Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Η Εκκλησία είναι «και» παιδαγωγός. «Παιδαγωγός εις Χριστόν». Χρησιμοποιεί όλα τα μέσα δια την κατά Χριστόν «μόρφωσιν» των τέκνων της. Κορυφαίον μέσον παιδαγωγίας είναι ο Τίμιος Σταυρός του Χριστού. Είναι το εν σχήματι σταυρού ξύλον, επί του οποίου εκαρφώθη, εμαρτύρησε και απέθανεν ο Χριστός. Αυτό το Σχήμα – Σύμβολον – Πάθος προβάλλει η αγία Εκκλησία δύο φοράς την εβδομάδα εις τα τέκνα της, προς φρονηματισμόν. Την Τετάρτην και την Παρασκευήν. Εξαιρέτως δε, κατά την 14ην Σεπτεμβρίου, ως ανάμνησιν της Παγκοσμίου Υψώσεώς Του. Ούτως η Εκκλησία, εκτός από την τιμήν, που αποτίει εις το όργανον της σωτηρίας του ανθρώπου, και την λατρείαν, που προσφέρει εις τον εξ αγάπης επί του Σταυρού καθηλωθέντα Χριστόν, υπενθυμίζει εις τους πιστούς τον Σταυρόν, ως σύμβολον ζωής. Διότι αναμφιβόλως, ουδέν άλλο σύμβολον εν τη Εκκλησία υπομνηματίζει τόσον την χριστιανικήν ιδιότητα όσον ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου. Οι χριστιανοί είναι Σταυροφόροι. Η πίστις μας συνδέεται τόσον αρρήκτως με τον Σταυρόν, ώστε χωρίς αυτόν, να μη δυνάμεθα να εννοήσωμεν τι είμεθα.
Η καθεστωτική αναλγησία της Κυβερνήσεως -- Χαράλαμπος B. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Οι πλημμέλειες της κυβερνήσεως ως προς την χειρισμό της πανδημίας και η αστοχία εμπεριστατωμένης δικαιολόγησης της βραχείας παρέκκλισης εκ των Συνταγματικών επιταγών, ένεκα της εκτάκτου ανάγκης, της πανδημίας, ήγαγε την κοινωνία προς «παρά φύσιν» διασάλευση της ευταξίας της.
Ειδικότερον, η περιαγωγή της κοινωνίας, προς μία επαχθή κατάσταση επί μακρόν, αναστολής των θεμελιωδών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, ήτοι η περιέλευση της, εις καθεστώς οιονεί πολιορκίας, δίκην του προκρίματος εξυπηρετήσεως της δημόσιας υγείας ως μείζονα έκφανση του καθήκοντος της κοινωνικής αλληλεγγύης, κρίνεται εκ του αποτελέσματος ανεπαρκής και προσχηματική.
Τη Η΄ (8η) Νοεμβρίου, η Σύναξις των Αρχιστρατήγων ΜΙΧΑΗΛ και ΓΑΒΡΙΗΛ και των λοιπών Ασωμάτων και ουρανίων Ταγμάτων.
Εις την Σύναξιν των Εννέα Ταγμάτων, Χερουβίμ και Σεραφίμ, Θρόνων, Κυριοτήτων, Δυνάμεων και Εξουσιών, Αρχών, Αρχαγγέλων και Αγγέλων.
Μιχαήλ ο ενδοξότατος και λαμπρότατος Ταξιάρχης των Ασωμάτων Δυνάμεων πολλάς και μεγάλας ευεργεσίας και χάριτας προσήνεγκεν εις το ανθρώπινον γένος, ως τούτο φαίνεται τόσον από την Παλαιάν Διαθήκην, όσον και από την νέαν Χάριν του Ευαγγελίου. Διότι αυτός εφάνη πρώτον εις τον Πατριάρχην Αβραάμ· έπειτα εις τον Λώτ, όταν ελύτρωσεν αυτόν μετά των θυγατέρων του από του θεοπέμπτου πυρός και της καταστροφής των Σοδόμων· μετά ταύτα εφάνη εις τον Πατριάρχην Ιακώβ, όταν ελύτρωσεν αυτόν από των φονικών χειρών του αδελφού του Ησαύ. Αυτός επροπορεύετο έμπροσθεν της παρεμβολής των υιών Ισραήλ, όταν ηλευθερώθησαν από της αιχμαλωσίας των Αιγυπτίων, και με τον στύλον του πυρός και της νεφέλης διηυκόλυνεν εις εκείνους της οδοιπορίας τα εμπόδια. Αυτός εφάνη εις τον μάντιν Βαλαάμ, όταν εκείνος εβάδιζε δια να καταρασθή τον Ισραηλιτικόν λαόν, φοβερίζων αυτόν και φανερά εμποδίζων από το τοιούτον κίνημα.
Προσευχές και λιτανείες κάνομε κάθε μέρα, αλλά δεν εισακουόμεθα
Ένας Πατέρας της ερήμου, από τούς μεγάλους, ξεκίνησε μια μέρα να πάη στο όρος Σινά, για να επισκεφθή τούς Μοναχούς που ασκήτευαν εκεί επάνω. Στο δρόμο συνάντησε έναν απ’ αυτούς, κι’ ανέβαιναν σιγά - σιγά συζητώντας.
- Βρισκόμαστε σε μεγάλη στενοχώρια, Αββά, είπε αναστενάζοντας ο Μοναχός. Έχει μήνες να βρέξη και μας έλειψε τελείως το νερό.
- Γιατί δεν παρακαλείτε τον Θεόν να σας στείλη βροχή; ρώτησε ο Γέροντας.
- Προσευχές και λιτανείες κάνομε κάθε μέρα, αλλά δεν εισακουόμεθα.
- Τότε δεν προσεύχεσθε, όπως πρέπει, είπε ο Πατήρ. Έλα, Αδελφέ, να κάνωμε μια
προσευχή μαζί κι’ ελπίζω πως θα την δεχτή ο φιλεύσπλαγχνος Θεός. Στάθηκαν. Ο
Άγιος Γέροντας σήκωσε τα χέρια του στον Ουρανό και έκαμε μια σύντομη, αλλά θερμή
προσευχή στον Κύριο, να λυπηθή τα πλάσματά Του που υποφέρουν και να στείλη σ’
αυτά την ευεργετική βροχή Του. Δεν είχε προφθάσει να τελειώση, όταν πελώρια μαύρα
σύννεφα μαζεύτηκαν στον ουρανό και άρχισε να βρέχη ραγδαία βροχή. Σαστισμένος ο
Αδελφός από το θαύμα, που έγινε τόσο αστραπιαία μπροστά στα μάτια του, έμεινε
πολλή ώρα σαν απολιθωμένος. Ύστερα έβαλε μετάνοια στον Αββά και με πολλήν
ευλάβεια του φίλησε τα πόδια. Εκείνος πάλι αποφεύγοντας τον ανθρώπινο έπαινο,
δεν συνέχισε την πορεία του, αλλά γύρισε πίσω στο κελλί του.
Ποιος ήταν πράγματι ο Αλή Πασάς. Απάντηση στο απαράδεκτο συνέδριο Δήμου Ιωαννίνων -- Του Αντιστρατήγου κ. Ιωάννου Μπαλτζώη
--------------------------
Ἄς ἀκούσουν τόν κ. Μπαλτζώην οἱ παραχαράκται τῆς Ἱστορίας πού ἐτόλμησαν νά εἰποῦν εἰς τό ἐν λόγῳ συνέδριον ὅτι δῆθεν ... ἐσυκοφαντήθη ὁ Ἀλῆ Πασᾶς!
O κόσμος στον δρόμο του. Δεν γίνεται πια μεταστροφή --- Φώτης Κόντογλου
Ναι, ο κόσμος δεν αλλάζει πορεία. Ας μην περιμένουμε πια τίποτα καλύτερο, θα πηγαίνουμε ολοένα στα χειρότερα. Ανήφορος πια δεν υπάρχει. Μοναχά κατήφορος. Όσοι έχουνε μέσα τους τον φόβο του Θεού, αυτοί οι λίγοι θ' απομείνουνε, «το μικρόν ποίμνιον» που είπε ο Χριστός. Κι αν γράφουμε, γι' αυτούς γράφουμε και για τους ίδιους τους εαυτούς μας που κιντυνεύουμε να αρπαχτούμε από τα δίχτυα πούναι μπλεγμένοι εκείνοι που θέλουμε να δασκαλέψουνε. Για να καθόμαστε ανύσταχτοι.
"Όσοι είναι αισιόδοξοι για το μέλλον της ανθρωπότητας, βλέπουνε με άλλα μάτια τον κόσμο, απ’ ό,τι τον βλέπομε εμείς. Εμείς είμαστε οι γκρινιάρηδες, οι Ιερεμίες, οι Κασσάντρες, και γι' αυτό ο κόσμος μας οχτρεύεται. Κι έχει δίκιο. Ο καθένας νοιώθει διαφορετικά τη ζωή, τη χαρά, το καλό και το κακό. Για τους ανθρώπους που λέμε πως δεν πάνε καλά, ο σημερινός κόσμος είναι ο πιο θαυμάσιος, η σημερινή ζωή είναι η πιο καλύτερη κι η πιο βλογημένη από όλες που πέρασε ο άνθρωπος. Η σημερινή νεολαία είναι μεθυσμένη από εκείνο που λέμε εμείς «ανηθικότητα», και που αυτή το λέγει «ελευθερία». Τί κάθεσαι λοιπόν εσύ και τσαμπουρνίζεις με την ηθική σου;
ΠΛΕΥΡΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΛΕΥΡΗ !!! -- ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΟΥ 2010 ΓΙΑ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ H1N1 !!!
“ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ
ΣΤΗΝ ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΑ ΗΘΙΚΗ ΠΟΥ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥ
ΑΣΘΕΝΟΥΣ !!! “ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΟΤΙ Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΤΙ
ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΙΕΖΕΤΑΙ” !!!
--------------------------------
Ἄλλο ἕν παράδειγμα ὅπου ἡ μέθη καί ἡ ἀλαζονεία τῆς ἐξουσίας ὁδηγοῦν τόν ἄνθρωπον εἰς αὐτοαναίρεσιν καί αὐτοεξευτελισμόν!
π. Θεόδωρος Ζήσης: Ἡ πίστη ἀλλοιώνεται, τὰ ὀρθόδοξα δόγματα ἀθετοῦνται, ἡ πλάνη θριαμβεύει, καὶ οἱ περισσότεροι σιωποῦν
Ἡ ἐκκλησιαστικὴ καὶ θεολογικὴ ἡγεσία ἔχουν ὑποστεῖ διάβρωση καὶ ἀλλοτρίωση, μὲ ἐπαινετὲς βέβαια ἐξαιρέσεις, ἤ, ὅπως λέγει ἕνας σεβάσμιος Γέροντας ἡγούμενος, εἶναι ὀπαδοὶ μιᾶς νέας αἱρέσεως, τῆς αἱρέσεως τοῦ ἐφησυχασμοῦ. Δὲν θέλουν νὰ χαλάσουν τὴν ἡσυχία τους καὶ νὰ ταραχθοῦν· καλὰ περνοῦν μὲ τὶς φιέστες καὶ τὰ πανηγύρια καὶ μὲ τὰ εὐνουχισμένα πνευματικὰ παιδιά, ποὺ τοὺς περικυκλώνουν καὶ τοὺς ἀκολουθοῦν. Ἡ πίστη ἀλλοιώνεται, τὰ ὀρθόδοξα δόγματα ἀθετοῦνται, ἡ πλάνη θριαμβεύει, καὶ οἱ περισσότεροι σιωποῦν. Αὐτὴ ὅμως ἡ σιωπή, ὅπως καὶ ἄλλες φορὲς ἔχουμε γράψει, εἶναι κατὰ τὸν μεγάλο ῞Αγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, ποὺ κατατρόπωσε τὸν δυτικὸ μοναχὸ Βαρλαὰμ Καλαβρὸ καὶ τὴν παπικὴ σχολαστικὴ θεολογία, τὸ τρίτο εἶδος τῆς ἀθεΐας· τὸ πρῶτο εἶναι ἡ ἄρνηση τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ, τὸ δεύτερο εἶναι ἡ αἵρεση, ποὺ καταστρέφει τὴν ἀλήθεια περὶ τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸ τρίτο ὁ ἐφησυχασμός, ἡ σιωπή, ποὺ συντελεῖ στὸ νὰ ἐπικρατήσουν τὰ δύο ἄλλα εἴδη ἀθεΐας.
Reading from the Synaxarion:
33 Martyrs of Melitene
These holy Martyrs confessed during the reign of Diocletian and Maximian in the year 290. Of them, Saint Hieron was from Tyana in Cappadocia, a husbandman, of great bodily strength and high nobility of soul. As he was at work digging in his field, certain soldiers came to impress him into military service. He, however, not wishing to keep company with the impious, refused, and with his wooden tool alone drove away the armed soldiers, who fled in fear because of his strength. Later, however, he went of his own free will, and confessed Christ before the governor. His right hand was cut off, and he was imprisoned with thirty-two others, whom he strengthened in the Faith of Christ. Together they were all beheaded outside the city of Melitene in Armenia.
Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια!
Η αντίσταση κατά της μεγάλης και καταστροφικής νέας θρησκείας που ονομάζεται Οικουμενισμός είναι ελαχίστη. Υπάρχουν πολλοί που γράφουν, κηρύττουν και διαμαρτύρονται εναντίον του Οικουμενισμού, αλλά πρακτικά μέτρα, όπως, διακοπή μνημοσύνου και επικοινωνίας, όπως μας διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες μας, δεν παίρνουν. Επί πλέον δε, στρέφονται και εναντίον εκείνων που ακολουθούντες το παράδειγμα και την διδασκαλία των αγίων μας, διακόπτουν κάθε επικοινωνία Εκκλησιαστική με τους δεδηλωμένους Οικουμενιστές.
Ὀφείλουμε νά τό ὁμολογήσουμε δημοσίως --- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Μετὰ τὸν «ἅγιο» Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρο, ὁ ὁποῖος, πρὶν λίγο καιρὸ ἔκαμε λόγο γιὰ «μυριάδες διαδρομὲς ποὺ ὁδηγοῦν στὸ ἴδιο μέρος», δηλαδὴ στὸν «ἴδιο Θεό», ἀναγνωρίζοντας σωστικὴ λειτουργία καὶ στὶς μυριάδες αἱρέσεις καὶ θρησκεῖες τοῦ κόσμου, ἔρχεται καὶ ὁ μέντοράς του Πατρ. Βαρθολομαῖος, ἀντὶ νὰ τὸν συνετίσει, τὸν ἐπικρότησε, ἐκφράζοντας τὴν πίστη του, στὸν «πλοῦτο τῶν διαφορετικῶν τρόπων προσέγγισης τοῦ Θεοῦ»! Κατά πολλούς «ἀντι-οικουμενιστάς» ψευδεπισκόπους, οὐδέν πρόβλημα! Κατ' αὐτούς, ὅλοι οἱ πανθρησκειακοί Οἰκουμενισταί «πατριᾶρχαι», «ἀρχιεπίσκοποι» κ.ἄ. τήν ψυχήν των μόνον βλάπτουν καί οὐδόλως τήν Ἐκκλησίαν!!! Τό πᾶν γι' αὐτούς εἶναι ἡ (ἐν Διαβόλῳ) ἑνότης! Ἄλλωστε, ἡ «κόκκινη γραμμή» γιά κάποιους ἀπό αὐτούς τούς «λέοντες τῆς Ὀρθοδοξίας» εἶναι τό «κοινόν ποτήριον» μέ τόν «πάπαν» καί ὄχι ἡ κήρυξις τῆς πανθρησκείας, ἡ ὁποία γίνεται πλέον φανερά! Ὀφείλουμε νά τό ὁμολογήσουμε δημοσίως: Οἱ μέν ἐργάται τοῦ Σατανᾶ εἶναι ἰσχυροί κοσμικῶς, ἐπειδή «ὁ κὸσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται» (Α' Ἰω., 5:19), κυριαρχοῦν παντοῦ καί κηρύττουν μέ παρρησίαν ὅ,τι τούς προστάσσει τό ἀφεντικόν των (ὁ Διάβολος), οἱ δέ ἐργάται τοῦ Χριστοῦ, αὐτοί οἱ ὀλίγοι πού ἀπέμειναν, τέλος πάντων, διώκονται ἀπηνῶς ἀπό τούς πρώτους!
Διαφάνεια ή ψευδαίσθηση; -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθ. Παν. Αθηνών
Η διαφάνεια της χριστιανικής μας συνειδήσεως, σαν στόχος της πνευματικής μας ζωής, αποκτάται, όπως γνωρίζουμε, με την εργασία της νήψεως και της εγρηγόρσεως.
Ίσως, θα έλεγε κανείς, ότι η διαφάνεια αυτή είναι μια αδιάλειπτη νηπτική λειτουργία και ποτέ μια ποιότητα πνευματικής ζωής σε σταθερή και αναλλοίωτη εικόνα αυτοσυνειδησίας. Διαφάνεια και νήψη, σαν όροι πνευματικής ζωής, δεν διαφέρουν ουσιαστικά. Κι οι δυο όροι δηλώνουν μια προσπάθεια πνευματικής διαύγειας. Ίσως η μόνη διαφορά να βρίσκεται στο γεγονός ότι εμείς τείνουμε να εννοούμε τη διαφάνεια σαν καρπό της νήψεως. Σ’ αυτή την περίπτωση η νήψη είναι η οδός που μας οδηγεί στο φωτεινό χώρο της πνευματικής ζωής που λέγεται διαφάνεια της χριστιανικής μας συνειδήσεως! Αυτό πάλι σημαίνει ότι, αν η νήψη δεν είναι αυθεντική, δεν φθάνουμε ποτέ στην αυθεντική διαφάνεια της χριστιανικής μας συνειδήσεως. Αν δεν γνωρίζουμε να νήφουμε αυθεντικά, η αυτοσυνειδησία μας δεν είναι διαφανής «εν Χριστώ Ιησού», αλλά μια ψευδαίσθηση που συντηρεί απλώς ένα χριστιανικό προσωπείο!
''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΙΣ ΑΓΙΑ, Η
ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΑΜΩΜΟΣ ΕΝ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΕΙΚΟΙΖΕΤΑΙ
Ει δέ και των παλαιών
αγίων «ουκ ην άξιος ο κόσμος» κατά τον απόστολον, πως αν ταύτης ην επάξιος, της
και των κατ΄ ουρανόν αγίων υπερτέρας;
Αμέλει σύνες και τούτω της Παρθένου την υπεροχήν όση· εκείνοις μεν γαρ
φεύγουσι την μετ΄ ανθρώπων δίαιταν, ως ο αυτός φησιν, «όρη και ερημίαι και οπαί
της γης», ταύτη δε τα άγια των αγίων ενδιαίτημα εδόθη, οις εμφιλοχωρείν η
πάναγνος ανείται, μήπω μηδ΄ εις ηλικίαν παραγγείλασα παίδων, ει και των εις
φρονούσαν αφιγμένων εμφρονεστέρα ούσα έδειξε.
Δοτή γαρ ούσα παρά Θεού
και Θεώ προ γενέσεως αύτη (πως δ΄ ουκ έμελλεν η και προ των αιώνων εις
κατοικητήριον προωρισμένη του των αιώνων ποιητού;)· δοτή τοίνυν ούσα Θεώ και
καρπός ευχής και δικαίων αιτήσεως (ω προσευχής εκείνης πτερών! ω παρρησίας, ην
εύρε προς Κύριον! ω καρδιών εκείνων επί τοσούτον ασπίλων, ως τοιαύτην προσευχήν
αναπέμψαι, προς τοσούτον φθάνουσαν και τοσούτον ανύουσαν!).
(Άγιος Γρηγόριος ο
Παλαμάς).
Τη Ζ΄ (7η) Νοεμβρίου, ο Όσιος Πατήρ ημών και θαυματουργός ΛΑΖΑΡΟΣ, ο εν τω Γαλλησίω όρει ασκήσας εν ειρήνη τελειούται.
Λάζαρος ο τρισμακάριστος Πατήρ ημών κατήγετο εκ της Μικράς Ασίας, από χωρίον τι ευρισκόμενον πλησίον της Μαγνησίας, γεννηθείς εν έτει 967. Οι γονείς του ωνομάζοντο Νικήτας και Ειρήνη, αμφότεροι ευγενείς, θεοσεβείς και ενάρετοι. Καθ’ ον χρόνον εγεννάτο ο Όσιος, εξαπέστειλεν ο Θεός από τον ουρανόν φως θείον, το οποίον επλήρωσεν όλον τον πατρικόν του οίκον, όπερ εφανέρωσεν, ότι το βρέφος, το οποίον εγεννάτο, έμελλε να γίνη υιός φωτός και δοχείον της θείας ελλάμψεως. Ταύτην την έλλαμψιν φοβηθείσαι αι συνηθροισμέναι εκεί γυναίκες εξήλθον του οίκου, έμεινε δε μόνη η μήτηρ. Ηκολούθησε δε και δεύτερον θαύμα· διότι αφού παρήλθεν ώρα ικανή και έφυγε το φως από το μέσον, εμβήκαν δε πάλιν αι γυναίκες προς επίσκεψιν της λεχούς, ω του θαύματος! είδον το βρέφος ιστάμενον ευθύς όρθιον και προσευχόμενον κατ’ ανατολάς, έχον τας χείρας του ακουμβισμένας ευτάκτως εις το στήθος του σταυροειδώς· επρομήνυε δε ο Θεός δια τούτων την καθαρότητα τού Οσίου και την δεκτικήν επιτηδειότητα, την οποίαν είχεν η ψυχή του εις τας θείας ελλάμψεις.
Διακοπή μνημοσύνου
«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).
Και νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός
αποφάσεως σωτηρίας.
«Συντετέλεσται» (1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει
του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω συν αυτώ Πατριαρχών Αντιοχείας,
Αλεξανδρείας, Σερβίας, Ρωσίας, Ιεροσολύμων, Ρουμανίας, Βουλγαρίας Γεωργίας,
Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων αυτοίς κληρικών και
λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: Πέπτωκε Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, και
διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι δυστυχείς και
θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και ιεράν Παράδοσιν
και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας. Ωμολόγησαν την
μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική παναιρέσει του
Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών ΑΒ
Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι.
Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο ορίζεται δια του ΛΑ΄
Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί
χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος Επισκόπου.
«Σώζων σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του
ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον (Γεν. 19:17).
Το ΤΕΡΜΑΤΙΣΕ ο Πειραιώς: «ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ οι ιερείς που είναι κατά του εμβολίου – Ύβρις κατά του Θεού η αμφισβήτηση της επιστήμης»
Μόνο «αιρετικούς» δεν τους είπε αυτολεξεί! “Έχουν αφήσει ανεξέλεγκτες ιστοσελίδες που διαδίδουν φοβερά πράγματα για τον εμβολιασμό”.
Σχισματικούς χαρακτήρισε τους ιερείς που προτρέπουν τον κόσμο σε μη εμβολιασμό και δεν τηρούν τα μέτρα στις εκκλησίες, ο Μητροπολίτης Πειραιώς, Σεραφείμ μιλώντας στον ΣΚΑΪ και την εκπομπή «Καλημέρα».
Όπως είπε η εκκλησία από την πρώτη στιγμή συμβούλεψε το ποίμνιό της ότι σε μια πανδημία, τείχος ανοσίας χτίζουμε με δύο τρόπους, είτε με την τεχνητή ανοσία με τον εμβολιασμό είτε με τη φυσική ανοσία, τη νόσηση.
«Όμως η νόσηση εγκυμονεί τον μεγάλο κίνδυνο της διασωλήνωσης και του θανάτου. Άρα η τεχνητή ανοσία του εμβολιασμού είναι η κράτιστη μέθοδος για την επίτευξη του τείχους ανοσίας και την υπέρβαση της πανδημίας. Αυτό το διακήρυξε η εκκλησία από την πρώτη στιγμή.
---------------------------------
Ἡ οἴησις τοῦ δυστυχοῦς αὐτοῦ «ἐπισκόπου» τόν ὡδήγησεν εἰς πολλάς αἱρέσεις καί σχίσματα! Ἡ αἵρεσις πού κηρύττει εἰς τήν παροῦσαν ἀνάρτησιν εἶναι ὅτι ταυτίζει τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ μέ μίαν τοπικήν «ἱεραρχίαν» καί μάλιστα αἱρετικήν καί σχισματικήν! Λαμβάνει μέν τά εὔσημα τῶν δημοσιογράφων-κυβερνητικῶν φερεφώνων τῆς «λίστας Πέτσα», τοῦ τύπου Αὐτιᾶ, καί βεβαίως τῶν ψευταράδων ἰατρῶν πού κατέστρεψαν τήν χώραν μέ τήν ἀντιεπιστημονικήν προπαγάνδαν των ὑπέρ τῶν «ἐμβολίων», ἀλλ' εἶναι ἔνοχος ἐνώπιον τοῦ λαοῦ. Ντροπή σου, κ. Μεντζελόπουλε!
Reading from the Synaxarion:
Paul the Confessor, Patriarch of Constantinople
Saint Paul was from Thessalonica. He became the secretary of Alexander, Patriarch of Constantinople (see Aug. 30), a deacon, and then the successor of Saint Alexander in about 337. Because of his virtue, his eloquence in teaching, and his zeal for Orthodoxy, the Arians hated and feared him. When the Arian Emperor Constantius, who was in Antioch, learned of Paul's election, he exiled Paul and proclaimed the Arian Eusebius Patriarch. Saint Paul went to Rome, where he found Saint Athanasius the Great also in exile. Provided with letters by Pope Julius, Paul returned to Constantinople, and after the death of Eusebius in 342, ascended again his rightful throne; the Arians meanwhile elected Macedonius, because he rejected the Son's con-substantiality with the Father (and the divinity of the Holy Spirit besides).
Η ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΤΡΙΑΔΑ
O κύριος αντίπαλος του πιστού, πού με μύριους τρόπους και τεχνάσματα προσπαθεί να του κλείσει το δρόμο, για τη σωτηρία είναι ένα θηρίο τρικέφαλο, μία σατανική τριάδα: Η σάρκα, με τις εγωκεντρικές και ιδιοτελείς απαιτήσεις της, ο κόσμος, με την αντίχριστη νοοτροπία του και ο αιώνιος εχθρός της σωτηρίας μας, ο σατανάς, που εμπνέει και πυροδοτεί τους δύο προηγουμένους. Γνωρίζει τις διαθέσεις και την δύναμη των τριών αυτών εχθρών ο Κύριος, γι’ αυτό ανακοινώνοντας στους μαθητές τα δίδακτρα, που απαιτεί, για να τους κρατήσει κοντά του διαγγέλλει «όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι» (Μάρ. 8,34). Η φιληδονία πολιορκεί τον άνθρωπο με τις ηδονές ζητώντας να τον απομακρύνει από τη σωτηρία. Η φιλαργυρία διαφθείρει και διαστρέφει την πίστη στον Θεό και τον καταβαραθρώνει στην ειδωλολατρία. Η φιλοδοξία, υποκαθιστά μέσα στον άνθρωπο την αιώνια δόξα του Θεού. Τι θα πρέπει να αντιτάξει σε αυτούς τους εχθρούς ο μαχητής του Χριστού; Μελέτη της αγίας Γραφής, των βίων των αγίων της Ορθοδοξίας μας, και των πνευματικών βιβλίων της Εκκλησίας μας, για να αποσοβήσει την άγνοια. Προσευχή πολλή, αδιάλειπτη μνήμη Θεού, αλλά και μνήμη θανάτου, για να καταβάλει τη λήθη.
Έγινε από το 1965 η Ένωση των Εκκλησιών ! -- του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, θεολόγου
1. Η εξαπάτηση των πιστών
1. Οι Ορθόδοξοι, τα
τελευταία πενήντα χρόνια, γίνονται συχνά ακροατές και θεατές των πιο
αντορθοδόξων δηλώσεων και εκδηλώσεων εκ μέρους όχι μόνον των Λατίνων, αλλά και
αυτών των ποιμένων τους, οι οποίοι έχουν αποδειχθή τέλειοι Λατινόφρονες, δηλ.
αιρετικώτεροι των αιρετικών Λατίνων.
α. Οι κακόδοξες δηλώσεις
των Ορθοδόξων αυτών Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, επισκόπων, λοιπών κληρικών και
θεολόγων, είναι πολλές.
Κοινός παρανομαστής τους είναι το ότι η Ορθοδοξία δεν είναι πλέον η Μία Aγία Kαθολική και Αποστολική Εκκλησία, που ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεώς μας. Πιστεύουν ότι βρίσκεται στην ίδια κατάσταση, που είναι η «αδελφή» της Εκκλησία, ο παπισμός. Διακηρύσσουν ότι ο πνευματικός ηγέτης του παπισμού, ο πάπας, είναι ο «πρώτος Επίσκοπος» ολόκληρης της Εκκλησίας του Χριστού, ο «πρεσβύτερος αδελφός» τους. Και, τέλος, επαίρονται ότι η «κοινωνία» των δύο «εκκλησιών» είναι «σχεδόν πλήρης», κατά τη διαβεβαίωση του πάπα Παύλου Στ΄, ο οποίος το 1972 δήλωσε : «Μετά της Ορθοδόξου Εκκλησίας ευρισκόμεθα σχεδόν εις τελείαν κοινωνίαν» ! Με άλλα λόγια, κατά τον Πάπα Παύλο Στ΄ η ΄Ενωση έγινε, αλλά δεν είναι ακόμα «τελεία»!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)