Οἱ Οικουμενιστές ἔχουν ἀναγάγει τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους µὲ τοὺς αἱρετικούς, σὲ προσχήµατα, γιὰ νὰ ἐνταθοῦν καὶ ἑδραιωθοῦν οἱ σχέσεις µας, ὡς Ὀρθοδόξων, µὲ αὐτούς. Ἔχει ἀποδειχτεῖ πὼς οἱ διάλογοι δὲν γίνονται πιὰ γιὰ νὰ πειστοῦν οἱ αἱρετικοὶ συνοµιλητές µας γιὰ τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ «γιὰ νὰ τὰ βροῦµε», ἤτοι: νὰ καταλάβουµε ὅτι «ἡ ἀλήθεια βρίσκεται κάπου στὴ µέση» καὶ νὰ ἑνωθοῦµε! Ὄντως δαιµονικὴ ἀντίληψη καὶ πρακτική! Αὐτὸ ἐπισηµαίνει καὶ ὁ ἀγωνιστὴς καθηγητὴς π. Θεόδωρος Ζήσης: «Οἱ διεξαγόµενοι σήµερα Διάλογοι “ἐπὶ ἴσοις ὅροις” ἀποτελοῦν τέχνασµα τοῦ Διαβόλου, ποὺ ἐπιθυµεῖ νὰ ἐξισώσει τὴν ἀλήθεια µὲ τὸ ψεῦδος, τὴν Ὀρθοδοξία µὲ τὴν αἵρεση. Τὸ “ἐπὶ ἴσοις ὅροις” σηµαίνει ὅτι ἀποδέχονται οἱ διαλεγόµενοι ὅτι µπορεῖ νὰ ἔχουν τὴν ἀλήθεια καὶ οἱ δύο πλευρές· δὲν ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια ἀποκλειστικὰ στὴ µία πλευρά. Καὶ µόνον ἡ ἀποδοχὴ αὐτοῦ τοῦ ὅρου σηµαίνει ὅτι ἀµφιβάλλουµε γιὰ τὸ ἂν ὁ Χριστός, ἡ Ἐκκλησία, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες ἔχουν καὶ διδάσκουν τὴν ἀλήθεια. Ἂν στὴν “ἐπὶ ἴσοις ὅροις” συζήτηση τῶν ἀληθειῶν τῆς πίστεως, λόγω ρητορικῆς δεινότητος τῶν αἱρετικῶν, ὑψηλοτέρου µορφωτικοῦ ἐπιπέδου, διαλεκτικῆς ἱκανότητος ὑπερισχύσουν τῶν ἀσθενεστέρων εἰς αὐτὰ Ὀρθοδόξων ἢ τοὺς ἐξαναγκάσουν µὲ διαφόρους τρόπους, ὅπως ἔγινε στὴν Φερράρα-Φλωρεντία, νὰ δεχθοῦν τὰ τῶν αἱρετικῶν, αὐτὸ σηµαίνει ὅτι βρέθηκε ἡ ἀλήθεια;»!
Ἕν ἀπό τά ἄπειρα ψεύδη τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι καί αὐτό τῶν «διαλόγων». Ὁ Ἀπ. Παῦλος λέγει ὅτι μετά πρώτην καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, ἀλλ' οἱ Οἰκουμενισταί «διαλέγονται» μέ τούς παπιστάς ἐπί 46 χρόνια καί ἔχουν ὑπογράψει διάφορα ἑνωτικά κείμενα καί συμφωνίες, ὅλα εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας, δηλαδή ὑπέρ τῆς ὑποταγῆς της εἰς τόν Παπισμόν, τοὐτέστιν ὑπέρ τῆς καταργήσεώς της! Τά περί «διαλόγων» εἶναι χονδροειδῆ ψεύδη, τά ὁποῖα χάφτουν ἀμάσητα οἱ «συντηρητικοί» πού κοινωνοῦν μέ τούς Οἰκουμενιστάς, οἱ ὁποῖοι μάλιστα τούς ἔχουν «μαντρώσει» γιά τά καλά εἰς τήν αἵρεσίν των μέ τήν ψευδο-σύνοδον τῆς Κρήτης (2016)! Συγκεκριμένως, εἰς τό ἄρθρον 22 τοῦ κεφαλαίου «ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ» τῶν πρακτικῶν τῆς ψευδοσυνόδου ἀναφέρονται τά ἑξῆς, τά ὁποῖα ἀπαγορεύουν τήν Ἁγιογραφικήν, Κανονικήν καί Ἁγιοπατερικήν ὁδόν τῆς ἀποτειχίσεως ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς: «Η Ορθόδοξος Εκκλησία θεωρεί καταδικαστέαν πάσαν διάσπασιν της ενότητος της Εκκλησίας, υπό ατόμων ή ομάδων, επί προφάσει τηρήσεως ή δήθεν προασπίσεως της γνησίας Ορθοδοξίας. Ως μαρτυρεί η όλη ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η διατήρησις της γνησίας ορθοδόξου πίστεως διασφαλίζεται μόνον δια του συνοδικού συστήματος, το οποίον ανέκαθεν εν τη Εκκλησία απετέλει την ανωτάτην αυθεντίαν επί θεμάτων πίστεως και κανονικών διατάξεων (κανών 6 της Β’ Οικουμενικής Συνόδου)». Μετά ταῦτα, οἱ Οἰκουμενισταί χαρακτηρίζουν πλέον ἀνερυθριάστως τήν ἀποτείχισιν ἀπό αὐτούς ὡς αἵρεσιν (πρβλ. δηλώσεις τοῦ «Κύπρου» Γεωργίου καί τοῦ «Φλωρίνης» Εἰρηναίου), ἐνῷ εἶναι δόγμα τῆς Ὀρθοδοξίας! Βλ. τό ἄρθρον μου μέ τίτλον «Ἡ ἀποτείχισις ἀπό μή κεκριμένους αἱρετικούς εἶναι δόγμα» (https://orthodox-voice.blogspot.com/2025/07/blog-post_66.html ).
ΑπάντησηΔιαγραφή