ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ -- Γράφει ο αδελφός μας Ιουστίνος


Για τους αγαπητούς αναγνώστες της "Ορθόδοξης Φωνής" .

1. Κατ' αρχήν δεν πρόκειται περί "καύσεως" αλλά περί "αποτεφρώσεως" των νεκρών. Η βασική διαφορά είναι ότι στη μεν  καύση παραμένει κάποιο υπόλειμμα του νεκρού έστω και καμμένο, πχ. κόκκαλο, ρούχο κλπ, ενώ στην αποτέφρωση όλα γίνονται στάχτη. Όμως  ο άγιος Τριαδικός Θεός έδωσε εντολή "εις χουν απελεύση" και αυτό δεν αλλάζει με τίποτε. Στη παλαιά Διαθήκη έστειλε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στον Αδάμ με την εντολή να θάψη και όχι να κάψη τον δολοφονημένο απο τον Καϊν Άβελ, αλλά και να τον ξεθάψη κάνοντας ανακομιδή των λειψάνων του στην τριετία. Ο βαπτισμένος ορθόδοξος χριστιανός ανήκει στο Σώμα του Χριστού και το Σώμα του Χριστού δεν καίγεται αλλά θάπτεται. Η νεκρώσιμος ακολουθία είναι ακολουθία για νεκρό άνθρωπο  και  όχι για στάχτη και μπούρμπουρη... Αυτά τα ολίγα για τους αμφιβάλοντες. 
2. Η καύση των νεκρών γίνεται από τους ινδουϊστικούς λαούς διότι πιστεύουν ως δαιμονολάτρες που είναι, ότι το σώμα είναι η φυλακή της ψυχής και πρέπει να καταστρέφεται με φωτιά, επειδή είναι αμαρτωλό και δεν πρέπει να επιστρέψει στη γή να την μολύνει. Και έτσι η ψυχή του νεκρού, που για τους ινδουϊστές μετεσαρκώνεται, δεν θα έχει πιθανότητες να μολυνθεί  στη μετεσάρκωσή της με το  να φορέσει κάποιο   σώμα φτιαγμένο από γή μολυσμένη από  τις αμαρτίες της προηγούμενης ζωής του. Ό,τι τελικά  μένει από την καύση το ρίχνουν στον Ινδό ποταμό για να το "εξαγνίσουν" ώστε να επιστρέψη "καθαρό" στη γή και να μετεσαρκωθή..
3. Στην Ινδία υπάρχει και η συνήθεια να πετάνε τα πτώματα στον Ινδό ποταμό χωρίς να τα καύσουν. Αυτό γίνεται όταν θεωρούν ότι ο νεκρός είναι "άγιος" και δεν πρέπει να καεί. Όμως τα πτώματα αυτά τα "ψαρεύουν" κάποιοι κανίβαλοι  "καλόγεροι" ινδουϊστές και τα τρώνε όπως είναι νεκρά και σάπια για να "αγνισθούν" δήθεν στο σώμα και την ψυχή τους. Αυτό μπορείτε να το βρείτε στο γιου-τιουμπ.
4.  Όλες  τις δοξασίες αυτές τις πήραν οι Ινδοί από τους Έλληνες πλατωνικούς φιλοσόφους που συνόδευαν τον Μέγα Αλέξανδρο στην εκστρατεία του στις Ινδίες. Ο δαιμονολάτρης  Πλάτων επίστευε ότι το σώμα είναι φυλακή και τιμωρία της ψυχής, ενώ η ψυχή είναι ένας Θεός που έκανε κάποια αμαρτία στιν ουρανό και στη συνέχεια για τιμωρία του από τους άλλους Θεούς-ψυχές εξέπεσε στη γή και φυλακίσθηκε στο σώμα το γήινο. Μία παρατήρηση κρίσιμη για την πλήρη κατανόηση του θέματος  είναι ότι αυτές  τις ψυχές-θεότητες ο Πλάτων τις ωνόμασε "ΙΔΕΕΣ". Ο άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης μας λέει κατηγορηματικά ότι οι Ιδέες του Πλάτωνος είναι δαιμονικές οντότητες.
5. Μια παρόμοια πίστη διαπιστώσαμε και στους ΝΕΟ-ειδωλολάτρες Χρυσαυγίτες, οι οποίοι πιστεύουν ότι οι "Ιδέες", δηλαδή οι "ψυχές-Θεοί" που κατοικούσαν στα σώματα των αρχαίων Ελλήνων πχ. Σπαρτιατών,  μπορούν, κάτω από προϋποθέσεις, να μπαίνουν με τον αέρα και την φωτιά μέσα στα σώματα των ανθρώπων, μόνον  όμως όταν αυτά  έχουν αίμα   αποκλειστικά με  DNA αρχαίας  ελληνικής καταγωγής! Σύμφωνα λοιπόν  με τους χρυσαυγίτες οι ψυχές-θεοί-Ιδέες πετάνε στον αέρα και όταν "μυρισθούν" απόγονο με γνήσιο αίμα των αρχαίων Σπαρτιατών μπαίνουν μέσα τους και δυναμώνουν τον "αγωνιστή" με αρχαίο ελληνικό "πνεύμα" και τον κάνουν ήρωα. Έτσι εξηγείται και η τελετή που κάνουν στις Θερμοπύλες και για τα Ίμια, όπου ανάβουν φωτιές και επικαλούνται ονόματα ηρώων. Πιστεύουν ότι οι "Ιδέες--θεοί-ψυχές" όταν τις επικαλούνται στις τελετές τους μπαίνουν σαν πνεύμα μέσα στο "αρχαίο ελληνικό αίμα" τους και τους κάνουν ήρωες! Έτσι εξηγείται και το σύνθημα τους "Αίμα-τιμή-Χρυσή Αυγή"! Αίμα, δηλαδή αρχαίο ελληνικό καθαρό, τιμή=ψυχή ήρωα, Χρυσή Αυγή=Ιδέα=πνευματική οντότητα=δαίμονας.

6. Μια παρόμοια πίστη έχουν και οι μασώνοι, των οποίων  όμως  η μεγάλη αγάπη-δαιμονική τελετή δεν είναι η καύση αλλά η αποτέφρωση των νεκρών. Πιστεύουν οι μασώνοι ότι το σώμα του ανθρώπου  είναι κατασκευή του "κακού θεού Αδωναϊ" ενώ η ψυχή    είναι δημιούργημα  του "καλού θεού εωσφόρου-διαβόλου-αρχιτέκτονος του σύμπαντος". Επειδή λοιπόν για τους μασώνους ο "κακός θεός¨των χριστιανών  είναι ζηλόφθονος, φέρνει τον θάνατο και τις αρρώστιες, ενώ ο "καλός θεός-διάβολος" δίνει την επιστήμη και όλα τα αγαθά του πνεύματος, γι' αυτό ένας καλός μασώνος πρέπει πάντοτε να αποτεφρώνεται και να γίνεται στάχτη, επειδή δήθεν  έτσι αποφεύγει μεν  τον "εξευτελισμό" να τον φάνε οι σκώληκες, αλλά  κυρίως  εκφράζει την επανάστασή του προς τον "κακό θεό" των χριστιανών που του έδωσε δήθεν τον θάνατο και τον καταδίκασε να ζεί μέσα στο γήινο και  στο φθαρτό σώμα! Έτσι εξηγείται και ο κρυφός αλλά και ο φανερός αντιχριστιανισμός  των διαφόρων μασώνων Μπουτάρηδων, Καμίνηδων, Φίληδων, Τσιπραίων, Μητσοτάκηδων, αλλά και όλων των οικουμενιστών μασωνοδεσποτάδων. Για παράδειγμα όταν ο Μπουτάρης έκαψε την γυναίκα του στη Βουλγαρία, ο δεσπότης Άνθιμος τον αφώρισε. Μετά όμως από παρέμβαση του Βαρθολομαίου, από δειλία, τον εκοινώνησε. Στη συνέχεια τον υποστηρικτή της αποτεφρώσεως και των σοδομιστών Μπουτάρη τον εκοινώνησε  και Βαρθολομαίος. Του έδωσε λοιπόν  ο Βαρθολομαίος  Σώμα και Αίμα Χριστού του Μπουτάρη  για να το κάψει μετά! Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;
7. Οι μουσουλμάνοι μωαμεθανοί δεν αποτεφρώνουν το σώμα τους, αλλά το πλένουν, διότι αυτό το θεωρούν σαν άφεση όλων των αμαρτιών τους, το σαβανώνουν και στη συνέχεια το θάπτουν. Οι εβραίοι το ίδιο. Σε όλους αυτούς απαγορεύεται η αποτέφρωση των νεκρών. Γιατί όμως στην Ελλάδα; Φαίνεται λοιπόν ότι έχει δοθεί εντολή από τα γνωστά σκοτεινά κέντρα να καούν τα  κόκκαλα όλων των Ελλήνων ορθοδόξων χριστιανών, από φόβο μήπως ξεπηδήξει κανένας Άγιος 'Ελλην και τους χαλάσει το παιχνίδι που πάνε τώρα να παίξουν. Αλλά το παιχνίδι το καθορίζει ο Χριστός  και Αυτός κρατάει την κλείδα του Δαυϊδ. "Τεκνία, προσέχετε εαυτούς απο των ειδώλων". Αμήν.

Ταφὴ ἢ Καῦσις τῶν νεκρῶν -- Τοῦ Ἀρχιµ. Χρυσοστόµου K Παπαθανασίου

Τὸ θέµα «ταφὴ ἢ καύση τῶν νεκρῶν» ἐξ ἐπόψεως ἐκκλησιαστικῆς ἔχει βάση στὴν ὅλη χριστιανικὴ διδασκαλία περὶ ἀνθρώπου γιὰ τὴν ἀρχή, τὸ τέλος καὶ τὰ µετὰ ἀπ’ αὐτό. Ὁ ἄνθρωπος, κατὰ τὴν βιβλικὴ θεώρηση, εἶναι ψυχοσωµατικὴ ἑνότητα ἀποτελουµένη ἀπὸ δύο συστατικά, τὸ σῶµα καὶ τὴν ψυχή. Τὰ δύο αὐτὰ συστατικά, εὐθὺς ἅµα τῇ δηµιουργίᾳ αὐτῶν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν πλάσιν τοῦ ἀνθρώπου συνεδέθησαν σ’ αὐτὸν καὶ ἑνώθηκαν ἁρµονικὰ σὲ ἀδιάσπαστο στὸν ἐπίγειο βίο τοῦ ἀνθρώπου ἑνιαῖο σύνολο, διαλυόµενον µόνον κατὰ τὸν θάνατον αὐτοῦ.

Καταστροφικὴ λατρεία τὸ Ἰσλάμ, ἀσύμβατος μὲ τὴν ἔννοιαν τῆς ἀνεξιθρησκίας -- Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ


Ο φρικτός ἀποκεφαλισμὸς τῶν 21 Αἰγυπτίων Χριστιανῶν Κοπτῶν ἀπὸ τοὺς σφαγεῖς τοῦ «Ἰσλαμικοῦ Κράτους» εἰς τὴν Λιβύην, ἤγειρε θύελλαν διαμαρτυριῶν ἀνὰ τὸν κόσμον, διά τὴν ἀπάνθρωπον αὐτὴν ἀγριότητα καὶ θηριωδίαν. Δυστυχῶς, μόλις περάσουν αἱ πρῶται ἐντυπώσεις τῆς στιγμῆς, θὰ ἠρεμήσουν καὶ πάλιν αἱ συνειδήσεις, αἱ δὲ ἡγεσίαι τῶν «πολιτισμένων» ἐθνῶν θὰ ἐξακολουθήσουν νὰ ἀπρακτοῦν καὶ νὰ ἀφήνουν τὸ συνεχιζόμενον αὐτὸ ἀνθρωποκτόνον ἔγκλημα νὰ ἐξελίσσεται καὶ νὰ γεμίζη μὲ τρόμον καὶ ἀνησυχίαν ὅλην τὴν Οἰκουμένην. Ὁ θαρραλέος καὶ τολμηρὸς μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος καὶ παλαιότερον μὲ καλῶς κατοχυρωμένα κείμενα προσεπάθησε νὰ ἀφυπνίση συνειδήσεις καὶ νὰ παρουσιάση τὸν πολεμοχαρῆ καὶ βίαιον χαρακτῆρα τοῦ Ἰσλὰμ καὶ τοῦ Κορανίου, τὸ ὁποῖον ἀπερισκέπτως καὶ βλασφήμως ὡρισμένοι Χριστιανοὶ ἡγέται καὶ μάλιστα Ὀρθόδοξοι χαρακτηρίζουν ὡς «ἅγιον» καὶ τὸ προσφέρουν ὡς δῶρον, ἐξακολουθοῦν δὲ ἀφελῶς νὰ βαυκαλίζονται ὅτι οἱ Διαθρησκειακοὶ Διάλογοι θὰ ἁπαλύνουν τὴν μισανθρωπίαν του, ἐπανέρχεται λοιπὸν ἀξιεπαίνως ὁ ἐν λόγῳ Ἱεράρχης μὲ νέον κείμενον, τὸ ὁποῖον ἔχει ὡς ἑξῆς:

Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας (8ον ) μέρος


ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.


Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

 Τη ΚΑ΄ (21η) Ιουλίου, μνήμη των Οσίων Πατέρων ημών ΣΥΜΕΩΝ του δια Χριστόν σαλού, και ΙΩΑΝΝΟΥ.                                                                                                                                    
Συμεών και Ιωάννης οι δύο ούτοι Όσιοι Πατέρες ήλθον κατά τας ημέρας του βασιλέως Ιουστίνου του νέου, εν έτει φιη΄ (518), από την Έδεσσαν εις τα Ιεροσόλυμα κατά την εορτήν της Υψώσεως, δια να προσκυνήσουν τον Τίμιον Σταυρόν, καθώς και άλλοι πολλοί την ημέραν αυτήν προσέρχονται. Εκ τούτων ο πρώτος, ο Ιωάννης, πατέρα μεν είχε, μητέρα δε δεν είχεν. Ο δε έτερος, ο Συμεών, πατέρα δεν είχε, μόνον δε μητέρα, γεροντικής ηλικίας ογδοήκοντα περίπου ετών. Ήτο δε ο Ιωάννης ετών είκοσι δύο και τον υπάνδρευσεν ο πατήρ αυτού κατ’ εκείνον τον χρόνον. Είχον δε οι νέοι ούτοι πολλήν αγάπην μεταξύ των, ώστε δεν ηδύναντο ουδόλως να χωρισθώσιν ο εις από τον άλλον. Αφού λοιπόν επροσκύνησαν τους Αγίους Τόπους, ήλθον εις τον Ιορδάνην.

ΤO ΠΟΛIΤΕΥΜΑ ΤΗΣ OΡΘΟΔΟΞIAΣ -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ


Λησμονημένη ἢ λιγότερο προσεγμένη διάσταση;

«Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν». (Ματθ. ιδ´ 16). 1.

Καὶ πάλι µᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ διαπιστώσουµε τὴν θέση τοῦ Εὐαγγελίου στὴν ἀντιµετώπιση τῶν ὑλικῶν ἀναγκῶν µας καὶ γενικότερα τοῦ κοινωνικοῦ προβλήµατος. Σ' αὐτὸ βοηθεῖ ἡ διατροφὴ τῶν πεντακισχιλίων ἀπὸ τὸν Χριστὸ στὴν ἔρηµο. Τὸ θαῦµα αὐτὸ παραδίδεται ἀπὸ ὅλους τούς Εὐαγγελιστὲς (Ματθ. ιδ´ 14-22. Μᾶρκ. στ´ 31-34. Λουκ. θ´ 10-17. Ἰω. στ´ 1-15). Ὁ Ματθαῖος, µάλιστα, καὶ ὁ Μᾶρκος ἀναφέρουν καὶ ἄλλο παρόµοιο θαῦµα µὲ διαφορετικὰ ἀριθµητικὰ δεδοµένα (ἑπτὰ ἄρτοι, ὀλίγα ψάρια, τετρακισχίλιοι ἄνδρες, περίσσευµα ἑπτὰ σπυρίδων). Πρόκειται ὅµως κατὰ τοὺς ἑρµηνευτὲς γιὰ ἄλλη περίπτωση θαυµατουργικῆς διατροφῆς τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὸν Χριστό, γεγονὸς ποὺ δὲν πρέπει νὰ ἀγνοηθεῖ στὴν ἀνάπτυξη τῶν παρακάτω σκέψεών µας. Πολλοί, ξεκινώντας βασικὰ ἀπὸ τὴν διήγηση τοῦ Ἰωάννου καὶ τὴν ἀκολουθοῦσα ἐκεῖ διακήρυξη ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι «ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς» (στ' 35), βλέπουν βασικὰ στὰ θαύµατα αὐτὰ ἕνα νόηµα ἐκκλησιολογικὸ καὶ εὐχαριστιακό.

Ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀπαγορευμένου -- Τοῦ Μιχαήλ Ε. Μιχαηλίδη (†)


Ἄν δέν ὑπάρχει Θεός, τότε τῆς ἠθικῆς τά φράγµατα γκρεµίζονται καί κυβερνᾶ ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀπαγορευµένου.Ὁ θάνατος τοῦ Θεοῦ, πού εἶχε στοχεύσει ὁ ἀθεϊσµός, προκάλεσε τή ψυχορραγία τοῦ ἀνθρώπου. Ἔρηµος πιά ὁ ὑπαρξιακός χῶρος ἀπ᾽ τοῦ Θεοῦ τήν παρουσία, ἔγινε “σπήλαιον ληστῶν”! Ἡ ἀνθρώπινη προσωπικότητα δέχεται ἀδιάκοπα τ᾽ ἀνελέητα χτυπήµατα τοῦ ἀµοραλιστικοῦ ἀθεϊσµοῦ. Τί τραγικό! Ὁ ἄνθρωπος θέλησε τό “πᾶν”, καί βρῆκε τό “µηδέν”! Ἀναζήτησε τό ἄπειρο κι ἀντίκρυσε τό χάος. Ὁ ἀγνωστικισµός τόν ὡδήγησε στό µηδενισµό (Nihilismus). Ἀλλ᾽ ὅποιος κι ἄν εἶναι ὁ µηδενισµός - ἠθικός, µεταφυσικός, γνωσιολογικός - εἶναι ἀντιφατικός, διότι, ἄν τίποτε δέν ὑπάρχει καί καµιά ἀλήθεια δέν εἶναι δυνατή, τότε καί ὁ µηδενισµός δέν εἶναι τίποτ᾽ ἄλλο..παρά ἕνα ψέµα, πού συνθλίβει καί καταπιέζει. Ὁ ἄνθρωπος πού ἔχασε τό Θεό, ἔχασε καί τήν ἀγάπη.Τό µῖσος εἶναι τό µόνο ὅπλο πού τοῦ ἀπόµεινε. Ἡ πώρωση τῆς συνείδησης καί ἡ τύφλωση τῆς ψυχῆς,νεκρώνουν κάθε Χριστιανικό καί ἠθικό ἴχνος. Τοῦτο τόν ἀµοραλισµό τόν ἀντικρύζουµε στήν ἐποχή µας µέ τήν πιό προκλητική του µορφή.

Το σωματείο ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ Πατρών Διοργανώνει Προσκυνηματική Εκδρομή στη νήσο Άνδρο

8-9  Σεπτεμβρίου  2018  (Σάββατο-Κυριακή).

ΣΑΒΒΑΤΟ  8  ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
-            Η αναχώρηση από Πάτρα θα γίνει με λεωφορείο, το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2018 ώρα 04.30 πμ.
-            Άφιξη στο λιμάνι της Ραφήνας, όπου θα επιβιβαστούμε στο πλοίο SUPERFAST FERRY, αναχώρηση για Άνδρο ώρα 07.50 πμ.
-            Άφιξη στο λιμάνι της νήσου Άνδρος (Γαύριο) ώρα 09.40 πμ.

Πώς μπορεί να «πέσει» η Συμφωνία των Πρεσπών

Ηχηρή παρέμβαση του Κρις Σπύρου, που με αναλυτικά ιστορικά στοιχεία διέλυσε την προπαγάνδα της ΠΓΔΜ
Παρέμβαση για το Σκοπιανό έκανε ο πρώην βουλευτής της Πολιτειακής Βουλής του Νιου Χάμσαϊρ και πρώην πρόεδρος του Σώματος Κρις Σπύρου (φωτό). Στην ομιλία του με θέμα «Ποιος ο λόγος της Συμφωνίας των Πρεσπών;» δήλωσε με νόημα πως τα Σκόπια θα έπρεπε να ονομαστούν «Σλαβική Δημοκρατία δίπλα στη Μακεδονία». «Αυτή την ονομασία προτείνω αν οι γείτονές μας θέλουν να έχουν το Μακεδονία στο όνομά τους» δήλωσε. 
Την ίδια ώρα, δεσμεύτηκε πως οι Ελληνοαμερικανοί θα ζητήσουν στον Αμερικανό πρόεδρο να ασκήσει βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας για την είσοδο των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

O πατέρας Χρήστος : Πουλήσανε την Μακεδονία μας αυτοί οι προδότες!


Τὸ ψεῦδος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Τo πρώτιστο καθῆκον κάθε ὀρθόδοξου εἶναι νά ὑπερασπίζεται τήν πίστη του δηµοσίως καί νά εἶναι προετοιµασµένος νά δεχτεῖ ἀπειλές, διωγµούς, χλευασµούς, περιφρόνηση κ.λπ. Ἰδιαίτερα εὐαίσθητος πρέπει νά εἶναι ἀπέναντι στόν οἰκουµενισµό, ὁ ὁποῖος ἀνατρέπει τήν µόνη καί ἀκριβῆ πίστη στόν ἀληθινό Θεό. Ὁ λόγιος ἁγιορείτης µοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης χρησιµοποιοῦσε πολλές παροµοιώσεις, γιά νά ἀποκαλύψει τόν ὀλέθριο γιά τήν Ὀρθοδοξία οἰκουµενισµό. Δυστυχῶς ἡ παναίρεση τοῦ οἰκουµενισµοῦ ἐνθαρρύνεται καί διατηρεῖται ἀπό τό Οἰκουµενικό Πατριαρχεῖο, µέ τήν ἐλπίδα ὅτι θά ἀποτελέσει τήν σωσίβιο λέµβο στήν κρίσιµη καί πολλαπλῶς ἐπικίνδυνη ἐποχή µας. Προφανῶς πρόκειται γιά πλάνη, τήν ὁποία δέν µποροῦν νά ἐγκαταλείψουν πολλοί κληρικοί καί θεολόγοι. Ὁ οἰκουµενισµός εἶναι κοκτέϊλ διαφόρων παράξενων θρησκευτικῶν δοξασιῶν καί ἐκκεντρικῶν φιλοσοφιῶν. Εἶναι ἀπαράδεκτος συγκρητισµός. Ὅλα χωρᾶνε µέσα. Ἡ ἀλήθεια καί τά ψέµατα. Ἡ Ὀρθοδοξία καί ἡ αἵρεση.

Ο Ἅγιος Πέτρος ὁ Δαµασκηνὸς γράφει:


«Γιατί ψυχή µου ἀµελεῖς τὸν ἑαυτόν σου; Γιατί δὲν ντρέπεσαι νὰ ἁµαρτάνης ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀγγέλων του, ὅπως ντρέπεσαι µπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους; Ἀλλοίµονό µου, γνωρίζω τὴν κόλαση καὶ δὲν θέλω νὰ µετανοήσω. Ἀγαπῶ τὴν οὐράνια Βασιλεία καὶ ἀρετὴ δὲν ἔχω ἀποκτήσει. Πιστεύω στὸν Θεό, ἀλλὰ παρακούω συνέχεια τὶς ἐντολές του. Μισῶ τὸν διάβολο, ἀλλὰ δὲν σταµατῶ νὰ πράττω αὐτὰ ποὺ ἀρέσουν σ’ ἐκεῖνον. Ὅταν προσεύχωµαι, ἀµελῶ καὶ εἶµαι σὰν ἀναίσθητος. Ὅταν νηστεύω, ὑπερηφανεύοµαι καὶ κατακρίνοµαι περισσότερο. Ὅταν ἀγρυπνήσω, νοµίζω πὼς κάτι κάνω, γιὰ νὰ µὴ µοῦ γίνη χρήσιµη ἡ ἀγρυπνία. Ποῦ εἶναι ἡ ὁλοκληρωτικὴ µετάνοια, ἡ ὁποία µᾶς κάνει νὰ εἴµαστε µακριὰ ἀπὸ κάθε κακὸ ἔργο καὶ λόγο πονηρό; Ἂν µετανοοῦσα σὰν τὸν Ἄσωτο, θὰ δεχόταν τὴν ἐπιστροφή µου ὁ φιλόστοργος Πατέρας. Κι ἂν εἶχα εὐγνωµοσύνη σὰν τὸν τελώνη καὶ κατέκρινα µόνο τὸν ἑαυτόν µου καὶ κανένα ἄλλο, θὰ ἔπαιρνα καὶ ἐγὼ τὴν ἄφεση τῶν ἁµαρτιῶν ἀπὸ τὸν Θεό».

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ

Η εξωτερική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να οριοθετηθεί ως εχθρική προς το ελληνικό έθνος

Από τον
Αλκιβιάδη Κ. Κεφαλά


Προδοσία χαρακτηρίζεται η αθέτηση γραπτών ή προφορικών υποχρεώσεων, υποσχέσεων ή δεσμεύσεων από άτομα ή ομάδες, κοινωνικές τάξεις ή κράτη έναντι τρίτων. Κατά τη νομική επιστήμη, προδοσία θεωρείται η μη αφοσίωση στο έθνος, όπου ένας πολίτης μπορεί να προδώσει, εκτός από την οικογένεια και τους φίλους του, την εθνότητα ή τη θρησκεία του.
Προδοσία προς την εθνότητα θεωρείται η άρνηση της πολιτικής θέσης «ότι οι κοινές πολιτιστικές δομές και οι παραδόσεις αποτελούν την υψίστη πολιτική αρχή», με την προϋπόθεση βεβαίως ότι ένας πολίτης είχε αποδεχτεί ότι ανήκε σε ένα έθνος για κάποιο χρονικό διάστημα του βίου του. Αντίστοιχα, προδοσία προς την πατρώα θρησκεία συνιστά ο προσηλυτισμός σε άλλο θρησκευτικό δόγμα, με την προϋπόθεση και εδώ ότι ο πολίτης ακολουθούσε το πατρώο θρησκευτικό ή φιλοσοφικό δόγμα πριν από την προσχώρησή του σε κάποιο άλλο.

«Αν φύγει ο Δημήτριος, πολύ περισσότερο θα πρέπει να φύγει ο Πατριάρχης»

«Ο «ψυχρός πόλεμος» που ο Οικουμενικός Πατριάρχης διεξάγει εναντίον του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου, για να τον εξαναγκάσει, έχει μετατραπεί σε μία επίθεση που μπορεί να τελειώσει και με τα δύο μέρη θανάσιμα τραυματισμένα και την Εκκλησία ως παράπλευρη ζημιά.
Η εκστρατεία εναντίον του αρχιεπισκόπου βασίζεται σε δύο κύριους λόγους: κακή διαχείριση των πόρων για την εκκλησία του Αγίου Νικολάου (γνωστός και ως Ορθόδοξη Disneyland) στο Ground Zero και την προχωρημένη ηλικία του αρχιεπισκόπου, που υποτίθεται ότι τον καθιστά ανίκανο να εκπληρώνει τα καθήκοντά του.
Χωρίς να εισχωρούμε στις λεπτομέρειες της υπόθεσης, δεν μπορεί κανείς παρά να συνειδητοποιήσει ότι οι ίδιοι λόγοι, ακολουθώντας την ίδια λογική, θα μπορούσαν να εφαρμοστούν στον οικουμενικό Πατριάρχη!

Πως μπορεί να αντιμετωπισθεί το άγχος; -- αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Κορναράκης ‘Ιωάννης (Όμ. Καθηγητού Ποιμαντικής Ψυχολογίας και Εξομολογητικής Πανεπιστημίου Αθηνών)


Το άγχος είναι αναμφιβόλως ένα πληθωρικό ψυχολογικό χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του ανθρώπου της εποχής μας. Οι χαρακτηρισμοί: αγχώδης αντίδραση, αγχογόνος κατάσταση ανθρώπινης ζωής, αγχωτικός τύπος και άλλοι παρόμοιοι και σχετικοί με την έννοια του άγχους χαρακτηρισμοί, ακούγονται συχνά στην καθημερινή μας ζωή.
Στο επίπεδο της επιστημονικής ψυχολογικής έρευνας το άγχος εντοπίσθηκε ως νοσογόνο σύμπτωμα ανθρώπινης συμπεριφοράς, κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνος, στο πλαίσιο της αναπτύξεως των διαφόρων θεωριών της Ψυχολογίας του Βάθους (του ασυνειδήτου).

Η΄. Ἐπιστολή Ἀββᾶ Δωροθέου -- ΣΕ ΑΔΕΛΦΟ ΠΟΥ ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΕΙΡΑΣΜΟ


Πρῶτα–πρῶτα, παιδί μου, δέν γνωρίζουμε τόν τρόπο πού οἰκονομεῖ ὁ Θεός τή ζωή μας καί ὀφείλουμε νά Τοῦ παραδίνουμε τόν ἑαυτό μας νά τόν κυβερνήσει, πράγμα πού ὀφείλουμε ἀκριβῶς νά κάνουμε καί σ’ αὐτή τήν περίσταση. Γιατί θά δυσκολευθεῖς, ἄν θελήσεις νά κρίνεις μέ ἀνθρώπινα κριτήρια ὅσα σοῦ συμβαίνουν ἀντί ν’ ἀφήσεις στόν Θεό κάθε μέριμνά σου. Πρέπει λοιπόν, ὅταν σέ περικυκλώνουν θλιβεροί καί πιεστικοί λογισμοί, νά κραυγάζεις στόν Θεό: «Κύριε, οἰκονόμησε αὐτή τήν ὑπόθεση, ὅπως Σύ θέλεις καί ὅπως γνωρίζεις». Γιατί πολλά θέματα τά τακτοποιεῖ ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ διαφορετικά ἀπ’ ὅτι νομίζουμε ἤ ἐλπίζουμε. Καί οἱ ἐλπίδες πού τρέφαμε γιά μερικά πράγματα, ἀπό τήν πείρα ἀποδείχθηκαν λαθεμένες.

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΛΙΑΝ – ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ


Ολίγοι ημίν σήμερον οι παραγενόμενοι· άρα τι το αίτιον; Μνήμη Μαρτύρων επιτελούμεν, και ουδείς ημίν απήντησεν· άρα το διάστημα της οδού εις ραθυμίαν ενέβαλε; Μάλλον δε ου το διάστημα της οδού, αλλ’ η ραθυμία αυτούς ενεπόδισεν. Ώσπερ γαρ τον σπουδαίον και διεγηγερμένον τη προαιρέσει ουδέν δύναται κωλύσαι, ούτω δη τον ράθυμον και αναπεπτωκότα πάντα δύναται κωλύσαι. Οι Μάρτυρες το ίδιον αίμα εξέχεον υπέρ της αληθείας, συ δε ουδέ βραχείας οδού καταφρονείς; Εκείνοι την κεφαλήν απέθεντο δια τον Χριστόν, συ δε ουδέ έξω της πόλεως απαντήσαι θέλεις δια τον Δεσπότην; Ο Δεσπότης δια σε απέθανε, και συ δι’ αυτόν οκνείς; Μνήμη Μαρτύρων, και συ ραθυμείς και αναπέπτωκας; Δέον εστί σε παραγενέσθαι και ιδείν τον διάβολον ηττώμενον, και Μάρτυρα νικώντα, και Θεόν δοξαζόμενον, και Εκκλησίαν στεφανουμένην.

Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας (11ον ) μέρος


Ἀπολυτίκιον Προφήτου Ἠλιοῦ -- Orthodox Hymns


O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Του προφήτου Ηλίου του Θεσβίτου.


Ηλίας ο ένδοξος Προφήτης ήτο υιός Σωβάκ, καταγόμενος εκ Θέσβης, πόλεως της Γαλαάδ πέραν του Ιορδάνου, εκ της φυλής του Ααρών, η δε Θέσβη, εξ ης και θεσβίτης εκλήθη ο Άγιος, ήτο δεδομένη εις τους ιερείς. Όταν δε ούτος εγεννήθη, είδεν ο πατήρ του Σωβάκ οπτασίαν, ότι άνδρες λευκοφόροι τον ωνόμαζον Ηλίαν (όπερ δηλοί Θεός ή θείος, παραγόμενον εκ του Ηλί, το οποίον σημαίνει εβραϊστί Θεός), ότι τον εσπαργάνωναν με πυρ, και πυρ έδιδον εις αυτόν να φάγη. Όθεν μεταβάς εις την Ιερουσαλήμ εφανέρωσε την οπτασίαν ταύτην εις τους ιερείς, οι οποίοι είπον εις αυτόν δια χρηματισμού προφητικού και αποκαλύψεως ταύτα· «Μη φοβηθής, ω άνθρωπε, ότι η κατοίκησις του τέκνου θα είναι φως, ο λόγος του απόφασις, η ζωή του κατά Κύριον, και ο ζήλος του θα φανή ευάρεστος εις τον Θεόν, θέλει δε κρίνει τον Ισραήλ δια πυρός και μαχαίρας». Ούτος ο Άγιος ήκμασε περί τα εννεακόσια έτη προ της ελεύσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και προεφήτευσεν έτη είκοσι πέντε (921- 896 π.Χ.), ας ίδωμεν δε ποία και πόσα έργα και θαύματα έκαμεν.

Η Ευαγγελίστρια του Ελικώνος


Ανεβαίνοντας στις πλαγιές του Ελικώνος, εκεί που την αρχαία εποχή λατρεύονταν οι μυθικές ελικωνίδες μούσες, προβάλει το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας. Εκεί τώρα υμνείται και λατρεύεται «σωματικαίς φωναίς» "των ασωμάτων το άσμα", η Παναγία. 
Τριγύρω στην ιερά μονή, αιωνόβια πλατάνια, πανύψηλες λεύκες και πεύκα συνθέτουν ένα καταπράσινο τοπίο.
 
Ο πρώτος ναός του μοναστηριού, βυζαντινού ρυθμού, οικοδομήθηκε τον 12ο αι., όταν η βυζαντινή αυτοκρατορία βρισκόταν στον κολοφώνα της δόξας της. Ανακαινίσθηκε αργότερα, τον 17ο αι., οπότε η μονή έγινε σταυροπηγιακή.
 
Στο απέριττο τέμπλο του είναι αναρτημένη η εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, εικόνα αρχαία και θαυματουργή, όπως αποδεικνύουν πολλές μαρτυρίες ευεργετηθέντων.
 
Την περίοδο της εθνικής παλιγγενεσίας πλήθος ιστορίες και θρύλοι γεμάτοι ηρωισμό είναι δεμένοι με την παράδοση της μονής. Το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας παίζει τότε εθνικό και ανθρωπιστικό ρόλο. Γίνεται καταφύγιο των κυνηγημένων ραγιάδων και κρησφύγετο των ηρωικών οπλαρχηγών. Από κει πέρασαν, καθώς λένε, ο Δημ. Υψηλάντης και ο Καραϊσκάκης με τα παλληκάρια τους, καθώς και πολλοί άλλοι αγωνιστές.
 

Καιρὸς Μετανοίας ἡ παροῦσα ζωή -- Τοῦ Ἀρχιµανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη (†)


Ὁ Ἅγιος Θεοδόσιος ποὺ ἦταν καὶ εἶναι ἕνας θεωµένος ἄνθρωπος, ἐπέτυχε τὸν σκοπὸ τῆς ζωῆς του. Καὶ τώρα στὸ µοναδικὸ στὴν Ἑλλάδα µοναστήρι του ζοῦν ψυχές, ἀφιερωµένες στὸν Χριστὸ καὶ ποὺ προσπαθοῦν νὰ τὸν µιµηθοῦν. Νὰ σωθοῦν. Καὶ ἡ ἐκδήλωση γίνεται µέσα στὴν ἑβδοµάδα τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος, πού µᾶς θυµίζει ὅτι ἡ ἕνωσις µὲ τὸν Χριστό, ὁ δρόµος τῆς θεώσεως, εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ ζωή. Δηλαδὴ ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος. Ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος. Μὲ τὴν βοήθεια Αὐτοῦ οἱ πιστοὶ γίνονται µέτοχοι τῆς θείας φύσεως. Τὰ µέσα, γιὰ νὰ φθάση ὁ ἄνθρωπος στὸ τελικό του σκοπὸ εἶναι οἱ ἀρετές, οἱ καρποὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος, ὅταν αὐτὲς πραγµατοποιοῦνται «ἐν ὀνόµατι τοῦ Χριστοῦ». Τὰ ἐµπόδια στὴν πορεία αὐτὴ εἶναι τὰ πάθη. Ποιὰ ὅµως εἶναι τὰ ὅπλα τοῦ ἀγώνα γιὰ τὴν κάθαρση τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὴν δουλεία τῶν παθῶν; Οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας µας µιλοῦν γιὰ τὴν µετάνοια.

Η ΟΔΥΝΗΡΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕΤΑΞΥ 1943 ΚΑΙ 2018

Η αντίσταση και οι θυσίες για τη Μακεδονία εν μέσω Κατοχής, και το σημερινό ξεπούλημα της Ιστορίας

Από τον
Γιάννη Κουριαννίδη


Στις 22 Ιουλίου 1943, η Αθήνα θρηνούσε δεκάδες νεκρούς στους δρόμους της από τις σφαίρες και τα πολυβόλα των γερμανικών τανκς. Δεν επρόκειτο για την αντίδραση των δυνάμεων Κατοχής ενάντια σε ένοπλη αντιστασιακή δράση, αλλά για εγκληματική πράξη εναντίον άοπλων διαδηλωτών.
Η λαϊκή εξέγερση ξεκίνησε από τους δρόμους και τις συνοικίες της Θεσσαλονίκης και άλλων μακεδονικών πόλεων, όταν έγινε γνωστή η πρόθεση των Γερμανών κατακτητών να παραδώσουν και την υπόλοιπη Μακεδονία (πέραν, δηλαδή, των ήδη παραδοθέντων σε αυτούς νομών Καβάλας, Σερρών και Δράμας, καθώς και της Θράκης μας) στους Βούλγαρους συνεργάτες τους.
Η σχεδόν διετής γενοκτονική πρακτική των Βουλγάρων στην περιοχή αυτή εναντίον του αμιγώς ελληνικού πληθυσμού της και τα τρομερά δεινά που αυτή σώρευσε στους κατοίκους της οδήγησαν τον Ελληνισμό στους δρόμους, αψηφώντας τις γερμανικές απειλές και τα όπλα των κατακτητών.

Τη ΙΗ΄ (19η) Ιουλίου, μνήμη του Οσίου Αββά ΔΙΟΚΛΕΟΥΣ.


Διοκλής ο Όσιος πατήρ, αφού εσπούδασε γραμματικήν και φιλοσοφίαν, εις τους εικοσιοκτώ χρόνους της ηλικίας του άφησεν όλα και έγινεν αναχωρητής, κλείσας εαυτόν εις εν σπήλαιον, εις το οποίον είχε ζήσει έως τότε, όπου τον είδε ο συγγραφεύς του Λαυσαϊκού Ηρακλείδης, όστις και γράφει ταύτα, χρόνους τριάκοντα πέντε. Προσθέτει δε ο αυτός Ηρακλείδης τα εξής: Ούτος ο μακάριος μας εδίδασκε λέγων· «Ένας νους εάν και μόνον αποχωρήση από τον καλόν συλλογισμόν, ήτοι από το να εννοή πως έχει να γίνη μετά θάνατον, άραγε σώζεται ή απόλλυται»; Θέλων δηλαδή με τούτο να είπη, ότι, εάν τις δεν έχη αυτήν την έννοιαν, πίπτει εν ευκολία εις τας κακάς ορέξεις. Έλεγε δε ακόμη, ότι η κακή όρεξις κάμνει τον άνθρωπον άλογον ζώον, ο δε θυμός τον κάμνει δαίμονα. Είπα και εγώ (λέγει ο Ηρακλείδης) εις τον Όσιον· «Πως είναι δυνατόν, πάτερ,  ο ανθρώπινος νους να ευρίσκεται πάντοτε εις τα θεία νοήματα»; Ο δε Όσιος απεκρίθη· «Καθώς συνηθίση ο άνθρωπος, είτε με καλά νοήματα είτε με κακούς συλλογισμούς, έτσι και πολιτεύεται».

Ὄχι εἰς τὴν ψευδένωσιν Ὀρθοδοξίας - Μονοφυσιτισµοῦ. Ὑπόµνηµα Ἀρχιµ. Ἐµµανουὴλ Καλύβα


Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΕΝΩΣΕΩΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΚΗ ΟΜΟΙΟΓΕΝΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ - ΑΠΟΟΡΘΟΔΟΞΟΠΟΙΗΣΙΣ

1. Ἀµφισβήτησις ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι «ἡ µία» καὶ µόνη Ἐκκλησία: Ἄλλοτε οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Ὀρθόδοξου Ἐκκλησίας ἐδήλωναν ὀρθοδόξως, ὅπως εἰς Νέον ∆ελχὶ τὸ 1961 ἐνώπιον τοῦ Γ΄ Συνεδρίου τοῦ Π.Σ.Ε.: «...ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν εἶναι µία Ὁµολογία, µία ἐκ τῶν πολλῶν, µία µεταξὺ τῶν πολλῶν... εἶναι "ἡ" (καθαυτὸ) Ἐκκλησία» (Ἐν Ἰω. Καρµίρη, Δογµατικὰ καὶ Συµβ. Μνηµεῖα, Τόµος 2, σελ. 978). τὸ 1990 εἰς Σαµπεζὺ καὶ ἐν συνεχείᾳ Ὀρθόδοξοι δηλώνουν καὶ ὑπογράφουν ἀνορθοδόξως. Παραιτεῖται ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν Ἐκκλησιολογίαν της; Παύει νὰ εἶναι ἡ «µία» Ἐκκλησία; Καὶ εἰς τὰς τρεῖς ἐπισήµους δηλώσεις µὲ Ἀντιχαλκηδονίους ἀναγνωρίζονται οἱ µονοφυσῖται ὡς «Ὀρθόδοξοι Ἀνατολικοί», ὅτι Ὀρθόδοξοι καὶ µονοφυσῖται ἀποτελοῦν δύο Ὀρθοδόξους οἰκογενείας ἰσοτίµους. Πῶς εἶναι δυνατὸν 15 αἰῶνας νὰ λέγωνται οἱ µονοφυσῖται µὲ τὸν χαρακτηρισµὸν «αἱρετικοὶ µονοφυσῖται» καὶ τώρα ἀποτόµως νὰ µετονοµάζωνται «ἀνατολικοὶ ὀρθόδοξοι»; Εἶναι Ὀρθοδοξία ἢ αἵρεσις;

Τη ΙΗ΄ (19η) Ιουλίου, μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών ΘΕΟΔΩΡΟΥ του κατά την Λαύραν του Αγίου Σάββα ασκήσαντος, έπειτα γεγονότος Αρχιεπισκόπου Εδέσσης·


Τον βίον έγραψεν ο Επίσκοπος Εμέσσης Βασίλειος.                                                                                             
Ανήρ τις από την Έδεσσαν, Συμεών ονόματι, έλαβε γυναίκα καλουμένην Μαρίαν και διήγον εναρέτως αμφότεροι. Δεν απέκτησαν δε άρρεν τέκνον, μόνον μίαν θυγατέρα, ήτις εγέννησεν εμέ τον Εμέσσης Επίσκοπον χρηματίσαντα. Μετέβαινον λοιπόν λυπούμενοι οι εμοί προπάτορες πολλάκις εις τον Ναόν του Κυρίου, δεόμενοι να τους δώση υιόν και να του τον αφιερώσουν εκ νεότητος. Και μίαν ημέραν, όπου ήτο το πρώτον Σάββατον των αγίων Νηστειών, απήλθε πάλιν η γυνή με τον άνδρα της εις τον Ναόν των Αγίων Αποστόλων, και εδέοντο του Θεού να τους δώση υιόν ως άνωθεν. Κατά την επομένην νύκτα είδον αμφότεροι εις το ενύπνιόν των τον Άγιον Θεόδωρον, και έλεγε ταύτα προς τον Μέγαν Παύλον· «Ιδού, μαθητά του Κυρίου, πως παρακαλεί αυτό το ζεύγος, να γεννήσουν υιόν· λοιπόν δος εις αυτούς την αίτησιν, συ όστις έχεις μεγάλην παρρησίαν προς Κύριον». Ο δε απεκρίνατο· «Ο Κύριος θέλει δώσει εις αυτούς υιόν τάχιστα, και συ δος εις αυτόν την κλήσιν, ότι όντως δώρον Θεού έσται το τεχθησόμενον». Η μεν Μαρία εξύπνησε χαίρουσα, και έλεγε προς τον άνδρα το όραμα. Ο δε εβεβαίου, ότι είδε και αυτός τα όμοια.

Ο Προφήτης Ηλίας στην εποχή του και στα έσχατα -- † π. ΑΘΑΝ. ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ


 (Απομαγνητοφωνημένη ομιλία)
«Ως εδοξάσθης, Ηλία, εν τοις θαυμασίοις σου. και τις όμοιός σοι καυχάσθαι; ο εγείρας νεκρόν εκ θανάτου και εξ άδου εν λόγω Υψίστου. ο καταγαγών βασιλείς εις απώλειαν και δεδοξασμένους από κλίνης αυτών. ο ακούων εν Σινά ελεγμόν και εν Χωρήβ κρίματα εκδικήσεως. ο χρίων βασιλείς εις ανταπόδομα και προφήτας διαδόχους μετ' αυτόν. ο αναληφθείς εν λαίλαπι πυρός εν άρματι ίππων πυρίνων. ο καταγραφείς εν ελεγμοίς εις καιρούς κοπάσαι οργήν προ θυμού, επιστρέψαι καρδίαν πατρός προς υιόν και καταστήσαι φυλάς Ιακώβ. Μακάριοι οι ιδόντες σε και οι εν αγαπήσει κεκοσμημένοι, και γαρ ημείς ζωή ζησόμεθα.»
(Σ. Σειρ.48,11)

Ο προφήτης Ηλίας, ο μέγιστος των Προφητών.
 Για τον προφήτη Ηλία έχουν γραφεί στην Παλαιά Διαθήκη πολλές σελίδες, που όλες είναι μεστές πολλής και βαθειάς θεολογίας. Το Καρμήλιον όρος, πάνω στο οποίο ο Προφήτης προσέφερε κατά θαυμαστό τρόπο τη θυσία του, όταν από τον ουρανό κατήλθε φωτιά και  κατέκαψε τα σφάγια1, το όρος Σινά, επί του οποίου είχε θεοπτεία ο μέγας Προφήτης2, και το όρος Θαβώρ, πάνω στο οποίο εμφανίσθηκε μαζί με τον Κύριό μας ο Προφήτης3, είναι οι τρεις μεγάλες κορυφές ορέων, που αναφέρονται στη δόξα τη δική του.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ 22 ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


(γιά τήν προσπάθεια ἀπόδοσης τῆς  ἀντίδρασης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στήν συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, σέ παρέμβαση ξένων παραγόντων.)
Τά 22 Ὀρθόδοξα Χριστιανικά Σωματεῖα τῆς Θεσσαλονίκης διαμαρτύρονται ἐντόνως γιά τήν προσπάθεια ἀπόδοσης τῆς ὀργῆς καί τῆς ἀγανάκτησης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ γιά τήν κατάπτυστη συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, σέ παρέμβαση ξένων παραγόντων.
Ἡ ἀήθης προσπάθεια τῶν ὑποστηρικτῶν τῆς συμφωνίας νά παρουσιάσουν,  μέσω τῶν ΜΜΕ, ἐκκλησιαστικά πρόσωπα, καί ἰδίως ἱεράρχες τῆς Μακεδονίας,  ὡς ἐνεργούμενα τῆς  ρωσικής  διπλωματίας, προσβάλλει τήν νοημοσύνη τοῦ λαοῦ μας καί διαστρεβλώνει τήν πραγματικότητα, καθώς  ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος πρωτοστάτησε ἀπό τήν πρώτη στιγμή, ἀπό τό 1991, στίς διαμαρτυρίες γιά τήν κλοπή τοῦ ὀνόματος τῆς ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ. Στόν ἀγῶνα ἐκεῖνον μάλιστα ἔδωσαν τό «παρών» καί οἱ περισσότεροι ἀπό τούς σημερινούς ἱεράρχες,  ὡς ἀρχιμανδρῖτες τότε, στίς Μητροπόλεις τους.

Ζώσα πρόσβασις της Εκκλησίας εις την ψυχήν του λαού

Του κ. Γεωργίου Παππά
Επιθυμούν «Εκκλησίαν 
της σιωπής», αδύναμον 
χωρίς δυνατότητες
Οφείλουμε να αναζητούμε τα πραγματικά αίτια,ένεκα των οποίων το άσπλαγχνο Κράτος, κάθε επτά-οκτώ έτη μεθοδεύει και μία επίθεσι εναντίον της Εκκλησίας.
Κατά την μεταρρύθμισι που έκανε ο Τσάρος της Ρωσίας, ο Μέγας Πέτρος, θεσμοθέτησε, έτσι ώστε η Εκκλησία να μετατραπή σε δημόσιο Οργανισμό, για να την ελέγχη.
Κατήργησε το Πατριαρχείο και μετέτρεψε την Εκκλησία σε «Πνευματικό Σωματείο», και σε «Δημόσια Υπηρεσία».
Απηγόρευσε δε στους Μοναχούς να κατέχουν Μελανοδοχείο, δηλαδή να μη γράφουν και να μη μελετούν. Να μη καλλιεργούν την πνευματικότητά τους με την μελέτη και την προσ­ευχή.

Βιώνοµεν τὴν παρακµὴν τῆς Ρωµαϊκῆς Αὐτοκρατορίας! -- τοῦ Ἀλέξανδρου Γιατζίδη


Ζοῦµε στὴν παρακµὴ τοῦ κράτους µας; Ὑπάρχει ἆραγε λύση; Ἤ θὰ συνεχίσουµε αὐτὴν τὴν κατρακύλα µέχρι τὴν πλήρη κατάρρευση. Ἄλλωστε ὁ πληθυσµὸς γερνάει καὶ µὲ ὅλη αὐτὴν τὴν κατάσταση ἐπιταχύνει τὴν ἄθλια ζωή του µὲ ἀποτέλεσµα νέοι ἔποικοι σὲ αὐτὸν τὸν προικισµένο ἀπὸ τὸν Θεὸ τόπο νὰ βροῦν καὶ νὰ ἀναπτύξουν κάποιον ἄλλο πολιτισµό. Οἱ πρόσφυγες καὶ οἱ µετανάστες ἐκπληρώνοντας ἐντολὲς ἄνωθεν αὐτῶν ποὺ σχεδιάζουν τὶς τύχες τοῦ κόσµου µας θὰ ἔχουν νὰ ἀλλάξουν θρησκεῖες ἤθη καὶ ἔθιµα τοῦ τόπου µας. Οἱ ἑπόµενες γενιὲς θὰ ἔχουν νὰ θυµοῦνται ὅτι κάποτε ὑπῆρχε µία µεγάλη Ἑλλάδα καὶ εὐτυχῶς θὰ ὑπάρχουν τὰ ἀρχαῖα µας (ἂν καὶ αὐτὰ µπορεῖ νὰ βαφτιστοῦν ἀλλιῶς, ὅπως γίνεται µὲ τὴν Μακεδονία καὶ τὸν Μ. Ἀλέξανδρο ἀπὸ τοὺς γειτόνους µας). Τὴν κατάπτωση τῆς Ρωµαϊκῆς Αὐτοκρατορίας ἀκολούθησε ὁ Χριστιανισµὸς µὲ ὅ,τι ἀλλαγὲς ἀπὸ τότε ἔφερε στὸν πολιτισµό µας. Σήµερα ἆραγε τί ἀκολουθεῖ; Ποιὲς γεωπολιτικὲς ἀλλαγὲς ἀκολουθοῦν, ποὺ πιθανὸ δὲν θὰ προλάβουµε νὰ ζήσουµε καὶ νὰ δοῦµε;

Ο Ηλίας ο Μέγας ως σύμβολο Μυστικής Θεολογίας -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών


Κάθε λόγος περί μυστικής θεολογίας και κάθε αναφορά σε βιώματα και καταστάσεις αγιοπνευματικής εμπειρίας, που αποτελούν περιεχόμενα της θεολογίας αυτής, μας προκαλεί συχνά την αίσθηση μιας ασύλληπτης αποστάσεώς μας από τους ανθρώπους εκείνους του Θεού, που φαίνεται να είναι ιδιαίτερα ευνοημένοι και προικισμένοι για τέτοιες πνευματικές αναβάσεις και χαρισματικές εκστατικές ανυψώσεις στους μυστικούς πνευματικούς λειμώνες της νοητικής θεωρίας.
    Ίσως η αιτία για μια τέτοια αίσθηση δεν θα πρέπει να είναι μόνο το είδος της αυτοσυνειδησίας μας για το πνευματικό μας επίπεδο και γενικά για τις δυνατότητές μας για μια δική μας μέθεξη στις ιερές και μυστικές αυτές αναβάσεις αλλά και η δικαιολογημένη πάντως σκέψη, ότι η μυστική θεολογία φαίνεται να γεννάται και να προοδεύει σε συνθήκες και όρους μιας απόλυτα ησυχαστικής ζωής.

Η σιγή της Διοικούσης Εκκλησίας δια το Σκοπιανόν

ΚΑΙ ΕΝΩ σύσσωμο το Έθνος, στην Ελλάδα και όλο τον κόσμο, ξεσηκώθηκε κατά της υπογραφής της κατάπτυστης συνθήκης με τα Σκόπια, υπήρξαν δυστυχώς και οι μεγάλοι απόντες από το εθνικό προσκλητήριο. Πρόκειται για την πνευματική και εκκλησιαστική ηγεσία της Χώρας μας. Η Ακαδημία Αθηνών, τα Πανεπιστήμια, οι ενώσεις επιστημόνων, οι ενώσεις εκπαιδευτικών (ΟΛΜΕ, ΔΟΕ, κ.λπ.), «έλαμψαν δια της απουσίας» των! Μαζί τους δυστυχώς και η διοίκηση της Εκκλησίας μας, η οποία έμεινε προκλητικά βουβή! Εκτός από ορισμένους Ιεράρχες, κυρίως της Βόρειας Ελλάδος, η Ιεραρχία δεν έβγαλε άχνα, κάτι που σχολιάστηκε δυσμενώς. Μάλιστα, κυκλοφόρησε η είδηση, ότι προπηλακίστηκε ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος από αγανακτισμένους πολίτες στο κέντρο της Αθήνας, παρ’ όλο ότι διαψεύσθηκε από μέρους της Αρχιεπισκοπής.

Τη ΙΗ΄ (19η) Ιουλίου, μνήμη της Οσίας Μητρός ημών ΜΑΚΡΙΝΗΣ, αδελφής του Μεγάλου Βασιλείου.


Μακρίνα η οσιωτάτη μήτηρ ημών ήτο μεγαλυτέρα αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου, κεκοσμημένη δε ούσα με σωματικόν κάλλος και με γνώμην αγαθήν, ηρραβωνίσθη, πριν ή δε τελεσθή ο γάμος της απέθανεν ο ταύτην αρραβωνισθείς, ενώ εισέπραττε τους δημοσίους φόρους· η δε μακαρία Μακρίνα, καίτοι εζήτουν αυτήν άλλοι πολλοί εις γάμου κοινωνίαν, όμως δεν ηθέλησεν, αλλά προετίμησε μάλλον την χηρείαν και τα της χηρείας δεινά ή να δοκιμάση τας του γάμου τέρψεις και ηδονάς. Όθεν αποσπασθείσα πάσης κοσμικής συναναστροφής διέμενε μετά της μητρός της και κατεγίνετο εις την ανάγνωσιν και μελέτην των θείων Γραφών· πρωτότοκος δε ούσα, και επέχουσα θέσιν δευτέρας μητρός επί των εννέα άλλων αδελφών της, ανέτρεφε και επαίδευεν αυτούς. Οσίως λοιπόν και ασκητικώς διανύσασα την ζωήν της και μετά του αδελφού της θείου Γρηγορίου του Νύσσης συμφιλοσοφήσασα περί ψυχής εις αυτάς τας τελευταίας της αναπνοάς, απήλθε προς Κύριον.

Καθολική εκκλησία Οικουμενισμός


ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ ~ Ι.Μ.ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ


O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Τη ΙΘ΄ (19η) Ιουλίου,  μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΔΙΟΥ.                                                   
Δίος ο Όσιος πατήρ ημών ήκμασε κατά τους χρόνους του Μεγάλου Θεοδοσίου, εν έτει τοθ΄ (379), καταγόμενος εξ Αντιοχείας της Συρίας· μεταχειρισθείς δε πολλήν άσκησιν και φθάσας εις υψηλόν βαθμόν αρετής, μετέβη εις Κωνσταντινούπολιν, παρακινηθείς δια θείας αποκαλύψεως. Φθάσας δε εις τον τόπον ένθα ευρίσκεται το Μοναστήριον, το οποίον αυτός ο ίδιος έκτισε, και καθαρίσας αυτόν, ενέπηξεν εκεί την ξηράν και άνικμον ράβδον του και, ω του θαύματος! Ευθύς ερριζώθη δια της επικλήσεως της Αγίας Τριάδος και έγινε μέγα δένδρον, το οποίον μέχρι της σήμερον δίδει τους καρπούς του τελείους. Τούτου του Οσίου την φήμην ακούσας και ο βασιλεύς Θεοδόσιος ήλθεν ο ίδιος προς αυτόν, επειδή δεν ήτο δυνατόν να μείνη εντελώς κεκαλυμμένη η μεγάλη αυτού αρετή· θαυμάσας δε ο βασιλεύς τον Όσιον, έδωκεν εις αυτόν αρκετά χρήματα, με τα οποία συνέστησε το Μοναστήριόν του.

Ἡ πνευματικὴ ἀξία τῆς Παραδόσεως -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση


Πολλοί χριστιανοὶ βρίσκονται µακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Πρόκειται γιὰ κατ’ ὄνοµα µόνο χριστιανοὺς καὶ ἡ ζωή τους δὲν διαφέρει σὲ τίποτα ἀπὸ τὴ ζωὴ τῶν κοσµικῶν καὶ µὴ χριστιανῶν. Ἔχουν ὅµως τὸ θάρρος νὰ µιλοῦν γιὰ µιὰ σύγχρονη καὶ νεωτερικὴ Ἐκκλησία, ποὺ νὰ ἀνταποκρίνεται στὶς ἐπιθυµίες καὶ ἀνάγκες τῶν σηµερινῶν ἀνθρώπων. Ζητοῦν µιὰ Ἐκκλησία κοµµένη καὶ ραµµένη στὰ µέτρα τους ποὺ θὰ ἀµνηστεύει τὴν ἁµαρτωλὴ ζωή τους- χωρὶς φυσικὰ τὴ µετάνοιά τους καὶ τὴ διόρθωσή τους- καὶ θὰ προσφέρει κοινωνικὲς ὑπηρεσίες στὸ λαό. Μιὰ Ἐκκλησία ποὺ θὰ θέσει σὲ δεύτερη µοῖρα τὶς ἐντολὲς καὶ θὰ διδάσκει τοὺς ἀνθρώπους πῶς θὰ εἶναι χαρούµενοι καὶ εὐτυχισµένοι, χωρὶς ὑποχρεώσεις καὶ ἠθικοὺς φραγµοὺς καὶ χωρὶς ἀναφορὰ στὸν δίκαιο Κριτή, ὁ ὁποῖος θὰ ἀποδώσει στὸν κάθε ἄνθρωπο τὴν ἀµοιβὴ ἤ τὴν τιµωρία, ἀνάλογα µὲ τὸν τρόπο ζωῆς του. Βέβαια, ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀπαράδεκτα καὶ ἀποκαλύπτουν ὅτι οἱ συγκεκριµένοι ἄνθρωποι µόνο χριστιανοὶ δὲν εἶναι καὶ ἄς µὴ ἔχουν δηλώσει δηµοσίως κάτι τέτοιο. Ἔχουν πλήρη ἄγνοια γιὰ τὸ τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Πρέπει ὅµως νὰ τοὺς τὸ ποῦµε.

Προσκυνεί ένα άγαλμα!

Από ανακοινωθέν του Πατριαρχείου Κων/λεως πληροφορούμεθα ότι την 29ην Ιουνίου απεστάλη «στην θρονική εορτή της Εκκλησίας της Ρώμης» αντιπροσωπία αποτελουμένη από τον Αρχ. Τελμησσού κ. Ιώβ και τον Επίσκοπον Ναζιανζού κ. Θεοδώρητον, η οποία «συμμετείχε στις λατρευτικές εκδηλώσεις που έλαβαν χώρα στην περίφημη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, προεξάρχοντος του Πάπα Φραγκίσκου. Ο Πάπας και ο Αρχιεπίσκοπος Ιώβ κατέβηκαν και προσκύνησαν στην κρύπτη του Αγίου Πέτρου, όπως συμβαίνει – κατά παράδοσιν – τις τελευταί­ες δεκαετίες». Εφ’ όσον ομιλούν δια «θρονικήν εορτήν» σημαίνει ότι αναγνωρίζουν αποστολικήν διαδοχήν εις τον Πάπαν και μάλιστα από τον Απ. Πέτρον!

Τήν Ἑλλάδα μας τήν κάναμε ἀγνώριστη.

Τῆς δώσαμε χίλια τραύματα καί τῆς ἀνοίξαμε χίλιες πληγές. Σφαδάζει κυριολεκτικά, ἀπό τόν πόνο. Ἔχει καταντήσει χλεύη τῶν ἐθνῶν. «Ὀνειδισμός καί χλευασμός τοῖς κύκλω ἡμῶν». Ἔξω ἀπειλές, και μέσα προδοσίες. Κλοπές, ληστεῖες, ψεύδη, παιδεραστίες, ὁμοφυλοφιλίες, ἀσέλγειες, πορνεῖες, μοιχεῖες, φθόνοι, φόνοι, μίση καί κακίες, συκοφαντίες, ἐμπρησμοί, δολοφονίες, αἵματα, ἀπαγωγές ἀνθρώπων, ἐμπόριο λευκῆς σάρκας, ἐμπόριο βρεφῶν, ἱερῶν ναῶν ἱεροσυλίες καί ἐμπρησμοί, διωγμός ἱερέων ἀπό τά σχολεῖα τῶν παιδιῶν μας, ἀθεΐα καί ἐκκλησιομαχία καί περιφρόνηση τῆς προσευχῆς καί τῆς λατρείας, σεξουαλική ἀγωγή στά μικρά τά παιδιά —ὥστε ἡ ἠθική διαφθορά νά κατακάψει τά πάντα— καί ἀγώνας κατά τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, καί ὁ πολιτικός γάμος, καί οἱ ἐλεύθερες συμβιώσεις, καί ἡ πολιτική κηδεία, καί ἡ καύση τῶν νεκρῶν...κλπ. κλπ. Θεέ, μου! Πῶς καταντήσαμε οἱ «Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες» τήν Ἑλλάδα μας, τή χώρα μας, τόσο ἀγνώριστη;

ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ: "ΕΝΑΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ"


O Πύρινος Άγιος Ηλίας ο Θεσβίτης -- Φώτης Κόντογλου


Προχθές την Παρασκευή ήτανε η μνήμη του προφήτη Hλία. Aυτός ο άγιος ξεχωρίζει ανάμεσα στους άλλους, και με όλο που ήτανε άνθρωπος, φαίνεται σαν κάποιο υπερφυσικό και μυστηριώδες πλάσμα, που έρχεται και ξανάρχεται στον κόσμο. Oι Iουδαίοι περιμένανε να ξανάρθει στον κόσμο, για τούτο θαρρούσανε πως ο άγιος Iωάννης ο Πρόδρομος ήτανε ο Hλίας. Kαι τότε που ρώτησε ο Xριστός τους μαθητές του "Ποιος, λένε, πως είμαι, οι άνθρωποι;", του απαντήσανε πως λέγανε πως ήτανε ο Hλίας ή κάποιος άλλος από τους προφήτες. O προφήτης Mαλαχίας, που έζησε πολύ υστερώτερα από τον Hλία, λέγει: "Tάδε λέγει Kύριος Παντοκράτωρ. Iδού εγώ αποστελώ υμίν Hλίαν τον Θεσβίτην, πριν ή ελθείν την ημέραν Kυρίου την μεγάλην και επιφανή", και πολλοί το εξηγήσανε πως ο Hλίας θάρθη πάλι στον κόσμο πριν από τη Δευτέρα Παρουσία και θα μαρτυρήσει.

Ὁ κ α τ ή φ ο ρο ς -- Τοῦ κ. Δηµητρίου Κ. Κουτσουλέλου, Ἐπιτίµου Ἐπόπτου Δηµοτικῆς Ἐκπαιδεύσεως


«Ὅσο νὰ σὲ λυπηθεῖ τῆς ἀγάπης ὁ Θεὸς καὶ νὰ ξηµερώσει µίαν αὐγὴ καὶ νὰ σὲ καλέσει ὁ λυτρωµός, ὦ ψυχὴ παραδαρµένη ἀπὸ τὸ κρῖµα!...» Κωστῆς Παλαµᾶς.

Τρικυµισµένοι καὶ καταλυτικοί, χαλεποὶ καὶ ταραγµένοι, δύσκολοι καὶ κρίσιµοι εἶναι οἱ καιροί µας. Οἱ ἐποχὲς µας συρρικνώνονται ἠθικὰ καὶ χανόµαστε, µέσα στὴ µηδαµινότητα καὶ σµικρότητα τῆς ζωῆς µας, ὥστε νὰ ἀναγκαζόµαστε νὰ ἐπαναλάβουµε τὴ σπαρακτικὴ ἱκεσία τοῦ Schiller, µὲ τὸ στόµα τῆς Κασσάνδρας του: «Δός µου πίσω τὴν τύφλωσή µου». Τὸ πνεῦµα ἀργοπεθαίνει, ὑπὸ τὶς λοιδωρίες τῶν ἀµαθῶν καὶ τῶν ἀναξίων, τῶν ἐπιτηδείων καὶ τῶν καιροσκόπων καὶ µέσα στὸ πανδαιµόνιο τῶν κορυβατιώντων στοιχείων τῆς ἀθεΐας καὶ τῆς ἀρνήσεως, τῆς πλάνης καὶ τῆς καταπτώσεως. Ἕνας ἐπαίσχυντος καὶ ἀπαίσιος Μιθριδατισµὸς ἀποκοιµίζει τὴν πορεία τῆς ζωῆς µας.

Ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος : τὸ καμίνι θὰ μεταβληθῆ ἐντὸς ὀλίγου σὲ δροσιά


«Πρέπει κατὰ τὸν ἀγώνα νὰ ἐπικαλοῦνται οἱ ἀγωνιστὲς καὶ τὴν θεία βοήθεια, λέγοντες, πάλιν, μαζὶ μὲ τούς Παῖδες πρὸς τὸν Θεὸ: «Κύριε, βαδίζουμε ὀπίσω Σου τώρα μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά, καὶ Σὲ φοβούμεθα καὶ ζητοῦμε τὸ πρόσωπό Σου· μὴ μᾶς ἐντροπιάσης, ἀλλὰ δέξου μας μὲ ἐπιείκεια καὶ σῶσε μας, κατὰ τὸ πλῆθος τῆς εὐσπλαγχνίας σου καὶ τῶν θαυμάτων σου· δόξασε τὸ ὄνομά Σου, Κύριε, καὶ ἂς ἐντραποῦν ὅσοι κακομεταχειρίζονται τοὺς δούλους Σου· εἴθε νὰ καταισχυνθοῦν μαζὶ μὲ κάθε δυναστεία τους καί νὰ συντριβῆ ἡ δύναμή τους. Ἂς μάθουν ὅτι σὺ εἶσαι Κύριος, ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεὸς καὶ δοξασμένος σ᾽ ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη». Καὶ ἐὰν ὁ τύραννος γίνη ἔξω φρενῶν καὶ πυρακτώση ἑπτὰ φορὲς ἰσχυρότερα τὸ καμίνι τῶν ἡδονῶν, ἂς ἔχουν θάρρος ὅσοι ἐστήριξαν τὶς ἐλπίδες τους στὸν Κύριο. Διότι τὸ καμίνι θὰ μεταβληθῆ ἐντὸς ὀλίγου σὲ δροσιά, καὶ ὁ τύραννος, τὸν ὁποῖον παλαιότερα εἶχαν φοβηθῆ, αὐτὸς ἀπ᾽ ἐδῶ καὶ ἐμπρὸς καὶ ἀπὸ τὴν σκιὰ τους θὰ τρομάζη, ἐξ αἰτίας τῆς βοήθειας ποὺ τοὺς ἐδόθη ἀπὸ ὑψηλά»

Τη ΙΗ΄ (18η) Ιουλίου, ο Όσιος ΠΑΜΒΩ εν ειρήνη τελειούται.


Παμβώ ο Μέγας Όσιος ησκήτευεν εις το όρος της Νιτρίας. Εγένετο δε και διδάσκαλος Διοσκόρου του Επισκόπου και του Άμμωνος, και Ιωάννου του ανεψιού Δρακοντίου, του θαυμασίου εκείνου. Μεγάλα όντως και θαυμαστά ήσαν τα προτερήματα, οι αγώνες και τα κατορθώματα του τρισμάκαρος Οσίου Παμβώ. (Ενοχληθείς ποτε ο Όσιος Παμβώ υπό του δαίμονος της βλασφημίας, και παρακαλών υπέρ τούτου τον Θεόν, ήκουσε φωνήν άνωθεν λέγουσαν εις αυτόν· «Παμβώ, Παμβώ, μη αθύμει επί αλλοτρία αμαρτία, αλλά περί των σων φρόντισον πράξεων, τας δε του πονηρού βλασφημίας επ’ αυτόν κατάλιπε»). Και εις τα τόσα προτερήματα και τας αρετάς του, τοσούτον κατεφρόνει τα χρήματα, όσον ο Κύριος παρήγγειλε τοις Αποστόλοις να μη έχουν ράβδον ιδικήν των. Δια τούτον τον μακάριον Παμβώ διηγείτο η Αγία Μελάνη ταύτα· «Επειδή ήλθον, (λέγει η Αγία Μελάνη) από την Ρώμην εις την Αλεξάνδρειαν, και έμαθον δια τούτον τον Όσιον από τον μέγαν Ισίδωρον τον Ξενοδόχον, εζήτησα και μου έδωκεν οδηγούς και με έφεραν εις την έρημον προς αυτόν.

Τη ΙΗ΄ (18η) Ιουλίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΥΑΚΙΝΘΟΥ του εν Αμάστριδι.


Υάκινθος ο Άγιος Μάρτυς ήτο υιός ευσεβών γονέων, Θεοκλήτου και Θεονίλλης καλουμένων, ακμάσας κατά τους χρόνους του Επισκόπου Ηρακλείδου, όστις επεσκόπευεν εις την παράλιον Αμάστριδα την εν τω Ευξείνω Πόντω· έλαβε δε το όνομα Υάκινθος εξ επιφανείας θείου Αγγέλου. Τριετής γενόμενος ανέστησε νεκρόν παιδίον δια της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού Χριστού· καθ’ όσον δε ηύξανεν ο Άγιος κατά την ηλικίαν του σώματος, συνηύξανε και κατά την πνευματικήν ηλικίαν της αρετής, πολλά θαύματα ποιήσας ο μακάριος άχρι γήρατος. Βλέπων δε τους ειδωλολάτρας Έλληνας προσκυνούντας δένδρον πτελέας, το οποίον ήτο τετρυπημένον και κοίλον από την πολυκαιρίαν, ζήλω θείω κινηθείς ο αοίδιμος, ήλθε και έκοψεν αυτό.

Προκλητικό παραλήρημα κατά της Ελλάδας από τον «ψευτομουφτή» Κομοτηνής

Σε ένα ανθελληνικό και προκλητικό παραλήρημα επιδόθηκε ο ψευδομουφτής Κομοτηνής και πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Μειονότητας Θράκης, Ιμπραήμ Σερήφ, κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής.

Με αφορμή εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε για την επέτειο των δύο χρόνων από την απόπειρα πραξικοπήματος στη γείτονα χώρα, ο ψευδομουφτής Κομοτηνής βρήκε την ευκαιρία να μεταφέρει τα... δικά του μηνύματα.

Παρόντες στην εκδήλωση ήταν και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μουσταφά Μουσταφά αλλά και αυτός της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Ιλχάν Αχμέτ.

«Νίκη η απώλεια εδαφών από την Ελλάδα»

Ο ψευδομουφτής χαρακτήρισε «νίκη» το «σκίσιμο της Συνθήκης των Σεβρών» και την απώλεια για την Ελλάδα των εδαφών της Ανατολικής Θράκης.

Τη ΙΗ΄ (18η) Ιουλίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΠΑΥΛΟΥ, ΟΥΑΛΕΝΤΙΝΗΣ και ΘΕΗΣ.


Παύλος ο Άγιος Μάρτυς και αι συν αυτώ αθλήσασαι Άγιαι, αυτάδελφοι όντες, κατήγοντο μεν εξ Αιγύπτου, αχθέντες δε εις την πόλιν Διοκαισάρειαν παρεστάθησαν εις τον άρχοντα Φιρμιλιανόν. Ομολογήσαντες δε το όνομα του Χριστού, εκάησαν τους δεξιούς πόδας και ετυφλώθησαν τους δεξιούς οφθαλμούς· και αι μεν Άγιαι Ουαλεντίνα και Θεή κρεμασθείσαι επί ξύλου εξέσθησαν και εθανατώθησαν δια πυρός και σιδήρου, ο δε Άγιος Παύλος, βασανισθείς πρότερον, ηυχήθη μεγαλοφώνως υπέρ των Χριστιανών, των Ιουδαίων, των Σαμαρειτών, και ίνα παύση ο κατά των Χριστιανών διωγμός, ούτως ώστε εκίνησεν όλους τους παρεστώτας εις οίκτον και συμπάθειαν, και τότε απεκεφαλίσθη. Όθεν έλαβον ομού και οι τρεις τους στεφάνους της αθλήσεως.

π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ - ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ


Διψά η ψυχή μου τον Κύριο -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.


Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Αιμιλιανού, Παύλου, Θέης μαρτ. Παμβώ οσίου.

Αιμιλιανός ο Άγιος Μάρτυς κατήγετο από την πόλιν Δορύστολον Μοισίας της εν τη Θράκη, ήτο δε δούλος Έλληνος τινος κατά τους χρόνους Ιουλιανού του παραβάτου και Καπετωλίνου Βικαρίου, εν έτει τξα΄ (361), σεβόμενος μεν και πιστεύων εις τον Χριστόν, αποστρεφόμενος δε τα είδωλα. Εισελθών δε ποτε ο Άγιος εν τω Ναώ των ειδώλων συνέτριψεν όλα τα είδωλα δια σφύρας, την οποίαν εκράτει εις χείρας του· πολλών δε συρομένων εις καταδίκην και δερομένων δια το συμβεβηκός τούτο, άτε αγνώστου μένοντος του αυτουργού, τούτου ένεκα αυθορμήτως παρουσιασθείς απεκάλυψεν αυτός εαυτόν ως τον δράστην της πράξεως.

Ἡ ἀρετὴ τῆς ἁγνότητος -- Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

1. Ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ 
Στὴν ἐποχή μας οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ στὴ ζωή τους δὲν τηροῦν τὶς ἐντολές. Ζοῦν χωρὶς ἠθική. Γι᾽ αὐτὸ δὲν μιλοῦν γιὰ τὴν ἀρετὴ τῆς ἁγνότητας ἢ καλύτερα τὴ χλευάζουν καὶ τὴν περιφρονοῦν. Θεωροῦν ἀφύσικο νὰ εἶναι κανεὶς ἁγνός. Καὶ ὅμως τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦς αὐτὸ εἶναι. Δίχως τὴν ἁγνότητα δὲν μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε στὴ σωτηρία καὶ στὴ μέλλουσα μακαριότητα. Ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος μᾶς προτρέπει: «Πλησιάστε τὸν Θεό, καὶ θὰ σᾶς πλησιάσει κι ἐκεῖνος. Καθαρίστε τὰ χέρια σας οἱ ἁμαρτωλοί, κι ἐξαγνίστε τὶς καρδιές σας οἱ δίγνωμοι. Θρηνῆστε καὶ πενθῆστε καὶ κλάψτε. Ἂς γίνει τὸ γέλιο σας πένθος καὶ ἡ χαρά σας θλίψη. Ταπεινωθεῖτε μπροστὰ στὸν Κύριο, κι ἐκεῖνος θὰ σᾶς ἀνεβάσει ψηλά» (δ´ 8-10). Ὁ δρόμος τῆς ἁγνότητας προϋποθέτει σταθερότητα στὴν ἀπόφαση. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶσαι ἁγνὸς καὶ κάποτε - κάποτε νὰ στρέφεσαι καὶ πρὸς τὸν ἁμαρτωλὸ κόσμο. Οἱ δίγνωμοι δὲν εἶναι ἁγνοί. Δὲν μποροῦν νὰ πετύχουν τὸν ἐξαγνισμό τους καὶ νὰ πλησιάσουν τὸν Θεό.

Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης:

«Ἀλλά σύ μέν προτίμησον, εἰ δοκεῖ, τοῦ σωζομένου Νῶε, τό ὑποβρύχιον πλῆθος· ἐμοί δέ συγχώρησον τοῖς ὀλίγοις τῇ Κιβωτῷ προσδραμεῖν... Καί πάλιν, εἰ βούλει, τάξον σεαυτόν μετά τῶν πολλῶν ἐν Σοδόμοις. Ἐγώ δέ συνοδεύσω τῷ Λώτ, κἄν μόνος τῶν ὄχλων συμφερόντως χωρίζηται». 
(P.G. 99, 1084 )

Τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινι τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν


O Άγιος Ειρηναίος γράφει ότι:
 «Ἰωάννης τοῦ Κυρίου μαθητὴς ἐν τῇ Ἐφέσῳ πορευθεὶς λούσασθαι καὶ ἰδὼν ἔσω Κήρινθον ἐξήλατο τοῦ βαλανείου μὴ λουσάμενος, ἀλλ' ἐπειπών · “Φύγωμεν, μὴ καὶ τὸ βαλανεῖον συμπέσῃ, ἔνδον ὄντος Κηρίνθου τοῦ τῆς ἀληθείας ἐχθροῦ.”
Καὶ αὐτὸς δὲ Πολύκαρπος Μαρκίωνί ποτε εἰς ὄψιν αὐτῷ ἐλθόντι καὶ φήσαντι· «Ἐπιγίνωσκε ἡμᾶς», ἀπεκρίθη · «Ἐπιγινώσκω, ἐπιγινώσκω τὸν πρωτότοκον τοῦ Σατανᾶ
Τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινι τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν , ὡς καὶ Παῦλος ἔφησεν · «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼςὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος».