Σύντομη απόδειξη ότι η όραση του Θεού είναι το «καθ’ ομοίωση». Του Ασλανίδη Σταύρου.

Λόγος αντιρρητικός στους “φυγόπονους”. Σε αυτούς που δήθεν βλέπουν ινδάλματα του Θεού. Αυτούς που διαστρεβλώνουν τον δια σταυρού και μυστικά βιώματα του Θεού, και αντί αυτών προσκυνούν τα δήθεν «σύμβολα» του Πατέρα — τα οποία ματαιώνουν και αντικαθιστούν την πραγματική Εικόνα του Πατέρα, τον Υιό και Χριστό. Αυτή η Εικόνα του Θεού είναι η μόνη που έχει πραγματική οντότητα, μετά από την κατά φύση Ένωσή στο Πρόσωπο του Χριστού.

Η Σωτηρία και η Ειρήνη του ανθρώπου δεν συνίσταται σε μια απλή θεωρητική πίστη ή σε συμβολικές πράξεις, ή σε προσκυνήσεις ειδώλων, αλλά σε μια πραγματική μεταμόρφωση. Αυτή επιτυγχάνεται μέσω της χάριτος, που είναι η άγνωστη γεύση της Ακτιστης Ενέργειας του Τριαδικού Θεού. Ο στόχος είναι η ομοίωση με τον Θεό, η οποία είναι η καλή αλλοίωση της καρδιάς και δανειζόμενη το όνομα από την ανώτερη αίσθηση μας, καλείται και όραση του Θεού. Όλα τα μυστήρια και η αγιαστική ζωή της Εκκλησίας (Βάπτισμα, Πεντηκοστή, τήρηση των εντολών με αγάπη) στοχεύουν σε αυτή την ένωση και ομοίωση με το Θεό, που είναι η πλήρης εκπλήρωση του «καθ’ ὁμοίωσιν» στο οποίο καλούμαστε να φτάσουμε.

 

Σωτηρία είναι το βίωμα, ο όραση του Θεού και η μυστηριακή ενότητα με τον Χριστό.

• «Ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται» (Μάρκ. 16:16).
• Η πίστη είναι όραμα και βίωμα.
• Το Βάπτισμα είναι η μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας.

 

«ἐντὸς ὑμῶν» (Λουκ. 17:21) σημαίνει το καθ ομοίωση του Θεού.

• «ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν. Η βασιλεία του Θεού εντός υμῶν ἐστιν» (Λουκ. 17:21). α. «Μέσα μας» δεν σημαίνει στο σώμα ή στην ψυχή μας, αλλά στην ενέργειά μας, όταν ομοιωθεί και ενωθεί με την θεϊκή ενέργεια. β. «Μέσα μας» είναι η καθαρότητα από αμαρτίες.
• «Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται» (Ματθ. 5:8).

 

Η αγάπη του Θεού είναι η κοινωνία, η συνομιλία, η οραση του Θεού, είναι η ομοίωση μαζί Του.

• Πρώτη και μεγάλη εντολή: «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου» (Ματθ. 22:37-38).
• «Ὁ ἀγαπῶν ἐμὲ τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσει» (Ιωάν. 14:21).
• Η τήρηση των εντολών δεν είναι φαρισαϊκή ή νομικίστικη διαδικασία, αλλά γίνεται κατά μίμηση και ομοίωση Χριστού. «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι!» (Α΄ Πέτρ. 1, 16).

 

Η αΐδια Ενέργεια του Θεού, όταν βρει καθαρή καρδία κατοικεί στον άνθρωπο, τον κάνει κατά Χάρη Θεό.

• Ο Θεός δεν δίνει τις δωρεές Του ξανά και ξανά, ούτε κάτι διαφορετικό κάθε φορά. Ο Θεός είναι το “Αἴτιο”, και το “αἰτιατό” Του είναι η ενέργειά Του. Επομένως, ο Θεός έδωσε (εκτός χρόνου) την ενέργειά Του, και αυτή παραμένει εκτός χρόνου.
• Εμείς καλούμαστε στην υιοθεσία, να μοιάσουμε με τον Πατέρα, τον Θεό μας.
• Όπως λέει ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ: «Ο σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος» — δηλαδή, να δεχτούμε το Άγιο Πνεύμα, να γίνουμε πνευματικοί, να γίνουμε φως Θεού, να γίνουμε θεοί κατά χάρη.

 

Την ημέρα της Πεντηκοστής έφυγαν οι επιπτώσεις της πτώσης από τον παράδεισο. Όλοι οι προφήτες μέσα από το έργο του Χριστού και της Πεντηκοστής είδαν τον Θεό.

• Ο Χριστός την ημέρα της Πεντηκοστής έστειλε το Άγιο Πνεύμα. Στην Παλαιά Διαθήκη το Άγιο Πνεύμα ήταν πάλι παρόν αλλά όχι σε κοινωνία με τον πεπτωκότα άνθρωπο ή σε διακοπή των συνεπειών της πτώσης.
• Η Πεντηκοστή είναι η ίδρυση της Εκκλησίας, η αρχή της μυστηριακής ζωής, η πνευματική γεύση της σωτηρίας.

 

Σε αυτόν τον κόσμο και στον μέλλοντα, ένα είναι το ζητούμενο, να ομοιοθούμε με την Ενέργεια του Θεού, αυτή η ομοίωση καλείται και όραση του Θεού.

• Ο Θεός στην Παλαιά Διαθήκη λέει “μας δημιούργησε κατ’ εικόνα δική Του”. Εντούτοις αυτό που θέλει από εμάς είναι το «καθ’ ὁμοίωσιν» Του.
• Η όρασις του Θεού είναι το μελλοντικό αγαθό που θα λάβουν δωρεάν οι σεσωσμένοι στην Βασιλεία Του.

 

Μέθεξης Θεού καλείται τόσο η όραση όσο και ομοίωση του Θεού.

• Κατά τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά (και σύμφωνα με το δόγμα της Εκκλησίας), “μεθεκτή του Θεού είναι μόνον η ενέργειά Του”.
• Κατά τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, “μέθεξις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ὁμοίωσις μὲ Αὐτόν”.

 

«Ἀκουέτωσαν, ὅτι ὁ Ἰακώβ τό πρόσωπον εἶδε τοῦ θεοῦ· καί οὐ μόνον οὐκ ἀφήρηται τό ζῆν, ἀλλ᾿ ὡς αὐτός φησι, καί σέσωσται, καίτοι τοῦ θεοῦ λέγοντος, ¨οὐδείς ὄψεται τό πρόσωπον μου καί ζήσεται¨ (Ἔξ. 33,20). Ἆρ᾿ οὖν δύο θεοί, ὁ μέν εἷς ἔχων πρόσωπον τῆ ὁράσει τῶν ἁγίων ὑποπίπτον, ὁ δέ ἕτερος πρόσωπον ἔχων ὑπέρ πᾶσαν ὅρασιν; Ἂπαγε τῆς δυσσεβείας! Ἀλλά πρόσωπον μέν τοῦ θεοῦ ὁρώμενόν ἐστιν ἡ κατά τήν ἐπί τούς ἀξίους ἐπιφάνειαν ἐνέργεια καί χάρις τοῦ θεοῦ». (Γρ. Παλαμά, εκδ. Χρήστου, τομ. ΣΤ΄, Σελ. 138, Στοιχ. 160-169).

 

«Ἀπόλαυσις δέ διηνεκής τε καί ἀδιάστατος τοῦ ἐφετοῦ, ἡ τῶν ὑπέρ φύσιν θείων καθέστηκε μέθεξις. Μέθεξις δέ τῶν ὑπέρ φύσιν θείων ἐστίν, ἡ πρός τό μετεχόμενον τῶν μετεχόντων ὁμοίωσις». (Μαξίμου Ομολογητή. Κεφάλαια διάφορα Θεολογικά τε και Οικονομικά και περί Αρετής και Κακίας. Τετάρτη εκατοντάς. Παρ. Ιθ΄).