρήνης, αγάπης, συνεργασίας κ.λ.π.» (τα οποία είναι κοινά και έμφυτα όχι μόνον εις τους ανθρώπους όλων των φυλών και θρησκειών, αλλά και εις τα …. ζώα), παραμέρισαν την πίστιν και την αλήθειαν, που είναι ο Θεός, με μόνην επιδίωξιν την όσω το δυνατόν πληρεστέραν καλοπέρασιν και απόλαυσιν των επιγείων αγαθών. Το παν ο άνθρωπος. Ο Θεός ολίγον μας ενδιαφέρει! Και ύστερα κατηγορούμεν τον υλισμόν ότι ετσαλαπάτησε την πνευματικότητα του ανθρώπου. Και τολμάται το φοβερόν, ότι αυτά γίνονται «εν ονόματι του Θεού»! Λοιπόν μη απορής, αδελφέ μου, πως και πόθεν αρύεται ο αντίχριστος την ισχύν να πολεμά τους δούλους του Θεού, όταν «οι έσω» γίνωνται προοδοποιοί του εχθρού και παρέχουν «γην και ύδωρ», ώστε, ό,τι δεν κατώρθωσαν οι κοκορόφτεροι του Μουσουλίνι, να νομίζουν ότι θα το επιτύχουν οι κοκορόμυαλοι του πάπα. Όταν ακούης κάτι αρχιμανδριτάδες και κάτι θεολογίσκους να λέγουν: «να μη τα θέλωμεν όλα δικά μας» (ωσάν η αλήθεια της Ορθοδοξίας να είναι κανένα παλιοχώραφον του παπού τους, που μπορούν να πουλούν όπως θέλουν), «να μη είμαστε τόσον φανατικοί» (ωσάν το να λέγω ότι είμαι και θέλω να μένω Ορθόδοξος ερμηνεύεται ως φανατισμός) – και τι θα έλεγαν δια τους Αγίους, τους μάρτυρας, τους ομολογητάς, τον Απ. Παύλον, τον ίδιον Ιησούν Χριστόν, όστις λέγει «εγώ ειμί η αλήθεια»; -«πρέπει να γίνεται διάλογος δια να επέλθη η ενότης» (ενώ, κατά τον Χρ. Ανδρούτσον και όλους τους ευσεβείς, δεν υπάρχει θέμα διαλόγου, αλλ’ επιστροφής των πλανηθέντων), τι παραξενευόμεθα δια την αναίδειαν και ιταμότητα των παπικών κατά της Ορθοδοξίας; Εθελοτυφλούν και προσποιούνται όσοι βλέπουν αλλαγήν της νοοτροπίας του παπισμού και ειλικρίνειαν και κατά Θεόν ωφέλειαν εις τας κινήσεις ταύτας ή κατεπάτησαν την συνείδησιν και την πίστιν των απλώς διότι «ηγάπησαν τον νυν αιώνα» (Β΄ Τιμ. δ,10). Κύριε, φώτισον αυτούς. Αμήν.