Ότι αι ψυχαί προϋπάρχουσι των σωμάτων, ότι αυταί μετά τον θάνατον του ενός σώματος εισέρχονται εις άλλο σώμα, ότι η κόλασις έχει τέλος, ότι οι δαίμονες θα λάβωσι το πρώτον αξίωμα της Αγγελικής χάριτος όπερ είχον, ότι αι ψυχαί θα αναστηθώσι γυμναί άνευ σωμάτων, ότι τα ουράνια σώματα έχουσι ψυχάς και άλλα ακόμη κακόδοξα. Σημείωσε όμως ότι οι μεταγενέστεροι εποίησαν βιβλίον από τα του Ωριγένους ορθά φρονήματα· εκ τούτων δε είναι και αι θαυμασταί ερμηνείαι ας ο Ωριγένης κατέβαλεν εις την Πεντάτευχον, εις τον Ψαλτήρα και εις όλην σχεδόν την Αγίαν Γραφήν, εκ των οποίων και οι θείοι Πατέρες πολλά αυτολεξεί ηρανίσθησαν.
Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Μικρά κατήχησις :
«Ἐπεί δέ κοινωνῶν τῇ αἱρέσει ἀπεβίῳ, πῶς δυνατόν ἐντετάχθαι τόν τοιοῦτον ἐν ὀρθοδόξῳ κοινωνίᾳ;»
Ἀγαπητέ ἀδερφέ ἐν Χριστῷ, Κωνσταντῖνε, σ' εὐχαριστῶ θερμότατα γι' αὐτήν τήν ἀνάρτησιν! Βεβαιώνει αὐτά πού γράφω ἐδῶ καί ἀρκετά χρόνια γιά τίς ὑπό τῶν Οἰκουμενιστῶν «ἁγιοποιήσεις» (καί ὄχι ἁγιοκατατάξεις) τῶν γνωστῶν γερόντων, κατά τό «δόξαν παρ' ἀλλήλων λαμβάνοντες» (Ἰω. 5:44). Τά γράφω αὐτά, διότι βλέπω μετά πολλῆς λύπης ὄχι μόνον τούς ἀκατηχήτους, ἀλλ' ἀκόμη καί Καθηγητάς Πανεπιστημίου καί δή Πατρολόγους (π.χ. τόν π. Θεόδωρον Ζήσην) νά ἐπικαλοῦνται συνεχῶς τόν π. Παΐσιον (+1994), τόν π. Πορφύριον (+1991) κ.ἄ., ἄν καί οἱ γέροντες αὐτοί ἀπεβίωσαν ἐν πλήρει κοινωνίᾳ μέ τόν Οἰκουμενισμόν, τινές δέ ἐξ αὐτῶν, φερόμενοι μάλιστα καί ὡς «διορατικοί», ἐγκωμίαζαν τόν αἱρεσιάρχην Βαρθολομαῖον ὡς τόν «καλύτερον πατριάρχην πού ὠκονόμησεν ὁ Θεός στά δύσκολα αὐτά χρόνια»! Οἱ ἐν λόγῳ «ἁγιοποιήσεις», ὅμως, ἀντίκεινται στήν Ὀρθόδοξον διδασκαλίαν τῶν Γραφῶν καί τῶν Πατέρων, οἱ ὁποῖοι διδάσκουν ὁμοφώνως ὅτι ἡ ἐν γνώσει κοινωνία μέ αἱρετικούς, ἀκόμη καί πρίν αὐτοί καταδικασθοῦν ἀπό κάποιαν Σύνοδον, ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπον εἰς τήν κόλασιν καί ὄχι εἰς τήν ἁγιότητα. Τά ἔγραφα, λοιπόν, αὐτά μέ βάσιν τήν ρηθεῖσαν διδασκαλίαν, ἀλλά ἔψαχνα καί γιά κάποιο κείμενον πού νά τό λέγῃ εὐθέως αὐτό, γιά νά μή μοῦ προσάψῃ κανείς ὅτι παρερμηνεύω τήν Ἁγίαν Γραφήν καί τούς Πατέρας. Ἰδού, λοιπόν, ἡ παροῦσα ἀνάρτησις πού μοῦ προσφέρει αὐτό τό κείμενον πού ἔψαχνα! Καί πάλι, σοῦ εἶμαι εὐγνώμων.
Μικρά κατήχησις : Ἐπεί δέ κοινωνῶν τῇ αἱρέσει ἀπεβίῳ, πῶς δυνατόν ἐντετάχθαι τόν τοιοῦτον ἐν ὀρθοδόξῳ κοινωνίᾳ;
«Ὁ ἁπτόμενος πίσσης μολυνθήσεται καί ὁ κοινωνῶν ὑπερηφάνῳ ὁμοιωθήσεται αὐτῷ». Ἐφ' ᾧ καί τανῦν ἐγκαλούμεθα, διότι τινά τῶν ὑποκρινομένων ὀρθοδοξεῖν, κοινωνοῦντα δέ τῇ αἱρέσει μέχρι παντός ἀπηγορεύσαμεν ὑπό ὀρθοδόξου ἐν ἱεροῖς μνημοσύνοις ἀναφέρεσθαι κατά τήν θείαν μυσταγωγίαν. Εἰ μέν γάρ προέφθασε, κἄν ἐν τῷ θανάτῳ, δι' ἐξομολογήσεως τυχεῖν τῶν ἁγιασμάτων, ἦν ἄν ὑπέρ αὐτοῦ ἀναφοράν ποιεῖσθαι τόν ὀρθόδοξον. Ἐπεί δέ κοινωνῶν τῇ αἱρέσει ἀπεβίῳ, πῶς δυνατόν ἐντετάχθαι τόν τοιοῦτον ἐν ὀρθοδόξῳ κοινωνίᾳ; Καί γοῦν φησιν ὁ ἱερός Ἀπόστολος· «Τό ποτήριον τῆς εὐλογίας, ὅ εὐλογοῦμεν, οὐχί κοινωνία τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ ἐστιν; τόν ἄρτον ὅν κλῶμεν, οὐχί κοινωνία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ ἐστιν; ὅτι εἷς ἄρτος, ἕν σῶμα οἱ πολλοί ἐσμεν· οἱ γάρ πάντες ἐκ τοῦ ἑνός ἄρτου μετέχομεν». Οὐκοῦν κατά τό ἀνάλογον καί ἡ κοινωνία τοῦ αἱρετικοῦ ἄρτου καί τοῦ ποτηρίου τῆς ἀντικειμένης μερίδος ἐστίν· καί τό ἕν σῶμα ἠλλοτριωμένον Χριστοῦ τούς ἐπικοινωνοῦντας ἀπεργάζεται· ἐπεί μηδεμία «κοινωνία φωτί πρός σκότος, οὐδέ μετοχή δικαιοσύνης καί ἀνομίας, οὐδέ μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου, οὐδέ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετά εἰδώλων», καθώς ἀλλαχοῦ ὁ αὐτός ἐξεβόησεν. Ἀλλ' ὑπέρ μέν τῶν τοιούτων θρηνητέον καί προσευκτέον ὑπέρ τῶν ἔτι ζώντων ἐκπεφευγέναι αὐτούς τῶν τοῦ διαβόλου βρόχων» (Μικρά κατήχησις 129) (σελ. 362-363).
Δεν
ήταν Αρχιερείς του Θεού και ο Ἄννας καὶ ο Καϊάφας ?
Η
μήπως έλεγε ψέματα αυτός που έλεγε :
«Συμφέρον
γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον ἢ μετ᾿ αὐτῶν ἐμβληθῆναι, ὡς
μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα, εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός».